장음표시 사용
181쪽
1 6 De Theologicis DisciplinIs
das : affrmarunt quamplurimi suisse Christum liberum ad morIendum
in sensu diviso, non in sensu composito , ct mortuum necessitate consequenti, non antecedenti: fuerunt etiam qui in Christo ad merendum negarunt necessariam libertatem indisserentiar. In tanta opinionum diversitate quid nobis tenendum sit liquet, si ad memoriam revocentur , quae de libertate pluribus in locis dis. putavimus . Percurre, si mente exciderunt, libri iv. caput ultimum libri κ. caput is . libri duodecimi caput Io. S libri xvi. caput a. His in locis conati sumus demonstrare primo ad libertatis essentiam rcquiri posse agere, & non agere, quoniam liber non est, qui non est dominus sui actus, qui non habet potestatem motum voluntatis suae cohibendi, qui non potest optione sua eligere utrumlibet: quare etsi Voluntas , ut natura est, sola trahatur voluptate qua in honum necessario tendit; ut tamen est illa facultas , quam appellamus 5berum arbitrium, agit indisserenter, Sc habet suorum operum electionem persectumque
dominium . Diximus praeterea voluntatem serri erga bonum in communi naturali necessitate, eo quod extra bonum , qualecunque tandem illud sit, digredi nullatenus ualeat; eademque naturali necessitate adhaerere summo hono in se inspecto , propterea quod nequeat in illo apprehendere speciem aliquam mali , ideoque non consistat cum manifesta contemplatione divinitatis indifferstntia iudicii . Ex quibus animadvertimus libertatem , ut est indifferens potestas, attendendam esse solummodo comparate ad media, quae ad consecutionem finis eliguntur , ct consequenter nihil aliud csse , quam vim , S potestatem electivam mediorum . Ex eodem capite , quod media eligantur ratione finis, certissime inserri diximus, non spectare ad essentiam libertatis posse peccare , quoniam peccare est a recto fine deflectere , ideoque non persectio libertatis est, sed defectus, quemadmodum vitium est ac desectus intellectionis ratiocinia contexere non servata
Sane medium quod a voluntate pro fine consecutionis eligitur potest dupliciter considerari, nimirum in se quatenus indifferens est , S prout aliqua suppositione Acta necessario connectitur cum ipso fine. Suffeit autem ad libertatem , quod medium sit indifferens secun dum se, licet ex suppositione cum fine eonnexum sit, nec possit abs que noxia mutabilitate non eligi. Atque id in omni agente libero est manisestum. Liber est enim Deus ad creandum , vel non crean dum E. G. hominem , quoniam , homo non habet cum ipso De
necessariam connexionem : at posito decreto, cum Deus immutabI lis sit, non potest hominem non creare, quia res futura cum di Uina
praedefinitione connectitur : & nihilominus creatio hominis libera est, Propterea quod homo in se inspectus est divinae voluntatis objectum indisterens. Liber est Angelus ut hoc, vel illud munus eXerceat s
182쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XII. 177
eum nulli sit necessitate addictus : at si Deus praecipiat ut ad custodiendum hominem descendat, cum non possit Creatori, cui iam immutabiliter adhaeret , repugnare, non potest non suscipere custodiam hominis; quae tamen liberrima est , quia secundum se est indifferens objectum voluntatis angelicae. Liber est homo ut sne culpa dueat uxorem , vel religiosum institutum complectatur: facto tamen . to Religionis , non potest absque peccato illud non exequi: exequitur tamen plenissima libertate, quoniam religiosa Vita eu seeundum se objectum indifferens voluntatis humanae . Hujus rei manifesta ratio est, quoniam si necessarium esset ad libertatem , ut posit omitti actus non solum spectatus in se, verum etiam prout habet connexionem cum decreto aut praecepto divino , seret de essentia libertatis posse peccare , ct eligere media non servato, ac praetermisso ordine finis,
quod est proculdubio salsissimum . Est itaque sententia nostra Christum Dominum plenissima libertate suisse mortuum, quia poterat mortem subire , ct vitare, quoniam spectata ipsa morte secundum se , erat illa voluntatis ejus objectum indifferens, cum plura alia eligi potuissent ad finis consecutionem ., quamquam supposito decreto ac praecepto patris non posset non mori, in quantum mors cum ipso decreto, vel praecepto connectebatur. Atinque hanc sententiam propugnant Vincentius Baronius in dissert. d Ohumana libertate, & gratia, Conten n. de Incarnat. dissert. 6. Ant. Massoulie in D. Thoma sui Interprete disp. II. q. 8. I. B. Du-Ηamellib. ID. de Incarnat. cap. ult. aliique viri docti. Esse autem sententiam D. Thomae liquet ex iis, quae nos ipsi de libertate scripsimus libro XVI. adv. haeresim Calvinianam. Sententia ista , quamvis non alia opus habeat confirmation O ,
