장음표시 사용
161쪽
i 1σ 'De Theologicis Disciplinis
aio Patriarebae scripsisse dignoscitur, quia in Salvatore nostro duae τε
Iuntates eontrariae, idest, in membris 'sius penitus ποπ eousistunt, quoniam nihil vitii traxit ex praevaricatione primi homiuis . Iu nobis enim, non in eo eooptatur qu9d scriptum est, Scio quia Non habitat in me is, idest, in earue mea houum. Et infra . Hinc ergo hae duae contraria voluntates mentis, Er carnis, quas e solus docet, in nostro nequaquam Salvatore fuerunt, eo quod hic ludiaminis minutas ex praevaricarione protoplasti fumpsit tuitium, quouiam a Redemptore nostro natura fuse ta est, non eriminis culpa. Maximus pariter in Epistola ad Marinum inquit: Houorium etiam Romanum Papam non Lysiteri reori, Christo voluntatum dualitatem in Dibula quaisseripsit ad Sertium , eo quod unam dixerit voluntatem ; sed potius confiteri, er hane Dr- rasis etiam constabilire . Nam θω που tu reprobationem dixit humanae
Salvatoris, Er uaturalis voluntatis: sed quod nullatenas eoueeptionem ejus , qua fuit siue semine, vel incorruptam nativitatem praeesserit voluntas caruis vel cogitatio vitios. Et rurius: Per id vero , quos ait non esse voLutatis ejus diversitatem, eoutrarium vel repraua quid nou eum babere perhibet, sed eouveniens, Er prorsus GUicum ex toro . Uuis eum nostram quidem naturam de divinitatis voluntate dicit assumptam, unius mentionem fuit . IIIud autem quod introducit, Non vero facere votantatem meam, in medium verbo praeponit omisso numero . Non Dut, inquit, baee diverse volamatis , idest, contrariae atque adversatricis. Ex quo duas seeuudum naturam exissere in Salvatore volautates mauisese colli itur . Si euim contraria m.non babuit , naturalem habuit tanquam bomo. Idem Maximus in d isputatio-tione cum Pyrrho Epistolam Honorii objiciente , inquit: Du is fueris me, er aut toritate dimus Episeolae hujus interpres, qui eam ex per sona Honorii seripsit, GDue superstes , ct qui totum Oecidentem cum aliis virtutibus, tum dogmatibus fit Christianae illustravit , an ii , qui Cousta utinopoli, quae ex eorde erast loquebantur ξ Et latente Pyrrho majore fide esse dignum , qui Epistolam Honorii composuit , nempe Ioannes, subdit Maximus: Is igitur ipse, quum ad Divum Constantinum Imperatorem expersona S. Papa Joannis de bae Disso ascriberet, dixit, unam voluntatem dicimus in Domino , u ou divinitatis ejus, dr humauitatis, sed humanitatis solius . Cum enim Sergius Icripsisset, quod quidam duas voluutates in Christo contrarias diacerent, diximus Gristum nou duas voluntates eoutrarias habuisse , earuit, inquam, ct spiritus, sicut nor babemus post peccatum , I Iuusis lautum, quae bum auitatem ejus siqui abat. Hinc pro defensione Honorii validissimum argumentum depromo. Dum ait Honorius admittendas non tae in Christo duas voluntates , ex testimonio Secretarii ejus , qui conscripsit Responsa ad Sergium , S litoris mandavit sensim doeti inamque Pontificis , cui pro
162쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap XI. 23
euldubio major adhibenda est fides , quam Graecis Constantinopolieommorantibus , ct maxime Monothelisimo insectis , quales suerunt qui Patribus vi. Synodi exhibuerunt Honorii Epistolas in graecum a se ipsis conversas, docuit tantummodo non fuisse in Christo voluntatem repugnantem rationi , sive Iuctam concupiscentiae ex peccato originalis promanantis , sed naturalem voluntatem , quae naturae humanae proprietas est minime denegavit, sed potius constabilivit. Qui autem in Christo negat solum voluntatem repugnantem rationi, quae est lex membrorum derivata ex propagatione peccati, propugnatque naturalem voluntatem ex humana natura prodeuntem , nihil habet cum errore Mono thelitarum assinitatis . Igitur Honorius nequaquam
ipsis Monothelitis adhaesit. Huic argumento tam invictis testimoniis firmato , ut Pyrrhus recitatis a Maximo verbis Ioannis penitus obmutuerit, addamus alterum ex Honorii Epistolis depromendum. In priore Epistola ad Sersum relata Act. x ii. Synodi vi. inquit Pontifex, Unde ct unam vo-untatem fatemur Domini nostri Iesu Grimi, quia prosetis divinitate assumpta es nostra natura , ποn eulpa; illa profecto, qua ante peccatumereata est, nou qua post praevaricationem vitiata . Ait deinde abstinenis
dum esse a Vocabulo unius , aut geminae operationis hanc rationem .
