장음표시 사용
321쪽
gnet etiam servum illum nominare phrasi earumdem Scripturarum seris vata. Ac praeterea nullum eXtat, in novo praesertim Testamento, vocabulum exprimens aut servitutem , quae tribuatur personae, non ansumptae naturae, aut quae Filio Dei naturalis sit, non libere suscepta: nam si servi nomen aut personam connotet, aut conditionem ejusdem, pro sto nec servus est Dominus Iesus Christus, nec in Prophetarum oraculis in alios , quam in Christi progenitores, Davidem , Abrahamum , Iacobum cadet servi appellatio. Quod scite, sapienterque docet disserens contra Felicem S Elipandum Romanus Pontifex Hadrianus t nam hi veternosam suscitantes haeresim , Christi personam , ut adscititium filium , ita servum , non ratione naturae humanae duntaxat, & libere suscepta servitute, sed propria ac naturali servitute personae , hlasphemarunt , non autem sensu Catholico , S a PP. usurpato : quod S in Epistolam 46. Ambrosianam adnotarunt Mauro- Benedictini. Similiter Patres negant Christum servum ad sensum haereticorum , qui vel personam Verbi ausi sunt ad conditionem creaturarum deprimere , aut unam illi tribuere naturam, illamque servilem, quemadmodum commenti sunt execrandi Ariani, atque A Ilinaristae. Ita Theodoretus ratiocinatur contra Cyrillum, quem opinabatur imbutum eiusdem haeresis veneno, S in Dialogo pariter secundo perstringit confusionis duarum naturarum assertores , ipsos non tantum redarguens quod servum nuncuparint Unigenitum Dei filium , verum
etiam quod illum dixerint in sede in dextris Dei eouoeatum : quod nonnisi ad sensum damnatorum haereticorum decet redargui . Quare ipsemet Theodoretus seeuudum assumptionem Christum servum esse disertissime aliis in locis pronuntiati quamquam si id negaret ubique , pluris facienda videretur sententia Cyrilli Theodoretum impugnantis .
Sanmis quoque Athanasius laudata oratione adversus Arianos exerincet stilum : in eaque num . it. his verbis sententiam nostram confirmat : Dummodo factum eum esse hominem concedatur, nihil fuse inis
terest, si de eo dicatur , sive factus est , sive efestar est, De ereatus est , sive formatur est , sipe servus , sive situs anellia, De fi
lius horuinis , sive constitutus es, sive pere rinatus es, sive sponsui, sive patruelis, sive frater. Siquidem omnia hae vocabula homireum eouditionis propria sunt, eaque di simisia non naturam Verbi signimant , sed eum hominem factum esse demonstraσt . Horum ergo,
aliorumque Patrum disputantium adversus haereticos contrariae sententiae minime evertunt communiorem Scholasticorum opinione . .
Facile quoque diluuntur rationes positae loco postremo : nam ad primam liquet filiatiouem esse vocabulum commonstrans hypostasinia,& servitutem designare tantummodo subjectionem, & in Christo conditionem assumpti hominis, ut inquit Athanasius nuper laudatus.
Quare Damascenus definit servitutem legalem, S secundario jure in-
322쪽
LiberiVicesimus septimus. Cap. V. 3I s
ter homines inductam , non eam , quae naturaliter inest cuilibet crea. turae respectu Dei. Quadrant ipsi tantum servituti legali connumeratae a Vasqucsio conditiones; nam quaelibet Creatura, etiam ratio. natis facta Dei filia per adoptionem , libera a servitute peccati, amicitiae Dei particeps, ct consors gloriae nequit a dependentia & serrituis te naturali ullatenus subtrahi.PRoposITIO II. Nec repugnat appellari Christum ratione assumpti hominis creaturam .