comprobari primo potest ex Scripturis . Nam ipse Salvator Μati. XXVI. SI. Petro suam in moriendo libertatem confirmans ait: putor, quia nos possum rogare patrem meum, θ' exhibebit mibi modo plusquam duodeeim legiones Avelorum Z Quibus verbis aperte innuit, quod spectata in se morte , atque potestatis suae dignitate poterat hostes omnes prosternere, atque se insidita illorum subtrahere . Uerum addidit nunquam se id iacturum, quia positis jam praedefinitionibus divinis, praedictisque per ora Prophetarum, ipse qui venerae legem implere, S lacere voluntatem ejus, qui eum miserat, non debeobat statutis summi Dei reluctari; ideoque ait: stuomodo ergo implebuntur Scripturae, quia sese oportet fieri In hoc itaque sita est Christi libertas , quod plenissimam habebat vel moriendi, vel non moriandi potestatern; tametsi spectata morte quatenus definita, ac praecepta non poterat non mori, quoniam transgredi non poterat divinarum prominsionum iota unum, vel apicem. Eodem pacto Ioannis x. l8.inquit Salva
183쪽
aνs De Theologicis Disciplinis
in .imim est argumentum : at ne quis inferret posse illum transgredi paternum praeeeptum, aut hoc praeceptum non dari, inquit eo loci:
e mandatum aecepi a patre meo .
Probatur deinde ratione . Libertas enim est eIectio mediorum . quae cum non sint sirin mum bonum, ac finis ultimus, Rut natura sua
objectum, quod voluntati proponitur cum indisserentia judicii, ct ideo
in ipsorum electione relucet potestas , optio, & dominium eligentis. Ouod si Deo pra scribente, ac mandante hoc determinate medium sit eligendum , stat adhuc electionis potestas , quoniam Dei praescriptio, ac mandatum non facit ut medium ipsum appareat menti per se ium- me bonum , ideoque non evertit quod intrinsece constituit libertatem indifferentiae, sed tantum dirigit medium illud ad certam finis. consecutionem : a qua non est necesse quod liberum arbitrium possit deflectere , imo cum in finem trahatur naturali necessitate, non potest non eligere medium , quod posita divina praefinitione unice ad finem conducit: & nihilominus eligitur plenissima libertate, quoniam non est ipsum modium, sed finis, qui in se necessarium amorem voluntatis convertit, & attrahit: atque etiam maiori indifferentia media ipsa eliguntur, cum voluntas intimius infinito bono adhaerescit, quia minus diliguntur terrena , quo magis possidentur milestia. En totum libertatis systema Atqui mors Christo proposita non ex hiabet plenitudinem voluptatis, neque praeceptum essicit . quin illa tristitiam , & amaritudinem pariat. Ergo etiam praecepto supposito more indifferentia libertatis eligitur; quamquam spectata connexione finis ac proposito legem implendi, Christi peecandi nestia voluntas non
potuerit non mori. Possunt ad hanc argumentationem reduci perinvulgata Scholasticorum ratiocinia, quod divinae praefinitiones . a praecepta non immutant naturalem potestatem operandi, sed emetunt duntaxat, ut medium, quod libere eligitur , ponatur actu, atque ad finem conducat ἀTandem confirmatur assertum nostram explodendo alsorum placita. Quid enim hac nostra assertione probabilius Z Num Christo impositum non fuisse rigorosum mortis praeceptum Z Frustra quidem
hoe fingitur. Ait idem Salvator, Hoe mandatum acre i a patre meo,
S Apostolus ad Philip . it. 8. Humiliavissemetimum factus obediens
que ad mortem , mortem autem crueis . obedientia autem mandatum supponit. Est etiam persectius mori ex Ohedientia , quam enelectione, ideoque negantes praeceptum ut facilius explicent libertatem, derogant Christi meritis . Praeterea etiamsi Christo non sumetam positum rigorosum praeceptum, sed conditionatum tantummodo , sive ab eius acceptione dependens, in eanulem omnino dissicultatem impingeret disputatio. Habens enim Christus concordissimam cum Patre Voluntatem, quomodo poterat mortem relatare, cognoscen
184쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XII.
