장음표시 사용
331쪽
bant. Omnes, qui nascuntur ex primo parento strahere Mebant quemadmodum naturam , sic cla 'monum servitutem, hisque per sedulam orationem fugatis, advenire deinceps Spiritum Sanctum , qui praesentiam suam sensibus, & oculis exhibeat, tum
corpus a perturbationum motibus , tum animam ab omni ad deteriora propensione liberando , ita ut nec jejunio, nec corporis mortificatione opus habeat ille, qui semel Spiritum Sanctum adeptus est, quippe qui non solum protervis corporis motibus eximatur, sed futura etiam praevideat, & Divinam Trinitatem oculis intueatur. Denique , isti Haeretici somno sese dedentes, somniorum Imagines divinum amatum vocabant. Suos
tamen errores celare maximopere studebant, eos
que, quando convicti, aut detecti erant, praefracte negabant. Quamobrem Flavianus Antiochiae Epia scopus, cum ejusmodi Haereticos Edessae versari,
venenumque suum vicinis locis instillare didicisset, Antiochiam illos pertraxit, & Adelphium unum exprimariis illius Sectae ad se benigne vocans, it shlandis, & ossiciosis verbis demulsit, ut his delinitus Adelphius, nihilque suspicatus totum latens venenum evomuerit. Tunc Flavianus patefacto mor-ho, & de omnibus Messalianorum erroribus certior plane factus Synodum convocavit, in qua Messaliani fuerunt damnati, & Syria expulsi. Hi vero in Pamphyliam concesserunt. Sed Amphilochius Lycaonum Metropoli Praepositus Iuem illic grassantem in Synodo compescuit. Lethus etiam Meli-tinensis Ecclesiae Antistes, cum videret multa MO-nasteria hanc Haeresim suxisse, scriptis illam confutavit. Denique,Oecumenica Ephesina Synodus Mes.salia
332쪽
falianos anathemate perculit, eosque Theodosi s Imperator lege anno q28. lata proscripsit. Haec tamen Haeresis instar hydrae suis rediviva cladibus
diu Orientem funestavit,& ex ea anno MCXVIII. Alem
xii Imperatoris tempore, manavit Haeresis Bogo-milorum , ut videre est in lib. I s. Historiae istana Comnena , quae his temporibus vivebat, & omnia, quae illam Bogomitorum Haeresim spectant, accurate litteris consignavit. sD. Haec Haeresum monstra vidisse suffieiat: Nec enim in tam crassis confutandis Haereticorum erroribus diutius immorari s uvat. M. Sententias Haereticorum prodidisse, superasse
est . patet prima fronte blasphemia , non necesse habet convinci, quod sua satim professione blaobemum est , inquit Hieronymus in Epistola ad Ctesiphontem contra Pelag. Videbimus in proximo Colloquio ,
quo pacto Ecclesia in Conciliis congregata Omnes Haereses , quae in quarto saeculo pullularunt, proinfligaverit r Ecclesia Sancta , Ecclesia una , Ecclesias. Catholica contra omnes Hareses pugnans, oppugnari potes , expugnari non potest. Hareses omnes prodierunt, tanquam sarmenta inutilia de vite praecisa. Ipsa autem manet in radice sua, in ebaritate sua , O porta inferi non vincent eam, ait S. Augustinus lib. I. de Symbolo ad Cathecumeuos.