proserens , Ne parvuli aut duarum operationum vocabulo offensiΡΗ antes Nestorianos uos vesana sapere arbitrentur; aut eerte si rursus uuam operationem Domini nostri Pesu Chrisi fatendam esse eensuerimus. pultam Eur bianistarum attonitis auribus dementiam fateri putemur . In fine Epistolae hortatur, Ut unius vel geminae nova meis imdatium operatiouis vocabulum aufugientes unum nobiscum Dominum.
Issum orsum filium Dei vim Deum verissimum iu duabus naturis
operatum divinitus, atque humanitus fide orthodoxa, ct unitate ea-thulea praedieatis . Ex prioribus verbis apparet veram esse interpretationem Ioannis iv. & Maximi Martyris, de qua supra ς nimirum Honorium statuisse unam voluntatem humanitatis, reiicietis voluntatem contrariam ortam ex luctamine carnis. Ex verbis secundo lo- eo recitatis , liquet Papam noluisse admittere duas operationes in se se Nestorii, neque unam operationem in sensu Eutychetis, quod audierit a Sergio horum haereses iterum suscitari. Ex postremis constat Honorium asserere Unum operantem, sed operantem divinitus, ct humanitus. Itaque sancta Pontificis intentio fuit omnem adytum praecludere Nestorianis, & Eutychianis, S contra illos negare duas operationes personales , contra istos negare unam operationem πα- ratem , ratus propterea reticendum esse vocabulum unius, Vel geminae operationis et unius, ne quis inserret unam esse in Christo naturam et geminae, ne quis putaret duas esse in Christo per nas; exe-eratus perniciosas haereses jam pervulgata. , ct ignorans. novam, actum
163쪽
tunc primo serpentem . Eadem Pontificis intentio apparet ex altera Epistola relata Act. xi i. Synodi vi. ubi ait, e ferentes seandatam
novena adinventiouis, non nos oportet umam, vel duas operationes
definientes praedicare; sed pro una, quam quidam dicunt operatione. oportet nos anum operatorem Christum Dominum in utrisque naturis veridiee eonfiteri: di pro duabus operationibus ablato gemina operatis nis voeabulo, tuas potius duas naturar, ides , divinitatis , ct earnis amplae in una Persena unigeniti Dei patris, inconfuse, indivise is , atque ineonvertibiliter nobiseum praedicare ρropria operantes. In his
patet Honorium , quamquam iterum prohibet vocabulum unius aut geminae operationis , aperte tradere Verbum in duabus naturis operari , atque duas ipsas naturas esse in una persona , quae propria utriaque sunt operanteS.