Enimvero ratione sermae servi, & libere assimptae humanitatis ad Rom. r. 3. dicitur Christusfactus exsemine David: &ad Galat. iv. 4.Dctus ex muliere , factursub lege. Quid est autem emfactum, nisi
erraturam esse λ Nec Patres huic assertioni repugnant: nam S. Hilatius lib. x Ii. de Trinit. num. 4s. ait: Ultima diisensationissaeramen. rum est, quo etiam ereatus in corpore, viam se Dei operum est professus: creatus autem es in vias Dei asaeuis, eum ad eo pisahuem asperiem subditus ereatura habitum ereationis assumpsit. Et num. 48. Beatam autem tuam ct veram eoncepta intra Virginem earnis nativitatem , quia tum creatura nostra er natura er specier Oseebatur, ere
turam ctfacturam Apostolus nominavit. Et infra: Filius itaquesuus est, qui es in homine , ct ex bomine factura , neque factura tantum, sesetiam creatura. Athanasius citato loco appellat Christum Dominum inquantum homo est, factum, effectum , ereatum . Ambrosius in r. de Fide cap. XV. num. 96. Caro, inquit, Dominum agnostit, gloria Patrem signifieat: creatura nostra Dominum eonfitetur, caritas Patrem novit. Itaque quis ignoret quia ob ea am ineorporatiouis hoe dieitur In eo igitur se creatum dieit, in quo er hominem resti atur, cte. Sanctus Hieronymus in cap. ii. ad Ephesios Tom. I v. pag. 342. Et quis semel ad vomen ereaturae venimus, ct Sapientia in prou. Salomonitieit se ereatam iuitium viarum Domini: multique timore ne Christum creaturam disere eompellantur , totam Christi sterium negaui, ut
dieant non Christum in Baesapientia, sed mundisapientiam Agni ari;
ποι libere proelamamur non esse perieulam eum dicere creaturam a.
quem vermem, dr hominem , ct eruefixum, ct maledictionem tota Dei nostro eis profitemur . Augustinus Epist. I 8 . alias s . ad Dardanum num. 8. Perinde . inquit, quod ad Verbum attinet errator essoristus et Omnia enim per ipsum facta sunt. Duod vero ad hominem .ereatur es Christus r factus est enim ex semispDavid seeundum eamnem et quo in loco septemdecim MM. consentire, ct editos habere creatura est, observarunt Benedictini . Atque his accedit Theologica ratio: quae enim utrique naturae competunt, possunt omnia de Christo enuntiari; S naturam humanam ereaturam esse res per se loquitur . Quamobrem Patres, ubi assirmant Christum non esse creaturam , accipiendi sunt juxta traditam Augustini interpretationem, in
323쪽
quantum ad Verbum attinet, ideoque frequentiora occurrunt huiusce generis testimonia , ubi refellitur haeresis Ariana . Atque iccirco Christum secundum humanam naturam posse ereaturam dici propugnant omnes Scholastici , quamquam id absolute enuntiandum negent complures , ne videamur cum haereticis fovere errorem , semmonisque consuetudinem et Ob quam perutilem monitionem traditam in I. p. q. 16. art. 8. a magno Aquinate, addam proximam thesim
PROPOsITIO III. Congruum magis, ac religiosum est abstinere
ab istiusmodi enuntiationibus, orsus servus es, ereaturo es, ac multo magis ab illa , orsus es homo Dominisus, aut Defer . Illud quippe sedulo est obseruandum , ne quomodolibet probare
videamur haereticorum asserta , neque de Redemptore nostro loquamur dem isse nimis, atque irreverenter. Cum itaque hunc appellare servum sit Felicianae haeresis contumacia , creaturam dicere sit Ariana perfidia, & nuncupare Dominicum, aut miserum hominem sit perversa blasphemantis Nestorii calliditas : satius est ad horum scita
oppngnanda omnem ambiguam, & flexiloquam vitare orationem .
