장음표시 사용
171쪽
1σσ De Theologicis Disciplinis
titur demonstrare ratiociniis plurimis, eruditisque notationibus in Synodum praesertim Lateranensem: quid miraculi affert, si ereda mus Monothelitas ct Graecos, & haereticos literas Constantinopolitani Praesulis depravasse Θ Ad haec opinatur Vatina omnes se Desirantii Animadversiones conterere, affirmans inverisimile esse Patres post probatum authenticum exemplar Epistolae Honorii ad Sergium , non institisse , ut cum autographo conferrentur literae eiusdem Sergit. At quis non videt argumentationem istam, quam rhetorice exornat, sola lectione Act. xi s. Synodi vi. penitus evanestere Ibidem qui Pe I . VII. pag. 9 o. legimus epistolam Honorii ad Sergium collatam fuisse cum latina per Ioannem Epistopum Portuensem , epist tam autem Sergii exhibitam a Macario collatam fuisse eum exemplari reperto a Georgio Diacono in Constantinopolitano Chartophylacio . Ita nimirum Patres prudentissime collationem Iatinarum epistolarum Latinis , graecarum Graecis commiserunt. Verum quis episto-Iam Sergii e Patriarchio erutam cum ea, quam misit ad HonorIum, concordare certa ratione demonstret quis ignorat potuisse in regestis Chartophylacii recondere vitiatum exemplar aut Paulum, aut
Pyrrhum, aut Sergium ipsum Monothelitas Sane postquam codex e chartaphylacio depromptus repertus est concordare cum Macariis eiecis , de autographia Epistolae Sergii non fuit ulterius discussum rquod nec opus erat praestare, cum Sergii haeresis ex aliis quoque ipsus striptis patesteret. Postremo dissicile est admodum a nota heresis purgare verba illa Sergii, inersur quippe vera Deitas per eo
pur , quod circa tuum est , omσium salutem, ut ' earnis quidem passis, Dei autem operatio ; & quidquid Sergius dogmatizat exemplo
Corporis , quod regitur , Sc ordinatur ab intellectuali, S rationali anima; ut comparatione ista demonstret, totam humanam eo persionem fuisse in Christo motam semper in omnibus, Deque mobilem τideoque verba illa Desirantius iure suspicatur inserta . Neque enim me Iatet respondere Platinam, iis verbis significari impetus omnes in carnem Christi dimanasse ex Verbi nutu ct imperior etiam corpus modo suo agere, etsi regatur ab animat Sophronium quoque in Epistola Synodica relata act. xi. Synodi vi. & Ioannem Damascenum lib. III. de Fid. cap. is. aliosque Patres similia proserre . At videtur Sergius toti humanae eo persiori mobilitatem, S passionem solam tribuere , dum Patres a Platina Iaudati, licet recte asserant humanam Christi naturam fuisse a Deo Verbo motam tanquam instrumentu; divinitatis, illi tamen proprias tribuunt actiones , quas Sergius de negat. Iisdem quippe locis a viro docto productis . inquit Sophro nius Christum fuisse veluti promum condunt huisauarum amo oum repayoπι- , S Damascenus ait humanam naturam volente Verbo , cteonc deMe pMi, aut agere: quae frustra in Sergio perquires. Verum quo Diuitigod by ooste
172쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XI. 2σI
nno sensu Sergius , quo sensu Patres dixerint naturam humanam a Deo Verbo moveri, diximus paullo supra. Ignoro etiam an corporis exemplum, ut prosertur a Sergio , possit doctrinam catholicam confirmare. Ut enim mittam opinionem illorum Philosophorum ., qui negant corpora ullo pacto se, aut alia movere tanquam principium motus cffciens; Sergius animatae Christi carni solam attribuit passionem, quemadmodum operatioπem duntaxat divinitati. Ceterum vel haee stripserit, vel non stripserit Sergius, parum interest ἰ non . enim ista adinvenies in Honorii ad eumdem Sergium epistola: de qua Desitantii sententiam ita propono, ut illam tamen non credam esse invictissimam. Tertia responsio est, quod accusantibus compluribus Honorium de