se missum in mundum , ut pro hominum redemptione funderet sanguianem P Uerum quod Christo impositum fuerit moriendi praeceptunia Scriptura aperte declarat , neque oppositum evineunt quorundam Seholasticorum contorta sophismata. Neque illud reponi potest propositam sub praecepto mortem, non circumstantias; quandoquidem ciriseumstantiae ipsiae priusquam Christus conciperetur, fuerunt per Isaiam praenuntiatae, neque Apostolus ait tantum Christum praestasse ob dientiam usque ad mortem, sed qualitatem etiam mortis designans
addit, mortem autem erueis. Fuerat ergo praedefinita mors , & mortis quaelibet circumstantia , ipsumque crucis patibulum . Consiinili ratione facissimum in alias opinationes refellere.
Militant adversus sententiam nostram haee argumenta. Primum si Christus poterat non mori, poterat etiam transgredi praeceptum patris. Si poterat transgredi praeceptum patris, poterat peccare. Igitur si Christus poterat non mori, etiam peccare poterat. Alterum huic amne : Promeruit Christus moriendo. & adimplendo mandatum patris: ait enim Dan. κ. r . Propterea me diligit pater; quia era pono animam meam. Atqui ad merendum requiritur libertas inis differentiae . selliret posse agere, S non agere . Potuit ergo Christus non mori, Si non adimplere mandatum Patris. Tertium parum simile et Mors connectitur cum praecepto . Non potuit Salvator
Praeceptum violare . Itaque no. potuit non mori.
Haec jam fuerunt expedita: sed claritatis gratia ad primum dist. -
Christus poterat non mori morte in se inspecta , poterat etiam di-Vinum mandatum transgredi, nego: si poterat non mori spectata conaeXione mortis cum praecepto, conc. maiorem . Ad alterum distinguo minorem: Ad merendum requiritur libertas indifferentiae, servato ordine finis, idest, potestis eligendi unum , vel alterum modiorum quae valeant ad finem perducere ς concedo : requiritur libertas indifferentiae, praetermissio, ac perturbato ordine finis , nimirum potestas abjiciendi media sub ea etiam ratione, qua cum ipsb fine habent ex Dei proposito ac praecepto firmissimam connexionem , nego . Ad tertium pariter distinguo coosequens; Potuit ergo Christus non mori, spectata morte in seipsa, conci considerata, ut subest praecepto, subdistinguor atque praeceptum istud inducit necessitatem moriendi attenta ipsa morte , & voluntate mortem eligentis , nego: Consi derata connexione finis, & voluntate summo bono immutabiliter adhaerente, coneedo consequentiam. Oportet ergo ad selutionem astiusmodi argumentationum , quae tardiores mentes solent plurimum
e Me, ut diligenter consideretur mors in se ipsa, quatenus nequit Z a Pro Diuili od by Corale
185쪽
a8e De Theologieps Disciplinis '
proponi nisi cum indifferentia judicii: & quatenus cadens sub praecepto nequit vitari, nisi perturbato ordine finis. Primum ad libertatem necessario requiritur; alterum si desit, non est libertatis interitus, sed persed tio . Similiter in executione praecepti considerari debet motus voluntatis, in quantum fertur in opus, quo praeceptum ipsum completur ς & in quantum medio hoc opere sertur in finem. Priori modo motus voluntatis tendit in media , altero modo non in media , sed in finem protendit. Quoniam igitur libertas, ut diximus, in ordine tantum ad media spectatur: ut Christus dicatur plenissime liber in adimplendo praecepto , sat est quod ejus voluntas suerit praedita libera potestate relate ad operis praecepti eXecutionem , tametsi non posse Praescriptum opus omittere, quatenuS illud implendo persecta unitio ne ultimα fini adhaerebat Rursus oppones. Actus voIuntatis Christi prout in finem ultimum