333쪽
De Conciliis , quae in quarto Ecclesiae saeculo ad tollenda Sehismata, configendatquemress pariis in locis
D. Um tot Haereses, & gravissimas altercatio I nes, quibus in quarto saeculo exagitata est Ecclelia, mecum tacitus perpendo, facile intellia go,complura ad definiendas emergentes Fidei co troversias celebrata fuisse Concilia,quorum quidem in praecedenti Colloquio nonnullam mentionem is cisti, sed nunc data opera omnium Conciliorum , quae in quarto Ecclesiae saeculo habita sunt, Histo riam accurate texere debes, ut fidem , quam mihi a principio obstrinxisti,hoc pacto liberare possis. M. Quarto ineunte siculo acerbissimis Ethnicorum Imperatorum persecutionibus afflicta , &tantum non oppressa Ecclesia , integrum non fuit Episcopis hac illac dissipatis indicere Concilia adilancienda ea, quae regimen politicum , seu disciplinam Ecclesiae spectabant , vel ad enatos proscribendos errores erant omnino necessaria. Ast, remisso persecutionum furore , Episcopi suis r stituti Ecclesiis Synodos habere coeperunt, tum ut providerent his , qui saeviente persecutione lapsi erant , tum ut collapsam resarcirent disciplinam,& sparsos ab Haereticis errores penitus profligarent . Postea , sub Constantino Magno, & sub aliis Christianis Imperatoribus mos in Ecclesia Obtinuit , ut Episcopi unius Provinciae singulis annis
334쪽
Concilium , quod Provinciale dicebatur , celebrarent ; & in eo omnia negotia cum fidei, tum mOrum , & distiplinae, quae in Provincia Occurrere poterant; pertractarent. Si quae vero inter Episcopos disiensiones oriebantur, ad illos sopiendos cogebatur Concilium Nationale ita dictum, quod Epucopi diversarum ejusdem Nationis , seu Regni Provinciarum huic Concilio interessent. Denique,primum inter Principes Christianos sub Constantino Imperatore Concilium omnium Episcoporum totius orbis tam Orientis , quam Occidentis ad exterminandam Arianam Haeresim convocatum fuit: ad
cujus exemplum deinde sub aliis Imperatoribus Christianis Concilia universi orbis Episcoporum , quae vulgo Oecumenica, seu Generalia vocitantur , in rem Ecclesiae saepius indicta fuerunt, assentientibus tamen Pontificibus Romanis, ad quos solos de jure pertinet convocare Concilia Generalia, eisque vel per se, vel per suos Legatos praeeste. D. Paucis verbis generalem quidem , sed tamen accuratam omnium Conciliorum ideam depinxisti. Iam probe intelligo triplicis generis esse
Concilia, Provincialia nimirum, Nationalia,&. Oecumenica, seu Generalia, quae eo potissimum fine convocari solent, ut consulatur politico regimini Ecclesiae , sarta tecta conservetur disciplina, & omnes controversiae, quae circa fidem exoriri possunt, judicio , & authoritate Episcoporum dirimantur . Nunc pleniorem Conciliorum , quae in quarto Ecclesiae saeculo habita 1unt, notitiam assequi ut v leam, rogo te , ut juxta accuratiorem Chronolo- γgiam praefigas annos, loca, Episcoporum numerum, & praecipuas sanctiones,quae in illis editae sunt. V a M. Con
335쪽
M. Concilium Sinuessanum, quod a Ciero Romano in causa de lapsu Marcellini Papae poenitentis anno 3Ο2. fertur convocatum, ordine haud dubie praecederet omnia concilia, quae in quarto Ecclesiae saeculo fuerunt celebrata, si Acta illius Concilii genuina essent, & non supposititia. At lapsus Marcellini Papae, & Actorum Concilii Sinue ilani certa suppositionis indicia exhibent Pape brochius in Conatu Chronologico-Historico ad Catalogum Pontificum , Pagius in sua Critica ad annum Chrisii 3oa. Natalis Alexander,aliique viri eruditi. Et sane, ut obiter dicam , Marcellini Papae lapsum omnino commentitium esse , probat non solum silentium Eusebii, & Theodoreti, qui nullam de sillo in Historia Ecclesiastica mentionem secerunt, sed etiam silentium Donatistarum, qui omnem licet verterint lapidem, ut Melchiadem Pontificem Romanum sacrorum traditionis librorum reum facerent, ut hoc pacto sententiam contra se latam elevarent, nulliusque ponderis esse ostenderent, nunquam tamen Marcellini Pontificis in Idolol triam lapsum objecerunt Catholicae Ecclesiae, quem tamen Objicere non omisissent ad creandum neg
tium Melchiadi, qui Marcellini Pontificis Presbyter fuerat, non secus ac ex persona Felicis Aptun-gitani Caeciliano negotium facessebant, quod ab eo fuisset ordinatus , quem sacrorum librorum traditorem affirmabant. Verum quidem est, quod Sancti Augustini tempore, post Carthaginensem tamen Collationem, in qua altum fuit de Marcellini lapsu Donatistarum silentium, rumor aliquis primu S a Petiliano Donatista de Marcellini lapsu sparsus sit. Sed hunc rumorem, sicut & crimina, quae Donati
336쪽
