장음표시 사용
271쪽
ασs De Τheologicis Disciplinis
His brevi occurrentes respondemus ad primum , in Psal. xiv. oleum laetitiae significare Christi exaltationem . hoc est, gloriam rea erectionis , aicensionis, dominationisque, ut Breviario in Psalm. inquit Hieronymus: aut si unctioris nomine intelligamus unionem . hypostaticam ς propterea, idem esse, atque , in hanc finem , Se senissum reddere, unctum Christum oleo exultatiouir, & naturam humanam assumptam a Verbo , ut Redemptor noster eondigue fungeretur Mediatoris ossicio, & exeellentissime diligeret & exequeretur justitiam . In quinto pariter Apocalypseos divinitar idem est , ac di .inus honor, & nominis Christi exaltatio . quam idem Christus sua morte promeruit, ut ad Philipp. II. 9. scribit Doctor gentium , sive divinae gratiae profusio, ad quam significandam habent Graeci Codiaces , non divinitatem , sed πλουτην , divitias. Quod sequitur, facillime expeditur: commentitium est enim decretum , quo praedefiniatur Dearnatio per merita subsequentia , quia non potest praecognosci m ritum ante existentiam perisnae merentis: potest autem decerni gloria independenter a meritis , quibus comparatur , quia finis praeelisegitur ante praxlefinitionem mediorum. Adde quod in praedestina. tione ad gloriam per merita comparandam , ipsa merita non praecedunt , sed siubsequuntur gratiam , propriamque caussam effectricem :at si Christus praedestinatus esset ad unionem hi Matieam per prinpria merita, haec praenoscerentur ante suum principium inciens, Seffectus praecederet caussam, atque prima meritorum origo esset merisces . Posset argumentatio proxima eludi reponendo dispositiones petiis dere a forma, tanquam proprietates Causi e formalis, & ad ipsania formam disponere tanquam adminicula causae essicientis , nec repugnare mutuam causalitatem di eris causarum genere; repugnare autem in genere eodem, quale Profecto esset, si merita praecederent ut causa moralis essiciens unionem Θpostaticam, quae est causa moralisessiciens meritorum e sed his omissis, dico contritionem quae praecedit gratiam habitualem esse effectum gratiae actualis : S si supponugratiam habitualem, non d ipsam disponere , sed ad ejus augme tum . At in solutione postremi argumenti non immorabor ; etenim mens, sive principium intelligendi cadit sub intellectionem tanquam .bjectum, quod praesupponitur ante ipsam intellectionem ς Θρο
tisa autem unio caderet sub meritum , tarauam effectus , qui nequit priesupponi ante caussam; ne repetam praemissam contradictionem, quod ii gratia principium meriti eaderet sub meritum, merces ac praemium esset, non gratia . Hactenus de caussa unionis hypostaticae
Circa assumptam a Deo Verbo naturam plures in scholis instituuntur quaestiones , ac praesertim , num eamdem carnem quam Filius assumpsit, potuissent etiam assumere Spiritus sanctus ac Pater, num
272쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. XX. 2σr
una duntaxat persona assumere potuisset naturas duas, num potuisset Deus terminare naturam aliam destitutam ratione , cur Filius , non persena alia , nostram induerit formam, cur non Angelicam substantiam; ct quaestiones alias ejusmodi, in quibus terere nos tempus, ingeniumque torquere dictitant Insectatores Scholasticae , ut vidimus in Prolegomenis . Brevi nos , non pertimescentes linguarum flabella, sed aliarum rerum inquisitioni multivolum animum addicentes asserimus potuisse omnes sacrosanctae Trinitatis per nas assumere naturam unam, cum singulae eamdem potentiam , virtutemque divinam habeant, necnon propriam hypostasim ac substantiam. Nec inde sequeretur, assumptum hominem esse unum, & non unum . ς quoniam ει unam significat unitatem duntaxat naturae, quae triplici terminata esset hypostas; quemadmodum unus Deus commonstrat unam divinam naturam in tribus personis subsistentem: S quemadmodum unitas personae assumentis non inseri modo unitatem naturae assumptae; ita in hypothesi pluralitas personarum non inferret ansuinptae naturae pluralitatem. Ita S. ThomaS 3. p. q. g. art. s. Thininas de Argentina in il I. dist. I. q. a. art. 3. Vatqueet disput. XXIX. cap. 2. aliique communiter, excepto tamen