Ac si mortalium nemo terrenum principem communibus plebis Vulgique nomenclationibus appellat, eique foret infestus , atque inurbanus , qui ipsum diceret mortale animal, rudem hominem, civem populari stirpe progenitum , quamvis talis esset naturali conditione equis nostrum audeat appellare Dominum Iesum Christum scrvum, S creaturam , dum formam servi , creatamque substantiam ac sumpsit propter nimiam erga nos caritatem , divina non amissa majestater Rationi praeterea consentaneum est , unumquemque illustriori nomine , non titulo ignohiliori notare. Ad haec, quae universalia sunt, argumenta accedunt circa servi nomenclationem peculiaria . Ac primum, ut scribit ad Hispaniae Episcopos Hadrianuscit. Tom. IX. pag. 62. non decet nos humillimos ac miserrimos illum nominare servum , quem universalis Ecelsa Evangelicis atque Apostolieis imbuta Leidissimis Getimentis Deum ae Dominum suum totis medullis eorris , tota animi de tione in dextera Patris profitetur δε- deutem . Deinde quaenam esset, ut inquit idem Pontifex , arrrogantia , servum dicere , quem Deus Pater appellat dilectum sibi Unigenitum , cui post gloriolam resurrectionem omnia subjecta sunt, & in cujus nomine flecti omne genu testatur Paulus mundi lilium, er E elesiae pulcberrima rosa , ut ibidem pag. 63. vocatur ab Hadriano Z ω- decet insuper, inquiunt ibidem pag. 9o. PP. Francosordienses in Epistola Synodica, eum dicere servum , qui Ioan. XU. I . nos amicos ma luit nominare, quam servos, dicens: Iam nou dieam vorservos, Denique, cum nos Christus Iesus a servitute peccati liberaverit, magna esset ingratiindo Redemptorem ac liberatorem nostrum servum, , potius, Dissiligod by Corale
324쪽
Liber Vicesimus septimus. Cap. V. 3I7
potius , quam Deum ac Dominum , ct nostrae salutis auctorem, in.
similiter abstinendum esse ab appellatione ereatur , plura arguis menta suadent. Ac primo, ut ratiocinatur Hilarius lib. xt i. de Trinit. num. 4. Per Dominum Christum creata omnia sunt, ct ideirct ei propriam nomen est, ut sit creator e quo nomine illum appellant Melischisedech Gen. x i v. I9. Osee Propheta X I I. . Petrus Epist. r. cap. I V. I9. ne repetamus loca a nobiS producta lib. VI I. cap. II. Itaque , Hilarius ait, non cadit in eum e cientia sua ct natura ct nuneupatio . Aesimiliter Ambrosius lib. l. de Fide cap. xiv. n. 88 . x uis hune indaxis errorem, ut eam , qui creavit omnia, qui fecit omnia , diseret ereaturam Z Praeterea qui Filius Dei est natura, ideoque ei similis, Raequalis, & ex utero eius genitus ante Luciferum , appellari nequit creatura ἰ cum creatura omnis sit Deo longe dissimilis, ct inaequalis , necnon in tempore procreata . Deinde , ut eo loci Hilarius, ct Ambrosius concordi sententia loquuntur; de creatura scribit ad Rom. um Apostolus iubiectam esse vanitati, ingemiscere, & a servitute corruptionis sere liberandam : quis vero his per creaturae contumeliam ludi-hriis Christum deputabit, ut vanitati subjectus sit, ut ingemiscat sub spe longinquae expectationis, ut maneat etiam in corruptione naturaeὶ Utitur eodem argumento S. P. Augustinus in libro contra Secundinum cap. 8. Insuper Christo tribuitur aeternitas , ut adversiis