stae Marcellino Paps,ejusquePresbyteris Melchiadi, Marcello, & Silvestro objiciebant, falso jactari aD serit Sanctus Augustinus in lib. de unico Baptismo Cap. I 6. ubi haec habet: Ipse, idest, Petilianus, sceleratos , oe sacrilegos fuisse dicit; ego innocentes fui
se respondeo. Quid laboro probare defensionem meam , cum ille nec tenuiter probare conatus sit accusationem suam. Porro, sic Petiliano respondere non potuis set Sanctus Augustinus , si revera Marcellinus Papa Idolis sacrificasset . Nam Petilianus non tenuiter , ut ait Sanctus Augustinus , sed publici facti evidentia probasset accusatione ni suam, nec Sanctus Augustinus negare, aut ignorare potuisset hunc Marincellini lapsum tam memorabili poenitentia reparatum , cujus fama omni procul dubio fuisse per universam Ecclesiam divulgata, omniumque sermone celebrata. Denique, illius Synodi Sinuessanar Acta,
in quibus dicitur Marcellinum Pontificem Maximum saeviente Diocletiani persecutione in Templo Isidis, & Vesta gentium Idolis sacrificasse, & po stea lapsum suum publice confessum in Synodo pα- nitentiam sibi imponi rogasse , fabulam sapiunt, ac
nullam prorsus fidem merentui. Quis enim, ama ho , tam bonus ut credat, multitudinem Christianorum, sicut reserunt illa Αει, ad Templa Idolorum certatim perrexisse, ut de rumore, qui contra Marcellinum sparsus erat, certiores fierent, & te stimonium contra ipsum ferre possent, si eum viderent Idolis sacrificantem l Numquid credibili est, grassante persecutione Diocletianea, quae fuit omnium maxima, tot Christianos catervatim prodiisse in publicum, eosque, quod magis a veri spe cie abhorret, ad Idolorum Templa accossiae, ut sa-
337쪽
crificii, aut thurificationis sacrilegae testes esse pota sent, quibus tamen sacrificia , di quosvis impiae superstitionis ritus spectare, nedum illis interesse ,
non licebat, ut constat ex Tertulliano in lib. de Spectaculis, praesertim cap. I 3. Mitto, brevitatis ergo,alia, quae in iisdem Actis narrantur cum circum
stantiis di formulis ita peregrinis, ut facile qui sique dijudicare possit illa Acta supposititia esse , ac
subinde fictitiam omnino Synodum Sinuessanam . Anno 3o . convocatum est Cirtense Concs. Iium, hoc est, Cirtae in Numidia, ut in locum defuncti illius Civitatis Episcopi alius sussceretur. Baronius, & Petavius huius Cirtensis Concilii Epo- cham fixerunt anno Christi 3o3. propter Actorum illius Concilii inscriptionem, quae apud S. Augustinum lib. 3. contra Cresconium cap. 27. indicat Concilium Cirtense habitum esse Diocletiano octies , O Maximiano septies consulibus , quarto nonas Martii. Qui Consules incidunt in annum 3o3. non vero in annum 3 os. Sed, ut recte advertit doctissimus Valesius in Notis ad lib. 8. Hist. Eccles Eusebii cap. a. mendum incurrit in hac Actorum illius Concilii inscriptione , legendumque : Post Consulatum Diocletiani IX. O Maximiani VIII. idest,anno 3os. Id quippe liquido patet. ex Breviculo Collationis die m. cap. 17. ubi sic loquitur Sanctus Augustinus: Num gesta Marorum , quibus ostendebatur tempus persecurionis Consulibus gesta sunt Diocletiano IX. O Maximiano GII. pridie Idus Februarias . Gesta autem uia scopalia Decreti Cirtensis post eorum Consulatum III.
Mnas Martias,ac per hoc tredecim menses inveniuntur. Porro, certum est nonum Diocletiani Consulatum
incidere in annnm 3oq. Cum igitur, teste S. Augusti-
338쪽
ECCLESIASTICA. 3I Imi,CirtenseConcilium tredecim mensibus post Consulatum nonum Diocletiani fuerit celebratum, non
est dubium , quin Epocha Concilii Cittensis praefigenda sit anno Chri iii 3o3. Huic Concilio praefuit Secundus Tisigitanus Episcopus, qui, sicut jam in Ueriori Colloquio observavimus, EpiscopOS, qui
Syn Q ader4ot, quamvis convicti fuissent, quod saeviente Diocletiani persecutione sacros libros Gentilibus, tradidissent, damnare noluit, sed soli Deo hujusce causae judicium reliquit. Eodem anno 3os. Petrus Patriarcha Alexandrinus indixit Alexandriae Concilium in quo , ut
testatur S. Λthanasius Apologia a. Miletius LycO- politanus Episcopus multorum criminum convictus & praecipue quod vigente Maximidi persecuticine sacrificasset Idolis, damnatu sua Sede depositus est, quod aegre ferens, Schisma fecit, neque tantum Patriarchae Alexandrini obedientiam, excussit, sed ambitione abreptu. contra praerogativas Sedis Alexandrinae, Provincias Thebaidis ac vicinae AEgypti invasit, novum sese illic ostentavit Patriarcham & firmandi sui causa cum Arianis antehac inimicis conjurationem iniit. Hujus Meletiani Schismatis originem aliter quidem refert Sanctus Epiphanius Haeresi 68. Sed plus fidei tribuendum esh S. Athanasio, qui illius Schismatis ortum vidit & in describenda suorum temporum Historia
accuratior est S. Epiphanio is . o. .
