장음표시 사용
311쪽
sic loquitur Clemens Alexandrinus: Vir qui eam accepit Iu
cem, ad quam non patet aditus, ad Dominum peregrinatur ,
etianasi in terra cernatur eius tabernaculum: animam enire
abducit a motibus', & affectionibus, ct rursus. fuit morte assectis cupiditatibus. Doe aderia haec habet in talibus Gregorius Magnus: Quisquis sapietiam, quae Deus ςs,videt, huic
vitae landitus moritur, ne iam eius amore teneatur. Nullus quippe eam vidit, qui adhuc carnaliter Viuit, Dian*mo Potest Deum simul amplecti,&seculum. Qui enim Deum videt eo ipso moritur, quo vel intentione cordis, vel effectu operis ab huius vitae delectationibus tota mente separatur . . In hac morte, ut explicat Richardus Victorinus, iacet corpus sine
sensu, di motu, fitque illa valde grauis, & vere mirabilis non dissolutio animae, & eorporis; sed alia hac multo mirabilior, multoque gloriosior diuisio animae, & spiritus. Hanc autem in nobis operari solet, sicut testatur Apostolus . Vititis ine mi
gens usque ad diuisionem anima, ctspiritus. Quod vero murmvidere mors sit, hac ratio te subtiliter explicat Marius Vict rinus Aser: Si quis Deum viderit, moriatur necesse est, qui Dei vita, de intelligentia in semetipsa est, non in actu: omni autem actus laris est; hoc vero est nostrum vivere, quod foris est vivere: ergo est mors Deum videre. Omittend igit*r vita ris, omittenda intelligentia , si Deum videre volamus , ae hoc nobis mors est. Simili enim simile videtur. Sic disierit obscurissimus iste scriptor. Nec desunt mortis huius exempla, praesertim in deuoto tam in eo sexu . Seraphica Virgo Catharina Senensis, quae saepe saepius hanc Angelicam mortem passi est, scribit in ea separari animam ab omnibus potentiis, quia omnes cleuatae sunt, Ic absorptae in Deum. Tunc autem, ait, amittit eorpus sensus suos, quia oculus videndo non videt, auris audiendo non audit, de sic de caeteris sensibus, omniaq; membra ab amore ligata sunt, ideoque clamant qui sunt hu- iusmodi, Inflix ero homo quis me Bbιrabit de cor re priores huius Altera Catharina Ianuensis verὰ mirabilis, ac Theodi-dacta mulier ita de hae morte experientia magistra Philos phatur. Postquam Deus expoliauit animam mundo, carne. diuitiis, exerciti', assectibus, de omni alia re, praeterquam
ipsio Deo; voluit insuper eam seipsa denudato, & separare ansem 4m aspiritu forma quadam terribili, modoque patienda subtu
312쪽
Ex vita Mariae vela paro. c. s.
tubtilissimo, quem explicare, & intelligere dissicillimum est. nisi aliquis diuino lumine persulas id in se experiretur. Insu
die Deus in cor eius nouum amorem adeo subtilem , & vehementem, ut animam cum omnibus suis potentijs a suo esse naturali abstractam traxerit ad se, quae hoc amore semper occupata in nulla re poterat delectari, nec coelum , vel terram re .
