장음표시 사용
331쪽
sonam , ut in textu illo Geneseos III. 22. Eeee dam quasi unus ex uobis factus es: eo vel maxime , quod ad significandam naturam , &communem proprietatem , dici non solet absolute usus, sed, vel unum in neutro genere cum hypallage, idest, submutatione pronominis, ut dum Christus ait, Ego ct Pater unum sumus, ct Ioannes,
Hi tres unum sunt: vel unus cum additamento vocabuli exprimentis naturam, aut commune attributum , ut dum dicimus, Unus Deus , unus Dominus . in praefata itaque enunciatione non nisi proprie loquendo sensus occurrit orthodoxus , commonstrans Dominum Iesum Christum esse unam S. Trinitatis personam, quod impie negabant Nestoriani. VI. Eutychiani asserentes Deum passum & crucifixum , tenebantur cohaerenter asserere passam & crucifixam totam Trinitatem , quoniam Christus in eorum sententia passus suerat in natura Deitatis , quae est toti Trinitati communis, unde ex illorum errore alter Theo- paschitarum tanquam h proprio sonte manavit, aut si naturam divinam , in qua Christus passus est, aliam dixerunt ab una natura Trinitatis , impegere necessario in haeresim Arianam , ct inνexerunt quartam in Trinitate personam. At quisquis profitetur unam de sancta Trinitate personam crucifixam , c quemadmodum ratiocinatur Ferrandus cap. I 2. Epist. ad Anatolium , non asserit suffixam cruci totam Trinitatem, neque personam adstruit quartam, sed crucifixam profitetur unam ex tribus personis. Immerito itaque Eutychianae haereseos insimulatur .
Operosum non est ex dictis contrarias argumentationes refutare:
quarum prima est, hanc propositionem mus de Trinitate passus est,
sensum exhibere Eutychiatium, quum significet passam suisse unam sanctae Trinitatis naturam , quod olim pluribus momentis demonstravit Trifolius presbyter in Epistola ad Faustum Senatorem, postea Baronius ad an. si9. n. 8o. Accedit altera, quoniam propositio illa damnata est a Synodo Chalcedonensi, ut scribit Dioscorus in Suraestione ad Hormisdam , nec non a Felice III. contra Petrum Cnapheum cognomento Fullonem, ut nos supra diximus. Proxima est, quoas probetur haec enunciatio , orthodoxum quoque erit additamentum ab eodem Fullone factum Trisagio, & canere fas erit etiamnum, San-rius Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis, qui erucifixus es pro
nobis, miserere nobis . Petitur argumentatio quarta ex eo, quoa
anno 482. Zeno Imperator devicto Basiliseo edidit fidei prosessionem , ciuam appellavit Heno Mum , in qua legebatur , Trinitas mansi Trι-nitas , inearnato uno de sancta Trinitate Deo Verbo : huic tamen He voties subscribere noluerunt orientales Episcopi.
At ad i.respondemus nullo pacto praefata enunciatione praelete, vi sensum Eutychianum, si si unas ad personam, non ad naturam di Ul-xitatis , reseratur, uti reserendum esse pra dentia argumenta nolum
332쪽
Liber Vicesimus septimus. Cap. VI. 32ς
demonstrant: atque hac una expeditissima responsione eliduntur sa-cillime objecta quaeque Trifolii parum in hac controversia exercitati, ad quae tamen plura reponunt Natalis citata dissertatione, & in hae controversia Norisius cap. 6. Ad alteram , nego hanc propositionem a Syreodo Chalcedonensi suisse damnatam , etsi illam suis definitionibus sacrosancta Synodus noluit inserere , quod ea abuterentur Eutychiani, quorum tamen haeresim per se propositio ipsa non redolet: qua in re imitati sunt Chalcedonenses Patres sapientiam Maiorum , qui adversus Samosatenses non probarunt bomoousion, ct contra Nestorianos vocabulum Christiparae, quod his haeretici abuterentur, cum tamen utraque vox sit in se catholica, S ab aliis Synodis , Patribusque recepta . Deinde , etsi damnata esset , non repugnat eamdem propositionem adsensus loquentis, ut Ferrandus inquit, modo rejici, modo approbari: quod confirmant allata exempla . Nec Dioscorus in Suggestione scribit damnatam propositionem a Synodo Calcedonensi, sed
quod illam Etitsbetis diseipuli in Synodo Chalcedonensiproposuerunt.