Socinianos REhionaeos diximus lib. vi I. cap. 8. Imo e Schola quamplurimi refellunt hanc enuntiationem, Chrsas i serpit esse et quamquam enim aliqui cuin Scoto in p. dist. XI. q. I. illam propugnent, &, si accipiatur secundum assumptam naturam sit vera , prolata nihilominus ahselute rejicitur a majori Theologorum numero , ut in eamdem distinctionem tradunt noster Argentina , & Estius , necnon Thomistae omnes in articulum 9. q. XVI. 3. p. Et revera, ut ibidem docet S. Thomas, in illa, aut consimili enunciatione Christi nomine designatu uppositum , ideli, Verbum , quod ante Omnia secula extitisse profitetur siles Catholicorum . Atque verbum incipere, inquit Eslius, negationem includit existentiae anterioris: ideoque licet recte enuntietur de Christo aliquando non suisse hominem, non suisse corpore animoque praeditum , non fuisse quoque Mediatorem , quemadmodum asserit Augustinus
Tract. CV. in Dan. num. . quoniam Mediatoris munus non absque as sumpta humanitate exercetur : ab late tamen Christum, aut hunc hominem , Christo demonstrato , aliquando coepio non a stirmamus,
sed potius aserimus cum Apostolo ad Hebraeos ult. 8. yesus orsus heri, dr hodie : ipse dr in Deuta. Illam quoque propositionem, Hic
homo , designato Christo , ineoepit esse gravi censura notatam a sacra Falculate Parisiensi anno 1s93. die a. Augusti scribunt Iiambertus in q. XVI. disp. I v. art. s. dc Gabriel a S. Vincentio disput. xv I. de In
325쪽
car. dub. s. probatamque sacrae Facultatis proscriptionem ab Nex. VI. testatur in praecitatum art. 9. q. xvi. illustris Thomae Commentator Caietanus . Nunc ut redeat, unde digresti est disputatio : quum Christo tribuatur aeternitas, ct apud plerosque Theologos male oleat enuntiatio illa, Deaepit esse : omnis vero creatura sit per ipsum Christum producta in tempore, & aliquando esse coeperit, non erit Christo D mino tribuenda, sine hac determinatione secundum naturam hum
Multo magis abstinendum ab iIIa enunciatione, Christus est bomo Dominicus, homo miser . I. Quoniam hujusmodi enunciatio Dequens
erat in ore Nestorianorum, ut ea Christum unum Dei filium negarent , ipsumque in duas personas dispescerent, quarum ex Virgine assumpta, idest, homo, non Deus, vel Dominus esset, sed Emmanuel, in quo Dominus, ct Deus habitaret, ut diximus lib. XXVI. cap. r 3. S adversus hanc Nestorianam locutionem pugnat quintum Cyrilli Capitulum ab Ephesina Synodo consecratum : Si quis dicere audet Christum nos esse verum Deum, sed bomisem tantum miserum;
stpote unum , Naturalemque fluum , quatenus nimirum Verbum earo
fasiam earni ct sanguini perinde ae nos remmunieavit, anathema sit . II. Quoniam si vis grammaticalis spectetur, Dominisus, non Domi num , sed ad Dominum attinentem, Sc miser, non Deum, sed Dei baiulum denotate ideoque neutrum horum vocabulorum de persona , quae Dominus ac Deus est , potest recte enuntiari. III. Quoniam Patres aperte enuntiationem ipsam reiiciunt, nam Gregorius Nagianzenus
in prima ad Cledonium Epistola citata a Lupo in Scholiis ad U. S. Cyrilli Capitulum , ait hac voce Homo Dominios uti haereticos , ut im-psuram faciant, visissimque i fallantur, Et S. P. Augustinus in I.