Fabricatur ex his consequens argumentum . Non debet Mon thelitis adnumerari, qui duntaxat in Christo denegat voluntatem carnis cum ratione pugnantem : qui prohibet ne admittantur geminae operationes in sensu Nestorii, idest, a duabus persenis elicitae, aut una operatio in sensu Eutychetis , scilicet, ab una natura prodiens, qui denique profitetur unum esse operantem ratione hypostasis, sed operari in duabus naturis , ct ipsas duas naturas in unitate personae operari sibi propria , ideoque naturam humanam non esse organum tantum uel instrumentum divinitatis , neque moveri ac pati dunta Xat, quemadmodum Monothesitae affirmabant, sed exequi revera opera tiones humanas . Atqui Honorius hare omnia apertissime tradidit. Igitur Honorius non debet Monothelitis adnumerari. Proseram tertium argumentum etiam praecedentibus robustius, quod erudite versat metallier. Macharius Monothelita Act. a. Synodivi. affirmavit suam de una operatione sententiam fuisse definitam a
Synodo Chalcedonensi . Tunc Antiochus Notarius Synodi protulit li-hrum Chalcedonensis Concilii, ac perlecta fuit Epistola S. onis Papae ibidem inserta ac prohata, ct recitatus hujusmodi Leonis textus : Agis
enim utraque forma eum alterius eommunione, quod proprium babuin Verbo quidem operante quod Verbi es, earne autem exequente quod carnis es; ct horum unum eoruseat miraeulis, aliud vero Deeumbis injuriis . Hoc textu recitato exsurgentes Apostolicae Sedis legati exclamarunt et Eue, benigui me Domine , manifeste duas naturales
operationes, ineonfuse , ct indivise in Domino nostro Iesu orso
praebens janctissimus praedieat Pater. Atque his annuit Synodus universa . Honorius Papa in a. Epistola paullo ante verba superius citata ait:- ιantuis ad dogma Melesiastieum pertinet, utrasque naturas is uno citi to unitate naturali e uiatas eam alterius eommunioπe ope. raUtes, a qxe operamiser eonfiteri debemus , divinam quidem
qua Dci Dut operanteis , ela bamanam , qua carnis sunt exequentem
164쪽
Liber Vicesimus sextus . Cap. XI. I ss
-ου divise , πeque eonfuse, aut ineosvertibiliter Dei naturam in hο.mine , ct me humanam in Deum conversam edocentes . Conseras Honorii , ac Leonis verba, ct nihil in uno adinvenies, quod non sit eadem prorsus ratione expressum in altero. Omnino consimilia sunt ver ba Agathonis in Epistola adversus Monothelitas . Argumentum, quod hinc eruitur est hujusmodi . S. Leo Papa aceensendus non est Monothelitis , ct manifeste duas in Christo operationes asseruit; quoniam ait utramque sormam agere in Christo quod proprium habet, cum alterius tamen communione , inconfuse, Sindivise, quia una natura est alteri hypostatice conjuncta . Atqui hoc idem scribit Honorius; igitur Monothelitis nec Honorius con- numerandus est, duasque in Christo naturales operationes manifeste propugnat: conveniunt enim verba verbis , ct sententiae sententiis .
Neque dicas, quomodo propugnat quod prohibet confiteri λ Nam dixi prohibere vocabulum geminae operationis in sensu Nestorii, ininquantum videbatur parvulis atque imperitis per illud duas in Christo statui personas. Neque repugnat idem vocabulum iuxta diversum sensim rejici, ac probari. Homoοusion quippe minime recipit Synodus
Antiochena damnans Samosatenses , & consecravit Nicaena contra
Arianos : Unum e Trinitate passum in sensu Eutychianorum noluit asserere Hormisdas , quod in sensu Catholico definierunt Ioannes II. Vigilius; S v. Synodus Deipara nomen contra Eutychetem satius
duxit reticendum, etiamsi contra Nestorium jure merito fuerat reinceptum . Itaque geminam operationem noluit Honorius pronuntiari adversus Nestorianos , quam minime reprobasset in sensu Giholicorum , RE PONDETUR ADVERsARII s..