Videsis ipsum Baronium ad an . cit. num. 9. Prosecto Synodus in Al- locutione ad Marcianum non damnat, sed summopere commendat EpistoIam S. Procli ad Armenios, ubi eadem occurrit propositio: extatque haec allocutio Tom. II. Conciliorum. Hardu in i pag. 6so.& Col- Iect. Labbeanae Tom. IV. pag. 8as. Petrus autem Cnapheus non selum offirmabat unam de Trinitate personam passam, sed etiam suum de Trianitate ρυmnem pertu e insubstantia Deitatis, juxta Arii, Apollinaris , Eunomiique blaspbemiam , inquit Felix III. in Epist. ad Zenonem ,
eodem Tom. ι V. pag. Io I. Quod sequitur diluitur facillime, quoniam veteres omnes semper Tri gium acceperunt de Deo Trino , nunquam de solo Filio , ut inquit in Epistola de Trisagio Damascenus, demonstratque Pagius ad annum si a. num. II. Hinc Felix III. Epist. ira. ad Petrum pag. Husilem volum. Io 63. ipsum redarguit, quoniam addens cruei ur es pro πobis tertiae Trisagii particular, idest, Sani ius mmortalis, asserebat crucifixum fuisse Spiritum sanctum. Mibae ,
inquit, fidelissimum Christi gregem in Manichaei opinionem praecipit
re contendis, qui Spiritumsanctum asserit eruefixum . Quod si clausula a Fullone adjecta referatur ad unam tantum S. Trinitatis pers Nam , negamus non esse admittendam; imo perpetuo usurpatam in Orientalibus Ecclesiis scribit Ualesius in Annot. ad Evagrium pag. 99, adductis verbis Ephremit Antiocheni ex Photii Bibliotheca: quamquam ex ipso Evagrio lib. ii I. cap. 44. aliisque Scriptoribus constat gravissimam Constantinopoli ortam seditionem, cum Anastasius Tri-sagio voces illas addere voluisset. Ad ult. dico orthodoxos Patres merito reprobasse Zenonis Henoticum , quia , ut Semleutychianis satisfaceret, tres tantum Synodos servandas proponebat , omissa Chalcedonens, ansam tribuens haereticis, qui hanc Synodum eXecrabantur,
333쪽
S quia etiam non spectat ad Caesarem definire de fide . Affert utramque rationem lib. x I. cap. a. Facundus Hermianensis . Nonnulli Zenonem haereticum putant: alii defendunt. Negari non potest, quin saltim supprimendo memoratam Synodum , & Epistolam S. Leonis ad Flavianum haereticis Eutychianis fuerit patrocinatus, non minus ae
ieraci ius in Emsi , ct Constantius in Typo Monothelitis, ob duarum
PROP. lΙ. Monachi Scythae, quamvis tumultuose, ac turbulente se gesserint, ab haeresi tamen Eutychiana fuerunt immunes . Demonstratur primo ex dictis , quoniam ipsorum affertum nulla erat haeresis nequitia conspersum . Deinde confirmatur luculentissimis
testimoniis. Ipse enim Dioscorus Legatus Hormisdae in Sarasione nonnullos novitatis & audaciae redarguit, ct fatetur illos & haee dicero: Nor Ssnodum malaedouensem fustestimas: Mesperamus, xς ju beatis eam nobis exponi, quia non suffieis sie, quomodo es exposita eontra haeresim Nestorianam . Iustinianus in Epistola ad Hormisdam citato Tom. U. Concit. pag. I si . testatur Scythicos Monachos asseruisse . orsum AIium Dei Dominum nostrum pro nostra salute carne eruet um suum de Trinitate debere praedieari: ideoque non tribuisse passionem divinitati. Hormisdas in Epist. ad Possessorem ibidem pag. Isgo. non tanquam haereticos damnavit, & ex Urbe ejecit , ut falso praesert Epistolae titulus , sed ut seditiosos, superbos , odia foventes , sui amatores, ad regum statuas inclamantes , & doctos crimina serere, & obtrectationum Menena componere . Nulla in hac Epistola Eutychianae haeresis mentio . Nullam aliam notam illis subseribit pratcrsam , temeraria novitatis, tantumaeia, a verbiae; inquit Petavius lib. V. de Incarnat. cap. a. num. a. S. Fulgentius, aliique Episcopi Asri apud Sardiniam exules, accepto libro Petri Diaconi, in quo cap. iv. habetur haec propositio, lib. de Incarnat. p. i. respondent: Ue