haeresi, & nemine illum excusante occulto fortassis Dei iudicio permittente, ut silentium indictum ab Honorio silentio puniretur, 3 excerptisque utrinque ex epistolis Honorii, & Sergii eonsimilibus sententiis, Concilii Patres Honorium telo reprobationis confoderint; non enim iniquum est dicere anathema Papae , si supponatur haereti cus , quamquam revera in haeresim non sit prolapsus. Hinc Hadrianus in Actione v. Synodi Octaτte Generalis inquit: De Romano Posisti e quemquam judica se noπ legimur: liere enim Honorio ab oriem talibus post mortem anathema fit ditium, Riendum tamen es quod fuerat super haeres accusatus: propter quam suum lieitum es minoribus
Majoram suorum motibus resistere . Dixi in principio disputationis recentiorum complures asserere
revera Honorium I. damnatum avi. Synodo, at non tanquam hinreticum, sed tanquam reum nimiae facilitatis , & inconsultae dissimulationis, eo quod fidem praebens Sergio, & geminae operationis proinhibens vocabulum, caussam , licet ignarus , tribuerit Monothelitia haeresim silam nisu audaciori promovendi. Hanc sententiam laudatus Platina vellicat xxxvi. dissertatione, Natalem Alexandrum alloquens oratoriis confutationibus . At cur Natalem impetit 2 Cur solum tanquam levi me defensionis auctorem exagitat Eadem , quae Natalis, hac in parte tradidisse Marcam , Garnerium , Tamagnimam docet in Notis ad annum 63 3.illustris Pagius. Atque is non solum id refert, verum etiam iisdem argumentationibus confirmat, ct extra contro Versam positum esse contendit: ne repetam inodo Lupum , L Herminierum , aliosque quamplurimos . Nititur haec sententia testimonio Leonis II. stribentis de Honorio ad Hispanos Episcopos , flo*mam baretiri dogmatis non , ut Geuit ε solisam auctoritatem , is-cipientem extinxit, sed negligendo eonfovit: altera epistola fustem Leonis ad Constantinum Pogonatum , ubi de Honorio legitur, Apo- μώeam Delesiam non a solitae traditionis doctrina sistravit , sed Irofana proditiose immaculatam maeulari Iermist: austoritate ve-
173쪽
tultissimi libri, qui inscribitur Diurnum Romanorum pontis. a Mamca , a Garnerio, S a Pagio laudati, ubi pag. 3 a. legitur damnatos su- Hores novi haeretici dogmatis Graium, orrbum, mutam, er Petrum Constanti politanos uua eum Honorio , qui stravis eoram assertioni bus fomentum impendit: Rescripto denique Imperatorum Honorii &Theodosii ad Aurelium Episcopum Carthaginensem , in quo habetur,ma eademque eulpa es eorum , qui aut dispisulando conveniehtiam , aut non damnando favorem noxiam praesiterint: quibus omnibus asiseritur c quicquid subin serre conetur Platina Honorium I. non dogmate S sententia , sed facilitate ac dissimulatione haeresi Mono-thelitarum impendisse fomentum: S immaculatae Ecclesiae injecisse quodammodo maculas, non perniciosa doctrina, sed ρermissione, ac silentio. Verissimum tamen puto facilitatem illam Honorii, quae consequentiis spectatis vila est damnationi subjicienda , fuisse in se ipsa dignissimam excusatione; quoniam Pontifex , ut diximus, prospiciebat, ne unius, vel geminae operationis praetextu Nestoriana, vel Eutychiana haeresis instauraretur, imo & ulla vocabula subrogavit, quae operationeS duas apertissime commonstrarent. Atque ex his constat Honorium non adhaesisse Monothelitis , sextamque Syn dum , si in illum intorsit anathema, veta recipiendam esse usque ad prolationem tantummodo canonum , vel errasse errore facti, vel