Scoto , ejusque asseclis :pro quorum sententia legi potest Mastrius disp. i. q. 8. art. r. & Fransen disp. I. art.2. sect. a. q. 3. At posse eamdem divinam personam assumere naturas duas sanis ctus Thomas eadem q. art. 7. Scotus in I. dist. I. q. 3. S utriusque discipuli, aliique omnes affrmant, eo quod divina per na virtutem infinitam habeat, quae per terminationem unius naturae finitae nequit exhauriri. Distrepant tantum Theologi, an duae illae naturaeessent unus homo, vel duo: ac futurum unum tenent Thom istae , quibus accedunt Suarer disp. xi I i. sect. I. aliique permulti; futuros duos homines censet ibidem Scotus, & Frassenius Concl. a. necnon VasqueZ I. p. disput. cxv. cap. s. Sed hanc controversam inniti arbitror la aequivocatione vocabulorum : enimvero si substantivum nomen homo accipiatur pro forma, sive natura, haud dubium , quinta in hypothesi duo homines rent dicendi: & quoniam revera nomina substantiva primario formam ac naturam significant, hac in parte substribendum arbitror Scoto, cui etiam ex nostris assentitur laudatus Thomas de Argentina dist. i. art. 4. At si Vocabulum homo accipiatur coocrete , prout connotat formam simul ac suppositum , nullum est dubium Bre in hypothes unum hominem , quemadmodum unus dicitur artifex idem homo pollens duabus artihus. Atque hoc
exemplo confirmant D. Thomae sententiam Suareg loco citato, &Gabr. a S. Vincentio disput. Ii I, dub. V. Quamquam nescio , num allatum exemplum sit ad rem , cum artifex juxta regulam a nobis traditam Iib. I x. cap. ult. nomen sit adjectivum, connotans p.rsonam
273쪽
2 3 De Theologicis Disciplinis
artificium aliquod exercentem . Hinc S. Thomas aliam sententiam sequitur in Summa cit. artic. v I l. aliam in II l. sent. dist. I. q. 2.art. s. non sibi contradicens, ut falso opinatur Thomas de Argentina, sed varia nominum significatione accurate spectata . Ad omnem ergo amphiboliam evitandam sitius est dicere futuram in hypothesi unam personam subsistentem in duplici natura humana ς quemadmodum in praesentia dicitur Christus una persena habens naturas duas, humanam , atque divinam. De natura irrationali, si veterum perpaucos , Picum Mirandulanum, ac TOurnelium excipias, illam potuisse assiimi a Verbo, consentiunt Scholastici ea ratione ducti , quoniam quicquid gerere potest vicem per nae, idest, tribuere alienae naturae subsistentiam , potest quoque supplero munus suppositi, propriamque alteri communia
care existentiam . Frassen id confirmat sedi. I. q. i. concl. a. testimoniis Patrum, eaque produXerat antea Vasquesius disp. Xxx. cap. 2.
Addunt alii Christum in triduo mortis tradidisse spiritum , sed non fuisse corpus exanime a divina persona seiunctum t de qua re alibi. Si dicas naturam irrationalem non esse capacem persualitatis; optime responsium a Theologis, capacem esse existentiae, sive terminationis suppositalis, non personalis. Indulgendum est autem tempori, atque consuetudini, si haec adhibuerunt vocabula . At indecorum est, inquit Tournely pag. 297. fieri communieationem idiomatum inter Deum, & creaturam ratione destitutam. Huic etiam oppositioni responsum a Vasquesio num. i . nullam rem quantumvis Brdudam posse divinitati vel minimam afferre maculam; quod comprohat verbis Tertulliani de Carne Christi cap. 4. ubi contra Marcionem irridentem tanquam indignam Deo nativitatem in carne , Si revera,
inquit, de lupa , aut sue , auι .aeea prodire voluisset, er ferae , o
pecoris corpore indutus regnum eatorum praedicaret, tua , Nisor villi censura praescriberet, αυὸ hoe Deo , di indienum hoe Dei issct stultum propterea qui ita eredat. Sit plane stultum: de nostros Us judicemus Deum. Sed eirea pDe Moreioj, si tamen nos deisi
stulta mundi elegit Deus, ut eo undat sapientia . Cur Filius, non alia persona, naturam induerit nostram con gruentias istas assignant Theologi, Estius praesertim in II r. dist. I S PetaVius lib. II. cap. is. Prima est, ne fieret nominum confusiss& filii appellatio transiret ad aliam personam , aut duo essent in Tri nitate Filii, scilicet, filius Dei, & filius hominis. Altera, ut pereum , per quem omnia creata fiunt. Omnia iterum instaurarentur .