Dram ut alaeres er fidem regnovimus, ct fatalem: imo is agnitiose fidei vestra nobis fatur innotuit. Vide Tom. ix. Bibl. PP. pag. 199. Ioannes etiam II. certior factus a Iustiniano solos Nestorianos negare Christum crucifixam unum esse sanctae, er eonsubstantialis Trinitatis,
Epistola, quae extat et t. Tomo Concit. pag. I I. Acoemetas Mona ehos tanquam Nestorii sectatores vitandos decrevit, in Epistola ad Senatores ibidem pag. sa. probans propositionem Scythicorum Monachorum , Duus ex Trinitate crucifixus es earne, ut etiam supra innuebamus . Praeterea satis apparet fides Monachorum istorum ex professione fidei eoruindem . Maxentius enim in Fide sua inquit, unam
ex Trinitate se orsum, qui pro nobis passus est carne; S in 4. Anathematismo: Si quis non aequissest eonfiteri Chrsuis unum de Trinitate etiam cum carne propria, qui pro nobis pastus es earuo , quamvir feeundum earnem non sit desubsantia Trinitatis, auatbema fit. Et
334쪽
Liber Vicesimus septimus . Cap. VI. 327
Petrus Diaconus, aliique Scythae citato libro ad Fulgentium pag. 39ν. me de eausta c inquit Triuiros etiam post iπcarnationis masteriam Antistias mansit et quia idem mur Verbum etiam egm yropria earu L. tiuus est ex Trinitate , non quod earo Hur sit de substantia Trinitatis, sed quia earo Dei Verbi est, qui est usui ex Trinitate . . . . Quapropter er Deum Verbum passum curoe, erucifixum earne feeuodam beatum Cyrillum c Anath. xi M. profitemur dicentem, Si quis noueonfitetur Deum Verbum possum caroe, cruei um earne, ct mortem
rarae eusasse , anatbema sit. Postremo ex his fidei professionibu,
etiam invicta ratio in patrocinium Monachorum Scytharum depromitur . Immerito enim inuritur Eutychianae haeresis nota iis , qui asserunt unum ex Trinitate passium carne , non secundum illam substantiam, secundum quam est unus ex Trinitate; cumque id tam expresse Mythici praedicaverint, censeri nequeunt inter Eutychianae haere sis
Militat adversus hanc propositionem I. quod Monachi Scythae Constantinopoli a Legatis Hormisdae tanquam Eutychiani fuerint rejecti, itemque Roma a Pontifice tanquam haeretici expulsi. II. Quod Ioannes Maxentius Monachorum Abbas praefracte negavit Hormisdae Epist Iam ad Possessorem , eamque studuit oppugnare , imita 'us perversorum haereticorum pervicaciam. III. Quod vaserrimi husus hin retici , idest, Maxentii patrocinium suscipiunt , ut inquit Philist. Lahbeus Tom. XI. Cone. pag. is II., proceres quidam ct infruniti Novatores Iansenti assectae ; cum ille hoc uno titulo Iansentanorum. patrocinium fuerit promeritus , quia praelusit illorum in Apostolicam Sedem conviciis, Se in summum Ecclesiae Antistitem calumniis. IV. Quod etsi tolerari possit assertio illa, Unus ex Trinitate passus est, Scythici Monachi eamdem blandientis vulpeculae artibus protulerunt, sectantes veterum haereticorum vafritiem. v. Quod hi Monachi unum de Trinitate passum assirmaverunt simpliciter, nulla facta carnis mentione , quod Eutychianae perfidiae est evidens argumentum . VI. Quod asserentes sussixam cruci unam h sancta Trinitate personam , persona vocabulum ad significandam divinitatis naturam callide detorserunt. VII. Quod nulla ratione ab Eutychiana labe purgari queat assertum. illud Petri Diaconi in libro ad Africanos Episcopos in Sardinia exules,mam Dei Verbi naturam istarnatam . At corruunt haec , ct iis consimilia argumenta ex praemissis prinpositionibus . Nam ad primum liquet ex Suggestione Diostori, & cκ Epistola Hormisciae non ob pravitatem dogmatum , sed Ob dissidiorum
