장음표시 사용
131쪽
ae personae divinae permissionem desaevientes , ob summam potestateri vel infirmitatem tractandi, vel omnipotentiam exercendi: Turbaris au nolens, turbatus est aristas quia voluit, ait S. Pater Tracta. Xrix. in Ioannem , & rationem hanc proseri: In illius potesate erat Ila , velfie a ei, vel non assci. Verbum enim animam fuse it 9 earsem totius hominis sibi eoaptans iu persosa unitate naturam . Nam ct annma postoli Rerbo illustrata es, anima Petri Verbo illustrata es, annma Pausi re aliorum Apostolorum, ae fauctorum Prophetarum Verbo UIustratae sunt animae, sed de nutu dictum est, Verbum earo factum esset de nulla dictum est, Ego ct Pater unum sumus. Clima er earo Christi eum Verbo Dei una persona est, unus Gripus es, ae per hoe, ubi
summa potestas es, Reundum voluntatis nutum tractatur infirmitas: hoc es, turbavit semetipsum Opp. ultimo. Christus quocunque momento habuit divinitatem hypostatice carni conjunctam; Sc fruebatur etiam beatitudine Ar gloria, cum qua tristitia & dolor nequit consistere . Ouomodo ergo tristatus est, passus est Res'. non alia ratione tristatuin aci passum , nisi ob allatam nuper : nimirum ob summam potestatem exercendi omnipotentiam & infirmitatem tractandi, quemadmodum si noluisset, nulla Vis poterat illum flagellis caedere, vulneribus confodere, & occidere; ita permittente ac volente, virtus divinitatis , S gloriae amplitudo nullum passonis tempore in carne producebant effectum , ut possent illam lanes, verbera, clavi, lancea constringere , laniare, convisere. Sed de hoc argumento etiam infra .
An superiori GHrinae adversetur sanctus Hilarius
H Ucus Us producta ad duplex dogma possunt reduci, quorui ..unum est, fuisse in Christo veram carnem ac nostrae consubstantialem in utero Uirginis procreatam: alterum in ipse carne vere humanis passionibus, libere tamen suseeptis, eumdem Christum stasse obno- ium . aueritur an utramque sententiam tenuerit Hilarius Pictavorum Episcopus. Enim vero in priori dogmate dubiam. Hilaru mentem asseruerunt Erasmus , & Scultetus : in secundo autem allum errasse tradiderunt Claudianus Mamertus , Berengarius , & alii apuAPP. Benedicti nos in Praefatione ad Hilarium ; nec nota Ferdinandus Uellosiliu Q- XX in uir. Tomum Augustini, ubi errorem de Christi inclo lentia , quem prohawit aliquando Iustinianus, appellat dogma ita 1ianum; quamvis nunquam aut Augustus Imperator , , aut M'tac
132쪽
Liber Vicesimus sextus. Capia VII. Ias
t ocitarum aliquis attulerit testimonia Hilarii in patrocinium erroris: quod pro sancti Epistopi defensione haud parvum est argumentum. Nos eum Magistro Sententiarum Dist. xv. libri iii. aliisque scholasticis , praesertim D. Thoma , D. Bonaventura, &quos praxi icti Patres S Mauri loco citato commendant, S cum Recentioribus sere omnibus rejicimus, ac refutamus subiectis positionibus sinistram de Hilatii doctrina suspicionem. Paoposmio I. S. Nilarius tribuit Christo verum corpus nostro eonsubstantiale, & ex Mariae carne susteptum . Demonstratur. Qiti fatetur Christum revera originem ducere ex Emine Abraham , & cx genere Davidis ς conceptum in utero Matris , atque inde assumpsisse corpus nostrae naturae, is quidem in Christo pro stetur verum corpus ex Virgine generatum . Huarius disertissime haec omnia docuit. Igitur in Christo veram earnem, eamque e Virgine asi
sumptam prosessus est. Prob. mi. I Christi ex Abrahamo & Davide originem fatetur Hilarius in Ps Lix n. a. dicens: Ex yada , ct Moab originem sument: in Ps. 67. n. 28. , ubi Christum natum appellat, De Iudae frutiee: in Psalm. II i. n. a. seribens , Nomen sumens ejuνc Davidis erius ex genere sumebat 9 eorpus - II. Assumpsisse Christum ex Virgine carnem aperte tradit Hilarius in Psalm. 6s. num. I 2. his verbis, obsumpta ex Vimiais carne natura: in Psal. M8. lit. I 4.