Tertia, ut per Verbum & Imaginem Patris reficeretur in nobis essgies ipsius Dei per Adae culpam corrupta . Quarta , ut per Filium natura lena redderemur filii adoptivi, & meritis Primogeniti consequeremur haercditatem. Postrema ut secunda Trinitatis persona fieret Dei Shomio Diuili od by c
274쪽
Liber Vicesimus sextus . Cap. XX. 2σ9
hominum Mediatrix. Denique cur Christus non redemerit daemones, hane rationem reddit Petavius lib. I I. cap. Io. n. 6. quia corruit Angelus nihil infirmum ex carne gestans. Non videtur ab hac sententia alienus Augustinus Tract. CX. in Joan. num. 7. Adduntur congruentiae aliae , quia non corruerat tota natura Angelica; S quia assiimendo hominem praeditum anima S corpore , Filius Dei utramque naiaturam redemit spiritualem atque Corpoream . At quoniam indubitatum est propter nimiam Dei caritatem Christum mortem subiisse pro impiis, recte ait ibidem Augustinus : Hic ergo non meritum nostrum, Bd Dei miserieordia commendatur. Atque haec dicta sint de iis quaestionibus, in quibus discutiendis permψti veterum praecipuam imis
275쪽
De iis, quae ob hypostaticam utriusque
naturae unitionem Dere proprieque
J IRA si vis divinae, humanaeque naturae in uni. tatem personae copulatio , quam hactenus exinplicare , S adversus nefarias haereses defendere , ac Propugnare curavimus , absque uti contradictione illud praestat, ut unus, idem- ue Dominus IEsus CHRIsrus ex aequo sibi vin-icet, quae Dei, & quae hominis sunt, attributiones , atque proprietates: in quibus expo nendis non solum quidam errarunt haud recte distinguentes quae naturis duntaxat conveniunt ab iis, quae de sola persona enuntiantur; verum etiam errores instaurarunt damnatorum haereticorum , dissidiisque turbarunt Ecclesiae tranquillitatem . Quidam enim omnipraesentiam , sive immensitatem tribuentes humanae Christi naturae commenti iterum sunt permixtionem parum dissimilem Eutychianae et non nulli in Christo , ut homine , adstruentes alieni filii adoptionem visi sunt inducere alteram cum Nestorio personam; aliqui novas theses intempestive ac temere dcsensantes , ac praesertim de Una in Trinitate persona assi xa cruci , fuerunt gravissimarum dissensionum auctores . Hoc Diqitiroo by he
276쪽
Liber Vicesimus septimus. Cap. I. apr
ime itaque libro , ne quis disputans de magno pietatis Sacramento , quo Deus manifestatus est in earne , absurda vocabula , vel impia anserta pronuntiet, universales primum regulas tradimus ad enuntiationem quamlibet ad Christum spectantem scite dijudicandam et deinde propositiones ipsas, de quibus potissimum disceptatur, singillatim exponimus, insertis historicis monumentis, atque Theologicis velitationibuS.
De commun/eatione Hismatum, regulissue in qualibet de Herbo homine enunciatione semandis.
EX unione substantiali duarum in Christo naturarum consequitur
vocabulorum permutatio, quam Graeci appellaverunt Arιδωs, Latini communieationem idiomatum. Nequit haec accuratius describi, quam verbis metianaeni scribentis ad Theophilum: Propter exactam sultionem absumpta earnis, ct assumentis divinitatis mutuo transferuntur voeabula , ut humauum ex divino, divisum ex humano denominetur . Quare Scholastici recte communicationem idiomatum definiunt , Est loquendi forma, vel modus , quo ea , quae unius naturae in Christo propria siunt, eique vere ac realiter competunt, propter personae, quae in utraque natura subsistit, unitatem toti concreto attribuuntur . Concreto autem dicimus, non forma, aut matura ἰ nam quemadmodum contra Nestorium unam in Christo profitemur persenam , idest, unum Deum hominem, adversus autem Eutycheten naturas duas impermixtas; ita eidem personae tribuenda sunt quae utrique naturae conveniunt, sed unius naturae attributa non sunt in alteram transferenda. Ouare qui denegant communicationem idi
matum, Nestoriani dicendi sunt; Squi illam adstruunt inter utramque naturam , Eutychiani. His accedere Ubiquitarios, qui immensi. talem ac omnipotentiam in Christi humanitatem transfundunt, assirmant non tantum Scriptores Catholici, verum etiam post Theodorum Metam , ct Hessiandrum haeretici posteriores . Nefarii hujus erroris occurrunt vestigia aliqua in Lutherana Consessione de Coena Domini; at illum, ut scribit Beeta in Praefat. ad Christianum Hessiandrum, post obitum Melanchthonis Brentius invexit, ac pertinacissime propugnavit in Apologia ad Inglostadianos Iacobus Andreas . Primum itaque contra Nestorii blasphemias, deinde contra Eutychianam , recoctamque perfidiam scita Theologorum explanabuntur .PRoposirio I. In Christo admitti debet respectu Personae communicatio idiomatum.