fomenta, ob inconsultam novitatem , & ob audaciam male Scythas tum Constantinopoli, tum Romae audiisse , quamquam aliunde comperta sit fides ipsorum ingenua . Alterum nihil aliud probat, quam Maxentium in Apostolicam Sedem irreverenter, & tumultuose se gesisisse ζDisiti od by Corale
335쪽
3Σ3 De Τheologicis Disciplinis
sim: cum tamen ei nequaquam morem gesserint Scythae aliI, ut demonstrat Norisius in Monachorum Apologia Tom. III. pag. 927. recte cum Augustino assirmans nee causam cause , nec personam praejudicare persona, ct Maxentium, qui nonnulla in Hormisdam irritatus effudit, Schismaticum quidem fuisse, at non haereticum Eutychianum . Atque ut refellamus male libratam Labbei inter Maxentium S haereisticos , atque inter desensiores Scytharum & Iansentanos comparationem di haeretici judicio Romani Pontificis aperte contradicunt; at Maxentius negat Epistolam illam ad Possessiorem esse Hormisdae, scribens Tom. ix. Biblioth. PP. pag. s39. Fertur ab inimieis ubique Epistola , quasi a Romano Pontifice desinata : S pag. s i. ait inverisimile esse , ut Hormisitas eam Epistolam dederit, cum Romano magistro militum dixerit Dioscorum pelago demergendum , nisi Christum unum esse eκ sancta Trinitate fuisset consessus , jubens , ut sua verba insinuaret Imperatori . Fatetur etiam Maxentius in eadem Epistola nunquam Romanum Pontificem ab Ecclesiae Catholicae deviare sententia , ut observarunt ibidem Norisius , & dissert. I 8. in Synodos Thomassinus . Nescio , num talia unquam ab haereticorum pectore erumpant. Neque eonnumerandi sunt Iansentanis Scythicorum Monachorum patroni, ut falso seribit Labbeus, cum omnia Apostolicae sedis Iudicia excipiant , propugnent, Vindicent, non , ut ille inquit, aut cum Maxentio ficta existiment, aut cum haereticis conviciis proscindant. Nulla quippe Iansentana suligine tinctus fuit Norisius, quicquid nebulones quidam mussarint , nulla Lupus, nulla Τhomassinus , nulla Du-Hamelius, nulla Pagius , nulla Dionysius a S. Martha , ab eodem Norisio laudati in citata Apologia pag. 8M. Atque si hos velis, Lab-hee, Iansentana oblitos suligine, nunquid Iansenti assecla Gabriel UanqueZ , qui in I I. p. disput. s. cap. 3. num. 43. ait, Ruod igitur attinet ad ipsos Mosaebos , exsimo primum eos non fuissὰ Eu ehianori unam tantummodo in Gripo asserenter naturam, aut deitatem ipsam
passim fuisse, eum oppositum in eorum scriptis appareat Nunquid
Iansenti assecla Christophorus Ortega , qui disput. I. de Incarnat. cer tam . I. num. 4. animad Uertens unus significare communi sensu pers nam , non autem naturam , inquit, Catholicum doctumque Maxentium , ejusque Monaebor eo proprio sensu loeatos ereden m es, quo a Catbolieis Ooenibus ea propositio admitti debet Z Nunquid Iansenti austela Dionysius Petavius , qui lib. V. de Incarnat. cap. 2. num. 2. xvo
eirea , inquit, Nibit in illorum facto , atque Ieriptis aliud eulpes , nisi
lueonfultam rationem, er praecipitem ardorem inculcanda novitatis , intempestivae potius, miπimeque neeesfariae , quam aut callidae , an errore eontaminata Z Atque his diluitur etiam obiectio tertia. At in proximis duabus non immorabimur, cum dei non stratin sit Monachos Scythas addidisse assertioni suae, earne; & exprtisse docuisse Chri-Diuitigod by Gorale
336쪽
Liber Vicesimus septimus. Cap. VI.