opp. I. Honorius unam in Christo voluntatem propugnavit zinquit enim, mam voluntatem furemur Domini nostri Pesu Christi
Respond- Honorium appelIare unam voluntatem Christi per exclusionem duplicis voluntatis humanae, quarum una sit voluntas spiritus, altera camis, & repugnans rationi; non per exclusionem duplicis
voluntatix divinae, S humanae. Liquet haec responsio ex productis Ioannis Papae , S Maxisi testimoniis , necnon ex ipso Epistolae H norii contextu Post illa enim verba , statim ait: Quia profesto divinitate assumpta es nostra reatura , non eulpa, ere. Quid enim eπista causali legitime insertur nisi istud tantum, non ergo habuit Christus stimuJum Iuctaminis. Se quod habitat in Carne peccatum,
Voluntatem scilicet abreptam a sensihus , atque adversus spiritum inritatam . Hac itaque vera, firmissimaque responsione prior illa argumentatio refellitur. Praeterea probabilitate non caret, quod in Epistola Disitir Orale
165쪽
stola Honorii novam scriptum fuerit, non unam ς ac salsarios M nothelitas Epistolam corrupisse. Nam adulterasse consimilia Dionysii verba diximus capite praecedenti, & videtur Honorius eadem Dionysii sensa usurpasse. Neque sola ducimur , quae plerumque fallit,
coniectura, sed etiam ratione constanti. Primo namque prohibet Honorius in utraque epistola unius , vel geminae operationis vocabulum , ideoque unius etiam vel geminae voluntatis r neque credibile est illum asserere , quod ne alii pronuntient tam stricte mandat. Mon thelitae ergo depravatis verbis Honorii illum tanquam virum inco stantem , qualem habuit Constantinus Pogonatus , temere traduXerunt . Sed accedit firmior ratio . Enimvero cum Roma Constantinopolim prosectus esset Anastasius Abhas , ut stribit Maximus in Epi-hola ad Marinum, contestatus est, Eum, qui hane Epistolam periasouem Honorii latinis diplawerat dictionibus , Dominum videlicete Abbatem Ioanuem sanctissimum ΘNonum, offirmasse, quod nμlis
modo mentionem in ea per numerum fecerit unus omnimodis voluπω-ris , liret nunc hoc fit ficium ab iis, qui baue in graeam vocem inur
Opp. a. Monothelitae affrmabant unum Dominum Iesum Christum omnia fuisse operatum media humanitate . Atque hoc idem scri Psit Honorius iis verbis, cinfitentes Dominum Iesum Chri tum Mediatorem Dei ct bominam Operseum disinu media bumanitate Verbo Dei
naturaliter unita. Respondeo Gmnes Catholico profiteri quod Verbum incarnatum operabatur etiam divina conjunctim , & media humanitate ob communionem utriusque naturae & hypostaticam unionem . Haeresis Monothelitarum in hoc sita est , quod vellent omnia Christi opera initium habere a divinitate , tan am a principio pro- imo , & naturali, ac humanitatem moveri tantum & pati , neque alio pacto esse in qualibet operatione cooperariam , nisi ut organum S instrumentum , non ut naturam exequentem quae sua fiant . Hanzesse Monothelitarum doctrinam constat ex Pyrrho in disput. cum Μa imo , ex Theodoro Pharanitatio in Secret. lli. Sinodi Lateranensis Sex Macario in Act. vi ii. Synodi Sextae . Satis de his actum disputatione praecedenti. Porro Honorius non ita de Christi humanitate locutus est: sed ait utrasque naturas in uno Christo naturali unitate copulatas esse operantes , & operatrices . Ait divinam naturam ope rari, quae Dei sunt. Ait naturam humanam , quae sunt carnis suisse exequutam . Ubi ergo inquit unum operatorem Dominum nostrum Jesum Chiastum fuisse divina operatum media humanitate , non eXctu dit opexationem humanitatis , neque huic tribuit tantummodo passonem, uti secerunt Monothelitae . opp. I. Honorius dum negat in Christo duas voluntates contrarias nihil ait, quam quod Macarius in Constrione fidei suae recitata in
166쪽