sententiam dixisse facta haereseos hypothesi , vel reprobasse in Hon rio facilitatem S silentium , non dogma ac doctrinam: quid autem horum verisimilius sit, judicet prudens Lector. PRoposiTio II. Etiamsi in Epistolis Honorii contineretur haeresis Monothelitarum, nihil id roboris haberet ad infringendam Romani Pontificis auctoritatem. Sequitur ex dictis. Quis enim evidenter demonstraturus est . Epistolam ipsam non fuisse a falsariis corruptam 3 ouis ctiam ostendet Ioannem Abbatem non esse auctorem Epistolae , nec plura, ut suspicatur Anastasius, proprio Marte addidisse λ At sit solus Pontifex illius doctrinae auctor, & ipsa quoque doctrina haeresis manifesta . Sunt magni nominis Theologi , qui cum Cano teneat in iis, qu Pontifex docet tanquam priritus Doctor, non habere specialem illam Spiritus sancti assistentiam, quae nunquam deest ubi credenda proponit; & loquitur, ut inquiunt, ex Cathedra. Epistolae autem privatim conscriptae, absque solemni ritu promulgatae, hortatoriae satque ad unum Patriarcham directae, non impulsivae , non Apostoli ea auctoritate suffultae, non encyclicae , & palam ad fidelium aedifica
tionem propositae, tanquam privati Scriptoris censentur, non tan
quam Papae. Talia suisse Honorii ad Sergium Responsa neminem latet. Factum itaque Honorii non suffragari iis, qui tribuunt Apostolicae Sedidesectibilitatem optime inquit Fulgentius Bellelli in postremo opere
174쪽
Liber VIcesimus sextus. Cap. XII.
Mentis Augustini Parte is . pag. 488. ante ipsum vero Antonius De etallier in Hist. Monoth. Scrut. 6. Mati. Petititdier de Ain. S In fallib. Pontis cap. 8. , aliique Doctores quamplurimi.
De Christi Domini perfectionibur, quae ad voluntatem solent referri.
QUEMADMODUM profligatis haeresibus circa assumptam a Verbo liuin
manam inentem hujus perfeEtiones cap. IX. demonstrare curavi; ita nunc resutatis Monothelitis , de iis, quae via untati tri buuntur dicam nonnulla . Sunt autem hae persectiones Sanctitas, Im-
peccybilitas , ac Libertas . De sanctitate , quae in habituali gratia sita est, conveniunt omnes Christum ea fuisse exornatum , merito Nam-raeum , idest, Sanctum , appellatum , ob Spiritum sanctum inhabia tantem , perfectumque iustitiae ornamentum; atque hoc idem praedixerat Angelus ita Mariam alloquens, I uod uoratur m te SaninumΚere. Lucae I I.3 s. atque anterioribus saeculis Elatas xi. Daniel et x. a 4. Quod a Scholasticis solet in quaestionem verti est, an Christi anima dicenda sit sancta sanctitate essentiali, an accidentali, & utrum per solam Dnctitatem increatam sancta fuerit, quod idem est serme . Quaeritur etiam de virtutibus, quae eximiae singularisque sanctitatis sunt comites individuae . In qualibet creatura sanctitas creata, & accidentalis dici debet ς accidentalis quidem . quod sit donum extra naturae ordinem , Setiam in haz Vita possit amitti: creata autem , quoniam est quidem justitia S sianctitas, si emcienter consideretur, ipse Spiritus sanctus inhab tans , sed sormaliter , ut inquiunt, est inhaerens qualitas , & rectia ludo animi dono ipsius Spiritus inhabitantis collata . At in Christo , qui est verus Deus , S item verus homo unitate personae substantiali, non potest gratia dici accidentalis eo titulo, quod amitti posset, Vel ad naturalem dignitatem non pertineret; quemadmodum nec creata e seniis, quod per solam hypostaticam unionem non redderetur huma nitas Christi sanctitatis decore cumulatissime ornata. Nos tamen is cili negotio quaestionem hujusmodi dirimi arbitramur, si duo in san ctitate vel gratia munera distinguamus . Praestat enim gratia , ut di i mu , rectam animae habitudinem , sive inhaerentem iustitiam, ac prae lorea constituit hominem Dei filium , tribuitque ei ius ad haeredita xζm s atque reddit eius opera meriti laude Deo pergrata & accepta . Rctato itaque priori munere sanctitatis, Christi gratiam creatam esse .ssirmamus ; sed altero munere inspecto illam dicimus substantialem
175쪽
dioposITIO. Sanctitas fuit in Christo tam substantialis S increata
quam creata atque adventitia .