Christum feeundum earnem non esse desubstantia Trinitatis; S consequenter falsissimum est illos & passionem tribuisse divinitati, & pro positioneui suam absolute ac simplieiter pronunciasse. Sexta similiter oppositio eadem sicilitate dispellitur; nam cum Scythae confessi sint
unum Dominum Iesum Christum, eumque passum secundum carnem , non in natura divinitatis, etiam unam personam ct naturas duas agnoverunt, ideoque persona vocabulum in proprio sensu usurparunt. Ad ult. respondemus Petrum Diaconum citato libro cap. a. diserte significare se unam Dei Verbi naturam incar taru asserere in .
sensu Curilli: quare ut Cyrillus, ita Petrus aliique Scythae, quorum est communis illa prosessio, ab haeresi Eutychiana fuerunt immunes . Imo testatur Petrus Diaconus unam Dei Verbi nonram inearnasam nihil esse aliud, quam duas naturas ineffabiliter unitar, prudenter ha resim declinans tam Nestorii , quam Eutychetis . Igitur, inquit, Tom. ix. Bibl. ΡP. pag. 296. juxta fauctorum Patrum traditiovem. Domisum nostrum Iegum ori tam in duabus naturis unitis tu i seos-
fusis, idest, divinitatis re bumanitatis, in una persona , sive subsissentia confitemur. Nee illis aequiescentes, qui suam Dei Verbi naturam incarnatam praedicantes venerabilis Chaleedouensis Coueini fidem refugiunt; nee illos admittentes, qui duas naturas dolose pronuntian=es vivam Dei Verbi naturam tuearnatam minime eonfitentur, exsimanter boe duarum naturarum profestoni contrarium e quasi aliquid aliud, quam duas naturas luessabiliter unitar, una Dei Verbi satura tuearnara signi et, beato Grillo Alexasdrinae eisitatis Anti te ad Sueeessum Episcopum D Oeaefariae ita seribente r Si enim unam naturam dicentes Dei Verbi laeuissemus non inferemtes inearuatam, sed vetari abseeienter dispensationem , erat illis forsitan non improbabilis sermo simulantibus interrogare, Ubi es in humanitate perfectio, sui quomodo substantia nostra subsistit Quoniam vero, ct perfectio quae in humauitate est. O essentiae nos,ae manifestatio illata es per id quod dictam est
Inearnati jam deferant arundineam virgam sibimet Iunonentes. Satne est tam expressa professio ξ Additur cap. v. pag. 197. recipi a Scythis Monachis cum aliis conciliis , sanctum 9 venerabile quod apud Chalcedonem relebratum es, amplesti epistolas quoque beati Leonis , anathematigari universos tantraria dogmatibus Ecclesiae sentiem ter, facta expressa montione Theodori Mopsuestent. Nestorii, Eutychetis , Sc Dioscori. Atque haec fidei professio merito ab Africanis
'atrihus commendata , nonne susticit ad abstergendam a Scythis quamlibet notam haeresis 3 nonne omnes adversariorum objectiones
effringit Hac itaque absolvi potest apologetica pro Scythis Monachis
337쪽
An Chrisui sit Sacerdos secundum ordinem Melchisedech Z
VARiλε suerunt circa Melchisedechum placita, ante propositae quae stionis solutionem ad examen revocanda . Melchisedeciani enim haeretici, de quibus lib. II. h. Lν. Epiphanius, & S. P. Augustinus de Haeres. h. xxx Iv. illum opinati sunt praeclaram quamdam Virtutem Christo superiorem , quae ad benedicendum Abrahamo ἡ casci descenderit: cuius haeresis cum Tertulliano de Praesic. Sc Theodoreto lib. a. haer. fab. auctorem faciunt Τheodorum quemdam Argentarium , sive Theodotum ; sed Epiphanius ibidem appellat Melchisedecianos a