장음표시 사용
31쪽
36 clant additis nonnullis ex natura ipsa eatholicis, que in omnes linguas possint competere Adiungetur ratio linguaru quo pacto
inuentae, adultae, percilitat quemadmodtim cuiusu censeatur uis, natura,copia,elegantia,grauitas,cultus,cwaliae sermonis qualita.
tes. Haec illis ipsis uerbis praecipit lues. Tempus igitur est, ut ordine rationem hanc omnium linguarue literarum per suas parates aperiamus. Ac primum indicanda uidetur linguarum cclitea rarum origo, deinde mutatio In quibus rebus non paruum est inter magnos authores dissidium.
De origine linguarum, emquod Ebraica sit omnium princeps C parens.
FRima origine hominibus negatum fuisse usum orationis, Scnutibus tantii ait inconditis sonis belluarum ritu mutuum aperuisse animi cogitationes quod Uictruvio Diodoro ccaijs nonnullis uisum eli, redarguit certissima historia beati Mosis Lad haec ratio. Qui enim fieri potuisset, ut principio elinguese muri homines, postea de consignandis omnibus rebus per uerbae sermonem paciscerenturm ut quomodo sapientissimus idem,optimus parens opifexcpierum, qui hominem ad societatem ais mutilam beneuolentia produxit,rationem indidisset, facultatem auatem cY organum rationis explicande negasset Aut quomodo absolutum limulachrum coditoris dei expressum foret in homine, si non diuinae mentis sese per uerbum ab aeterno generantis, imago suisset expressa uenicu autem inliso suisse in toto generet, minum sermonem communem, sicut unica est ratio, congruitsocietati arctissimae &mutuae opi, qua deus creator inter homines ultro citroc uoluit conferri: quod Ψ omni generi animatium sua cuic peculiaris Vox eat omnibus communis obtigit. Idem testatii antiquissima historia non tantum Mosis, sed etiam Abydeesta Sibyllaru , ut Iosephus in antiquitatibus Iudaicis,aec Eusebius
in opere, cui tittitu fecit praeparatio euangelica, testantur. Et cauissas quidem confusionis linguaru magno consensu indicant,nempe temerarium,superbum, iniustum, impium c facinus orii, qui iirbem ac turrim Bahel in campo Sennar contra consilium at imperitim dei moliti sunt. Verum enimuero ardua fuit olim contentio de antiquitate linguarum 8 gentium, inter Arcadasac Phryges, cuius meminit etiam Herodotus in Euterpe, quae una
32쪽
uoce insantilis uagitus composita ccstnita est, quia scilicet be πsonat panem: quam uocem infantes subinde ingeminando natuis raliter sine ulla institutione ac magisterio humano, satis certu secerunt Phrygas uetustissimos esse homines, in quoru idiomate beksignificat panem, quem vagientes pueri flagitarunt. Caeter u non obscuris argumetis liquet sermonem Ebraeum esse parentem ac principem linguarum omnium, qui naturae omnium rerum diuinarum simul cchumanarum aptum nomen ueluti publicam notam imprimit, α frugalis est sine omni luxu, nec sordidus Bil paracus. Cuius uestigia non obscura cernuntur in linguis omnibus. Cuius sunt uocabula peculiaria tum propria tum comunia, quae testimonio historiae uetustissimae ab initio mundi fueriit imposita. Nam Ebraicae linguae etymologiam prae se ferunt patriarcharum uetustissima nomina,Adam,Eua,Cain, Abel, Seth, Noa, Sem,Iapheth. Nimrod, Eber, Paleg. Sed suerit satius id confirmare te,
stimoni j aliquot idoneis.Ebraeorum sententia, quod lingua ipsorum primigenia di patriarcha linguaru sit,ium alibi, tum in comomentari j Esaiae q. cap. expressa est. Quo loco Nicolaus Lyra. nus idem asserit. Operaepretium tamen suerit huc apponere iudicium Ebraeorum delabio electo, cuius meminit Zophonias propheta, uaticinas de Christi nos ri seruatoris temporibus,hisce uer his cap. I. Tunc reddam populis labium electum, ut invocent mmnes nomen domini,ceserviant ei humero uno. Quod labiu ele. citum quum aliqui ex nostris hominibus suspicetur Graecum, aliqui Latinum sermonem, Ebraei excellentissimi intelligunt Ebrai. cum sermonem. Quod uerbis Petri Galatini ex libri a cap. 3. de arcanis catholicae ueritatis planum faciam. Sic enim scribit: Thalmudistae labium hoc electum Hebraicam linguam esse asserunt, quod eam deus prae caeteris elegerit, qua Epatribus loqueretur.ec legem suam daret. Quare legem ipsam, arcanac pene omnia prophetis reuelata ea lingua scribi uoluit. Vnde Dipsam pecu.