. Incerta hactenus fuit Epocha Concilii Illiber, tant, sive Eliberitani, hoc est, Eliberi apud Hispanos in Provincia Baetica prope Granatam habitia novemdecim Episcopis , quos inter eminebat Osius Cordubensis Episcopus. Probabilius tamen
339쪽
est , istud Concilium anno Diocletianeae persectationis incerto fuisse celebratum; idque colligi poGse videtur ex Canonibus in hoc Concilio editis , in quibus multa decernuntur de Flaminibus Ethnico rum, de Corona Sacerdotum , de Christianis , sive Libellaticis , sive thurificatis , vive sacrificatis ς de non admittendis litteris, quas Confessiores in gratiam lapsorum , ut reconciliarentur i scribebant; de deneganda lapsis tempore persecutionis, & aliis
gravium delictorum reis com inlinione etiam in , exitu vitae . Quae omnia evincunt Concilium Illiberitanum convocatum esse saeviente persecutione Diocletiani . Quo tempore opus erat duriore disciplina, quae Fideles instar fraeni contineret, ne succumberent. Octoginta sunt legitimi Canones
istius Concilii, in quibus nihil est, quod sanctu in&religiosum non sit, ut videre est apud Mendo-zam & Cardinalem de . v e, qui illos perdocte explicarunt. Communionem lapsis, aliisque gra- 'vioribus peccatoribus etiam In sine vitae denegari debere lanciunt Patres Concilii Illiberitani , qui tamen hac in parte Novatianis non favent: tum quia nomine communionis intelligunt Sacram Eucharistiam, sed non Sacramentalem absolutionem, sicut exponunt Mendoaa & Baronius ς tum quia etiamsi Patres Concilii Illiberitani nomine Communionis Sacramentalem absolutionem intelligerent, attamen cum Novatianis non consentirent, quia Sacramentalem absolutionem non statuerunt tu fine vitae denegandam desperatione venia, sed rigore disciplina, sicut sentiunt Illustrissimus Albaspinaus Aurelianensis Episcopus &sacobus Sir nondus, qui
bus subscripserat Peravius in suis ad Epiphanium.
340쪽
Αnnotationibus , sed postmodum in suis ad Syn si una observationibus mutavit sententiam & communionem , quam Patres Concilii Illiberitani la- Psis & aliis gravioribus peccatoribus in fine vitae Uenegandam decernunt, ad solius Eucharistici Viatici privationem restrinxit. Vetant insuper Patres Concilii Illiberitani Canone xxxv m. ne Picturae in Ecclesia habeantur e Placuit picturas in Ecelesia esse non debere , ne quod eolitur, O adoratur, in pari tibus depingatur. Sed tamen non favent Iconoma Chis , quidquid contra obstrepant Haeretici, qui Reλrmatorum nomen perperam ambiunt. In hoc siquidem Canone agunt Patres Concilii Illiberitant de Imaginibus Dei, seu Sanctissimae Trinitatis ;Deus enim & Sanctissima Trinitas proprid coliturdi adoratur. Dei autem , seu Sanctissimae Trinitatis Imagines in usu olim non fuisse docent Sancti Patres, cujus quidem rationem luculenter exponit mox laudatus Albaspinaeus in Commentario ad hunc Concilii Iliberitani Canoneni: Vetant, inquit , Patres Illiberitani Deum in parietibus deis pingi , ne scilicet, quem Gentilibus & Cathecumenis Immensum , Omnipotentem, Invisibilem , Acternum, Incomprehensibilem , Spiritualem , Corporis & materiae expertem , & immunem prae dicabant, eum ipsi Gentiles & Cathecumeni in ipsorum Ecclesiis, lineis Ac coloribus circumscriptum & comprehensum cernerent. Ne igitur Divini Numinis majestas minueretur & aliud de Deo depingeretur quam praedicarent de quem supra homines extollerent, humana specie depictum oculis objicerent; vetant ne in Ecclesia Imagines Dei su- spondantur. Hac ad Saoctorum 1 magines nullate.