Demonstratur prima pars de sanctitate substantiali atque increata. I. Argumento , quod promitur ex laudatis verbis , Duod nascetur ex te Sanctum , ubi caussam sanctitatis esse utriusque naturae substantialem unitionem demonstrant verba praecedentia , Virtas altissia mi obumbrabit tibi, & neutrius generis vocabesum Sanctum, uti ad. notavimus tib v I I. Cap. I x. II. Ex Patribus, qui ex unitate Personae inserunt Christo gratiam inesse naturaIem, S unctionem Spiritus sancti in eo esse humanitatis mirabilem susteptionem, ut loquitur Gregorius Nazi Zenus Orat. V. & S. P. Augustinus cap. 4o. Enchiria dii us Ex Theologica ratione ς si enim ex quo Verbum humanam naturam assumpserit in unitatem personae L ut suo loco demonstrabitur, Christus est filius Dei naturalis , oportet ut etiam habeat ratione divinae personae iuS ad haereditatem , ct gloriam . praeciso etiam quolibet dono adventitio, ex quo consequs tantum posset filiatio ado ptiva . si persena seret Deci extranea , non filius Dei naturalis . Probatur securissa pars. quia animae sanetlias, quatenus illa reddit rectam. ac iustam ita Augustiniana TheoIogia est earitas habitualis, amor castus, S hona voluntas diffusa in eordibus nostris per Spiritum sanctum inhabitantem. At humanitas Christi non redditurDrmaliter amanx & -Iens per ipsum Verbum sibi intrinsece unitum . Ighur humanistas Christi non est recta. SE sancta per solam sanctitatem divinam , atque increatamia Proh missioria Est quide divinum Verbum substantialiter sanctum, quemadmodum est intelligens ,. UOIenS, S OperanS . Attamen quum humanitas ah illo assumpta habere debeat proprietates ac persectiones, quae iosam in suo genere compseant, nequit Christi humanitas reddi formaliter intelligens per intellectum Verbi, aut Vesens , Ri operans pen soIam UO luntatem, & operationem divinam; alsoqui pereant necesse est om nia argumenta stuperius contra Appollinaristas, Monothelitasque
producta . Atqui etiam sanctitas , ct gratia habitualis est intrinseca animae rationalis persectio, atque habitudo quaedam ipsi inhaerens, S cujus capax est praecisa quoque uni one hypostati ca .. Igitur Christi humanitas non redditur formaliter sancta & rectae per Uerbum sibi substantiali unione conjunctum . Adversus hanc partem pugnat L Quod Patres appellant sanct talem Christi substantialem, atque in hoc distrepantem a sanctitate
aliorum, quod in his adventitia sit, ct labore aet operibus compara ta , in Salvatore autem nostro naturalis, atque ipsa in hypostaticam unionem consequens . Ita tradunt Dionysius Alex. in Epist Syn Nea contra Paulum Samosatenum, Basilius in P Im. a. Cyrillus Alaxandrinus lib. a. ia Ioannem cap. sic S. P. Augustinus lib. II ta contrRMaxi. Diuiligod by Coin
176쪽
Maximinum, cap. s. aliique complures laudati a Vasquesio disput.