Liber V Icesimus sextus. Cap. XI. 1ση
AR. vi II. Synodi VI. Aut ergo Macarius Monothelita non est, aut est etiam Honorius. Resp. non deesse qui putent Macarium damnatumiuisse ob pervicaciam , animumque protervum , quod nunquam voluerit admittere Vocabulum geminae voluntatis , aut operationis. etiamsi in re parum a catholico dogmate recederet. At Honorius , si adhuc latentem sensum Monothelitarum percepisset, nec Sergius ta tum ostentasset zelum praelacandi germina iterum erumpentia haeresis Nestoriante, nequaquam Vocabulum illud repudiasset, cum duas naturas operantes sibi propria manifeste confiteatur. Verum negandum
est quod Consessio Macarii cum Epistola Honorii conveniat: ubi enim
ille explodit voluntates contrarias , etiam negat humanam naturam exequi quae carnis sunt, tradens suisse duntaxat mobilem ae motam ,
eique tribaeuuam esse solam possisnem , totam denique eo persionem πο- stram adimpleri una Osingulari voluntate divisa. Omnia ipsius Maiscarii verbis sunt contracte explicata. Miror autem Iueninum Tom. iv. Instit. pag. ι98. & nonnullos alios asserere quod Honorius negans in Christo duas voluntates contrarias minime attenderit ad volunta
tem quie in nobis est post peccatum , quum habeamus irrefragabile testimonium Ioannis productum supra in primo argumento , ct contextum ipsius Honorii allatum in argumento secundo. opp. 4. iisdem prorsus verbis ac sententiis constant EpistoIae Ηο- norit , & Epistola: Sergii ad ipsum Honorium , ad Cyrum , S ad S phronium. Si ergo Sergius Monothelita est; est iure eodem Honorius . Resp. plura quidem sines a Catholicis atque ab haereticis interis
dum proferri, atque , ne ab hac quaestione digrediar , tam Monothelitas quam Honorium assirmasse Verbum inconvertibiIiter , ct inem fuse fuisse operatum , contrariam non habuisse voluntatem , divina misque naturam media humana quae Dei erant persecisse , atque similia his quamplura; sed Honorius confitetur utrasque naturas operantes , atque operatrices, neque ait humanitatem esse duntaxat organum motum S mobile, quod Sergius ceterique Monothelitae tradiderunt. Sergius praeterea Dorensem Episcopum , aliosque Catholicos dire vexando prodidit silentii sui iniquissimam caussam . Addo cum Desii rantio Epistolam Sergii ad Honorium non continere aperte Monothelis. mum , S longe esse diversiam ab illa, quae in sexta Synodo fuit producta , atque ab iis, quae ad Cyrum & Sophronium fuerunt conscriptaerimino epistolam illam etiam ut legitur in actis vi. Synodi in se inspe- Etam, S ab aliis Sergii Epistolis sejunctam, ab haeresi posse purgari propugnat dissert. xxvii. suarum Praeleelionum eloquentissimus
Opp. s. In Typo Constantis edito a PaulIo Monothelita tantumis modo prohibebatur , ne una, vel duplex in Christo praedicaretur operatio. Cum itaque idem in suis Epistolis Honorius praestiterit, To. V. X sunt Diuiligod by Corale
167쪽
sunt illae simul cum Typo damnandae. Resp. esse revera complures, qui hoc in Honorio reprehendunt, quod nimium indulgens Sergio , cte pacis studio rubens ne veritas praedicaretur, occasionem tribuerit Patribus sextae Synodi illum damnandi tanquam fautorem haereticorum. Sed aliter de Typo, atque de Epistolis Honorianis iudicandum est. Paullus enim promulgatione Typi contendebat dogma de duplici ν luntate adversus totius Eccleuae querimonias , & jam proscripta Esthesi , sepelire silentio, atque Sergii, & Pyrrhi justissimam condemnationem mandare posterorum oblivioni. Cum itaque praedicari debeat veritas conculcata , neque honor habendus sit pervicacibus haereticis, recte fuit Typus a S. Martino proscriptus. At Honorius ea prohibitione unius, aut geminae operationis , opponebat sese haeresibus Nestorii, atque Eutychetis, ut constat ex dictis; & ideo, quidquid sit de illius oeconomia, neque pervicaciae, neque haereseos