277쪽
Demonstratur ratione simul, Scripturis, & Patrum auctoritate. Quemadmodum de una persona hominis , in qua simul corporea ac spiritualis substantia conglutinantur, affirmari potest quod sit ratione prcedita , ct morti obnoxia; quorum unum animi proprium est , alterum corporis : ita de Christo , in quo eadem hypostasi divina , humanaque natura subsistunt, potest enuntiari quod sit Deus, mundi Conis ditor , sempiternus, immensus , omnipotens, sitque homo factus
ex semine David, affixus cruci, mortuus, sepulcro conditus , in caelum assumptus, loco circμmscriptus: quorum attributorum priora competunt divinitati, alia humanitati conveniunt . At haec est v cabulorum permutatio , quam denegantes repugnant rationi, quoniam si fatentur duarum naturarum hypostaticam unionem , ut pro-hant praedictas de homine enunciationes, ita de Christo allatas, Ad consimiles probare debent, cum utrarumque fundamentum sit unitas individua Porsenae: adversantur Scripturis , quae Christo homini tribuunt quae sunt propria divinitatis, S Christo Deo quae humanitati conveniunt: opponuntur denique Patribus asserentibus Deum. Verbum per unionem dispensativam propria sibi secisse quae carnis erant, non alterius cujusdam , sed ejus, quae inenarrabiliter ei erat unita. Ratione itaque, Scripturis ac Patribus communicatio idio. matum stabilitur. Rationem ex unitione petitam suppeditat Cyrillus de Incarnat. Unigeniti cap. 26. strihens : Cum enim idem sit homo ut, ct Deus, propter unitatem propria sua ducit humaua . Ibiquo demonstrat, quois modo ob eamdem unitatem dicitur de Christo quod proficiebat aetate& sapientia , ct de plenitudine ipsius omnes accipiamus : quod ha-ptigatus sit secundum carnem, S ipse baptizaverit Spiritu sancto: uod sanctificatus fuerit spiritu, S ipse omnes. ad eum accedentes anctificet; quae, aliaque plura ita intelligenda sunt, ut nee quae Deiatati eonveniunt, humanitati iesus attribuantur , nee qua bamasita tir propria sunt, ad deitatem detorqueantur . Tradit consimilia A gustinus libro ri. contra Max. cap. ao. Si ergo attendas distinictionem
jubstantiarum, filius Dei de eaelo dessendit, Alius bominis eruet ares: si unitatem personae,influus hominis deseeuit de eaeo , s μlius Dei es erue xus. Et in Epist. ad Dardanum i 8 . num. 8. Cum
enim sit Christus Deus ct homo , Deus utique unde dieit, Ego ct Ps
ter unum sumus , homo autem unde dicit, Pater major me ut, idemque filius Dei unigenitus a Patre, ct Filius bomiuis ex semine David
secundum earnem ς utrumque tu illo observundum est eum loquitur , vel cum de illo Seriptura loquitur, er quid seeundiam quid dicatur Intuendum . Nam secat unus homo est anima rationalis er earo , lunus Grisus es Verbam ct homo . Proi,de quod od Verbum atti-πζς , Creator es Christas, omnia enim per inum fucta sant. 22ρ
278쪽
Liber Vicesimus septimus. Cap. I. 273
vero ad hominem , ereatus est orsus, Favus est enim ex semἰne Davidseeundum carnem . Proximo num. 9. demonstrat ex verbis Ioannisiit. 13. Nemo ascendit in eatam , nis qui de eaelo destendit, Filiu Bominis, qui es in caelo , nec non ex Apostolo in I. ad Corinth. Ir. 8. Si enim eognovissent, nunquam Dominum gloriae eruet issent; demonstrat, inquam , quomodo Filius hominis secundum divinitatem . erat in caelo, Sc Dominus gloriae secundum humanitatem crucifigebatur in terra: atque ait haec recte de Christo enuntiari, quia licet esset in caelo secundum id, quod filius Dei erat, secundum id vero quod filius hominis erat adhuc esset in terra , ct nondum adscendisset in caelum rac similiter secundum id, quod filius Dei est, sit Dominus gloriae , Scrucifixus sit secundum id , quod est filius hominis; nihilominus dieitur Dominus gloriae