etiam ratio; primum quia intimior est humanae Christi voluntati unio hypostatica , quam sit habitus , aut modificatio aliqua accidentalis , ideoque si potest qualitas adventitia reddere Christi humanitatem . formaliter sanctam, potest hoe idem majori titulo praestari ipsa substantiali unitione . Deinde sanctitas adventitia reddit subjectum , cui inhaeret filium Dei adoptivum ς Christus autem etiam ut homo est filius Dei naturalis. Non igitur sanctus est dono aliquo superaddito
Respondetur esse quidem in Christo sanctitatem substantialem .
ut M. PP. affrmant, in quantum sanctitas humanam naturam elevat in consortium di vinitatis , eique tribuit dignitatem , jus ad gloriam , ct divinae filiationis characterem eximium ac singularem . De quo munere sanctitatis loqui sanctos Patres liquet , quoniam illorum scopus est in Christo aut naturam divinam, aut unitatem Personae, aut Incarnationis oeconomiam demonstrare . Naturalem itaque appen Iant sanctitatem Christi, aut spectando personae excellentiam, aut iura humanitatis quae unionem hypostaticam consequuntur , aut communicationem idiomatum ς de qua infra. At quum repugnet divinitatem ipsam fieri proprietatem , & modificationem humanitatis, necessum est, ut ad constituendam Christi voluntatem formaliarer sanctam, etiam habitum adventilium Sc accidentarium ei tribuamus, qui essicienter sit ab ipsa divinitate , formanter autem sis resta
animae Christi habitudo, ' affectio; ut impressione sigilli recipit
cera figuram , sue intrinsece sibi inhaereatein dispositionem. Atque manifesta haec sunt, si causam essicientem ab ea, quam formatim ampellant, accurate distinguas. Diluuntur his argumentationes postremae. Prima quidem ; quoniam divinitati substantialiter cum natura humana conjunctae competit hanc ad sua iura transferre, ac perficere in genere caussae esticientis, sed repugnat ut illi inhaereat, tanquam modificatio vel qualitas , sive suppIeat, ut inquiunt Scholastici, rationem caussae formalis . Gratia autem creata nequit in Christo filiationem adoptivam producere, quia filiatio non ad naturam humanam proprie spectat, sed ad personam; ut suo loco explicabitur. De virtutibus , ac donis Spiritus sancti non opus est disceptare .
Etenim super Christi personam Spiritus Domini requievit, & gratim ac veritatis elenitudine illum ornavit, idque Capiti EccIesiae, quod
nobis humilitatis, ac ceterarum virtutum praebere debebat exem
Plum , magnopere congruebat. Sunt tamen virtutes, quae ratione
iubjecti, cui inhaerent, sitae sunt in reseenanda cupiditate , quam quam in se spectatae importent tantaen restiun ordinem , ct aequitatem, cujusmodi sunt temperantia, continentia, atque voluptuos .' Y a cupis
177쪽
eupidinis mortificatio. Has constat fuisse in Christo, spectato tan
tum ordine aequitatis , in quo sita est natura virtutis, non considerata pugna , quam coercent, praVorum affectuum , quorum expers
fuit sanctissima Christi anima . Virtus caritatis in ip maxime enituit, praesertim dum posuit animam pro peccatoribus . Fides autem , quoniam est rerum nou apparentium , non fuit in Christo a primo conceptionis instanti thesauris divinae sapientiae , beataeque visionis exornato. Idem dicendum de spe, m quantum sertur iuprincipale sui obiectum , idest , participationem iummi boni, quo etiam in via beatissima Christi anima fruebatur. Neque his carere virtutibus fuit in Christo persectionis desectus ς quum melius sit pos sidere , quam sperare & videre facie ad faciem, quam in speculo, stin aenigmate ia Legatur Apostolus in . ad Corint. cap. xDI. Da CHRIsTI IMPECCANTIA.