liari uocabulo sancta uocant. Eas ob res tunc iuxta propheticum uaticinium dominum ipsum ad populos labium electum ad uo. eandum nomenitium, cu ad se colendum humero uno conuersurum aiunt: omnes gentes per Messiam saluandae humero uno,
id est, sub uno ipsius Messiae regno deum ipsum Hebraica lingua laudabunt uod post resurrectionem generalem in cicetis ad implebitur. Quemadmodum enim ante linguarum diuisionem e
33쪽
s In turri Babel saetam uniuersa terra unius erat labri: ita in resurreetione generali omnes homines una loquentur lingua, Hebraica scilicet, qua prirm parentes in paradiso loquebatur,ec qua Medii omnes in statu innocentiae locuti su asent, si ipsi primi parentes ingratia dei stetissent. Audiamus etia nostros theologos, ac primum quidem Augustinum, columen ecclesis catholics: Nam in multis locis seri sententiam de principe lingua, ueluti quaestione io8. ueteris Bonoui testamenti de lingua Hebraica, an acceperit nomen ab Eber, an ab Abraha. Cuius uerba sic habent: Haec lingua est, quam dicimus primitus data Adae occaeteris,quam propter praea
sumptione turris aedificatae credimus in multas dispersa me confusam: ut non iam haec, sed multe ex hac immutatione habita quorundam dictorum existerent, ut unam haberent speciem, nec raαmen deperiret, sed tota confusa esliat caeteris linguis. Ita enim tuea nim est, ne se homines intelligerent, o maiora auderent. Ori.
genes autem qui diligetissime uersatus est in literis Ebraicis, omilia in super libro numerorum ita scribit: Diuersi angeli diuersas in
hominibus linguas operati sunt ac loquelas ut uerbi gratia, unus
aliquis fuerit, qui Babylonicam uni tunc homini impressieritii guam , alius Aegyptiam, Θ reliqua. Manserit autem lingua per
Ad .im primitus data ut putamus Hebrea,in ea parte hominum,
quae non pars alicuius angeli uel principis faeta est, sed quae desportio permansit. Porro Hieronymus Stridonensis, quo autho re legimus diuinii codicem Latine redditum Zophoniae φ. Cap. ita scribit: Nuge a nobis, ut erat in Hebraeo, positum est . ut nos se possimus linguam Hebraicam omnium linguarum esse matri cem. Quod probat etiam Augustinus Steuchus in annotationi hus ad genes. cap. 3τ. Loquens enim deiezi hoc est resina, sic scribit Est lingua Hebra a ut caeteris prior ac vetustior, ita omnibus ad milia ac quasi interspersa. Ex eius enim uocabulis in omni lingua reperies. Quod Sc ab Hieronymo saepius obseruatu est, nam linguam Chaldaicam, Arabicam, Syram, Punicamex Aethiops.cam sileo, quaru tanta est cum Hebraea similitudo, ut eaedem γα
ne uideantur. De literarum origine.