Retraei. cap. 39. num. 8. gastigans quae scripserat Itb. a. cap. 6. de serm. Domini in monte, ubi Christum hominem Dominieam appella verat , Sed non video , inquit, utrum recte dicatur homo Dominicus,
qui es Mediator Dei,ohominum, bomo Chrsus yesar, eum sit utiq*ς
Dominus: additque, quod etiamsi oecurrat hujusmodi locutio apud nonnullos tractatores Catholicos eloquiorum divinorum , ct nonnulla possit ratione defendi, se tamen dixisse nollet. IV. Tandem in d hium revocari nequit, quin Dominisi appellentur, qui ad Christi familiam spectant, ut ibidem inquit S. Pater; miseri autem dicuntura vi. Synodo orthodoxi omnes Patres , eoque nomine insignitus est sanctissimus Martyr Ignatius, ut diximus citato cap. II. ubi quoque diluimus Nestorianorum obiectationem . Dedecet autem quae sunt communes fidelium sanctorumque notae, maxime post eliminatas haereses, libratam 3ue vocabulorum significationem , in Unigenitum Dei filium indiscriminatim transferre.. AF-Diuiligod by Corale
326쪽
Liber Vicesimus septimus. Cap. V 3 s
In disputationem trahitur in Scholis , num Christus possit reve- ea diei compositus, & Θposiatica unio Vere , proprieque appellari eompositio; sed haec quaestio tanti non Videtur ponderis, ut in ea pertractanda immoremur , praesertim cum ex hactenus disputatis posisit ab unoquoque eXpediri. Enimvero , cum Christus una sit persona subsistens in naturis duabus , liquet non posse illum appellari ex duplicis si lentia, aut ex duabus personis compositum, sed potius dicendum cum Patrihus v. Synodi collat. VI II. anath. 4. unamsubsissentiam compositam , scilicet, unam personam praeditam naturis duabus: quo sensu Christum compositum appellarunt orthodoxi Patres, Cyrillus in libro de recta fide ad Theodosi uin , Iustinianus Imperator in Profess. fidei, sanctus P. Augustinus cap. 3s. Enchiridii, Ioannes Damascenus lib. m. de Fide orthod. cap. I. aliique bene multi. Ita nimirum profitentes Christum unam subsistentiam compositam, Nestorianam, ct Evtychianam haeresim expresse damnant. Divςrsae autem Patrum S Theologorum sententiae, quorum aliqui unionem ιπσatteam csse compositionem affirmant, aliqui negant , absque ulla dissicultate componuntur, si compositi, ac partis diversam attendamus perceptionem e nam si compositum dicas illud, quod pluribus constat partibus incompletis , quae habent ad invicem
naturalem habitudinem , atque sese mutuo perficiunt, cujusmodi sunt corpus & anima , materies ac forma ς constat Christum non esse persona in compositam , neque naturam divinam habere rationem partis ,
ut diximus hujus voluminis pag. 4. R et 49. Atque hoc sensu Ferrandus Epist. ad Severum , Hugo Victorinus , S cx Scholasticis subtilis Scotus negant Christum rom dici compositum , ct Athanasius apud