tetendit necessarius fuit, non enim poterat a fine ultimo deviare . Sed praeceptum patris implevit voluntate in finem ultimum tendente . Igitur praeceptam adimplevit actu necessario . Respondeo me iam explicasse quo pacto voluntas in finem tendat naturaliter , in media autem per electionem, atque dixissis eligi media ratione finis ς unde consequitur voluntatem diversis actu fini adhaerere , ct mandata servare . Quare distinguo minorem: immevit Christus praeceptunia patris voluntate ultimo fini adhaerente eodem actu , quo implevit prid-Ceptum , nego e actu diversb , concedo . Dico autem ad uim dive sum connotative , quemadmodum Deus diversis modo amat semeti sum S creaturas , quamvis amor creaturarum sit ab amore seipsius reipsa indistinctus ; S rationalis creatura diverso pacto amat beatitudinem , ct bonum particulare , licet unius amor in amore alteriug
Ultimo obiicies . Expedita est via conciliandi Christi libertatem
cum praecepto, si dicamus su ilicere ad meritum libertatem lubentiae; noα enim ad Christum referenda est damnata i v. propositio Iansentana , manifesto de hominibus naturae lapis prolata . Sussicere autem in Christo hanc libertatem demonstrari potest auctoritate, & ratione . Sanctus enim Thomas in iii. dist. i 8. art. a. ad s. ait. Diceu
dum quod etiamsi liberum orsi arbitrium esset determinatum os unum numero , Aut ad driseeudum Deum, quod non faeere ποπ potest;
tamen ex boc nos amisit libertatem, aut rationem laudis, sive meriti ,
quia in illud non eoilla , sed sponte tendit, ct ita est actus fui Gminus . Et quidem. ex nostris principiis Christus Deum necessatio dilige bat , quia illum intuebatur in se , ideoque non erat in huiusnodi amo xe indifferentia judicii. Si ergo promeruit servando praecepta , pro meruit diligendo Deum , quod est praeceptum primum ac maXimum sct consequenter habuit meritum absque libertate indifferentiae. Diqitig Corale
186쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XIII. 18 I
Resp. nos hanc sententiam , quae nonnullis recentioribus placet , repudiare tanquam Iansentanam. Disputavit quidem Iainnius de libertate hominis laps sub dominatu concupiscentiae , vel gratiae ; sed iisdem principiis argutabatur, quod ad essentiam libertatis non per tineat indifferentia, obtrudens haeo eadem exempla libertatis Dei, Christi, ae Beatorum . Nos hunc errorem resutavimus libro XVI., permultisque argumentis etiam ex D. Thoma petitis ostendimus non dari absque libertate indifferentiae potestatem liberi arbitrii, non solum in nobis, sed neque in Beatis , neque in Christo , neque in Deo. Auctoritati Divi Thomae, quae nunc objicitur, illic cap. I. cum v late satissecimus . Ouod additur de actu caritatis, S amoris Dei non una responsione diluitur . Sunt qui in Christo, sicut duplicem scientiam , ita duplicem amorem distinguunt, & necessarium unum derivatum ex visione beata , liberum alterum proficiscentem a scientia viatoris aut in sua, aut acquisita . Huic ergo amori, non illi, tribuunt rationem meriti. Alii defendunt, Deum prout est summum bonum, necessitate ab iis amari, qui illum facie ad faciem intuentur; diligi tamen libere hoc, aut illo actu ad creaturas relato . Demum
aliqui distinguunt inter actus a caritate elicitos, & inter actuS imperatos , idest , inter illos, qui dilectione tendunt immediate in finem ultimum, S illos qui dilectione finis spectant ad exercitamenta virtutum ; actibus ergo a caritate directis S imperatis concedunt meriti laudem, quam actibus elicitis denegant. Utere pro libito his responsionibus nunquam indisserentiam a libertate arbitrii disjungens.