MArcus Tullius, eloquetiare philosophie Latinae princeps,
libro primo quaestionum Tusculanarum ex iterarum in inuentione
34쪽
acutas,graues,contimas, discretas,eas multis gradibus distin.ctas in longsores c longissimas, tot cocinnas aut absonas at* absurdas uoces per hemitoniu, tonu,ditonu, diatessaron, diapente, diapasin, disdiapason,tot concelus harmonias P et symphonias, quatuor, aut sex, aut x LI. etiam uocu comprehedit:Quae tamen omnia una musicorum ars in omnibus populis eadem compreis hendit, miroi compedio potest ob oculos ponere in diagrammate musico, quod scalam uocant. Quis credidisset omniu gentium linguase uoces tam IIII elemetis concludi possie, nisi ars grammatica illud patefecisset: id dicam de omnibus artibus di sciis entiis,quae conuenientia cxpugnantia,contraria, diuersa, uirtu telo uitia in eodem genere simul comprehendunt Nam grammatica non minus praecipit de obseruada proprietate, ueluti Atatici aut comunis sermonis Graecorum, ii de uitando soloecismo, qui ex Atticod Asiatico permixtis inter se ortus est. Rhetorum ars indicat uitia exordiorum, narrationis, argumentationis, nisclusionis ea diligentia,qua recta ratio indicatur. Esec dialecticestum perseetam notitiam definiendi, diitidendi, concludendi aliis quid ex propositis, ec inueniendi argumentum idoneum ad diis scernendum uerum alc falsum, tum insidiosas cauillationes Pinphistarum tradere. Medicina etiam,quae ualetudinem bona conseruare, aut labefactatam restituere molitur, de morbis sexcentis Praecipit, nec modo cognitis iam experimento, sed iis etiam quitillo tepore uari j multisc de causis accidere possunt. Quem adomodum patrum o nostra memoria morbis noulaec quidem mispitalibus doctrina medicorum cito remedium inuenit Scientiae
denic recte uiuendi ut moralis philosophia, ut iurisprudentia ut theologia,atque uitiosos mores e laeta 5 affectus comprehenisdunt, at' probos di bene informatos Quumq3 diuina scientia pie beates uiuendi proponit sormam catholicate orthodoxae fidei, eade opera damnat falsas opiniones Θc dogmata, uecun olime hodie prolata sunt a profligatis ingenns, aut ullo tempOare proserri possunt. Est igitur una communis omnium lingua rum 8 literarum ratio, ea ci perpetua di constans,di conclusa in Nature sentibus, qua linguae uniuerse discantur UYtradantur, diiudicentur, o accommodentur ad usum uitae ordine modol. decenti.
35쪽
OVum adolescens percepissem a magistris 5 iugilemone
aliquam cognitionem sermonis Latini,Graeci oc Ebraici,s ignorarem lingi iam Germanicam, utpote patriam ocueris naculam,easoplinguas inter se consenem, ut eruditi uiri faciun. dum esse praecipiunt, uisus mihi sum eam rationem communem omnibus lingulae literis animaduertere,quanquam obscurius adhuc Mox inuitante me quadam inuentionis dulcedine,lonagius in ea cogitatione progrediens, subinde plura deprehendi argumenta,quae confirmarent eam sententiam. Deni faeto perticulo in aliquot linguis,obfrmaui animum in ea sententia,donec rationibus melioribus ab ea deducerer quas hactenus satis ido. neas nullas animaduertere potui. Ea propter in primis adolescentiae studῆs ecepi colligere non segniter ex omni genere scripto rum,ex gramaticis,dialecticis oratoribus,historicis, poetis, phialologis,iurisconsultis, theologis, philosophis, mathematicis, scri. oribus rei rustics,bellics,ludicrs architecfidios,materia,ex qua in usum precipue meum aliquado commentarios instruerem linguaru principu Ebraics,Grs cs, Latinae,cYGermailics,methodo