Euthymium in Panoplia p. a. tit. Is . nec non S. Pater Augustinus lib. 2. contra Maximinum cap. io. negant divinitatem hujus personae, quRChristus est , posse dici partem . Ac ratio satis est obvia, & etiam eo
laci innuitur a magno protoparente, quoniam Filius Dei Deus, antequam suseiperet formamservi, erat totust nempe divinitas non est pars incompleta , atque imperfecta, & quae per unionem cum altera parte unam essiciat confusiam, permixtamque naturam . Quod si
compositum illud dixeris, quod pluribus constat distinctis , ct invicemunitis , si ve habeant propriam rationem partis , sive potius numeri , aut rei, quae simul cum alia re unum constituat; Christum esse compositum, Sc divinam naturam aliquo sensu ine partem, non in m-pletam , & persectibilem, sed quae simul cum natura humana unam Constituit personam , permanens persecta , atque impermixta , asse runt laudati Patres, Sc cum magno Theolosorum numero Thoma Aqui Diuili do by Corale
327쪽
3ao De Τheologicis DisciplinIs
Aquinas. Nec immerito; cum ad huiusmodi compositionis genus satis esse videatur unio distinctorum . Ad hanc ergo quaestionem dirimendam lassicit distinguere duplex hoc genus compositionis, quod in Seholis appellant per modum partis , Sper modum numeri , aut, ex his, S eum bis. Prostri plus quidem suit a synodo Constantiensi anno I i4-ticulus 4. Ioannis Hus , Dux natura , divivitas, ct humanitas funeuntis Christus: sed haec damnatio non evincit Christum ex divinitate,
ct humanitate non esse compositum , sed tantum personam non esse aut unam , aut alteram naturam sejunctim acceptam, ut arbitrabatur vitclesus, cujus errores Ioannes Hus pertinaciter propugnavit. Vide Tom. x ii. Conc. Labbei p. I 29. Adde, quod juxta regulam V l. Communicationis idiomatum enuntiationes, quae de Christo proseruntur , accipiendae sunt secundum subjectum, non secundum formam, S ita duae naturae ob unionem hypostaticam in concreto enuntiantur de Christo , ut nequeat propter utriusque naturae distinctionem quod competit uni transferri in alteram , s ve praedicari humanitas de divinitate in abstracto. Hoc ergo sensu Christus non est divinitas ct bu-manitar ς quatenus quae enuntiantur de persona ratione naturae divinae , amrmari non valent de natura humana, aut e converso quae ei competunt ratione naturae humanae, praedicari non possunt de natura
divina : quippe non valet, Divinitas passa est , sicut valet, Passures Christus; neque tenet, Humanitas es ubique, quemadmodum tenet , Dbique est Christis. Brevi dicam: Ioannes Hus confundebat concretum & formam, sive personam & naturam; ut de Witeleso
scribit Thomas Ualdensis lib. I. art. S. cap. a. num. I.
