장음표시 사용
261쪽
asσ De Τheologicis Disciplinis
enim habuit Salvator formam Dei , in qua aequalis es patrἰ, ω formam servi , qua minor est patre; inquit in Psalmum 63. Augustinus. At num id tantum forma significat ὶ Minime: S apud Latinos , &apud Graecos , non profanos tantum , sed etiam sacros , divinosque Scriptores commonstrat emtem , imaginem , ct externa latentis naturae , dignitatisque argumenta . Hoc sensu usurpat vocem illam Cieero
in a. de ossiciis, & a. de Finibus . Virgilius in 6. Aeneid. Terentius in Andria, & nullus est, qui non habeat in sermonis consuetudineo, Egregius forma, forma liberali , forma hona. Clemens autem Xl. latini sermonis proprietatem , quantum singula ejus scripta testantur,
novit maxime. Non solum latinum forma, etiam graxum mn. cum naturam, tum externam faciem significat . Duplicem naturam d
monstrat Apostolus ad Philippenses scribens: οι - με ἰ --,S , mmν δήλω λα- . Rui cum informa Dei esset, ae , Formam Iersiaeeipiens . Pro emgie , ac taciei imagine usiurpatur vox cadem mma, Marci XV I. I 2. ἐν ἐπι in Wρ ν , in alia erile . Itaque Clemens XI. dum ait, Hodie forma Iervi reversa es in formam Dei, non commixti nem ostendit humanae divinaeque naturae, sed commutationem codiporis tot vulneribus sauciati, & cujus non erat species aut decor, in splendidum ac redivivum, ita, ut quemadmodum ex priori emgieta dignoscebatur humanitas, ita ex gloria resurgentis sit manifestata divinitas . Non ergo natura in naturam reversa est; sed nostrae mortalitatis imago in gloriam immortalitatis : ex qua Christum, quem reputarunt scelerosum & impium, agnoverunt esse mundi Reparatorem,
Neque , ut Clementina oratio hune reserat sensum , indiget benigna interpretatione legentium . Sensum ipsum exhibet, & ob oculos statuit, ut qui illum non percipit, aut detorquet, vel insignitersit malignus , vel habeat fungum pro cerebro . Enimvero in eadem Homilia ad hunc modum loquitur Romanus Pontifex: Hodie simis mnovur Adam non in animam viventem , sed in Spiritum vivi antem
formatus apparuit, novam mundo datusus progeniem , non terrenomer sordidam, sed eaelestim ct splendidam . Hodie verum Dei Tem plum Iudaisa nuper impietate destructum divina post triduum omni potentia repar invit. Hodie forma servii reversa est in formam Dei, ct exinanitio humilisatis ad pristinae altitudinis rediit majestatem . Hodie qui traditur fuerat propter delicta nostra, resurrexit propter justi fieationem nostram. Reddunt inferna victorem, suseipiunt superma
triumphantem; infirmitas quippe in virtutem , mortalitas in immortalitatem , eontumetia transivit in gloriam . Vide quid sit formam servi in Dei formam reverti λ Non eli utriusque naturae permixtio , sed passionis, S contumeliae in gloriam Resurgentis commutatio . Chri sius enim resurgens a mortuis, jam non moritur: atque vir dolor
262쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XIX. a
iis quo posuit Dominus iniquitams omσium nostrum : factur est speeio-μ, prae filiis hominum : factus es ineorruptibilis , qui potuit vulnerari: Ditur es immortalis, qui potait Oeeidi et factus es impassibilis, quι potuit erae gi: inquit idem summus Pontifex homilia , quam habuit
in eadem solemnitate anno I O4. Cum itaque verborum suorum Clemens XI. sit tam disertus . atque accuratus interpres, neque ex eadem homilia potuerit invidus improbusque obrrectator haurire suspicionem erroris; undenam illam