illa, quam in alioru grammaticorum commetari js non animadauertebam siue quia non uenit in mentem ipsis,sive quia no proaharunt. Mihi quidem aptam & conuenientem iudicabam. Ea de re cum eruditis hominibus non paucis sermonem habui alio quoties quorum aliqui me a proposito deterruerunt,siue dima meo ingeniolo, siue rei magnitudinem considerantes. Aliqui calcaria subdiderut currenti,quod dicitur, ut persuadere quoc uoluerint, qualectriaci specimen eius rationis quam animo comprehendissem, primo tempore in publicum edendum esse Ingere res mihi, nullam artem uno tempore inchoatam N perseeta esse: ingerentes mihi exempla praestantissimorum hominum, qui alia quoties scelus ingeni j sui resormassent. Ludeuicus Uiues,incomparabilis uir ingenio,doctrina, iudicio diligentia, ct dexteritatem scribendo, quantum ex scriptis ipsius colligere possiim eam rationem perspexit Ac traditurus erat in opere de ratione linguarum,nisi mors immatura uirum optimum ec doetissimum abstalisset Requirit enim a formatore iuuentutis, ut tradat c5munia quedam prscepta in omnes linguas. Multa etiam sparsim leguntur in libris de disciplinis,des ratione studispuerilis,qui indicat,
36쪽
ea togitationem uersa tam esse in animo illius uiri Ueru quum sis morte praematura sublatus sit, nec librum promissiim de ratione linguarum ediderit, quantum potui diligenti sciscitatione perquirere, neminem* norim, qui meditetur laoc argumentum puishlicato scripto tractare, quod in primis utile puto, uolui ex amicorum sententia rationem eam utcunt delinea tam edere Olim daturus perseetiora, si non prorsus improbata fuerit,ec si dominus deus uitam cocesserit. Qui non habet meliora, ns mecum utatur. Cui dominus largitus es dotes opulentiores, candide praestet, quod Aristoteles postulat a suis lectoribus, ut pro erratis ueniam rependat ei, qui nec sciens nec uolens peccauit, di perseetiora substituat, omitti resarciat, aut totum scriptu meum penitus aboleat,
si ne Plinio quidem aequissimo iudici scribentium probari polsit,
qui nullum librum censuit esse tam mulum,qui non aliquo pacto prodesset. Si ratio illa no displicuerit hominibus eruditis, ad eam aptabo commentarios Ebraicae linguae olim promissos, &edam instruetiores, ubi maior cognitio sermonis Arabici obtigerit. Id quod non parum ad rem pertinere existimo. Non etiam negabo commentarios de lingua Germanica, si meum studiu & operam in ea re sensero probari bonisec cordatis hominibus Idem facturos esse spero alios etiam uiros honos, ut lingua patriam cum Laotina comparatam & suis hominibus 8 exteris cognoscendam ex laibeant. Praeterea ut rationem eius rei a me inchoatame delineatam utcu*, perficiant Placuit enim, ut Prisciani uerbis utar, exaemplum proponere, ne pigeat alios etiam a me uel ignorantia sorte praetermissa uel uitiose dicta nihil enim ex omni parte per se cium in humanis inuentionibus esse posse credo sua quos industria ad communem literatoriae professionis utilitatem cogrua rationis proportione uel addere uel mutare tractantes.
Porro methodus illa non longo tepore nec labore magno percipi poterit, si recte informatam ipse iam exhibeo, aut alius abso lutiorem tradiderit. Quae non linguarum peritiam quidem adsert psa, uerum monstrat uiam, qua lingua que uis ordine aptoec pleniori commentario comprehundi queat, rectiust tum tradi tum percipi: ests organum bene ac probe uersandi in tra statione idiomatum. Linguas autem omnes aut plurimas comprehendere animo nec opus est omnibus, nec concessum. Verum quas linguas tenere cuiuslibet interest, ut literati Europaei Latina linguam tria
37쪽
G ter ipsos communem ignorare non debent, Ac theologis me,
tum N Ebraicarum literarum notitia necessaria est, negotia uero exercentem cum exteris,oportet gentis,cum qua illi comercium est,tinguam callere, eas peritus rationis communis facilius perdiscet, ac retinebit firmius, di promptius accomodabit ad omnem usum. Quousu uero datum sit progredi hominibus in cognitio ne linguarum, quum possem aliquot exemplis ostendere, tribus ero in praesentia contentus. Primus est Guillelmus Postellus,qui edito scripto testatur segnarum, singuarum. Deinde rex Mithridates, qui linguas, XII tenuit, ct in singulis facultatem diacendi etiam in concione populi. Postremo Ioannes Petrus Lusitanus, qui apud reges Aethiopicos in magna suit dignatione, terrupore Ioannis secundi regis Portugalliae, quem serui non tantum Arabicum ex Indianum, ex Lusitanum sermonem callutae, sed omnium prope hominum linguas. An bee domo fit utilis.