De Haeresibus adversus Unionem Bastosaticam pugnantibur ,
ABsoLura de corpore S anima Christi dotibiisque adhaerentibus
disputatione, pertractandum modo est de mirabili humanae naturae cum divinitate unione, quum recta methodus postulet, ut a partibus ad rem complexam progrediamur . Principio autem resutanda occurrunt Nestorii, & Eutychetis nefaria dogmata. Nestorius ex Nonacho Sacerdos primum Ecclesiae Antiochenae , deinde vertente anno 627. renuntiatus Constantinopolitanus Episcopus, coepit Circa haes tempora spargere praeconceptae haereseos venena. Eo enim seden-
ο Anastasius Presbyter disserens in Templo ad populum hortatus illum est, ne Beat immam Virginem De aram appellaret, ut principio Ecclesiasticae Historiae refert Evagrius . Venerat autem Anastasius
Constantinopolim una cum Nestorio , ejusque semper usus fuera:
187쪽
consuetudine , ita ut suerit unus ab altero pestiferis imbutus erroribus, iam antea sparsis ab Ebionitis, Samosatensibus, atque a Nestorii praeceptore Theodoro Mopsiuesteno. Accessit horum s telles Dorotheus , qui pro concione ausus est inclamare, Si quis Mariam De aram dixerit. sit anathema. Istud ergo fuit capitale dogma Nestorianum. Revocarunt quidam in dubium , num in refutanda pertinaciter Deipara voce N storius tantum erraverit; an vero asseruerit Dominum Iesum a primo conceptionis instanti non suisse vere & proprie Deum Verbum , n que naturam humanam fuisse substantialiter divinae conjunctam in unitate personae. Quod foret sane repudiandi vocabulum Deipara caussa
Oppugnantibus com uribus Nestorianam blasphemiam , de rumore serpentis haeresis ad Caelestinum Papam delato, is per literas
Nestorium ad resipiscentiam, errorisque retractationem hortatus est, indicta post decem dies communionis Ecclesiasticae privatione. At spretis Romani Pontificis literis eadem, ac deteriora dogmata palam eVΟ-muit , etiam sanctum Cyrillum , qui adversus Nestorium ipsum capitula quaedam constripserat , ut Apollinaristam , Arianumve traducens . Tanta Nestorii pervicacia probos, fideique servatores perm vit, ut se ab ejus communione segregarent; quod ille tam aegre tulit, tu non solum ad Generalem Synodum provocarit, verum etiam adversarios suos, nulla habita ratione dignitatis vel ordinis , traderet vinctos Praesecto Urbis flagris immani crudelitate caedendos . Uerum annuente Caelestino coacta Synodo universali, quae est celebris Ephesina celehrata anno D. 43 I. audax ille homo non comparuit ἔ a
privatus Ecclesiasticis insulis exul ac profugus, dum in blasphemias
Nestorii fama & vetus consuetudo impulit Ioannem Ant chenum Antistitem , ut susciperet perditissimi hominis patrocinium. Sero itaque ac diu expectatus Ioannes Ephesum venit, stipatus Episcopis aliis, factionis praesertim Pelagianae, atque Nestorio addictissimis: reiecit damnationem Nestorii factam a Synodo, S Cyrilli Capitula proscripsit
tanquam haeretica, aliaque plura patravit, quae de eo ingerunt suspicionem . Attamen quia fidei suae optima alias praebuit experimenta , ac tandem etiam cum Cyrillo foedus iniit; merito quaeritur an revera haeresim probaνerit Nestorianam . Plura de hac haeresi , ejusque so tuna tradunt Sacri omnes Historici, nec non Dionisius Petavius lib. i. de Incarnat. cap. . &8., atque ex nostratibus Christianus Lupus in Scholiis ad Synodum Ephesinam , & Norisius in Controversia Det Mno ex Trinitate passo, quae magna contentione adversus Nestorianos fuit agitata. Est ergo inquirendum primo de ipso errore Nestorii, an negaverit Christum esse substantialiter Verbum, sublata inter utram que naturam hypostatica unione et deinde idem error est refellendus viden tigod by Coo l
188쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XIII. I 83
videndum postea an Virgo sit appellanda Dei para : posthac an Cyrillus