n. 8. Natura nostra sibi ex Virgine eorpus assumens: in Psalm. i; fin. a. Ex utero Ianita Virginis assumpsit earnem . III. Eamdem Christi
carnem esse nostrae consubstantialem docuit Hilarius lib. ix. de Tri
nem anima nostra . er corporis noseri perfectus es uatur e Lib. r. n. ig. Carnem pereati reeepit , ut assumptione carnis nostra delitia donaret Hilarius itaque in Christo Domino asseruit veram ex semine Davidis generationem, Hrmatum ex carne Virginis corpu&, Sc carnem nostrae consimilem : quod erat demonstrandum iaoppones r. Hilarius de Maria Virgine ait Iib. X. de Trinit. num- 6. Non enim exse tarpori Maria originem dedit. Et lib. III. n. I9. D eerte uon suscepit quod edidit, sed caro earnem sine elamentorum nos rorum pudore provexit. Libro etiam X. nam. Is . Christum vocat hahentem corpus spiritalia eoneeptionis . Atqui si Maria non dedit corpori SaIνatoris originem . si idem corpus ex elementis non constat, si λrmatum nota est carnali generatione , Christus non habuit veram , earnem assumptam ex Uirgine . Ergo hanc revera carnem in Christo
denegavit Hilarius. Resp. explicando Hilarii verba. In priori Ioco non extant parti eulae G se , additae praeter fidem Codicum melioris notae ab Erasino diimo eodem libro num. 3 s. legitur: Genuit etenim ex se eorpus, seus νοή co ceptum esseι ex spiritu . Deinde corpus Christi divini suit operis in
133쪽
ris, nee principium habuit naturali virtute ideoque recto dicitire nou fuisse, nisi ex spiritu , in quantum spiritus illinu corporis origo est, ct principium essiciens, ut explicat Hilarius thidem num . is. Se in Epistola ad Flavianum Leo Magnus . Secundo loco doce h productam Christi carnem absque elementorum pudore , idest , πnllo terreni seminis mixto eontagio ς ut explicat lib. X. num. 3s. Sh 3 s. ubi originem, Se ei: menta declarat esse semen virile . In tertio denique Ioco votae cone ptionem Christi piritalem, quia Virgo genuit quidem ' se corpus , sed quod conceptum esset ex virtute spiritus sancti', ut ibidem num. 3s. Itaque distinguo minorem, non fuit ex Virgine assumpta Christi caro , si Maria corpori non dedit originem et idest, si non genuit ex se corpus, Coneudo; si conceptum fuit Spiritus sancti virtute, nego. Distinguo etiam illius propositionis partem alteram , Christi corpus non fuit ex elementis compactum , scilicet gentrum fuit ab ire elementorum pudore, mixtoque seminias contagio, concedo: non filii ex elementis, ex corporalibu v membris , ct carnis nostrae natura; nego. Similiter tertiam partem distinguo, conceptio Christi fuit spiritalis , ratione corporis, quod Virgo genuit , nego: ratione virtutis . peT quam idem corpus conceptum fuit ; concedo minorem , & nego consequentiam .
Opp. a. Negat Hillarius in Christo originem hominis , affirmatque iam originem similitudinis hominis , scribens lib. v. n. 2s. Homiπis habitus est origo, non bominis. Resp. eo loci haec tradere talarium: μπfuis basior ille tanquam Bomiυis , sed ut hominis et neque cara illa crespereati, sed similitudo earnis peccati . dum ct habitur earnis in in imirest veritate, di similitari earnis pereati a vitiis ommani passionis aliena 61, cte. Quare Hilarius negat tantum in Christo originem illam hominis vitio humanae conceptionis permixtam , umle producitur caro pereati; non originem a vitio humanae conceptionis alienam, per PamChristus factus est in similitudivem earnis pereati. Pinpostrio IL Idem Hilarius non asseruit in Christo hominum Redemptore indolentiam . .