venefico ore potuit ebibere ὶ Num alicubi fidei Custos Sc EeeIesiae Pastor Eutychianum se prodit Z Sed legat calumniator homiliam , quam in die dominicae Nativitatis habuit eodem anno I og. Pontifex sapientissimus. Dessabile divinum Verbum, c inquit quod in priseipio erat, apud Deum erat, ct Deus erat; ὸ Patris sinu prodiens, Patri eoexistens, Patri coaeternum, in ipsa Patris substantia semper manens, ct ex ipsa semper Usaiges, hoc frue Verbum, ut nuper audistis, earo factum est , ct habitavis in uobis: in nobis, quos Verbi sibi divinitarctoptavit, esus earo de utero Zrginis sumpta nos sumus; gemina nimirum in unam Personam conveniente satura , verus Deus, ct verus homo natus es oristur, ut illi vera inesset Deitas ad miraeula operum, nec vera deesset bumanitas ad tolerantiam passiosum . Atque tam aperta haeresum omnium ad Wersius Domini Incarnationem, &maxime Eutychianae, damnatio nonne debuit putidum Aviti os obstruere , ct impudentem linguam Denare λSed quod magis damnat hominis audaciam et illa eadem Clamenistina periodus verbis Patrum contexta est. Desemptam ex Arnoldo Carnotens , qui floruit aetate divi Bernardi, & cujus opera extant m. xxii. BibIioth. PP. animadvertit vir doctus Philippus Uanmaure nostri ordinis, in Velitatione haeresis Iansentanae, quam inscripsit oustinus Europaeus. Sed habet Auctorem longe celebriorem , sanctissimum nempo Martyrem Cyprianum; qui sermone de Resurreeti pag. 443. inquit: Hae Pasibalia gaudia i velisi Spiritur, Ur resurgentis Domini gloriam admirantur; iatantur , ιν delectantur in eo, quod forma servi reversa sit in formam Dei, ct exinanitio humilitatis ad depositae altitudinis redieris majestatem. Conser modo, AVite , cum Cypriano Clementem . Hic loquitur ad hunc modum : Hodie forma servi reversa es informam Dei, ae exinanitis humilitatis ad pristisae altitudinis rediit majestatem. Cyprianus ait: delectantur is eo, quod forma servi reversa es informam Dei, ct exinanitio humiis litatis ad depositae altitudinis redierit majestatem. Non opus hic est Magistris, qui praestem ingenio, cruditione , ct calliditate : eadem
Cyprianum scribere, eadem Clementem videt enim lippiens , ac ton-2r . Igitur aut Eutychianus uterque est, aut nec unus, nec alter.
263쪽
Quis autem audeat rodere Cypriani orationem, tanquam errore Eutychiano conspersum Non video, quid respondere possit Calumniator, nisi sorte aliam verborum cautionem adhibendam fuisse Clementi Ionge post damnatum Eutychetem in conspectu uni νersalis Ecclesiae peroranti, quae adhibenda non fuit Cypriano antiquiori tempore, atque in privata EccIesia concionem habenti. Ouod si forte effutiret, id magis ipsius Aviti contunderet temeritatem. Loquens enim Pontifex in Cais tholica Ecclesia, atque ia coetu orthodoxorum Procerum , non se aliter intelligi arbitrabatur, tali quaestione uultus pulsabatur , βω-rius loquebatur. Atque hac responsione, qua Magnus Augustinus vindicat adversus Iulianum lib. I. cap. 6. quamdam sententiam Chrysostomi sarta tectaque esset Clementis oratio , quamquam foret ob
aliquam texturam minus accuratam verborum sensus ejusdem orationis ambiguus . Apertissimus est tamen , ponderosus , Patrum undique auctoritate munitus, nec unum sere verbum ibidem occurrit,
quod perspicuo simul mirabilique artificio non sit e Sanctorum libris depromptus . Illa quoque interpretatio , quam desiderare posset Criticus submorosus, ut liquatissime ex dictis apparet, eidem periodo subnectitur . Ad frangendam praeterea Iansentani hujus audaciam accedit sermo xxxvi t- Petri Chrysiologi Ravennatensis Antistitis , in quo legimus: Nonne Domiuus, ut hominis faciem praeferret Er formam , formam propriae deitatis aufugit λ En vocabulum formae in . eodem Clementinae periodi sensu usurpatum a viro doctrina ac sanctitate spectabili, qui floruit vivente Eutychete, & adversus illum gloriose stilum exercuit. Plura adversus summi Pontificis imperitum, insustissimumque accusatorem non proferam , tametsi possem permulta; ne sorte opinetur, nos aut dissertationem illam pluris facere , aut ab ipsa mentem nostram quamvis perhumilem , ct angustam plurimum coarctari. At haec respondere placuit, ut agnosteret quanta facilitate machinam, quam putat firmissimam, subvertamus. Bovem pinguem ac Disium, quem promittit se dono missiarum ex Hollandia ei, qui satis cerit exornatae a se lucubrationi, illi det, qui ipsum a nota ignarantiae atque audaciae adhibito omni conata defenderit ia
Ε Iieantur Scholasticorum puella eirca naturam, proprae-tater , coussom, terminumque Unionis Θ satieae .