Nullum fuisse in Christo peccatum ex Scripturis , ex Patribus , atque ratione ipsa facile suadetur. Enimvero ita Salvator inνidos alia Iocutus est , Ioan. V III. 46. aeses ex vobis arguet me de peccato λ Et Paulus ad Hebraeos I U. I s. de ipso inquit: Tentatur per omnia pro fiamilitudine absque peccato Sc proximo cap. VI I. 26. Talis enim δε- eebat , ut nobis esset Pomifex Ductus, innoeent, impollutus, segre-
gratur a peccatoribus . Petrus etiam Epist. I. R. II. TI. Peccatum
non feeit, nee iuventus est dolus in ore ejus. Habent consimilita E Iesiae Patres, praesertim Augustinus lib. II. de Peccatorum merit. cap. I r. II. & seq.Si de Praedest.SS. P. I s. aliique prorsus omnes. Optimam rationem suppeditat citato loco S. Pater, quoniam nisi Chri
Rus fuisset Sacerdos incontaminabilis , debuisset pro suis delictis ho-sias offerre, neque inter ipsum & alios Sacerdotes fuisset illud disierimen , quod in Epistola ad Hebraeos tradidit Apostolus PauIus. Praeterea indiguisset etiam ipse alio Redemptore, nec exhibuisset Patri satisfactionem pro nobis , quoniam debita esset peccatis suis ignominia , crucisque supplicium . Denique humanitas Christi a divinitatEregebatur, imo opera, quae naturae humanae propria sunt, de ipso Vesebo inique Filio enuntiantur , cum recte dicatur Deus passus ct crucifixus . At non rexisset Verbum humanitatem, si permisisset ut in. scelera prolaberetur, atque esset indecorum S mpium , si possit mr filius, uti mortuus, ita dici impius S sceleratus. Haec autem postrema ratio non tum probat suisse Dominum Iesum Christum expertem cujusque criminis, sed etiam potentiae peceandi. Videtur his repugnare , quod in cruce exclamaverit, Deus ,
Deus meus, ut quid dereliquisti me Z in quibus verbis actum desperationis impii quidam haerεtici notaverunt: sed quam praefracte, atque imp ite, jam djxi cap. IX. Movere pariter nos nou debet quod deli
178쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XII. 273
Ra nostra appellaverit sua: nam id argumentum est caritatis, qua sustulit poenam iniquitatum nostrarum ἰ Sc per metonymiam causae delictum pro supp licio commemoratur. Quod vero Apostolus a. ad Corinth. s. scribat Christum pro nobis peceatum secisse ; metonymia pariter est in saeris literis frequentissima ; ubi peceatum appellatur sacrificium oblatum pro peccati ejusdem expiatione. Ita in Exodo xx I x. I .& XXX. o. , S persaepe in Levitico quotiescunque memoratur sacrificium pro peeeato, Hebraice dicitur peeeatum; quod rectissime pro peeeato Uertit Latinus: imo retinet alicubi eamdem phrasim, ut Osee iv. 8. Pereata populi mei eomedent, idest, factas pro sceleribus oblationes, ut liquet ex collatione capitis vir. Levi ici vers . & 8. Si dixeris : Cur repugnat Filium Dei dici peccatorem, & impium, & non repugnat
dici pauperem ac mortuum, cum aeque divinitati adversetur peccandi & moriendi potestasὶ Respondemus mortem malum esse poenae, non eulpae ς ideoque eadem mors subest regimini divinae personae, inquantum malum poenae in rectum finem dirigitur: unde potuit etiam Verbum mortalem naturam induere , ct in hac se in ara crucis offerre, ac mori ad redemptionem perficiendam . At peccatum malum est morale , neque in rectum finem est dirigibile: S iecirco subesse non potest di .initatis providentiae effectrici; neque decens erat, ut Verbum assumeret humanitatem obnoxiam malo istiusmodi, quod definitam Redemptionem magnopere labefactasset. His de Christi imprecantia explicatis , videndum remanet unde