Attendere quippe in Hilario debemus iudicium de ipsius doctrina
Antiquorum, scopum verborum, ac sententiarum in iis locis, quae objiciuntur, & testimonia alibi expressa. At si ad haec omnia mentem sedulo convertamus , liquee Hilarium non tenuisse de Christi passionibus faIsam opinionem . Non ergo hanc Hilario possumus servata iudieii sequitate affricare . Priorem assumptae propolitionis partem non solum clemonstrat argumentum negativum, quod nullus unquam huic addictus errori, Iustiniano Imperante, cum notissima esset, ac celeberrima Hilarii fama , nec ullus ante Claudianum Mamertum , qui floruit circa annum 44 . sinistrum protulit de Hilario judicium ; verum etiam positiva argumentatio ne tita ex iis, qui pro Hilario scripstrunt, ex Lan a franco. Diqilirco by C
134쪽
Liber Vleesimus sextus . Cap. VII. III
oaneo , Hunaldo , divo Thoma , cincto Bonaventura , Guiles mo Patisiensi , aliisque Scholasticis , qui Commentaria ediderunt in Dist. κν. testii libri Sententiarum , nec non ex Patribus assimantibus Hilariana stripta posse quemque ἐπα=oso pede decurrere , quemadmodum in Epistola ad Laetam testatur Sanmis Hieronymus. Partem alteram de scopo librorum ilIorum , qui in controversiam trahuntur , sic probo. videtur Hilarius omnem tristitiam Et passionenia Domino removere Capite xxxI. in Matthaeum , ct libro κ de Trinitate. At remoret tantum passiones a divinitate , non ab humana Christi natura , si disputet contra plerosque Apollinai istas ct Arianos, quorum aliqui affrmantes Verbum simplevisse vicem animae, aliqui vero opinantes infirmam ipsam Verbi divinitatem, hanc doluisse , dum caro figeretur in eruce, impie & audacter asse Vorabant, quemadmodum liquet ex ithrov. Theodoreti cap. II. atque ex Romana Synodo sub Damas, celebrata. Et quidem Hilarium adversius haereticos illos disputare , satis compertum est. Citato enim Cap. xxx I. in Matth. inquiti Volunt ex infirmitate eorporis arxmnam I risui adbaerere , ae si Virtutem illam tueor-νupta substantia imberiuuatrissa sorte obsumptio earnis infecerit, o aeternitas naturam fragilitatis aeceperit. leuasi ad metum tristis es, si ad duarem infirma, si ad mortem trepida , jam eorruptioni subdita erit, ct ineides ta eam torius in miratis abfectio. Ita num. a. pag. I. &num. proximo, Sed eorum omnis bis seUus est, ur opinentur metum martis in Dei mium ineidisse , qai asserunt Mon de aeternitate esse prolatum , negae de is itate paternae substantia extitisse , sed ex nullo per
eum qui omnia ereavis effectum. Libro pariter X. de Trinst. num. 9.pag. Io I. se disputationem suscipere testatur contra praefatos Potam ii,
aliorumque insigniorum Arianorum gregarios, ista praemittens : Votan erim plerique eorum non in natura eum impossibilis Dei fuisse , ut at timuit, re doluie πω faerit in ea potestatis seeuritate , quae non ti--ι , Dei in ea spiritur tueorruptione, qua non dolet: sed inferioris smo Patre natura , ct humaua passionis trepidaverit meta , ct ad eorporalis poena rememueris atroestatem . Est itaque Hilarii scopus utroisque in loco hos haereticos, sive Apollinaristas, sive Arianos refellere. Tertiam partem spectantem ad expressam de Christi passione sentemiam loca proxima evincunt . In Psalmum Li tr. num. I. ait: Omina secundam hominem passus est, Sc num. . Omnis qπα hominum fusto oravit, passus est i ct ex eo uni nostra infirmitate fatalem sibis deprecatur a Patre , si nativisatem nostram, eum ipsis Dyfirmitari π rae inisse intelliteretur os iis . Hine illud est , qros esurivis, Atreis, dormivit, Iussatas fuit, impiorum extur fugit, sest i Dis, vis, ct possis O mistum est. Et m Ps. xl x. num. 6. Et hae quidem