ΡLυκA Scholastici disputant de b Osatirae unionis natura, proprie talibu4 , caussa , ac tormino : quorum si velimus prolixam ha-
264쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XX. I
bere dissertationem , praetermittenda nobis erunt utiliora , cum grais vissimae nobis adhuc dirimendae sint controversiae . Ut ergo Scholarum placita brevi expediamus ς duarum naturarum unitionem ciuidam constitetiunt in modo ab extremis distincto , ut Scotus in Di. dimi. Suareet disput. vi II. sect. 3. Ua'. disp. XV l M. cap. 3. Salmanticenses disput. iv. dub. I. Gabr. a S. Vinc. disput. 2. dub. . II Hermi-nter de Un. hyp. q. a. aliique complures: quidam vero ab extremis negant illam distingui, ut Caietanus in I. p. q. a. art. 7. Gonet disp.
vi. art. 3. Maignan Ph. Sacrae P. I. cap. 21. Iumin dissert. v. q. I. Tournely quaest. vi I. art. a. atque ex nostratibus Aegidius in a. dist.2. Gregorius Arimin. in I. dist. 28. q. 2. Gerardus dis . . q. p. Gavar- di quaest. v. art. ct sere omnes ab eodem Gavardi num. 8. laudati. Nos vero horum sententiae absque ulla animi fluctuatione Phleribimus . Principio enim non admittitur a nobis modum esse emitatem
aliquam distinctam a subjecto . licet fateamur esse habitudinem quamdam intrinsecam, sive potius rem ipsam tali affectione praeditam , Scveluti stilli impressonem , inhaerentem quamdam formam a substantia indistinctam; ut diximus de relationibus, ac de habitibus disputantes. Deinde nullam aliam Θρ attea unionis perceptionem ex Scripturis , ac Patribus in velitatione praecedentium haeresum productis haurire possumus, quam mirabilis oeconomiae, per quam Dei I erbum in unitatem personae formam servi, idest, humanitatem aD
sumpsit: cuius allumptionis modus captum superat humanum , neque potEst per entitatulam aliquam productam innotestere mortesium mentibus . Praeterea , ne vulgarem ratiocinationem omittamus , si duo habeant rationem potentia, ct actur, quemadmodum hahent corpus &anima, materia.& forma οῦ nullo egent superaddito neXu , quo , tanquam confixo .clavo duae tabulae , colligentur; sed per se immediate
uniunt .. Insuper , ut argumentatur citato loco Gregorius, non .selum natura humana est .unita Verbo , verum etiam Verbum est unitum naturae humanae; nec tamen ad hanc unionem explicandam recurrendum est ad modum, uel entitatem ipsi Verbo inhaerentem, cum divina persona nequeat recipere entitatem aliquam , qua intrinsece aD
Ducuntur qui oppositam sententiam tenent momentis istiusmodi. Primum, cum opulatica unio sit actio , correspondere huic debet aliquis productus essectus , qui utique non est humana natura , cum potius haec sit terminus creationis, ideoque erit entitas illa, si We modus ab extremis distinctus . II. S. Thomas 3. p. q. 2. art. 7. invicte demonstrat unionem esse aliquid ereatrum , quoniam non fuit ab aeterno, Sc quicquid incipit in tempore, creatum est. II l. Possunt Verbum S humanitas simul esse, quin sint unita hypostat ita. Unio ergo, inquit Maurus lib. IX. q. as. , est aliquid a Verbo, S ab humanita-Κh a te
265쪽
aσo De Theologicis Disciplinis
te distinctum. IV. Quod est indifferens , per aliquid adventi tium determinari debet. At natura creata indisserens erat, ut assumeretura Verbo. Itaque per modum aliquem adventitium determinata est . V. Plura enuntiantur de humanitate unita Verbo , quae non verificantur de ipsemet humanitate Verbo non unita e quarum oppositarum. enunciationum ratio nulla est, nisi facta in humana natura mutatio . Verum facile est haec argumenta discutere et ad primum namque dicimus Dearnationem duas actiones comprehendere coπvotative distinctas , idest , naturae humanae productionem , quae est creatio, S refertur ad totam Trinitatem tanquam ad caussam essicientem .,