Theodotianis avulyos. llierax, aut Hieracha, quem ferunt vixisse imperante Severo , Vir Aegyptiacis, Graecisque literis imbutus tradidit Melchisedec esse Spiritum sanctum : quam opinionem refutat eo locinum. s & haeresi Lxul I. n. 7. Epiphanius, ct in Epistola ad Evangelium presbyterum Tom. II. pag. s o. edit. Martian. c alias ta6. ad Evagrium magnus Hieronymus illam trihuit imperito Scriptori , ei fortassis , qui edidit quaestiones rejectas a doctissimis Mauro-Benedictinis in Appendicem Tom. ii I. Operum S. Augustini, ubi q. clx. pag. Io6. idem error propugnatur : nam id conjectant Vindingus noster in Critico Augustiniano pag. S Martianaetis in notis ad praecitatam Hieronymi Epistolam . Origenes , & Didumus eb prolapsi sunt, ut Melchitedechum Angelum dicerent, uti refert ibidem Hieronymus et huiusque opinionis meminit etiam Augustinus q. Lxxi l. inta. Cenesim . Nonnulli denique arbitrati sunt Melchisedeci nomen , non proprium esse, sed appellativum , eoque solum Dei filium significari; quod post Novatores quosdam alios prolixe nititur demonstrare Cu-naeus in Traeh. de Republ. Hebr. lib. ili. cap. I. refutatus a Natali Alex. dist. 3. iv iii. M. Aet. & a Friderico Κoerbero Lutherano de
Melchisedeco in Typo, ct Anti typo .
Inter eos Uero, qui Melchisedecum saniori judicio hominem existimarunt, occurrit primo eorum sententia , qui ipsum fuisse putant Semum filium Noe r quam sententiam Epiphanius h. LV. num. 6. inter somnia connumerat , tribuitque Samaritanis . At Hieronymus inis
Quaestionibus Haebraicis Tom. a. pag. seto. tribuit Hebraeis, nec illam aperte refellit: quod S repetit laudata epistola ad Evangelium . Tventur hanc sententiam Targum Ierosolymitanum , Abenezra, Baal Hatturim , neque improbabilis ea videtur Lyrano , Abulen si , Tor-niello, Uiltalpando , Eugubino, aliisque doctissimis Interpretibus. Communior tamen videtur quae asserit Melchisedecum fuisse hominem indigenam , ct genere Chananaeum et quam sententiam , cum per multi Dissiliaco by Corale
338쪽
Liber Vicesirruas septimus. Cap. VII. 33t
multi erudite propugnent, breviter ac nervose vindicant Salianus alannum M. et Ii 8. & Controversia l8. Capi succus. Quorumdam Iudaeorum opinio , autumantium Melchisedecum suisse filium scorti . ideoque ipsus genealogiam in sacris literis praetermitti, adeo seurrilis est, adeo impia, ut vix digna sit quae recenseatur; meritoque refellitur ab Epiphanio n. I. refutatur a Torniello ad annum M. aii R.& risu excipitur ab omnibus tam Catholicis , quam haereticis . Hujus generis sunt futiles aliae opiniones a Koerbero citatae I. i6. illa praesertatim , quae tenet Melchisedecum ideo ignotum esse S absque genealogia, quia ejus imprecationibus terra ima dehiscens ipsius parentes . consanguineosque omnes deglutierit. Atque his enarratis sententiam exponemus nostram, postea quaestionem de Sacerdotio Christi instituemus adversus innumeras Novatorum phalanges : qui cum negent in Missa νerum offerri Deo sacrificium , inficia utur quoque oblationem panis & vini, de qua Gen. X i v. i8. suisse typum Eucharistiae, ob eamque rationem Christum a l salmographo, & ah Apostolo dici Sacerdotem secandum ordinem Melebisedere. PRoposiTro I. Melchisedec non suit Angelus, neque Virtus quaedam caelestis, neque Spiritus sanctus , neque ipse Dei filius.