Nestorianos exagitans in oppositam haeresim lapsus fuerit: denique an Ioannes Antiochenus eiusque fautores sint haereticis connumerandi. De controversia enim circa Unum de Trinitate ρassum dicam libro proximo, differens de propositionibus, quae possunt de Christo Repara
PRomsITIo L Nestorius vere negavit Verbum Deum in unitatem personae humanam assumpsisse naturam, atque Virginem Mariam pr prie appellandam esse Deiparam. Probatur non selum communi Scriptorum clarissimorum suffra
gio, Leonis Magni, Vincentii Lirinensis , Cassiani. Evagrii, Liberati Diaconi, Facundi Hermianensis , aliorumque Nestoriano saeculo proximiorum, atque ex iudieio Apostolicae Sedis , & Ephesinae Synodi ; verum etiam ipsius Nestorii scriptis , doctrinisque perversis ; unde haec argumenta promuntur. I. Qui asserit hominem a Virgin s genitum non esse Deum Verbum , sed Deum Verbum in illo homine habitavisse, proculdubio per nas dispescit, atque inter utramque statuit solam unionem moralem. At Nestorius asseruit Uirginem non peperisse Deu-Verbum, sed hominem tantum , in quo Deus Uerbum inhabitawerit. Igitur Nestorius plures constituit in Christo per- senas, ct negavit naturae humanae cum divina unionem substantialem. Μinor probatur ex primo Nestorii adversus S. Cyrillum anathematisno: Si quis eum, qui est Emmanuel, Deum verum esse dixerit, non potius Nobiscum Deus, hoe est iobabitasse eam, quae Reus dum nor est, nasturam, per id quod unitus es nostra , quam de Ma ria Virgine suscepit: Matrem etiam Dei Verbi, ct non potius ejus, qui Emmanuel est , nuneupaverit; ipsumque Dei Verbum tu earuem versum esse, quam aerepit ad ostentationem Deitatis suae , αι habitu
inveniretur ut homo , anathema sit . Praeterea negabat Nestorius Christum, quem Virgo peperit esse Deum, assirmans plenum Hisse divinitate eo seni , quo Ioannes Baptista plenus fuit Spiritu sancto. ideoque non plus sacram Virginem dicendam matrem Dei, quam matrem Spiritus sancti Elisabetham, ex Virgine autem Deum processisse si que emisuisse , non autem natum . Atqui inter Ioannem Baptistam ac Spiritum sanctum non fuit unio substantialis. Igitur in sensu Nestorii nec fuit talis unis inter hominem, quem genuit Maria virgo x tque inter Deum Verbum . Ma)or probatur ex verbis Nestorii recitatis ab Evagris, ct Theodoro Episcopo Ancyrano: Ego ne eum qu spatiis menstruis adolueris, Deum appellavero atque ex Relatione
sileri, ct populi Constantinopolitani, quae talis est: Hominem illumis matris utero fuisse fatetuν plenum Deo Verbo, quomodo Danuerboprissa plenus Spiritu sancto , &c. Similiter in libro ab ipse Nestorio ascripto, & perlecto Aet. i. Synodi Ephesiae, asseritur Christum
189쪽
eadem ratione dici filium Dei, quemadmodum Moses appellatus est Deus Pharaonis . & Saul, ac Cyrus Christi nomen obtinuerunt. Tertio qui duas in Christo personas distinguit, quarum una sit Dei serva, neque appellari possit Unigenitus Dei filius , altera sit Domina, ncque vocari possit filius Virginis . aut Redemptor pro humano genere
crucifixus , is proculdubio negat utramque naturam divinam ct humanam conjunectas esse in unitate personae. Haec omnia Nestorius protulit. Ait enim Anathematismo v. non esse unum Dei filium , qui natus est ex Virgine , & quem Pater genuit ante Luciferum: Si quirunum esse pos assumptisum hominis naturaliter Dei filiam audeo G-eere , eum sit EomanueI, anathema sit. Idem tradit anath. v II. Sc X. Quarto non suffcit ut dicatur Nestorius admisisse in Christo hypostaticam unionem, quod asseruerit Verbum tanquam in templo habitasse in humanitate, nec suffcit admisisse tantummodo vocabula unionis , dignitatis , auctoritatis , a qualitatis et imo haec demonstrant multitudinem personarum , quemadmodum Sancti, qui templum sunt Spiritus , Sc quibus ait Apostolus, Glorifieate, dr portate Deum in corpore τ6Do , non sunt eadem cum Spiritu sancto per na, nec eadem persona sunt duo viri vel amicitia conjuncti, vel pares dignitate atque honore. Nestorius autem in Epistola ad Cyrilium , quae extat I.