spicere. Corpus autem absque suo esse natu tali quasi confusum,& attonitum remanebat nesciens ubi esset, vel quid deberet dicere ,& operari. Denique Maria vela ordinis Cia sterciensis Sanctimonialis, quae Abulae in Hispania eximia hoc seculo floruit sanctitate , mortem , quam vivens sub ije incendio amoris combusta sic scribens ad suum consessarium describit. In ardenti charitate patitur anima selix, & delectabi. le tormentum, & terribile martyrium per manum ipsius Dei, deo saepe crescente incendio, ut animam comburat , &ad corpus etiam flamma pertingat. Cumque aliquando natura hunc ignem recusaret timens ne ab eo consumeretur, audiuit vocem Dei dicentis sibi, sine te comburie itemque, in hoc igne purificaberis. Quid vero sentiat anima, dum cruciatur in hae flamma, quis poterit explicare. Moritur enim morte suauissima, sui obliuiscitur, & omnium creaturarum , omne sparium angustum illi videtur, nec in se manere potest, nec toto eli, terraeque ambitu contineri. Vellet coram Deo annichilari, & in laudem ipsius omnino resolui. Porro corpus sine pulsu remanet intensissimis doloribus afflictum,expers cibi,&somni, ac pend mortuum, nisi quod anima impetu amoris acta quandoque compellit ipsum voces tollere ad sidera altissimis gemitibus, & elamoribus inarticulatis. Haec & alia plura de mystica hominis morte sanctae animae scripserunt, quae inexpertis ineredibilia videntur. Mors autem illa in contemplatione contingit, ad quam serotinum tempus iam ingrueniatibus tenebris maxime idoneum esse omnes Theologiae mysticae Doctores asseuerant. Sed & quidem Ethnicus hanc veritatem non ignorauit, qui de seipso ad amicum scribens ait: Mite silentio, & tenebris animus alitur, ab iis quae a uocant . . abductus, & liber, & mihi relictus uon oculos animo, sed animum oculis Muor, qui eadem quae mens vident,quoties non
313쪽
Hora Completorii obtulit Abraham sacrificium . Com. templa tonii series ex eodem sacriscio explicatar . Deprecatio pro dono contemplationis. '
I π Deo ante Completorium verit culus ille psalmi decanta-νωα t. . 1 tur, Conuerte nos Deus salutaris noser, quo peracto iam die d negotio ad otium, ab externis ad interna, a malitia diei ad noctis quietem, & ab actionum solicitudine ad contemplationis suauitatem reuocemur. In cuius rei typum Patriarcha Geu.is noster Abraham, cum accepta super numerum stellarum se turae propaginis repromissione praescriptum a Domino sacrificia ipsa hora Completorii offerret, conuersione nostram ab acti-ue vitε exercitijs ad contemplativae sublimitatem non sine ingenti mysterio praefigurauit. inquit, mrhivae eam trisn-nem, O capram trimam , O arietem annorum trium , turturem
quoqu/, ct columbam. Vbi illud in primis obseruandum est, quod quadrupedibus bestiis volucres etiam in sacrificium ad-ν i. v. d. de dis iunxit . Nam , ut ait Richardus Victorinus, in auibus studi spiritualia, in animalibus corporalia exercitia intelliguntur. ' Qui vero a i apicem persectiouis anhelat aues bestus, inter . externis, contemplationem actioni coniungere debet. Et benius quid/m diuisi Abrabam in duas partes, volucres autem non diarsit. In internis enim exercitio s,quae ad aues pertinet, cum soli diuino conspectui pateant, illud dumtaxat oportet intendere , ut diuinae placeant voluntati: At in externis, de corporalibus, quibus tum propter Deum, tum propter pro ximum insistimus, intelionem nostram necessario diuidimus,& geminamus, &ad diuinum beneplacitum, & ad proximi utilitatem attendentes. His autem studijs dum incumbimus, adhue viget diei malitia, adhuc urit aestus concupiscentia, . ε ὶ adhuc feruet carnalis prudentiae calor. Ideo sacrificium.n strum custodire debemus, ne descendentes volucres, imp scilicet, ac superbae cogitationes,immissiones per Angelos mamios, illud coinquinent, & discerpant. Sed quid dicit scriptur a Z CumquePI occumberet, sopor irruit super Abram, ct horror