Iuid asserendum de east possitone, Unus de Trinitate
A ius de uno ex Trinitate passo controversiae narrationem incipit
ab anno si9. quo Scythae Monachi cum Victore Diacono disceptarunt, praeclarus scriptor, & de Dogmatica Theologia optime meritus Dionysus Petavius lib. i. de Incarnat. cap. 18. At historia ab anterioribus temporibus est repetenda. Vita enim iuncto circa annum 434. Constantinopolitano Antistite Maximiano, quo sedente tumultus maximos excitarant Nestoriani, Proclus Maximiani successor adversus dogmata Theodori Mopsuinent Nestorianorum signiferi , suis in scriptis asseruit Unum de Trinitate incarnatum, sententiam Procli approbante Joanne Antiochenorum Patriarcha . Horum vero aucto-Diuitiam by Corale
328쪽
Liber Vicesimus septimus . Cap. VI. 3 a I
auctoritate , Ioannis scilicet & Procli, mum de Trinitate passum ..c non quidem catholico sensu assertum istud comprobantes de Christo , quatenus cum verbo est una persona , sed pravo Si haeretico , adque tranSserentes passionem in uuam consus am permixtamque
naturam ) , dogmatizabant Eutychiani, tempore prauertim Concin iii Chalcedonensis, idest, anno Ast. Ab ipsa tamen Synodo Procli,& Joannis Epistolae, ut liquet ex Relatione Synodi ad Marcianum
Augustum , tanquam OrthodoXae receptae suerunt , ct commen
Asseruit postea Deum eraei su um, addiditque Trisagio ea verba , Dii eruei as es pro nobis, Petrus Fullo ; qui, ut Baronius &UaIesus inquiunt, Antiochenum Episcopatum invasit anno 4 I. velut alii saniori fortasse judicio, 46I. Romano Pontifice Hilaro. Et Petri quidem sententia crat Eutychiana; nam cum Ario, Apollinari, ScEutychete illum assirmasse passum Deum Verbum in ipsa divinitiateis . demonstrat ex Epistolis Felicis III. ad eumdem Petrum , ct ad Zeno-ncm Augustum , eximius Lupus in Scholiis ad cap. x. Synodi Chalceis
donensis . Uaria autem suit Petri Fullonis sortuna; nam eiectus e Sede, quam invaserat, sententia Antiocheni congressus, ct damnatus etiam a Romano Pontifice Simplicio, recepit se in Monasterium Monachorum , quos et coemetas , idest, Infimues, ac Pervigilantes dixerunt. Restitutus postea opera Basilisci Tyranni, iterum damnationem sublit sedente Felice IlI. anno scilicet 48 . Imperante deinde Iustino , Scythae quidam Monachi, quorum agmen ducebat Ioannes Maxentius, falsi, a Vossio lib. i. Hist. Pelag. cap. 23. ct a Iosia Simiero in Adnot. ad Maxentii libros, ab altero Naxentio Abbate distinctus, illud in professione fidei addendum contecidebant, Unum ex Trinitate esse crucifixum, acerrime disputanees cum Victore Diacono, oblatisque libellis coram legatis Romani Pontificis, qui anno si9. Iustinum ad compescendum Orientalis Ecclesiae schisma convenerant. Verum Monachi nulla obtenta a Legatis summi Pontificis definitione , ad ipsum Romam usque prosecti, eidem fidem suam probare conati sunt: sed jubente Pontifice, ut expectarent reditum Legatorum, Scythae dissidiorum amatores Coeperunt omnia turhare, conscribere ad longinquos Episcopos libellos, ct epistulas de fide sua , ad simulacra quoque Regum coniugere fidem publicani implorantes . Atque haec insolens agendi ratio, rerumque, quae contigerant sub Petro Fullone, vigens adhuc memoria in caussa suerunt, ut Monachi Scythici venirent in suspicionem haeresis Eutychianae, cujus etiam a Buronio, & Bellarinino insimulantur , atque ut in eos juste animadverteret summus Pontifex Hormisdas. Fuit ad la inen ab illa haeresi immunes propugnant viri doetissimi, Potavius lib. v. cap. a. Vasque-
329쪽
3 aa De Theologieis Diseiplinis
ad annum s I9. num. 6. ae fusiori stilo in opere de hac controversi conscripto , aliisque in locis Norisius .
Compresso tamen Scytharum tumultu, erexere se iterum Nestoriani, quasi Horminas in Monachos sententiam dicens, nullo modo probaret personam Verbi, quae est una ex Trinitate, incarnatam &passam , sed personam aliam verbo sola morali unione conjunctam Idissidiaque auxere Monachi aIii Acoemetae. non Eutychiani illi S ex factione Petri Fullonis , sed quidam Monachorum Scytharum aemulatores , qui cum Nestorianis negabant Christum dici posse anam ex Trinitate personam , & Mariam Uirginem esse Deiparam , auctore Liherato Diacono in Breviario , dc Ioanne Papa a. in Epist. ad Imp. Iustinianum . Hi monachi Acoemetae ad eumdem Pontificem Ioannem legatos misere Cyrum. & Eulogium . ut opinionem suam apud Sedem Apostolicam propugnarent, ejusdemque adversus Scythas obtinerent approbationem. Contigit id justiniani anno vi i. idest, Uaeg. Aer III. At Pontifex certior factus tune temporis propositionem hanc a Unus e Triuitate passur est, reprobari a solis Nestorianis , auditis etiam Iustiniani Legatis Demetrio a Philippis, Sc Hypatio Ephesi 'rum Episcopo , Acoemetas in sententia persticacissime persistentes , tanquam Nestorianos, Ecclesiastica communione privavit. Ex qua narratione potest quisque deprehendere tam illam enunciationem .