R ad humanam naturam in se Peliatam, tanquam ad essectum productum ς S ejusdem , naturae humanae terminationem, quae est hi assumptio , & resertur ad solum Filium tanquam ad principium suam tribuens subsistentiam, atque ad naturam humanam prout submit divina bdipsasi: quare cuilibet actioni terminus respondet suus,
creationi natura humana absolute spectata, idest , ut a Trinitate producta; assumptioni natura humana spectata connotative, idest, ut per Verbum subsistens. Ad auctoritatem divi Thomae respondet Caλ- tanus esse creatum , quod intervenit in unione hipostatica, eta passiο-nem qua Natura humana trabitur ad Vse Verbir nos eidem responsioni insistentes dicimus , quod sicut unici h Utatica est actio facta in tempore eonnotativa , ae termiuativa , ita habet effectum suum creatum quidem , sed con notantcm divinum Verbum , a quo terminatur , idest, naturam humanam ut subsistentem : quod non repugnat divo Thomae scribenti q. 6. art. 6. ad i. mio natura humana ad Verbum est seeundum esse personale, quia non depeudet ab aliquo habita,
sed immediate ab ipsa satura : qua auctoritate Gonet loco Cit. n. 46.
sententiam confirmat nostram . Corruit eadem responsione argumentum Mauri, propterea quod nequeat non Me unio b Utatica, ubi est humanitas eonnotative accepta , hoc est hypostasii Vcrbi subsistens ς quamvis non preeipiatur unio , si humanitas in se tantum absque tali connotatione spectetur. Non aliam responsionem adhibebo ad quartum ς natura enim creata determinatur ut sit Verbi per hujus hypostasim , quae illam eonnotative tantum immutat. Utor eadem doctrina , ut me e X pediam ab argumentatione postrema, quandoquidem ad salvandas enuntiationes oppositas sat est distinctio eonnotatorum, ut demonstravi lib. I i. cap. 3. atque vi huius distinctionis natura humana , ut subsistens divina hypostasi , dicitur Filius Dei, qualis non diciter absolute in se iuspecta . Positis itaque principiis nostris quamlacillime haec prima quaestio diluitur. Quantum pertinet ad unionis h posta λα proprietates , consentiunt Theologi omnes illam esse substantialem, naturalem, om- pium maximam, S perpetuam atque indissolubilem. Substantialem
266쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XX. a σ1
esse constat ex his , quae diximus adversus Nestorium , a quo nulla alia inter Deum hominemque unitio admissa fuit,praeter moralem,& extrinsecus adscitam . Substantialem itaque illam appellamus, quatenus utraque substantia divina S humana in eadem hypostasi conjunctae persistunt, ut in una persena hominis anima spiritualis & caro . Naturatem vero hanc unionem dicimus contra Eutychetem, qui nonnisi unam naturam adstruit confusam atque permixtam; quippe ubi unum perit, aut in alterum permutatur, non unio intervenit, sed mixtio, aut eorruptio et sive naturalem dicimus , prout idem est, ac vere, sne suco , S absque fimulatione , ut explicavimus in tertio Anathematismo Cyrilli. Nam si naturais accipiatur , prout idem valet, ac necessarium , naturae debitum, aut ex naturae conditione promanans ς constat unionem Θρostaticam , quae maxima gratiarum est, divinaque liberalitate peratia, dicendam non esse naturalem . Esse autem omnium maximam facile quisque percipiet, si attendat