illa tanquam a vera Caussa profluxerit, an a carentia concupiscentiae
vel semitis, an ab unione hypostatica, an denique a visione Dei , quae voluntatem omnium Beatorum rapit in summum Bonum , essicitque delectationem vehementissimam & necessariam . Et quantum ad peccati semitem, non suit quidem in carne Christi mortali, & licee per suggestionem tentatus suerit a daemone, non potuit sensuum ill cebris , noxiaque cupiditate percelli: sed tanta spiritus, membrorumque concordia nequit, ut in homine primo demonstravit experientia , ita voluntatem hominis continere, ut non possit servire peccato, cum sit natura mutabilis & infirma. Oportet ergo ut Christi impeccantiam a supernaturali virtute repetamus, eaque vel erit visio intuitiva , vel unio hypostatica . Atque visionem divinitatis manifestam conserre sanctae caritatis firmissimam perpetuamque virtutem , extra controversiam positum arbitramur: & in hac parte assentimur Scotistis . Sed hinc potissimum derivare Salvatoris nostri immPeccantiam , adeout separatus a visione divinitatis si tamen id percipi potest ) Eret voluntas humana Christi capax peccandi, hoc sane cum
Scholasticis reliquis pernegamus. :
Dicimus ergo beatissimam Christi animam, quae fruitur ob contemplationem divinitatis impcccantia illa adventitia, nec ad eius substan.
179쪽
stantiam spectante, qualis in omnibus Comprehensoribus invenitur ἰcsse sibstantialiter quoque impeccabilem, propterea quod coniuncta
sit divinitati in unitate personae. Ita nimirum Concilia, Patres, &ipsa ratio commonstrant. Sexta enim Synodus Oecumenica damnans Monothelitas, qui in Christo humanam Voluntatem denegabant ea ratione ducti, quod hac admissa serent in illo voluntates duae pugnantes invicem , S contrariae ; posteaquam haeresim illam profligavit , cur nequeat in Domino statui oppositarum voluntatum certamen ac lucta, Act. v I ii. hac ratione declarat: Raemadmodum, inquit , corpus Nostrum re tur, ornatur, atque ordinatar ab intel
Maali , ct rationali auima: ita in homine orso rata humana dur Upersio ob ejusdem Verbi divinitate semper, ct is omnibus mota Deo
mobilis fuit. Ex quibus haee ratiocinatio concluditur. Christus est impeccabilis in quantum nequit habere voluntatem pravam, S rationi reluctantem. Atqui hanc habere non potest ob unionem substantialem, qua tota ejus conspersio regitur a divinitate, quemadmodum corpus ordinatur ab anima. Igitur Christus impeccabilis est propter ipsam unionem substantialem atque hypostaticam. Eadem est Patrum doctrina . Enimvero Diotius Alex. in Epistola superius laudata contra Samosatensem , Nisi orsus , inquit , idem esset Deus Verbum, non poterat esse alieuus a potestate peccandi. Cyrillus Alex. lib. v i. in Ioannem : Prorsus eri sequit, ut in pecca-r m iuidat, qui ex Deo prodiit Deus Deras . S. Pater Augustinus de
Corrept. & Grat. cap. xl. Neque enIm metuendum erat, ne so inese
fabili modo in unitatem personae a Verbo Deo natura humana suscepta, per Merum voluntatis perearet arbitrium; eum ipsa susceptio talis ese set, ut natura hominis a Deo ita suscepta nullum in se motum mala
voluntatis admitteret. Fulgentius denique lib. III. ad Trasim . cap. 29.