PAtrium sermonem exacte nouisse multum refert. QuodsM. Cicero filio suo praecipit, ut Latinae, hoc est, patriae linguae pariter ac Graecae facultatem sibi comparet omni cura cudiligentia, id c suo exemplo, qui Graeca cum Latinis ad magnam suam utilitatem coniunxerit,id obseruandum cst hodie etiam omnibus
studiosis,ut studeant idem prestare in patrio sermone quisle in
Latino, qui artes omnes praeclare traditas 5 commedatas libilia, het,est communis inter literatos praesertim Europaeos nominis Christiani. Id autem ratione melius consequuntur homines, ut omnia,q sine ratione Magnum igitur operaepretium fecerit, qui admonuerit homines una ratione cenaec constanti, 8 derivata ex sentibus naturae contineri omnium populorum &gentiu sera mones eam cprationem ostenderit, Ex quidem rectius insormata, quam hactenus a nonnullis factum esse animaduertimus. Ac nili plurimum utilitatis foret in ea notitia Z animaduersione, nuncis uiri excellentes tantum operae di studii uernaculo etiam sermoni excolendo impediisent. uod quidem secerunt non solum grammatici cu rhetores professione, ut uini ilianus Priscianus, Serauius, Apollonitis Herodianus Julius Pollux ex ali j complures tum Graeci tum Latini uel uinetia occupatussimi homines in rep.ucluti
38쪽
xtesiti Valeri in Probus Plinius secundus, M. Varro, NigiduIs Figulus, C. Caesar. Et ecclesiae Christianae antistites, bidorus, Augustinus, Basilius, Cyrillus: ut alios multos praeteream Iudicium quidem Caroli magni de lingua Germanicae studiu exscolendi eam supra posuimus quum ageretur delingua Germanica Ferunte Maximilianu imperatorem in animo uersa uisse emendatione sermonis Teutonici. Doetissismi autem uiri Ioari. Tritemrj sentetiam paulo inserius redda, quum de linguaru mutatione explicabitur. Non praetermittere hic etiam sententia gravem&sapientem, ut iudico, Fabiani Frankicitiis Bolislati tenusis,debeo. Cusus haec sunt uerba: tes mar onso adenti.ri remi
elimari tere,efunderi viri. Haec ille. Quia uero termo in ustaec consensu populari positus est, ideoq; mutatur subinde multis de causis ut uulgus eii mutabile, nemo quidem potes leges dare populo, ut sit loquendum esti difficilius imperito uulgo praescribere leges loquedi, quum sentiat popularis eme posscitionis sermonem, uiuendi leges imponeredi conseruare. Nec silentio prae.
terire hoc loco possum Pomponi j Marcelli grammatici dicitum, qui quum aliquid reprehendisset in oratione Tiberii ut para Latinum idc Atteius Capito desenderet ut tinu,&si non esset, futurum tamen, significans uidelicta Caesaris Tiberin potentiam: ibi Pomponius conuersus ad Tiberium inquit Iam quidem Cain pilo mentitur. Tu enim Caesar ciuitatem dare potes hominibus, uerba dare non potes. Innuit uidelicet Pomponius, ne reges quiadem dare possie sermonem uulgo, qui uersetur in ipsius arbitriore consensu. At eo magis proderit extare certam 8 stabilem do. ctrinam tum recte iudicandi de sermone recepto iamet probato in uulgus, tum eo recte utendi, tum conseruandi sermonis quem uulgus temere in annos & propemodum in dies mutat, alia sne iudicio damnan alia recipiens Qtium enim sermoni ueluti puishlico thesauro committi soleant res omnes publicaeec priuatae, optimum fuerit eum certa rationei ordine comprehensum ad notitiam pol teritatis rasmittere, ut etiam de ueterie apud ipsos iam desito sermone iudicari possiit, necu antiquata sermonisn tiua simul perierit rerum ipsartim scientia. Id quod euenire cum
39쪽
x malo ingenti non obscure intelliget, qui ciuilia negotia,leges, scedera diuinae culturae sermam paulo diligentius consider auerit. Quod exteras linguas attinet, si quis obstrepat, earum cogni.