314쪽
magnus , ae tenebrosus inu t eum Ecce quomodo Mente selem comitatur sopor, & post soporem sequitur horror. Hunc ver6 soporem noa illum arbitror esse, quem infirmitatis no- .strae defectus, vitaeque huius necessitas immittit : porem intelligo corporei sensus excessum, animi quietem , mentis . alienationem. Dum igitur sol occumbit, dum vanitatis deficit amor, dum carnis concupiscentia restigescit, homo spiria tualis irruente desuper somno extra semetipsum rapitur, et ex diuina reuelatione, quasi per inanum, ea incipit cernere, sccognoscere, quae prius struente sole vix, vel nnllatenus poterat intueri. Persomnium in olsone nocturna, ait Iob, quando irruit opo super homines, er dormium in Iectuis . itine aperit '- sauris virorum, ct erudiens eos instruit disci ina 'A t hune soporem horror magnus, & tenebrosus iii bsequitur, eodem attestante qui dicit, In borrorν visionis Nocturna , quando Dot 1 is μον occupare homines, pauor tenuit me, ct tremor, ct omnia ossa mea perterrita funt. Et,s dixero, consolabitiar me lectulus r.i3. meus, ct Nu Iaborisquens mecum in II tu meo, rerrebis meis ριν somnia, ct per visioneι borrore concuties. Quis enim non horreat, & contremistat, dum mystico sepore supra semetipsum eleuatus videt Deo reuelante quantis quotidie periculis subiaceat,quam sir proaus ad casum, quam tardus ad surge nodum, quam facile periturae carnis illecebris decipiatur; & inasidiantis diaboli fraudibus ad ruinam impellatur x Pergit scriptura. Cum ergo occubuiυμυοί acta es ea- Iigo tenebros , ct apparuis clibanus fumans, ct Iampas ignis
Dan uni inter aiuisones illas. En veram conuessionem, quam initio Completorij postulamus: En totius seriem contemplationis. Primo occumbit sol,postea soporatur homo, horror deinde invadit eum, tum caliginem videt tenebrosam, quam clibanus sumans dissoluit, & succensa lampas transeu utis ignis inflammat. Postquam igitur praedictus horror studium spiritualis viri a caducis transtulit ad aeterna, omni vitiorum tyrannide subacta , de conscientiae incipit tranquillitate gaudere ,&inualestente bona consuetudine in simplicem mentis nuditatem exaltatur. Tunc fit caligo tenebrosa humana ratione imperscrutabilis, quam Magnus Areopagita lucem esse Dionys. Me.34. ait. In qua Deus inhabitat, quae propterea tenebrosa vocatur, quod lux excedens, de exuperans. id quod luce tegitur,nimio splendore inuoluat. Nubes, inquit, O ralgo is eircuitu eiuι r Pa-.ys.&ιν
315쪽
erposuit tenεbrar latibulum suum. Ad hune fulgentissimum
radium diuinarum tenebrarum, qui omni essentia su perior est,e,p'e,a.πυ mysticae Theologiae magister Dei amatorem eleuandum soroi si promittit, cum a se ipso,& ab omnibus liber fuerit, & solutus. Ad idem psalmus nos hortatur qui dicit , Acredite ad ιλο illumina inini. N e sorte desperes, & dicas, Nulla est spes via
.ris,. .. . dςndi Deum, nam Deum nemo vidis Onquam, ct lucem bubia a.Timoth α ιε. tus inaccessibilem: praecipit psalmus ut accedas. Ad quemZAd Deum . bed scriptum est, Scrutator maiὸfiatis opprimetur a glaraa. Accede ergo humiliter, accede confidenter, & illuminaberis, de facies tua non confundetur. Ideo post caliginem sequitur clibanus fumans, dc lampas ignis. Prius ignis fumigans, postea ignis flammans. In clibano sum ante in te uligitur incendium amoris, in lampade lux gratiae reuelantis.