Usus ex Trinitate passus est, quam additamentum illud Trisagii, Qui
cruei ut est pro nobis, recte in sensu Eutychianorum fuisse ab Hormicta , Se a Felice II l. renrohata , recte etiam a Ioanne II. approbata adversus Nest ,rianos & Acoemetas , ct facile Scythas horum adversarios purgari posse ab haeresis suspicione: ad utriusque demum haeresis execrationem satius esse , si secundam e sancta Trinitate personam di Camus amxam cruei, S passam fecundum carnem e quod ad majorem veritatis dilucidationem proximis positionibus confirmabo. PRoposITIO I. Haec enunciatio, Unus e Trinitate es passur , est Catholica & orthodoXa. Demonstratur I. Ex Scripturis , S PP. praecedenti libro cap. 13 adversus Nestorianos productis constat Dominum nostrum Iesum Christum esse cum Verbo Dei unam personam , unigenitum filium Patris, ideoque unum ex sancta, ct individua Trinitate. Ouemadmodum
itaque catholica S orthodoxa est haec propositio, Gripus eruet ui est, ita extra erroris periculum pronuntiari potest altera , Cruei ses una e sancta Trinitate perfna. Accedit in huius argumenti confir
mationem, quod non tantum Scripturae ac Patres affirmant crucifixum
Dominum Iesium Christum, verum etiam proprio Filio Deum Patrem non Pepercisse, annuntiasse nobis vitam aeternam Unigenitum, qui est in simi Patris, locutum nobis Patrem novissime in Filio, per quem lacitst saecula, aliaque etiam hoc libro repetita . At conditor iaculorum,
330쪽
Liber Vicesimis septimus. Cap. VI. 3a 3
proprius Dei filius, Unigenitus in sinu Patris consistens nonne est secunda sanctae Trinitatis per na Z Una ergo ea Divitate perisca tu earnata est, passa est, crucifixa est . II. Eamdem enunciationem probarunt Romani Pontifices , illamque definivit in Epistola m. ad Avienum S Liberium Senatores Ioarines Pana II. decernens Christum esse ,
ac recte diei anum de Trinisate et eamdemque propositionem U. Synodus canone io. his verbis consecravit: Si quis non eonfitetur Dominum nostrum Iesum Christum , qui crucifixus est earue, Deum esse Oeram ct Dominum gloria, or unum desancta Triuitate, talis anatbema fit. IV. item Synodus Act. i v. approbavit Epistolam Aga thonis Papae, in qua Christiis dicitur Dua de tribus Personis sanctae Trisitatis, necis non Epistolam Synodicam Concilii Mediolanensis sub Mansueto , ii qua idem Christus appellatur Unus de tribus subsistentiis de Dina Trinitate . Ecclesiasticis itaque definitionibus enuntiatio, de qua dita
putatur, munita est . III. Nititur quoque Patrum auctoritate ; nam S. Pater Augustinus cap. 38. Enchiridit unum Trium appellat unam . Trinitatis personam quaerens, ean quando Duus trium is aliquo operasominatur, operari Trinitar intelistatur st de Dono Perseu. cap.est. scribit humanam naturam fuseipiente Deo Verbo in unisum fimum
Deis limatam , ita ut quisuscepit, ct quod fuse is una esset in Trinitate persona . S. Proclus, ut diximus, longe ante exortam Monachorum Scytharum contentionem , in Epistola ad Armenios pinuit ad interimendas Nestorianorum versutias unum de Trinitate incarnatum, inquit cap. lo. Brev. Liberatus Diaconus . S. Fulgentius de Fide ad Petrum , cap. II. idem plane docet his verbis : Firmis e leue, 9 nullatenus dubites unam ex Trisitate personam , ides , Deam filium .ctc. Atque de Incarnat. cap. io. Una ex Trinitate persosa orsus Dei AIius anteus, ut uos salvos faeeret, carue conceptus , ct natur es de ventre Virginis Matris. IV. Patribus accedunt viri doctissimi, Fe randus Diaconus, qui in Epistola ad Anatolium propositionem illam immunem ostendit ab haeres Eutychiana , etsi illam in Chalcedonensi Synodo protulerint Dorotheus, ct Carosius Eutychetis Apocrisarii, Saepe enim, inquit, per ignorantes loquitur veritas. Dionysius Exiguo in Praelat. ad Epistolam praecitatam S. Procli, scribit Theodorum Mopsuetanum , eiusque fautores , Nestorianos nimirum haereticos , negavisse Cissum Dominum unum de Triuitate; quamobrem monachi Acoemetae idem negantes tanquam Nestoriani fuerunt jure meritoque damnati: S Facundus Hermianensis lib. i. de Tribus Capitulis cap. 3. Nuia es , inquit , quod de verbo reprehendamur dicent Gunum de Trinitate tuearnatum , sive passum, sive erucifixum. V. In hac enunciatione, unus de Trinitate passus est, .. auus nequit significare unam substantiam , non enim idem valet, ac unas de tribas Diis, cum in trinitate unus duntaxat sit Deus: signific/t ergo unam per-S s a sonam , Diqitigod by Coral