utriusque naturae diversitatem , inique S hominis distrepantiam : si animadvertat non potuisse humanam naturam altius attolli, ut libro proximo exponam: s denique inspiciat non ad tempus divinum Verbum humanam assumpsisse naturam, sed illam evectam ad Patris dexteram in perpetuo ac sempiterno regno locasse. Atque haec est tertia Θροstaticae unionis proprietas , videlicet, indissolubilis humanitatis cum divinitate conjunctio et quam negavit Origenes affirmans post resurrectionem totam naturam corporis interituram, refutatus a Theophilo in Epistola a. Paschali, nec non Marcellus Ancyranust de quo Eusebius in i m. libro de Eccl. Theologia cap. I 3. S contra eumdem Marcellum lib. ii. cap. i. S. Basilius Epist. set. & Cyrillus Hierosolym. Catech.xv. Revincitur autem aperte haec haeresis ex quo collata Christo filio Davidis potestas sempiterna , ct absque fine dicatur Dan. v I i. I A. & Lucae i. 3 3. aliisque in locis; eaque de omni corpore interituro sententia sit purum putumque deliramentum directe pugnans cum iis, quae ali-hi diximus de corporum sesurrectione. Quare de unionis Θ statica proprietatibus haec perpauca dicta sint. Disputatur praeterea in Scholis, an haec unio faeta sit in uatara, an in persem : quae pariter quaestio ex resutatis haeresibus aperte diluitur. Nam s sensus sit, num divina ct humana natura in unam coaluerint ἰliquet id falsum esse, S de fide tenendum oppositum adversiis haeresim Eutychianam : si verb sit sensus ambas naturas suisse in eadem persis na conjunctas, istud contra Nestorianos est asserendum . Ideoque illarum haeresim praemissa resutatio istam quoque dissicultatem eliminat . Controvertitur tamen inter eos , qui distinctionein intrinsecam statuunt inter Verbi divinam naturam , ejusque personalitatem, an natura immediate, an ratione personalitatis humanam carnem assumin
267쪽
asa De Theologicis Disciplinis
pi cissimam rem, sola terminorum connotatione diversam lib. IX. eam 2. propugnavimus, nulla hac in re dubitatione distrahimur, asserimusque incunctanter tribuendam naturae humanae assumptionem di Mino Verbo, sue personae, quae tamen est ipsamet Dei natura , non absolute accepta , sed tantum Minotative; cum sint una summa res ,
incomprehensibilis , S ineffabilis Pater , Filius , ct Spiritus sanctus . Nam si humanitatis assumptio tribuenda foret naturae divinae, idest, summae illi rei ineffabili absolute consideratae, non solum Verbum Carnem assumpsisset humanam , sed etiam Spiritus sanctus, ac Pater, Scvera esset haeresis Theopaschitarum . Possumus tamen in verbo Ummendi, ut diximus paullo supra, distinguere principium actionis a principio terminationis , S illud tribuere divinae naturae singulis per-
senis communi, istud verb propriae Filii hypostasi, si We personalitati:
ut observat illustris Estius in iis . dist. xv. q. t. Nam essicientem causissam Dearnationis fuisse totam Trinitatem, quatenus illa actio est, Controverti nequit, ut dicam proximi lib. cap. iv. inquirens cur divini Verbi conceptio tribuatur Spiritui sancto, quamvis illam oper ta sit tota Trinitas . Cum nulla itaque oriri possit dissicuItas de caussa Dearnaticuli essicienti, disceptatur in Scholis de causa meritoria: & quaeritur an Incarnationem mereri potuerint Sancti Patres , qui illam assiduis precibus ante Christi adventum petierunt; an beatissima Virgo , quae inter omnes mulieres benedicta fieri meruit Dei genitrix ἔ an saltim sacrosancta Christi humanitas ad gratiam h os atteae unionis evecta.