tionem esse inutilem, superuacaneam, noxiam. a UI Phq latetiam
ec intentet crimen haereseos, ei primum opponam Philalirium eclesiasticum ex ueterem scriptorem, qui numerat inter haereticos eos, qui lingua reiiciunt ex damnant, quum sint praeclara chariasmata coeleltis heneficentiae. Esto enim linguarum diuisio poena diuitio diuinitus inficcta inobedientibus,tam tamen peritiam ha ahere lingliai si quid aliud est, cli isti poenae generis humani eripi Opponam sanctiones, ueluti Concith tenensis,quae iubent doceri non tantum Graecam ex Latinam sed etiam Chaldaram ec Arabicam linguam, ad propagationem religionis Christianae, ecsanetionem ordinum imperst, ut principum etiam liberi erudiantur Latina, raeca evriclauonica lingua Oppona exempla sanis ctissimorum antis hium ecclcsiae, qtu linguas peregrinas calluer ut magno ecclesiae bono, Epiphanium, Origenem, Hieronymsi, Augustinum, & alios innumeros, qui etiam hortantur ad capessen dam cognitionem linguarum. Opponam linguas consecratas in ara crucis a summo pontifice Domino Christo. De quo Aurelius Augustinus, qui testatur ecclesiam omnium gentium loqui lino guis, ita scribit de mirabilibus scripturae: Harum omnium linguarum noui testameis tempore, tribus linguis, Hebraicae uita, Iraecarex Latinae principatus committitur, quia in eis crucis Christititulus literis Hebraicis Graecis ex Latinis scriptus euangelica authoritate perhibetur. Ac mihi quidem in reputatione linguarum admiratione dignum uidetur, quum linguae omnes possideant saltem aliquam unam certam sedem di habeant imperium, qua Piam abolitae sunt, ut Aegyptia, Persica uetus, olim quu uigerent, habuerint imperium, linguas principes Ebraeam, raecam evLatinam, quibus causa Christi tela morientis in cruce fuit scripta, non habere certum alicuius gentis domiciliu . ne dicam, nullum habere, ut olis, impertu Nam Graecus sermo in Giicia usitatus hodie,& Latinus in prouinci js, in Italia, in Latio, in urbe, defleaxit a prima sua origine. Iudaei autem non ut uernaculu possidentiam, sed eo utuntur ui Germani Latino, aut Graeco aut etiam Ι .hratosti sunt inquilini Itid ei apud omnes nationes. In qua quide miratione mihi non quicquam probabilius uenit in mentcm,
40쪽
quam Chris si regem regum, cui pater coelesiis dedit omnes geri stes, ec possessionem terminos uniuersae te rae, linguas illas suae cis uitati, suo regnoc imperio consecrasse: quibus iam in gloriata. Irssetiamnum concionatur per fidos ministros. Vt philosophi Christiana ubic gentium propagetur, cuius hoe supremum est axioma,quod Iesus Nazarenus crucifixus sub Pontio Pilato est Messias rex ium Iudaeorum tum omnium gentium, uerus deus simul Muerus homo, unus seruatore mediator dei dissic minum. Vt in nomine Iesu flecti a tur omne genu dc omnis lingua confiteatur, quia dominus Iesus Christis est in gloria dei patris id erit confusionem linguaru in Babylonica molitione introducitam re mouere diuinis auspiciis,& ex tot linguis unam quodamodo facere. Id erit obices di impedimenta societatis humanae seliciter reis uellere,ex submota hostilitate ex animis sanctam societatem alcyccmmercium instituere,conciliare, fouere,confirmare. Id erit homines omnium terrarum ad unum ouileec unum pastorem aeternum, qui tradidit animam suam pro suis ovibus, reducere VIM
nus deus,qui creauit omnia per filium cum sancto spiritu,qui ab Hircv procedit,colatur una lingua Boore, unci humero, ut saneti des prophetae olim uaticinati sunt. Iam in scriptcribus omnibus occurrunt exoticaac peregrina uocabula, in his oth quidem plurima, nec non in scriptis medicorum di mathematicorum, quae non sine fraude hominum ignoarantur. id etiam in theologorum libris euenire, uel ipsi prophetae satis indicant. Quod testatur diuus Hieronymus hisce uerbis in cornis en tarq Abdiae: Sepharad Assyriorum lingua terminus diiscitur, Hebr. gehul. Nam consuetudinis prophetarum est, quado loquuntur contra Babylonem, Amonitas, Moabitas, Philist jm, di caeteras nationes multis sermonibus linguae eoru abuti di seriuare idiomata pro uiciarum. Haec Hieronymus,qui de uniuersa lingua Ebraica idem pronuciat in commenta iijs Esaiae hisce uer, his: Lingua Punica, quae de Hebraeoru sontibus manare dicitur, proprie uirgo alma appellatur. Omnium cppene linguarum uero his utuntur Hebraei. Quamobrem perutile fuerit extare comenistarios de qua uis lingua, ad quos uelut interpretes studiosi consa gerent, quoties se peregrinae ignota nomina offerrent: extare eistiam admonitionem 5 demonstratione, una talionei munit in
guas omniu populcru deuincias este, o quada cognat Oe teneri.