v Nam quia lux Diuinitatis ijs tantum, teste Dionysio, vere cola' lucet, qui immunda omnia, & munda transeunt, omnemque omnium sanctorum fastigiorum ascensum superant, de diuina omnia lumina , rationesque coelestes relinquunt , di in . caliginem ingrediuntur, in qua reuera est, ut scripta diuina tradunt, is qui est super o muta, ad quam sublimitatem non . nisi charitate currendo peruenitur; idcirco amoris incendium in clibano cordis succendi debet. Sed quia in hae vita quantumcunque proficiat homo, nunquam ad summum perfectionis fastigium peruenire potest, ut Deum diligat totis viribus,
tota mente, tota virtute , non sine causa succensus clibanus molestum, δι lacrymosum eructans sumum ostenditur. Lampas vero ignis intimae lucis quandam denotat inchoationem, in cuius tenui, ac subobscuro fulgorei aeternorum bonorum supereminentia nobis interim manifestatur, donec crescamus usque ad persectam diem, & ad illam sellae in patriam perue- ni mus, in qua lumen lampadis,& lucernae iam necessiarium non erit, quia claritas Dei illuminabit nos. 3 O ignem, o lucem, quae post solis occasum immittitur, iquae tenebras peccatorum expellit, fiduciam gignit, nutrit spem, tollit timorem. o fidelem Abrahae aemulatorem, cui datum est hostiam gratam offerre Deo, de post horrorem, de γε somnum diuinum ignem, sanctumque lumen accipere. Comuerte nos Deus salutaris nosti , ct auerte iram tuam a nobis: festina ad adiuuandum nos hac sacratissitna hora, qua a diei negotijs ad Otium contemplationis toto mentis affectu eo
316쪽
uerti desideramus. Ecce suplex, de lacrymans pedibus tuis aduoluor nouellus Ephraim, qui quasi avis auolaui, nidum ,
quaerens mihi, ubi reponam pullos meos, affectus meos . Cognoui nimirum tempus miserendi, quia Venit tempus. Non me deinceps, te adiuuante, benignissime Saluator, non me ad egena conuertam huius mundi elemcnta , ne mihi thesauriae
iram in die irae, ne rursum vagari incipiam post greges sodaliuineorum, ne ligatis manibus & pedibus pro ijs ara facie tua
in tenebras exteriores, ne tanquam tepidum evomas me ab ore tuo, ne cum ipse veneris scrutans renes, & corda, scrutans Ierusalem in lucernis inueniat minus habens. Et nunc Domine , Pater meus es tu, ego vero lutum e fictor meus es tu,& opus manuum tuarum ego sum. Ne memineris iniquitatum
mearum, & anticipent me misericordiae tuae. Vna in petii a te, hanc iugiter requiram , ut inhabitem in domo tua omnibus diebus vitae meae . Effunde ergo, clementissime Deus, laringam super me benedictionem de rore coeli, & de pinguedine
terrae. Terrae inquam viventium, qni potantur torrente voluptatis tuae,& satiantur ab ubertate domus tuae. Vtinania
dirumperes coelos, & ad me descenderes , ut durities mea liquefacta di flueret,& amore tuo ignitus praesentia tua dignus inuenirer. Sicut desiderat ceruus ad fontes aquarum, ita desiderat anima mea ad te Deus. QIando veniam, & apparebo ante faciem tuam Quando veniam ad te supereminenti contemplatione eleuatus de terra deserta, in uiat& inaquosa, ut videam virtutem tuam ,& gloriam tuam Quamdiu miseriactabor in fluctibus mortalitatis meae , clamans ad te Domine, & non exaudis Audi clamantem de prosundis tenebrarum, introduc me in caliginem tuam, in qua lucet radius maiestatis tuae , ut videam te, & sciam te, nunc quidem per speculum, & in enigmate: postea vero discussa caligine facie ad faciem, cu lux perpetua sulgebit super me in regno felicitatis.
METRUM XXI V. Hoc es quod opto: earara di utit
Verua more niuis, qua tenui halitu
317쪽
Au/ vana ingeritis pratnia gloria , Gent/isnuro tramite deuia, Iussisque indoeitis Dei λOmniaforvini, quicquid celsum Magno coelum continet ambitu , Luicquid rat Urecunda paris. T u rex beate coetuum, Mundi faior, O rector, Humanigenerises, amor, o επων . . Ωui Iurida astrorum insti eisns Intimos cordis penetras raretur ;Interna p/ue nubila, lGmponesurius turbidos, Vispiritu contagio
Emancipatus corporis Tranquillus ad te conuolet. Da votis facilem te Pater optime i
Ut rursus patris reddita eoela Vιν, se repleat Iuminis bati Liu . Tu poli, terraeque presei,tumidi quoqua seleti Moderatrix mens veni, cuncta regens vice tiabili- aerum mundi duus, Patris ct uni soboles , a se ιν par/nti sapientissimilis , Intιlligibitium expresio, nee Patre iunior, Nec minor, luxsempiterna, ingies nitida Dri. T semper generat, ctfmper amat, tibi placidus Annui emper Parens : eonfiat perpιtua1 amor Geniti, o Genitoris ι ambos nam foedaresciat Aeterno emus amor, myiritus e bum e numera Num/rum facitis. Bonam simplex, unica Dritas, Simplex aternitas,parqu- potentia, par amor Tibi eum Patre es. Nihil te ne dicerι parii est, aeui Verbo cuncta uleia Sine te nihil opifex Aut facit, aut 'mis A ta omnia condiιa numerum, rtemq- habuere,normam quoque ponderas p cii Hue igitur ades bona fons sapientia, maculas Abstergo mantis, cernere ut vultum queam 3Vtilium beatos qui facit An δει.