Consentiunt autem Theologi omnes, nullum meritum de condigno potuisse in operibus aut veterum Patrum , aut Virginis intemeratae inveniri , cui responderet tam eximium amplissimumque beneficium ., quale est humanam naturam divino Verbo conjunctam esse substantiali unione. Et satis manisestam rationem proserunt, quoniam inter merita cujuslibet creaturae , Et maximum Dearnrationis beneficium nulla e
cogitari potest proportio: unde ilIud divinae misericordiae, ae caritati in sacris literis passim adscribitur . At si loquamur de merito de eo gruo, quod hujusnodi proportionem non exigit, tam beatam Virgi nem , quam Patriarchas promeruisse Incarnationem divini Uerbi , quoad substantiam, Sc quoad eireumfantiar, scilicet promeruisse ut Verbum naturam indueret nostram , & cam assumeret ex Abrahami Davidisque posteritate, atque citius, quam fortassis id perfecisset, sentiunt Theolagi bene multi, AlvareZ disput. XVI l. num. a. JoanneSas. Thoma disput. v. art. I. Gonet disput. v II. art. 6. Suarea disp. X. a. 6. Salmant. disput. vi I. dub. I. LMerminier Tom. I. p. 1 3 o. alii que . E contra Sanctos Patres promeruisse Dearnationis divinae circumstantias, idest , accelerationem, electionemque stirpis Davidi cae, S beatissimam Virginem promeruisse tantum gratiae augmentums
268쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XX. aσ3
ut fieret dignum divini Verbi, ac Spiritus sancti habitaculum, non vero, ut Dearnatio fieret, S ipsa Vigeretur in Dei matrem, tenent Theologi alii in Schola celebres, D. Bonavent. dist. II i. a a. ScotuSin iv. diit. ii. q. I. Noster Aegidius quodlib. V. q. q. Gavarili q. Iri. de Incarnat. art.I. Vasq. disput. XX I. cap. s. & alii complures; quihus subscribentes asserimus neminem quoad substantiam ullo pacto divinam Dearnationem promeruisse , sed tantum quoad elaeum- assertionis sundamentum est, quoniam Scripturae, Patres , ac ratio ipsa ita divinae misericordiae ct dilectioni tribuunt Unigeniti Filii Dei adventum in carne, ut satis appareat nullo hominum merito fuisse illectum atque permotum; sed in hoc maxime divinam splendescere caritatem, quod per mortem Christi Deo reconciliati sumus , cum essemus filii irae, filii vindiEtie . videatur Apostolus ad Titum V. Ir. S III. 4. ac Ioannes Epist. I. cap. III. io. Quibus in Iocis persiuasiam mihi est, omne excludi meritum tam de congruo , quam de eoui nor quippe nulla excogitari possunt merita, ubi nulla pra cedunt iustitiae opera, ct ubi nulla dilectio nostra supponitur , quae tantam Dei caritatem attraxerit. Est autem gratiae maximum argumentum , si Dei munera nullis praecedentibus meritis conserantur . Accedit quod omnes in Adam peccaverunt, & omnes egent loria Dei, ut inquit Paulus ad Rom. I ii. 23. idest , indigent omnes Christi Redemptione, quae a peccato liberet , aut praeservet; &nullus prorsus post Adae lapsum quicquam Deo acceptum patrare potest abi que gratia Liberatoris : ita enim Apostolicam sententiam eX-
ponit Magnus Augustinus Enarrat. a. in Psal. XXX. num. 6. Quare omne meritum, etiam eo ruam duntaxat, gratiam supponit: gratia autem praedefinitam Dearnationem. Insuper nullum excogitari
potest meritum absque fide, quam nonnisi per Christum donari tradit Paulus ad Philipp. I. 29. affirmatque Augustinus de Grat. Christi