Demonstratur i. Melchisedec fuit verus homo: duo enim characteres ei tribuuntur Gen. xlv. 18. quorum uterque non nisi homini convenit; unus est Rex Salem, terrenae nempe civitatis, sive fuerit Iebus aut Ierosolima , ut inquit Iosephus lib. v I l. de Bello cap. 18. nune lib. V r. cap. io. sive, ut probabilius censet Hieronymus epist. ad
Evangelium , civitas alia, vel oppidum juxta Sothopolim . Character alter est Saeerdos Dei altissimi; Sacerdotis vero munus solis hominibus fuit demandatum, ut primogenitis in lege naturali, & filiis Aaron , ac Levitis in lege scripta : quare Apostolus ad Hebraeos cap. v. l. ait omnem Pontificem ex hominibus assumptum esse. l I. Etsi Apostolus eap. V M. eiusdem epistolae v. g. appellat Melchisedecum siue patre ,
ne matre , sine genealogia, non ad significandum illum non esse hominem , quemadmodum autumant adversarii; non ad innuendum illum fuisse spurium , ut commenti sunt quidam Hebraeorum , non ob ejusdem in amnes imprecationem , ut demonstrat ipsius egregia virtus ,
typi dignitas, nominisque celebris commendatio; sed quia Scriptura
ejus genus ac posteritatem non enarrat, vertente Syro, Gujus nocpater nec mater scripti furet in Reuealogiis, S propria significatione
vocabuli ho-oime commonstrante, non virum genus nullum habentem , sed cujus origo literis non est prodita r licet, inquam, id scribat Apostolus; attamen versu 6. proximo ait genitum esse Melchisedecum ex hominibus , sed ejus generationem minime recenseri inta Hebraeorum genealogiis: id quippe sonant ca verba , Cujus autem generatio non an meratur is eis, idest, ιξ' - , ut habet Graecus, Τ t et ex Diuitiam by Corale
339쪽
332 De Τheologicis Disciplinis
ex eis, ex eorum majoribus. Unde recte illustris Estius in hunc Iocumeme innuitur Melebsedere non prorsus earere genere q. qui enim dieit genus ejus non recenseri ἐπter illor, aut ex illis se tuite signi at eum aliunde genus babere. Imo Epiphanius num. . Ex aliis homiribus , quam Istaelitis tenus illius pertexitur. Ouid ergo cum innuatur Melchisedec ex hominibus genitus , oportet ut illum hominem fateamur. III. Nomen Melchisedec non appellativum est, ut quidam autumant, sed proprium s nam litera Iod inscripta in hebraica voce p TU D, Melchisedech, cum non sit nota pronominis, vel regiminis, ochet ine proprii nominis ebaracteri tea, ut in nomine filii Saul, v vi , , Melebi ab, 3.Reg.xxxI. a. in nomine filii Iechoniae, nMelchiram, I .Paralip.m. I9. in nomine rexis Gerarae abci' es, Abime-Deb, Gen. xπ. a. in nomine uxoris Nabal Abigail , t.Reg.XXU. g. in nomine filii Beria, , Melebiel, Gen. xLVI. i . aliisque in locis plurimis. Omnes quoque Versiones , ut demonstrat in differt. de Melchisedecho Martinus Uan-Rcin k. ix. evincunt Melchisedechi nomen proprium esse: quicquid scribant loco citato Cunaeus , S in Locis ad Ps. IIo. E Medinus. Quare assentiendum non est Caietano , qui Comment. in Genes ait appellativum esse, & commune regibus S lem: quamquam opinio Caietani nullatenus sententiae oppositae suffragatur, quippe etiam Pharao, Xerses , Caesar , aliaque vocabula eiusdemodi pluribus sunt communia , & tamen nonnisi de hominibus enuntiantur. Itaque Melchisedech proprium nomen est; atque ex ipsis nomine , ex genere Hebraeis extraneo, ct ex dignitate sacerdotis ac regis liquet eumdem verum fuisse hominem . Generatim demonstrata thesis , ctiam quoad fingulas partes confirmatur . Et quidem Melchisedec non suisse Angelum constat ex priori momento, nam Angelis incorporeis non con Venit externum offer