318쪽
quoque Amor Deus, Amor prepecu/Patris , Perpetuus Uerb i Amor, Virique compar, viri que vinculum. Suom vis voclendi, vis redamantium Dι eoiae seuerr intimo Spirat perenni amore. Ades praepra ρο ex alto
Sanctorum fomes ignium, Vigor igneus orbis, . . Hospra pudici pectoris, uiri tit . '. . Sanctique amoris pronvbνι ἶ Dux ad astra, corvis ardor, Et mentrum voluptas. Hue opum diuiniorum m. v Diues, pax animi veni: A i ε': Arcem pectoris Occupa,
Iam pendula in minimam cris pilam globosa tellas, Iam Solii, o Mnasu ruebor, Iout oesedes. Moia quod Har culmen refulgens erum nropia leo pauimentum pedibar, t sancta cerno
319쪽
Amore pectus Uri O raptus, atque excessus anima , O rusticum suntium, anctasolitudo, Pret ινο-rι carnis, res tranquilia,fax amoris Intus furens intendinm , Suo sis beata, Pax eredis et suavi mas Montis bona voluptas O quas aligerum stra
Dulcesque eantur audis lGarmina resonans non prius Accepsa αιbereis choris. Auitis ut duempheem
Amor intus agit motimi Amor bie est, nosco montium Errores digitorum. Ut blanda pubes coelitum Arripit aure sonitum lVt aecinunt Amori Augerum phalanges lVt ora mulcent cantibus:
Blandis maritat vocibus. His leui auratum pectine tangit ebur Doctus hie en malles ungue eiere fides, Hic patrios faero personat oro modos. En ut doraris fallibus Errantes quatiunt solum l . Nune impluantur inuicem,m sese manibus trahunt. Nune istieatis Usbus Cantui occinunt sonoro. Nunc in obliquam celere eateruam
Distretant sese placida rotatu . Latoque plausu. ID para mentis gaudia s .
320쪽
ABHe Amantes, quotquot ad Hhera Promouet υirtus leuiore penna Adbuo ea ea corporis
Nune es canendum, nunc superum choris ι ιβ ad se, ct baltero . Ergo hue canora tympana, ct lyra forte , Ferre vota, forte laudes Ludite , plaudite, Ualiuo Amorirnuuia carmina pangite Amori r Pavite laudes, funditι versus, Calieapromite eantica Amori. Fufate nouo Bdera causu. Haudite eati, plaudite terra, Plaudue Amorra Sed quis repente corripit mentem dolor, Et no a orbat gaudia λMitieet iniecta curarum compede, O arcto Carnis Isaia vinculo Adima rursum labitur Mιm ὸ polorum culmine. O Amor, d utrica tandιm squidia vita Tolo , Ut Mera a tibi luber Adaμ in arce. Tune mea ferarus iactabogaudia, quando Unica vita duos iunges, ct ona dies,
Completorio feruentius adese debemus multis de causis.
- . Somnus imago mortis.1 T T Ae hora totius diei desectus supplere debemus, ut sit caeteri, serian ossicijs minus alacriter, & deuotὸ in terminius, maiori nunc seruoris, ac pietatis conatu peractae per diem orationis negligentiam compensemus . Illud autesummopere monacho cauendum est , ne absque grauissim necessitate publicet desit ossicii huius recitationi. Fratres Prg. dicatores huic pietati sedulo incumbebant Nam,ut ait Theo. doricus in vita sancti Dominici,ceu rem velde Optatam com- . . Gg pleto iliaco by Co