is eum omσia , quae uostea nee statis sunt irruerunt', sed ab eo naturas s virtute susceptasunt, dum mortem uosram potens non mori, etiam
135쪽
timorem in se mortis ingruentem non renuit. In Psalmum pariter lxvncnum. I. Dolet 'se quidem extra neeessitatem ct timoris positus 9 doloris. sed bis se tamen quae sustepit areomodans. Haec aliaque a PP. S. Mauri collecta adeo sunt manisesta, ut quidam haud reete de sententia alibi tradita judicium proferentes appellaverint Hilarii in Psalmos Commenistaria librum illius Retractationis. Sed in iisdem etiam locis, quae obiectantur, Hilariana doctrinia
satis apparet. Enimvero cap. XXX I. Commentarii in Matthaeum , posteaquam a Christo tristitiam , mortisque metum ablegaverat , demonstrans suisse in illo angorem quemdam , ac timorem non illatum a morte , quam subiret invitus , sed potius a scandalo disti pulorum , Simbecillitate credentium num. s. inquit: Sciebat exterrendos, fugas dos , negaturos e metuebat sese Deum abnegarem, quem eoum , cteonsputum, ct eruet um essent eontemplaturi. Et num. v. Totus igitur
super his. qui passuri eram metus es. Et num. io. Passuris diseipulisper fidei justificationem , omnem in se tarporis nostri infirmitatem a sumpsit, crueique Reum universa ea quibus infirmabamur affixit. Ideo ρα- cata nostra portat, edi pro nuis dolet: quia fidei in nobis ealore ferven-re , cum adversum diaboIam passionis bello sit deeertandum, omnes im-hoeillitatum nostrarum dolores eum eorpore ejus ct passove moriantur .
Et ideo transire ab eo vilis non potest, nisi illum bibat; quia pati nisi ex Hur passioue non possumus. Vide pag. 8or. & 8o I. Aperte itaque Hilarius agnoscit metum , & passionem in Christo , licet causam non repetat eX violenta morte, quae non poterat in Dei filium incidere, sed ex hominum steteribus, ac passionibus Martyrum , quam ob causam no stram assumpsit infirmitatem . Eadem Hilarius docet lib. x. de Trinit. num. 36. Sc seqq. usque ad . . Et postquam hoc libro pIura adversus haereticos reserentes dolorem in Christi impatibilem diWinitatem disseruit . num. 47. ait: Pκμι uiatur Unigenitus Deus est omnes incurrentes in se passionum nostrarum i Armitates ; sed passus virtute natura sua, ut O virtute satura sua natur es: neque enim eum natus', non tenuit omnipoyentia sua in nativitate naturam e S infra , Seeundam quod ita ex infirmitate eo oris
πψri passur is tarpore es, ut passisnes eoVoris nostri, corporis sui vir. ιute siniperet. Numero denique 6 . Pustis quidem es Unigenitus Dei quae semines pati possunt: sed utamur G solifide , atque dicis , Ira didi enim vobis in primis, quia Christus mortuus es pro peceatis nostrisseeundumscripturas, cte. Ergo Hilarius negat in Christo passionis necessitatem , & dolorem qui irruerit in naturam divinitatis , sed non passionis sensum veramque tristitiam, ut extrinsecis argumentis , at que ex scopo , apdirusque sententiis ejusdem Hilarii haὸ tenus proba
136쪽
Lib er Vicesimus sextus. Cap. VII. 12s
ARGUMENTATIONEI OPPOSITAE DILUUNTUR.