cap. XXXI I. num. 34. aliisque in locis sexcentis . Iure itaque, meritoque cum eodem Augustino concludimus: Neque enim merita nostra praecesserant pro quibas Asius Dei moreretur : sed maxis quia nulla erant merita, magna erat misericordia . videsis in Psalmum
Supposita autem gratia ex praevisis Christi meritis collata, potuisse promereri antiqui foederis Patres eireumflautias Incarnationis, verissimum est, quoniam gratia ac libertate praemissa habetur quic quid requiritur ad merendum. Atque hinc legimus de Abrahamo Genes XXI I. I 6. benedicendas in semine ejus omnes gentes, quia uni genito suo non pepercit. Similia habentur Ps. civ. 9 &CXXX. II. Lucae l. ss. Adh. ti. Io. Gemitus quoque, 9 vota Patrum prome ruissu Iucarnasiosis accelerationem colligi potest ex Psalm. xI. 6. S ex
269쪽
ασε De Theologicis Disciplinis
Daniele cap. I x. 24. Adstipulatur & ratio, quam indigitat D.Thomas
3. p. q. a. art. II . quia scilicet congruum erat, ut Deus exaudiret eor,
qui ei obediebant . Hac ratione beata Virgo sussulta supernae gratiae at xiliis potuit, ut ibidem ad I. ait S. Thomas, ad illam sanctitatis exiscellentiam pertingere, per quam congrue fieret Dei genitrix: quo sensu inquit Eccles a , Beata viscera Mariae Virginis , qua meruerunt portare Dominum Chrissum, & Venantius Fortunatus e
Virginitas felix , quae partu est digna Tonantis,
xuae meruit Dominum progenerare suum . Atque, ut liquet ex dictis libro xix. cap. 8. gratia babituali supposita , non solum de congruo , verum etiam de eondstuo potuitheatissima Virgo augmentum illud sanctitatis promereri. Ouamquam haec gratia ipsi ad promerendum collata supponit praedefinitionem Dominiear Iscarnationis, eiusque virginis praedestinationem in Dei Matrem , quia Deus ex intentione finis media impertitur ἰ ideoque gratiae quidem incrementum promeruit, at non ut Uerbum fieret homo, S seipsam in matrem praeeligeret. At inquiunt sententiae oppositae assertores et Ouum omnes praedestinati mereantur gloriae consecuti nem, quamvis ipsa praedestinatio omne antecedat meritum ς quare mereri non potuerunt veteres Iusti incarnationem in executione, tam tsi
hujus praedefinitio sit munificentissimae caritatis Dei beneficium Z Huie
argumentationi, quam Scholastici recensiti priori loco verhis collocupletant, respondemus Christum nobis gratiam promeruisse, non quatenus praedefinitus a Patre, quia in hac praedes nitione nullum habent locum ipsius merita , ut Augustinus docet de Praed. SS. cap. xv. n. 3 l. sed quatenus Patri obediens subeundo crucem mundum redeo mit, in quo ejus obedientia meritumque deprchenditur, ut Apost ius ait ad Philipp. I i. lis. Se ad Hebraeos II. 9. & consequenter quodlibet meritum praesupponere non solum Christi praedestinationem . . verum etiam praescientiam peractae Incarnationis r unde sicut morta lium nemo potuit mereri praedestinationem Christi, ita nemo mereri potuit ejus Incarnationem quoadsubstantiam, cum utraque omne meritum in Dei praescientia antecedat. Aut respondemus gloriam esse caussam finalem , quae non praeexistit effectui suo, S unionem Θρο- staticam esse meritorum omnium caussam effectricem ae meritoriam, quae non operatur nisi praesupponatur ipsius existentia, ut disputNI I. dub. a. demonstrant ipsi Salmanticenses.