p. 6. Honorius eleuare conatur praecipuum adversus Mono-thelitas argumentum , quod promitur ex Verbis Christi, Non quos ego volo , sed quod tu vis, dicens non esse haec diversae voIuntatis , sed dispentationis humanitatis assumptae; ac propter nos dicta esse , ut non suam unusquisque nostrum , sed potius Domini in omnibus praeserat voluntatem. Resp. negare his verbis Honorium diversam voluntatem , quae repugnat Praecepto , atque Pugnacem , quam nos experimur, sensuum rebellionem, ut dixi in Resp. ad i. ita etiam . S. Maximus in Epistola ad Marinum; ubi hoc argumeutum retor ruet. Verba Sancti Martyris fuerunt a nobis recitata in priori thesis
opp. V. Approbat Honorius doctrinam Sergii. Haec Monothe-lismum redolet. Igitur approbat Honorius Monothelisnum. Resp. Honorium approbasse doctrinam Sergii, in quantum significavit non esse admittendam dupliccm operationem in sensu Nestorii , scilicet duas personas operantes, gnorans quod Sergius, cujus nomen alias Pra clarum erat atque honestissimum , intendebat callide denegare operationem humanitatis: nunquam tamen probasse Honorium d ctrinam Sergii, in quantum alibi tradidit humanitatem non agere , sed pati, ac moveri. Diximus praeterea in genuina Epistola Sergii ad
Honorium aperte non apparere Monothetismum, ut demonstrat D sirantius. opp. ultimo. sexta Synodus Act. x II l. anathema in Honorium
contorsit, ac doctrinam ejus in Epistola ad Sergium hac nota perstrinxit: Dogmatteas retractantes Epistolar, qua tanquam a Sergio quoumdam Patriareba hujus a Deo eo servanda regia urbis scriptae sunt, tam, serum , quam ad Honorium; similiter autem ct Epistolam ab Ho-πorio reseriptam ad eumdem Sergium, basque invenientes omnivo alie
168쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XI. 1σs
aeas exisere ab eis stolieis dogmatibus, ct a definitis Uur Dinorum ciuiliorum , ct cunctorum ρrobabilium Patrum, sequi vero fassas
Atyriuas hareticorum , eas omnino abjicimus , ct tanquam animae noxias execramur . Paullo post damnatis aliis Monothelitis prosequitur
sancta Synodus: Cum his simul projisi a sancta Dei Catholiea Dele. sa , simulque anathematieari pravidimus ct Honor m , qui fuerast Papa antiqua Roma, eo quod invenimus per seripta, quae ab eo facta
sunt ad Sergiam, quia in omnibus ejus mentem sequutus es, Er impia dogmata eonfirmavit. Ex his liquet a Generali Synodo non solum . damnatam fuisse personam Honorii oeconomiae causa , ut quidam diis xere, sed etiam anathemate petitam illius doctrinam tanquam tria omnibus Monothelitis consentientem . Iuxta diversa Doctorum placita , de quibus supra , gravissimo huic argumento varia solent adhiberi responsa . Nonnulli itaque reia pondent Acta vi. Synodi fuisse depravata , ct damnationem Honorii additam a I heodoro Monothelita. Uuorum momenta sunt. Primum quoniam Agatho Papa in Epistola ad Constantinum , quam eadem Synodus vi. Afit. 8. S i 8. declaravit esse a Spiritu san6to dictatam . . aperte astirmat nullum suorum praedecessorum a fide aberrasse. Igitur Synodus vi. & Agathoni, ct sibi ipsi repugnasset, si Honorium tanquam Monothelitam petiisset anathemate. imo si attente Agathoianis legatur Epistola, videtur etiam laudare Honorii Sergio silentium imponentis oeconomiam , tanquam Dominico directam Spiritu. Ait enim : Upostoliea memoria meae parvitatis Praedecessores Dominieis AHrinis instructi, ex quo novitatem haeretieam in Christi immaculatam Geusiam Constantinopolitanae Delesia Praesules introdacere conaban-rcr , Nunquam neglexerunt eos hortari, atque obsecrando commonere.