Opp. I. Hilarius omnem a Christo tristitiam removet libro x. de
Trinit. num. Io. Interrogo inquit, eos , qui hoc ita exisimant an r
lioue subsistor ut mori timuerit, qui omnem ab Ogpostolis timorem mortis apellans ad gloriam sit eos mar rii adhortatur. Et num. 3 6. ait Christum non fuisse tristem propter mortem, quia ubi propter mortem tristitia est, .llis ipso mors eausa tristrix es. Rationem vero profert num. II. his verbis : Humano euim generi vita mortem aur vis exterior, idest febris, Aeris eajus ct ruina degrassata is eorpus accelerat, aut tua naturaeorporis nostri seisio in eam ipsam mortem victa eoneedit. Unigenitus autem Dei ita potesatem habens ponendae anima sua, M. Confirmat
idem num. 27. ex virtute miraculorum , dicenS: em ne timuit mori.
qui armatis obvius prodiit 2 ct in eo Ore ejus infirmitar fuit, ad euhaoeeursum consternata persequentium agmina supinatis eorporibus eonenderunt Z cte. Similia habentur capite xxx l. Comment. in Mat. Resp. distinguendo ant. Removet Hilarius a Christo tristitiam, quae in impatibilem divinitatem irruerit, aut ex necessitate naturae d minata fit animo , concedo. Removet tristitiam irruentem in corporis nostri infirmitatem assumptam , ct libera divinae personae potestate si keptam , nego. Ouamvis ex dictis pateat responsio , eadem ex ipsis, uae objiciuntur locis collustratur. Itaque Hilarius num . to. dum ait, uterrogo eos, cte. aperte declarat se loqui adversus plerosque haereticos assirmantes Christum non is natura impassibilis Dei fuisse, ut quirimuit, ct doluit non fuerit in ea potestatisseeuritate, qua non timet, vel in ea spiritus ineorruptione qua που dolet, sed inferioris a Deo parre naturα. Negat itaque Christum congemuisse, & doluisse secundum naturam divinitatis, ct trepidasse eo metu passionis humanae, in cujus pol state non est poenae abjicere atrocitatem . Num.36. ait non fuisse mortem in Christo causam necessariae tristitiae, quoniam in ejus potestate erat animam suam ponere, tristem autem fuisse non negat ea tristitia, quam sponte suscepit eaussa nostri, atque ut discipulorum suorum imbecillitatem confirmaret ς ut supra ostendimus . Similiter num. D. inter Christum ceterosque homines illud statuit discriminis quod in nos patiendi necessitate obstrictos sebris , vulnera, ct senectus irruunt etiam invitos; in Christum vero, qui libere infirmitatem carnis nostrae suscepit, mors eo tantum permittente desieviit. Propterea addidit post vomba , quae objiciuntur: uodsi ex se mortuus es,'per se piritum reddidit, son es terror mortis in potesate morientis Eodem pacto num. 27. ex Christi omnipotentia, patratisque miraculis evincit in eo minime fuisse trepidationem ac terrorem perturbantem , ct assicientem invitos; quod his verbis demonstrat: Duam ergo infirmitatem domisatam hujus corporis eredis, cujus tantam habuit Natura virturem .