re Deo sacrificium , quod munus est Sacerdotum , ut inquit Estius. Ex eo etiam , quod Molchisedech dicatur Rex Salem , nequit ham sententia firmo talo consistere: visibile quippe civitatis regimen homini, non angelo demandatur, cum sit inter principem ac populum civilis societas. Deinde Melchisedeeum non esse filium Dei evidens est ex Epist. Pauli ad Hebraeos : nam ibidem cap. vis. dicitur Melchisedecas itaturAlio Dei; quis autem recte dieitur similis sibi ipsi Z In Graeco etiam pro si ilatus habetur ἀφωμωμίνω, quo vocabuIo non significatur omnimoda similitudo, sed analogia typi eum re significata: unde vertit Syrus , D similitudinem Filii Dei perωauet ροπι catas Har. His ergo verbis Melchisedech Filio Dei ostenditur minor . In eodem cap. nec non Psalmo cix. Christus appellatur Sacerdos secundum ordinem Melebiserieb: quis vero proprie dicitur Sacerdos see'ηdum ordinem, ritumque Di ipsius Praeterea Christus , festinia ad oblationem iaciendam , semeI apparuit, ut inquit Apostolus e
340쪽
Liber Vicesimus septimus. Cap. VII. 33 3
dem e p. cap. IX. 26. Denique Melchisedecurri non esse Spiritum sanctum praeter producta argumenta haec evincunt. Nunquam legitur Spiritum sanctum carnem induisse : quomodo ergo in persona Melchisedech latitabat 3 Ac si Melchisedech est Rex Salem , terrenae civitatis ineola , Filii Dei typus, illoque minor, quis nisi penitus caecutiat, eumdem dixerit Spiritum sanctum p Tandem cum omnis sacerdos sit inferior Deo , ct huic in subjectionis tesseram Osserat munera ac sacrificia , necessiim eli deprimat cum Macedonianis Spiritum sanctum ad sortem creaturarum quisquis illum cum Melchisedeco confundit. Hinc Hieronymus laudata ad Evangelium epistola : Si omnes repuleris , tam rerte spiritualem interpretem non recipies, qui imperitas
fermone 9seientia Melchise eo Spiritum fautrum pronansavit, ut
illud verissimum eo robarit, quod apud Graeos canitur , Imperitia eonfidentiam , erudito timorem creat. Est sententia ista Thucydidi Llib. 3. --- μν θρίσις , λοίσι- δἐ οκυν φέρω .PROPOSITIO II. Incertum est, an Melchisedee fuerit Sem filius Noe, an Chananaeus genere; quamquam videatur haec postrema opinio probabilior praecedenti. Fuisse enim Semum auctore Hieronymo citata epist. & in quaest. Hebraicis, tenent quam plures& sere omnes Iudaei: & licet Epiphanius haeres. LV. num. 6. sequutus thronologiam xxx. mathematico argumento demonstret Semum eo tempore, quo Abrahamo occurrit Melchisedechus , fuisse mortuum ; attamen juxta communiter re ceptam supputationem adhuc erat seperstes , vixitque usque ad annum M. ass8. Isaacii filii Abraham quinquagesimum : unde recte ibidem Hieronymus inquit: Suppurantes annos visae ipsius osteπdum eum od L ae noue vixisse , omnesque primogenitos Noe , doneesacerdotis
faveretur Aaron, fuisse 'oti es. Verum hoc argumentum non Uidetur prorsus invictum. Ex quo enim vixerit Sem ad Isaac usque, non insertur fuisse regem ac Sacerdotem illum, qui Abrahamo occurrit: neque verum est Semum fuisse primogenitum Noe, cum major natusuerit Iaphet, ut liquet ex Genes. x. a. ideoque Genes. v. Sem priusquam Iaphet inter filios Noe commemoratur, quoniam de Sem Ηebraei, de Iaphet populus Gentium natus est: idque exacta chronolo gia possum demonstrare , quippe ex V. Genesis 3 2. Noe operam gi gnendis liberis primum dedit, cum quingentorum esset annorum, idest, anno M. & Sem biennio post diluvium , idest, anno I 6s8. cum esset centum annorum genuit Arphaxad , ex Genes XI. ID. Itaque Sem natus est anno M. Iss8. ct Iaphet anno M. iss6. corruitque tra ditio illa Hebraeorum deprompta ex primogenitorum dignitate. Im nec traditio ista videtur inter Hebraeos communis: nam Iosephus I.VII. de Bello cap. 38. sive libro vi. cap. io. scribit conditorem urbis &lam fuisse Chana meorum Quastam: ab ipsa traditione recedit AG c