crucifixus, dicitur Filius hominis est in caelo: quoniam Filius hominis , Sc Dominus gloriae una persona est: nee eum filum Dei Christum disimus, hominem separamus , nec eum eumdem Christumsilium hominis disimus, separamus Deum. Pi oducta ex Augustino Sc Cyrillo ratio unitionis habet, ut constat , sanctarum literarum sulcimentum . Si enim de Filio hominis dicitur quod erat in caelo priusquam illuc adscenderet, Sc de gloriae Domino quod sit crucifixus: prosecto enuntiantur de Deo Verbo quae conveniunt humanitati, S de Filio hominis, quae divinitatis propria
sunt. Neque haec tantum in Scripturis occurrunt, sed alia complura :Nam Christus appellatur Unigenitus consistens in sinu Patris , Ioan. l. I 8. Genitus ante Luciferum, Ps C lx. 3. Deus super omnia benedictus, ad Rom. I x. s. Antiquior Abrahamo, ac sempiternus, Ioan. VI II .s6. S ad Hebr. x ii t. 8. Ae pariter Deus Verbum dicitur acquisiisse Ecclesiam Languine suo, AEl. xx. 28. animam suam pro nobis posuisse . . Ioan . Mi. i 6. appellatur Salvator, ad Titum II. 6. Agnus occisus. Apocalyp. v. I 2. Quae omnia satis commonstrant dari expositam permutationem vocabulorum.
Hane agnovisse ac propugnasse Nazianzenum , Cyrillum , & Augustinum liquet ex dictis. Nec dissentiunt alii Patres. Hilarius enim I U. de Trinit. inquit: seu erat, nocisur: qui indematabilis es , crestitatare: quι inpossibilis, patitur . Vigilius Martyr adversus Eutychetemn b. t V. Consonat ct vivinitatem humavitatis, er bumanitatem divinita is babere vocabulum , idest , Verbum dici earnem , ct earnem ares Verbum ἰ non quia tu se utrunque mutatum sit, sed quia utruπ-que uno perfiπa, idest, unus Christur sit. Et ideo recte eredimus, Opra Leamus eum inposto Deum erue fixum , er mortuum inhumana natura, quae ex uniti Verbi eonsortio deitatis possidet nomen . His ceter Omnes assentiuntur . Atque hinc apparet communicationem idi matum esse rationi consonam , Scripturis innixam, Patribus con-
279쪽
PRoposITIO II. Non est admittenda in Christo permutatio voca bulorum inter unam , & alteram naturam, sive, ne abjiciamus Scholasticam orationem, communicatio Hismatum in abstracto . Explicatur, ac simul demon stratur. Quemadmodum in hypostatica unione non moraliter , sed substantialiter utraque natura divina ct humana spectant ad eamdem personam , ut tenet Catholica fides contra Nestorium : ita eaedem naturae sunt in una eademque persona cum suis attributis ac proprietatibus impermixtae & distinctae, ut adversus Eutychen firmissime profitemur. Sicut ergo admittitur communicatio idiomatum respectu personae, scilicet enuntiantur de Christo vocabula utriusque naturae , propter indivisibilem unitatem et ita nequit una natura impertiri alteri quae sui propria siunt, ob impermixtarum naturarum differentiam ct distinctionem. Quamobrem Rcontra Nestorium pronuntiandum est, Verbum efflitis bominis, Dominus gloriae cruei us est, Filium Dei peperit Maria Virgo, Deussu fixur est eruet , Filius Virginis est eouditor universorum , & his
consimilia , quoniam Deus Verbum, ac Filius hominis est unus Christus : S ad wersus Eutychen, Natura humana qtiam Verbum assumpsitis tempore non es divinitas quam habet sempiternam a Patre , cirι-sus earne , non divivitate passus es, Una cirisi natara es aterua ,
in ita . passioπum everr , altera autem creata, finita , ae morti olim subjecta : quoniam in unitate Personae utraque natura suam retinet proprietatem . Atque ita in vocabulorum permutatione tenemuΚTheologicum aequa mentum ac trutinam , si quae Nestorii, vel Eutychetis redolent impurum , nefariumque dogma , castigata locutione