137쪽
r o De Τheologicis Disciplinis
oppones et . Eodem libro de Trinitate num. 23. Hilarius aperte in Christo negat omnem sensiim doloris. Primo enim ait in Christum irruisse quidem impetum passionis , non poenam , In quo quamvis aut ictus incideret, aut vulvas descenderet, aut nodi eoncurrerent, aut suspensis elevaret, Gerrent quidem hae impetum passionis, non tamen dolorem passionis inferrent. Deinde affert exempla aliorum corporum , quae omni prorsus doloris sensu sunt destituta, dicens: De telum alia quos, aut aquam perforans, aut ignem eo umeus, aut aera vulne-roσι, omnes quidem Basyassiones naturasua infert, ut foret, ut com-ρ πώς, ut vulneret; sed naturam suam in h.ee passio illata non retinet, dum tu natura non est, vel aquam forari, vel punxi ignem, ve I sera vulnerari. Quemadmodum ergo non patitur aut aer , aut ignis, aut
aqua, ita Christus nullius passionis sensu affectus est . Resp. haec quidem dissicilia esib, si ab aliis sejuncta legantur, at
non si totus liber deeimus expendatur: in quo num. 9. stopum suae dii- Putationis proponit, ct refutatis haereticis , num. 47. S 67. absque ulla ambiguitate concludit Christum ex infirmitate eo oris Nostri possum in eorρore, non quidem ex necessitate , sed libera potestate virtutis. Hilariana verba superius recitavimus . Eamdem ergo adhibemus responsionem . Denegat Hilarius in Christo omnem sensium doloris irruentem in divinitatem, & praedominante atrocitate torquentem in Vitum , concedo: assicientem infirmitatem corporis, & divina per mittente virtute inserentem passiones , nego. At inquis in aere , in aqua, in igne dum per ratur, & pungitur, non est natura quae pa titur ἔ igitur nec pati hilis natura fuit in Christo. Recte concluderes nisi Hilarius praemisisset se disputare adversus Haereticos , qui affrma bant Chri Iti divinitatem fuisse inferioris a Deo Patre naturae, & huma nae passionis metu trepidasse, & corporalis poenae atrocitate conge muisse . Qui haec tali declaratione praemisit, nec humanae passionis metum ν. nec corporalis poenae atrocitatem in Christo negavit: sed metum , atque poenam ad quam trepidaverit Sc congemuerit divinitatis natura. Itaque argumentationem diluo dicens , quod sicut telum aera compungens, aut Vulnerans aquam assert impetum , sed poenam ΠDi infert; ita clavi perforarunt Christi corpus, non tamen, intulerunt divinae naturae dolorem passionis . Opp. 7. Docuit Hilarius Christum nee passiim, nec dolore aliquo affectum fuisse etiam spectata natura, & infirmitate corporis nostri senili ergo ab errore non potest . Probatur antecedens . I. EodeIT . Dum 23. docet, quod etsi passus est Dominus quatenus passio irruit in ejus corpus , tamen ipsa corporis virtus passionem excepit sine aliquo
sensu poenae : Passus quidem est, inquit, Dominus γUus Gripus dum
egitur, dam suspenditur , dum eruet igitur, dum moritur et sed tu corpuι Domini irruens passio, nee non fuit passis, nee tamen πώς rom
138쪽
Liber Vieesimus sextus. Cap. VII. Ior
passionis exseruit: dum 9 poenali ministerio desaeuiit, edi virtus eorporis sine sensu poenae vim parua in se defavientis excepit. II. Diserte assiriamat non habuisse corpus Domini naturam dolendi verbis ibquentibus: Habuerit Iane illud Domiui eorpus doloris noseri naturam , si eo is, vostrum id naturae habet, ut ealcet undas, ctyuper fluctus eat, non duravetur ingre su , neque aquae inmensibus vesti eiis cedat, penetret
etiam solida, nee eIausae domus obstaculis arceatur.Uuibus verbis ex coriaporis Christi persemone demonstrat habuisse naturam doloris expertem . III. idem comprobat ex mirahili corporis Domi laici conceptione, subneeteris , Duia per naturam Bumaui eorporis conceptam ex piritu
earnem jadieamus λ Caro tua . id se panis ille de eaelis eu, homo ille de Deo est: habens ad patiendum quidem corpus. Ο pasus es, sed naturam non habens ad GDudum . Naturae enim propria ac Iua corpus illud es, quod in caelestem gloriam eo ormatur tu monte et quod attactu
suo fugatfebres, quodsputo suo format oculos .