ut a pravi dogmatis haeretico errore SALTEM TACENDO demerent, ne ex hoe exordium dissidii in unitate Ecelesiae facerent, unam
voluntatem unamque operationem duarum naturarum asereuter in uno
Domino nostro BD cirso . Quis autem erumpente Monothelismo id praestitit nisi Honorius, cujus successores Theodorus , Ioannes , ac Martinus sederunt jam vulgata Ecthesi , factoque dissidio , intorserunt anathemata , nec probarunt spreti iam silentii salubre remedium, sed adhibuerunt putrestentibus vulneribus necessaria λ Itaque ν I. Synodus , quae ore Agathonis credidit loquutum Spiritum veritatis, non Potuit tam exacerbato animo ferre in Honorium sententiam. Deindent si corrupta dicantur acta Synodalia, fateri oportet, inquiunt, iaPatribus Synodi summam impudentiam , atque injustitiam , utpote qui primam Sedem , quae a nomine iudicatur, praecipiti judicio clamn sient. Praeterea incredibile est Apostolicae Sedis Legatos . quibus compertum erat Honorium publico funere in templo S. Petri, atque inter sanctos Pontifices suiste reconditum , audientes anathema hiax a Papam
169쪽
Papam vita sunctum , nec verbum protulisse , ut Honorii scripta a euratius expenderentur, S detecta etiam haeresi inquireretur num fit tem palinodiam ante obitum recantasset . Insuper Graecos , quos sanctarum Synodorum corruptores fuisse conjici potest ex Epistol: S. Leonis ad Flavianum, ex Gregorio Magno lib. V. Epist. Ig. ad Nars & ex aliis monimentis quamplurimis, corrupisse etiam Actavi. Synodi, aut saltem assuisse damnationem Honorii, argumento est , quod ante memoratam Synodum tria Concilia fuerant Romς celebrata in causa Monothelitarum, unum sub Theodoro, alterum sub Martino, ac tertium sub Agathone, atque in Africa Bizacenum , Carthaginense, &Mauritaniae: neque tamen in his fit aliqua Honorii mentio. tanquam Monothelitis addicti. Tandem quod putant alii superare fidem corruptos fuisse Codices , quos certum est fuisse transmissos ad Sedes omnes Patriarchales, hoc idem evincit oppositum ς qu niam perpauca tantum , non singula exemplaria fuisse vitiata col- Iigitur ex quo Theophanes, & Georgius Monachus tunc temporis omnes res gestas ex Graecis monimentis sedulo exscriptas literis consignarint, nec tamen damnationis Honorii fecerint mentionem
Haec responsio , quamquam probabilis , non videtur viris doctis satisfacere. Nam assertio Agathonis vera est, si dixeris Honorii Epistolas non continere fidei definitionem , aut deceptos Patres Synodi errore facti, aut recipi Acta Synodalia usque ad canonum prolationem, ut mox explicabimus. Alicra etiam ratio labascit, si reponas Patres
ex Epistolis sibi exhibitis, atque discrepantibus ab ea , quam Sergius scripsit ad Honorium , protulisse judicium; vel sinistra informatione
fuisse deceptos, vel non haeresim , sed oeconomiam Pontificis reprobasse. Tertia de silentio Legatorum flaccescit, ex quo ii tacere potuerint aut eonniventia caussa , aut ne memoria Honorii acerbior bus impeteretur calumniis, aut ne absolutionis Honorii praetextu Monothelitae Sergium subtraherent ab anathemate . Excommunicare
autem vita lanctum Episcopuni fuit Ecclesiae praxis , ut constat ex Theodoro Mopsuetano, Nepotiano , nec non ex ipso Sergio post mortem anathematizato a Martino. Reliquae autem conjecturae sunt praedictis debiliores, quoniam reσera incredibile est Graecos exemplaria fingula adulterasse: &, si perpauca corruperunt, suisset ex legitimis resutata ipsorum audacia . Theophanes vero, & Georgius in compendio narrant historias , nec omnia prosequuntur acta Couciliorum . . et