Accurate id commonent Patres : nam Cyrillus in X. Thesaur. Duaram, inquit, Naturarum discretio ex didIis ct factis neeessario faetenda est. 2uare debemus quae vero Deo eonveniunt divinitati παν, quae homini vero bumauitati nosrae , quam propter nos assum ς, ο
eomodare . S. P. Augustinus lib. II. contra MaX. cap. 2o. n. a. demon
strat ea verba, nisis est anima mea usque ad mortem , Mati. XXV I. 38 . nonnisi ex natura hominis intelligenda , cum percipi non possit, naturam Verbi Dei unigeniti tristem esse potuisse : atque hoc p. io excipit quod legitur eodem cap. xxvi. 39. Veruntamen nos quod ego volo , sed quod tu vir , ct quod extat Ioan . v i. 38. Defendi de Mis , non ut faciam voluntatem meam , sed voluntatem ejur, qui m sit mo . Similiter Uigilius in v. contra Eutychen et Impium , δν saeriugum esea, qua sunt propria earuis orsi, ad natura Verbi proprietatem re ferre : er qua sum propria Verbi, earni asseribere . Item Damascenus lib. III. cap. . Divisitatem porro eum dicimus, de ea qua Dur bum nitatis propria neutiquam affirmamus. Non enim dicimus divinitatem patibilem , aut creatam . Sed nee de earne , hoe est bumavitate ,
280쪽
Liber Vicesimus septimus . Cap. I. 27s
praedisamus divinitatis proprietates: nou enim dicimus carnem , seu humanitatem inerealam. Ad hunc modum Fulgentius de Incarnat. &Grat. cap. II. D Christo unigenito Dei Atio personam nos dividunt proprIa naturarum: seque unitas persionae potes utriusque natura propria eonfvssere vel auferre . Habent similia alii Patres. Duabus his propositionibus innituntur Regulae communicationis idiomatum apud Scholasticos pervulgatae: in quibus tamen connumerandis nequaquam consentiunt auctores; nam septem recenset Sylvius ΠI. p. q. 16. art. q. quinque Turnelius q. 9. art. a. duodecim Petavius lib. IV. cap. I 6. Harum prima est, quod proprietates duarum natu-
rarum uni personae tribuendae sunt. Sit in exemplo , dum Christus ait, Ego er Pater unum fumus, Sc, Pater major me es, de eadem . Christi persona enuntiatur quod sit Patri consubstantialis , Sc quod
sit inferior Patre: quorum unum ex proprietate di vinae naturae proficiscitur , alterum ex conditione naturae humanae .lΙ. Regula est, quod interdum tota persona ab una tantum natura , vel proprietatibus ejus denominatur : ut dum Christus appellatur Filius hominis, Verbum homo , Deus eruet ut, Filius Dei passus
ac mortuus: quarum enunciationum manifesta ratio est, quoniam per hypostaticam unionem ejusdem personae , non alterius, est utraque
natura cum proprietatibus suis; ideoque potest persona vel ab una, vel ab altera denominari. III. Tertia est, quod ob eamdem rationem aliquando de eadem
persona enuntiantur contraria, quae tamen cum di Versam spectent naturam, nullam repugnantiam involvunt. Sit in exemplo, Gristas
in ervee patiebatur 9 gloria fruebatur : vivens mortuus es: regnabat in caelo, eonditus erat sepulcro . IV. Quarta praecedentis expositiva, quod de una quidem persona enuntiantur opposita, sed ratione diversae naturae , ut si dic mus, Expers pariendi quatenus Deus, passus est earne: Ut Deus eor-ruseabat miraeuiis, dum ut homo afficiebatur injuriis.
U. Regula Abstracta, quae naturis conveniunt, non commuinnicantur promiscue, neque in abstracto, neque in concretor no
enim recte dicitur , Divinitas est bumasitas, aut, Homo est aternitas, vel . Deus est mortalitas: idque propter utriusque naturae iminpermixtam , ct inconsulam persistentiam 4 VI. Communicatio proprietatum non secundum formam , sed secundum subjectum est semper accipienda : nam si dixeris V. G. Verqhum earo factum es, non set intelligitur , quasi natura divina humanam assumpserit, sed hoc de persona duntaxat affirmatur : ac similiis
ter dum ais, Filius bomisis defleuit de is, sensus non est quod M m a desceno Disiligod by Corale