p. Concilii Ephesini, docuit Verbum Deum in Christo homine tan- quana in templo habitasse , atque ideo unum ab altero fuisse insepara-hile , quia Templum iliud nunquam fuit aliquo pereato tantaminatum;
addiditque se in Christo honorem atque cultum non separare , quo niam homo Deum gestahat, ita ut iniser fuerit, non in uir, Dominicus , non Dominus , neque dividenda sit adoratio propter solam coniunmonem auctoritatis S dignitatis . igitur Nestorius hypostaticam unionem duarum naturarum penitus oppugnavit. Insuper Nestorius , ametsi in sermone quodam execratus est haeresim Paulli Samosatent, attamen in publica Contestatione proposita a Ciero Constantinopesitano , in Collect. Conciliorum Ph. Labbei Tom. I ii. pag. 337. Convi ctus est has capitales blasphemias cum Paullo pronuntiasse : Maria
Verbum non peperit. Ipuisieri queat, ut Maria ex se genuerit antiquiorem se Z ex Virgine natus est, homo est. Ac iam collatione assertionum Paulli ac Nestorii ibidem concluditur: En Paullo Samo sateuo haeretico, qui alium asserit esse Verbum, ct alium Jesum Christum, neque unum esse ut orthodoxa profitetur Delsa, poni me
adpipulatur . Postremo si attendantur Nestoriana principia, simul apparet non potuisse hunc haeresiarcham inter Filium Virginis, ac Filium Dei unionem aliam fateri praeter moralem , atque existimasse ex Catholica doctrina fieri eonsequens , ut vera sit haeresis Apollinar: iautumantis divinitatem in humanitatem fuisse conversam ; ideoque
nil ad purgandum Nestorium valet, quod ubique Arium , ct Apollinarium
190쪽
Liber VIeesimus sextus. Cap. XIII. et 8 s
narium insectetur . Enimvero cum Paullo Samosatensi , Photino , aliisque superiorum aetatum haereticis opinabatur Nestorius non posse naturam propria subsistentia exspoliari, ac propterea haec erant ejus
verba apud Cyrillum in Epist. ad Successum , Si orsus perfectua Deus, idemque perfectus homo intelligitur, ubi natura es perfectio. si hominis natura non subripit Z Igitur Nestorius cum duplieem in Christo naturam adversus Apollinaristas fateretur, debebat ex falso illo principio, quod natura sine propria substantia sit imperfecta, inferre quod in Christo duplex subsistentia debeat admitti. Illud etiam ex
Nestoriano principio erat consequens , quod Maria non si vere Dei- para; nam cum Verbum Deus non possit habere initium subsistentiae ex muliere, & alias haec pepererit filium hominem, in quo natura &subsistentia ereata iuxta Nestorium inveniebatur, non poterat ipse spercipere sacram virginem esse Dei genitricem, eum non genuerit umdam orseorsim positam divinitatis naturam, ut refert S.Cyrillus in suo Apolosetico,
At rectam fidem Nestorium incorruptam servasse , posset quis contendere illustribus testimoniis, atque nusdem Nestorii contest tione ac doctrina . Testimonia vero sunt quae sequuntur. IoanneS Antiochenus in EpistoIa ad Nestorium, quae extat in Synodo Ephesina , illum hortatur ut Lacram Uirginem Mariam appellare non detrectet Deiparam, quandoquidem compertum sibi soret ex reIatione muli rum, qui illum non infrequenter audierant, quod i amsolam vocem, non piam quoque 'sius votas notionem aversaretur . Atque in Epistola ad Firmum , quam scripsit Ioannes posteaquam Catholicis accesserat, edita a Garnerio differt. v. de Causa The oreti, Sapiebat, inquit,
sieprim sanctis ui Episeopus Nesorius, Hur res ipsae docuerant.
Covebm vero nomen, veluti dare posset, unde nos sequaees haeretiei pollinarii reprehenderent. I riua vero β ct aure sapuit, inde eomvineitur , quia eiso eonstitit admonestibus σobis, ct ruum nomen a evit , ct in duobus sermonibus sanam fidei expositionem, ct Dreprehensibilem nobis direxit. Theodoretus in Epistola ad Alexandrum Hi ropolitanum ait immerito venerabilis, ct Iancti mi spissopi Nestorii dogma fuisse damnatum. Rectum Nestorium tenuisse sensum te statur etiam Acacius Episcopus in Epistola ad Cyrillum , Sc alii, de quibus noster Lupus in Schol. ad Syn. Ephesinam . Etiam Socrates lib. VII. H. E. cap. 32. haec de Nestorio profert: Meo quidem iudieio neque nullum Samosatentim, neque motinum imitatur , neque Dominum homiuem solum esse dicit, sed vocem dantaxat Deipara tanquam Iam .am reformidat. ao.V. A a Resp. Disiliaco by Corale