Resp. nego antecedens . Atque ad primam probationem dico si cttim Hilarium per virtutem eorporis ipsam intelligere impatibilem divinitatem . Ita in Ps i I. num. 2s. inquit: usirmitas honore est donata virtutit, & in caput IX. Matth. num. . Fragilitatem eorporis Virtus
asumpsit. Planissima est verborum Hilarii intelligentia: passum Dominum , & in corpus ejus irruisse passionem , sed hanc Virtutem , idest divinitatis naturam absque dolore excepisse. Passus est ergo Detir c inquit in Ps. s3. num. i 2.9 quia se subjeeis voluntarius passioni : sessu-
Dipient naturales ingruentium in se passionum quibur Asirem patientibus neeesse es inferri 3 virtutes, ipse tamen a naturae suae virtute non excidit, ut doleret. Ad a. eadem est adhibenda responso : quippe nomen Naturae accipit Hilarius pro sola divinitate , quo sensu ait eo in dem libro x. de Trinit. num. 66. Cum infirmitas eqset ex forma servi , ct natura maneret ex forma Dei. Christi itaque corpus non habuit naturam dolendi, in quantum Christi natura, idest, divinum Verbum pasisionem voluntarie suscepit: nee passio tua fuit eouditiovis er generis, ut Iudemutabilem Dei naturam vis injuriosa turbationis offenderet, inquit in Ps. Li tr. Idem probant exempla ab Hilario eo loci adductata , quandoquidem Christi corpus habuit naturam, quae ferebatur in humidis , insiste hat in liquidis, & attactu suo mirabilia patrabat, non spectata conditione corporis, sed virtute divinitatis, quemadmodum docet Hilarius lib. vi i. de Trinit. num. 36. Ad tertium vaIet haec eadem responsio: concepta enim Christi caro de Spiritu sancto , ct divinitati hypostatice conjuncta non habuit naturam ad dolendum , quatenus unita fuit Divinitati impatibili, & Virtuti, quae corpus assiim-ptum voluntarie subjecit passioni; ipsam tamen naturam ad dolendum
habuit in se spectata . Atque his, si alia occurrunt in Hilario dissicilia,
139쪽
Liber Vicesimus sextui. Cap. VIII. 133
pro libito seiunxit, ct revocavit, non anima esset, sed exercens in animam, eiusque officia potestatem . t I. Tribuunt Scripturae Christo
passiones animae, ut Ioan .XM. 27. Nune anima mea turbata es: Ac Matth. xxvi. 38. Tristis est anima mea usque ad mortem; nec non desiderium, maerorem , aliasque passiones, quas supra diximus in impatibilem divinitatem non cadere.
Traditio etiam Patrum exploratissima est. Athanasius in primo adversiis Apollinarium libro ait: aeuomodo tripis, O animo turbatus Bumanam non habuit animum Tribuere enim talem sensum materiae insensibili absurdum, Deo immutabili adscribere blasphemum. Theodoreintus de Haeret. Fab. Si enim Verbum Deus animam non assumsi, nee si
berare eam, nec xloriam ei parare potuit. Eamdem rationem assert
Damasus Papa in Epistola Synodica , in qua hanc Apollinarii haeresim
proscripsit. S. Pater Augustinus Epistola ad Dardanum num. 4. Profe- Ηο eum dieis hominem perfectum , totam illic naturam hamanam vis in Diligi: non es autem homo per fetitur, si vel anima carni, vel animae ipsi mens humana defuerit. Cap. 4. de Fide, ' Operibus adducit sanetus Pater eamdem rationem nuper eX Damase, S Theodorito productam et quam ctiam reperies in priori Naziangeni Epistola ad Cledonium . S. Fulgentius in libro de Incarnat. ad Trasimundum cap. i 4. S ipse Apollinaristas resellit, ex quo anima gravius peccato sit vulnerata, quam corpuS, atque isti dignitate praecellat. Addit cap. is . hoc argumentum, quod tentatis in anima passio Christi afferat auxilium,
nec in eo quo tentatus non est , tentatis auxilium ministret. Ualidissimum utique argumentum , ac desumptum ex Epistola ad Hebraeos cap. m. v. I . S i 8. Laudatus Athanasius citato libro Apollinarium .