Ex his infertur, neque Christi humanitatem sui cum divino Verbo unionem promeruisse: quod sequenti argumentatione confirmatur. Vel enim humana natura hanc unitionem promeruit per opera Prae cedentia , priusquam Christus conciperetur, vel in illo priori natura. in quo percipitur producta, antequam assumeretur a Deo, vel per Ope
ra postaticam unionem consequentia . Nequit Primum assirmari acum
270쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XX.
eum animae Christi ante Incarnationem praeexistentia sit Origenianum
figmentum refutatum lib. XII. cap. q. unde recte Augustinus citat. cap. xv. de Praed. M. num. 3 o. ait: Respondeatur quaeso et ille homo ,
ut a Verbo Patri eoaterno in unitatem persona assumptus, Filius Petunigenitus esset, unde Me mersit Z Quod ejus bonum qualeeanque praecessit. Ruid egit ante , quid eredidit, quid petivit, ut ad ιaue imessabilem excellentiam perveniret Nec assirmare possumus humanitatem Christi promeruisse in illo priori natarα, quo percipitur producta
priusquam assumeretur a Verbo Deo, quoniam in illo a nobis excogitato momento, nondum natura humana subsistebat, & incapax orat operandi, alioqui si subsistentia praedita Get, Verbum Deus assumis psisset etiam personam hominis , ut opinabatur Nestorius e ideoque Augustinus cap. XXXVI. Ench. num. II. Nunquid antea, inquit, 'uhomo, or hoc eisingulare heu elum praesitum es , eam Angulariter
promereretur Deum Nempe ex quo esse homo coepit, non aliud easpiresse homo, quam Dea Asius. Denique mereri Christus non potuit per opera subsequentia, tum quia nemo aliquid meretur, nisi supponatur existens , ut clictum est nuper , ideoque omnia merita Christi sun-
ponunt peractam Dearnatioπem: tum quia ait S.I homas citato art. u.
Gratia non potes eadere sub meritum, quia es merendi mineipium runde multo minus Dearnatio cadit sub merito , quα est strineipiam gratiae. Quod & rationi consentaneum est, quoniam omnis caussa praecedit enectum ς & gratia, quae est principium meriti, nequit esse
Praeviii operis merces ac praemium, ut autumabant haeretici Polagiani.
insuatatem, propterea unxit te Deus, Deus tuus oleo laetitiae praeconuerrabus tuis ς Sc Apoc. v. I 2. Dignus est Agnus, qui oeelsus est accipere virtutem , ct divinitatem: quae videntur Origenis confirmare sententiam . Sunt S quidam , ut Suareg disp. X. sect. 4. Conincks Actib. super n. disput. vi I i. art. 7. & Ripalda disp. 86. qui contenis uunt non repugnare, quin Christus unioncm h Uuticam potuerit promereri: S quorum praecipuum argumentum paullo supra proditis tum est, videlicet, potuisse Deum decernere Incarnationem execuiationi mandandam dependenter a meritis Christi, licet gratis praederinitam; quemadmodum per merita praedestinati consequuntur EI I Iam , ad quam electi sunt sine meritorum praescientia . Addunt etiam adtuS caritatis disponere ad gratiam habitualem , ct nihilominus ab apia gratia produci r atque ratione consimili posse unionem hi sititiacum , quamvis sit principium meriti, merito tamen rependi. Ouidam denique ii .ud asserunt, si principium intellestionis , idest, mendationalis cauit lub intelleetione: quare principium murici, hoc est, uuis