Ex alia parte damnationis Honorii meminit Leo II. in Epistolaod Constantinum, quam licet spuriam ex nota indictionis opinem ur Baronius ac Binins , recipiunt tamen cum Pagio ad annum 68 ἔ-
viri docti. Meminerunt etiam PP. septiinae unodi Act. ii l. ubi reci-
170쪽
Liber Vicesimus sextus . Cap. XI. s
tata est Synodica Tharasit, ct Confessio Fidei Theodoni Ierosolymitani: &Act. 6. in disputatione Epiphanti diaconir Hadrianus quoque AEt. s. Synodi viii. Anastasius Bibliothecarius in Epistola ad Joanuem Diaconum , mullus in Carminc de septem Synodis , Beda in libro de sex mundi Aetatibus , Nicephorus Patriarcha in Epistola ad
Leonem III., Humbertus Cardinalis in libro contra Nicetam , aliique laudati partim a Cano libo vi. de locis Th. cap. 8. partim in Historia Monothelitarum Combefisii, ct Degallier . Tantis nihilominus testibus possent Baronius , Possevinus , aliique praecedentis sententiae propugnatores reponere ex semel corruptis Actibus Mi. Synodi falsum de Anathemate Honoriano rumorem ad Leonem ac posteros derivasse. Hanc itaque priorem responsionem lectori committimus diiudicandam. Melioris notae existimamus unam ex sequentibus responsionibus. Prima est Anastasii in Epistola nuper laudata haec scribentis : Ne videamur 1am Ianiram, tamque reverendam SInodum ae fure , vel temere repreheMere , lisere nobis opinamur de illa sentire , quae Sanctos Patres vos,os de Chalcedonensi maena Syποδε sensisse non jποrσ-mus . Porum unus, sanctus videlicet Papa Gregorius usque ad prο- lationem tantummodo Canonum hane fuseipiendam fore siexa.it. Alia deinde Anastasius profert exempla, quae eo loci poterit unusquiseque perlegere. Rosponsio altera est, quam tradit Turrecremata ,
concilium deceptum errore facti , quod de Honorii Epistola judicium protulerit iuxta cxemplar in graecam Iinguam a Monothelitis transsatum, atque eo permotum , quod Papa Sergii doctrinam commendaverit, eique similia conscripterit, licet diverso plane sensu, nec impia , ta inem male ei cesserit, dispeusatione . Ac magis errorem illum sinistrumque judicium reddit excusatione dignum Desi-rantius demonstrans Epistolarum Sergii diversitatem, illorumque vafritiem , qui in conspectu Synodi venerandae unam pro alia supposuerunt: quod licet diserta xxvi. refellat Platina , magna siue probabilitate non caret. Enimvero ipsam Honorii Epistolam Μωnothelitarum fraude vitiatam, ut diximus ad i. obiect. scribit ad Marinum sanctus Maximus , idque comprobat testimonio Anast si , quem ait esse virum incomparabium , virtuteque divina ac prudentia venustatum. Vide Tom. vi Venet. Collect. Concit. pag. ast . Deinde si depravationes , quas Desirantius insertas putat.
a sergit absciadantur Epistola, nihil in ea occurret falsitatis, nihil quod oleat haeresim . atque , ut vir doctus pag. 46. & seq. de monstrat, mira erit inter Sergii & Honorii litoras cohaerentia, quadrabitque singulis capitibus Sergianae Epistolae pars quaelibet Respon- sionis . Praeterea, si verum est corrupta Graecorum dolo sextae Synodiacia , insertamque Honorii condeinuatio in , quod idem Platina nistitur Disiligod by Corale