urget ex Christi ad Inseros destensu . xuomodo, inquit, Uirmabitis causem in Christo mentem fuisse anima rationalis partes obeuntem in duas divistim partes eorpus ejias dicetis ean alia ejus pars tu sepul- ero , alia apud inferos extitit 3 Quomodo fieri potuit, ut qui animam non haberer, ad inferos defrenderit ξ Sufficiat pro reliquis omnibus Synodica praecitati Concilii II. Constantinopolitani, in qua legitur : D-
eorruptam retinemus Incarnarionis Dominί dottrivam, nec eorpus ejus
anima suaque mense destitui, nee Dearnationem ejus imperfectam esse
Ex his Theologicae argumentationes promuntur . Prima quod Christus verus homo est : at non esset, si rationali anima , quae hominis est pars praecipua , careret. Altera quod hominem ac smpsit, ut illum redimeret, cst autem. animarum potius, quam corporum Re parator . I ertia quod in divinitatem , ut diximus , naturae nostrae paD soneS, nec mors , ne descensas ad inseros, nec resurrectio a mortuis potest cadere. Postrema , quod tribuit animabus in tentatione
140쪽
obiter nota valere adversius haeresim Apollinarii sententiam quo que illorum Philosophorum, qni arbitrantur solam rationalem animam esse dolendi, ac sentiendi capacem. Etenim Apollinaristae, cum Οροthodoxi ad firmandam Catholicam doctrinam illos provocarent ad illa Salvatoris verba , Tristis es anima mea usque ad mortem, respondebant tristem fuisse sentiente unima, Sc optime corpus posse absque anima rationali pati atque sentire, ut in brutis animantibus contingit. Vide hanc ipsorum responsionem inter Op. Sancti Athanasii Dial
go iv. de Trinitate. Si ergo dixeris nullam corpoream animam sentire , ut docent lyhilosephi recentiores, omne hac etiam sententia tot Iiatur Apollinaris lis perfugium . imo videtur Athanasius ex hac ipsa Recentiorum sententia haereticos refutare , dum ait: Quomodo tristis, si humanam non habuit auimam c Tribuere eu/m talem sensum materiae λου stissibili abfardum. Et fortasse si daretur anima, quae rationalis non esset, & nihilominus dolorem sentiret, possent Apollinaristae aliqua arte argumentationes istiusmodi eludere, ut animadvertit Auctor Historiae Symboli Apost. pag. ΣΟΑ. Itaque aliis recentiorum Philosophorum ratiocinationibus petitis sive ex Scripturis, quae animantium animam ponunt in sanguine, Genes. X. q. S Deut. XI I. 23. svo ex motibus animalium a solo spirituum influxu, & organorum dispositione pendentibus, ut liquet in iis, qui fiunt in homine anima non advertente νς accedit haec , qua Athanasius impetit Apollinarium . Verum tamen est, quod praecisa hac de natura animae quaestione, admissaque plurium animarum partitione, prohatur in Christo anima rationaIis ex ejus passionibus , quatenus fuerunt cum apprehensione animi co junctae. Pgopostrio II. Assumpsit I erbum divinum etiam humanam mentem atque intellectum. Sequitur ex dictis. Illa enim anima mente ac ratione praedita est, imo a mente atque ratione indistincta , quae apprehendit, quae pers Rum hominem constituit, quae subsistit etiam a corpore separata. T lem esse Christi animam superiora argumenta demonstrant. Itaque mente ac ratione anima Christi destituta non fuit
A pollinarista opponunt, quod tum ex Scripturis , cum eκ rati ne possit illinum haeresis comprobari. Detineans enim Ioannes EUangelii a cap. I. I . Incarnationem Domini, ait: Verbum caro factum est, nulla animae, aut humanae mentis facta mentione. Proximis verbis inquit: Et habitavit in nobis , demonstrans ad hoc in mundum venisse , ut conversaretur cum hominibus: ad quod sane necessaria non videtur animae assumptio. Ad quid autem haec anima Ut mortem Salvator