Propterea etiam orsi humauitas fine precato permansit, quia eam is
unitate persona divinitas Meepit, qua naturaliter peeeare non nou t. Haec, aliaque plura Sanctorum testimonia assertionem nostram com
roborant. Praxita enim visione beata , Christus iubstantialiter Deus est, atque humana natura a Verbo Deo in unitatem personae suscepta vivifica Divinitatis virtute dirigitur. Igitur etiam non attenta Con templatione summi Dei, non poterat motum malae voluntatiS Christus admittere, eique assentiri. Accedit aperta ratio. Etenim si duae naturae in unitatem perla nae nexu substantiali copulentur, competit superiori ius regendi inse riorem , alioqui non erit in ea persona rectitudo ordinis, S natura lium facultatum debita harmonia . Hoc autem iure supposito, si par inferior a recto aequitatis ordine deflectat, in superiorem regentem culpa refunditur, sicut imputatur animae effrenis carnalium membro
rum licentia. Ex quo igitur sit inter divinum Verbum humanamquς
180쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XII. I
naturam indissolubilis unio, competit divinitati ius munusique humanitatem regendi, non solum lege atque institutione, quemadmodum nrinceps moderatur rempublicam, sed etiam intimo regimine, ac dominio quo unaquaeque persona praeest liberis eorporis, animique sui
motibus . Posset ergo in Verbum Deum refundi peccatum, si peccare posset humanitas sibi in unitate personae conjuncta . Uerum tamen est, quod humana voluntas suam Iibertatem exeriacet cognitione S amore; neque potest Verbum esse humanae naturae formalis cognitio vel amor. Ad componendam ergo Scotistarum a ce teris TheoIogis discrepantiam, arbitror plurimum conducere si etiam hoc Ioco, ut supra diximus de sanctitate , distinguamus inter genera caussarum. Itaque Oh unionem hypostaticam debet Verbum Deus humanitatem susceptam continere, ut principium effciens , dirigensque singuIos eius motus . Ut autem hoc iure humanitatem contineat, ejus mentem perspicua veritatis cognitione collustrat, ct Spiritus sancti communione periundit. Quod si fieri posset, ut humanitas Christi tanto lumine privaretur, non posset Verbum permittere, ut sensibilium rerum caligo inditum rationis lumen quomodolibet offusearet. Atque ita semper Christi voluntas debuit intra aequitatis iura amoris rectitudine contineri, qui amor est impeccantiae ratio, ut appellant, formalis. Nunquam ergo excogitari potest in Christo proxima potentia peccandi attento divinitatis regimine , & rectitudine amorῖs,3uorum unum est impeccabilitatis caussa essiciens, alterum causa
Quam perplexa sit quaestio de libertate Christi, supposita ipsius
impe cantia, deducitur ex variis Doctorum opinionibus . Etsi enim consentiunt omnes Christum libere subiisse crucis patibulum , quod, aperte divina scriptura , ipsumque meritum redemptionis comprobat, discrepant tamen plurimum ut hanc in morte subeunda libertatem cum impeccantia concilient. Spinosum enim videtur obvium istud ac pervulgatum ratrocinium: Si potuit Christus non mori, potuit etiam praeceptum patris, qui ilIum misit in mundum, ut pro peccatoribus moreretur, pessundare ac transgredi, ideoque peccare ς aut econtra si peccare non potuit, necessitate, non electione morti se tradidit. Mirum quanta viri docti, ut hinc evaderent, ex gitarunt. Negarunt alii suisse hoc praeceptum moriendi impositum Christo: quidam hoc praeceptum asseruerunt, sed ea conditione latum , ut posset alvator petere, si Mesuisset, eius dispensationem: nonnulli praeceptum absolutum & obligans esse negarunt: permulti docuerunt propositam hoc Praecepto mortem , non circumstantias a Christo libere seligen-Diuiti sed by Corale