장음표시 사용
81쪽
innocens non reluctans sanguinem sundit pro impiis ἰ apparet, ut scriabit Ep. I9o. Bernardus , Iniquitas malignantium , ct pietas patieulis. Arguunt in super: Repugnat rationi, quod Verbum Dei descenderit in uterum Virginis . Si enim Deus uhique est, quomodo famis est prasens ubi non erat 7 Praeterea si est immutabilis , quo pacto illi accessit, ut vere S substantialiter fieret homo P Quod si mirabili nexu divinitas , S humanitas in una Persona copulatae sunt, quid aliud erit divinitas praeterquam pars quaedam unius Christi Illud denique imperceptibile est, humanam naturam esse in Christo persectam , ct nihilominus propria carere subsistentia , in duplici natura subsistere personam unam, atque tam dispares substantias, hominem Deumque posse simul substantiali vinculo colligari. Respondemus haec quidem superexcedere acumen tardiuscula mentis nostrae ; sed ubi testimonia Domini credibilia facta sunt nimis . capti υari in obsequium fidei ratio debet humana . Ne haec repugnantia
videantur , dicimus Deum ubique praesentem esse per immensita terr , non tamen ubique semper eadem , si effecta sola attendantur producercia Praesentia illa per immensita tein constat ratione, cfluctuum divinorum variatio constat experimento. Explicabat Theodorus Aba- cura, cujus opera extant Tomo Bibl. PP. xvi., horum cohaerentiam exemplo humanarum perceptionum , ct idearum , quae sunt quidem nobis intimae, & fiunt tamen alia ratione praesentes, dum eas mentere Volvimus reminiscentia . Fuit ergo a creatione Virginis ei praesens Dei Verbum immensitate, & in incarnatione factum est praesens a Gsumptione humanitatis . Nec tamen subiit aliquam mutationem , quUniam nec in naturam humanam divina conversa est, neque huic accessit cujuspiam formae acquisitio e sed tota mutatio tenet te ex parte na
turae humanae assumptae in diνinae naturae consortium . Non igitur mutatus est Deus, quemadmodum nec mutatus cst dum mundum condidit , & accessit ei per rerum productionem denominatio Creatoris, Et Domini. Recole quae diximus de Divina immuta hil state lib. II. cap. 4. At, inquis, nonne factum est Verbum uere, ac sii bstantialiter homo Ita quidem: sed factum est homo non eonversione divinitatis tu earnem, sed assumptione humanitatii in Deum: in qua assiimptione Ierbum Dost non perficitur, sed perficit: non immutatur, sed mutat; veluti dum sapientia humanam mentem irradians, vos i a mutatiar, inquit Augustinus quaest. I. inter LXXX I i i sed hominem mutat, quem desulto sapientem facit.
Nexus, sive unio duarum in Christo naturarum non est Vincu- Ium duorum , quae se mutuo perficiant, sed quorum unum persci utuCab alio et in quo sensu absurdum non est divinitatem uniri humanitati ἔneque illa est pars recipiens ab ista existentiam , S complementur νν sed est ipsum Uerhum, ac Persona divina humanitatem adsumens , ac
82쪽
Liber Vicesimus quintus . Cap. XI. 7s
propriam illi communicans subsistentiam . Neque per hoc quod natura humana propria subsistentia careat, impersecta dicenda est; non enim subsistentia addit ad sibstantiam sormam aliquam, vel ensitatem e sed illud dieitur per se subsistere , quod est sui iuris, & alteri incommunicabile . Melius est autem esse juris divini, quam humani, ct uniri communicatione substantiali divino Verbo , quam ab illo divelli. Percipitur quodammodo eamdem Personam duas in se habere naturas , si illius summa virtus attendatur ; nam ct eadem veritas in pluribus voluminibus conscripta est. Ita absque ulla contradictione dispares substantiae possunt uniri, si una regatur ab alia, uti nectuntur in homine anima rationalis, ct caro . llis lucem asserent, quae diximus gib. vii. cap. 6., ct quae infra dicentur in II. Eutychiana . Ultimo objiciunt Saraceni: Venit Christus , sed non est ille Propheta , ac summus legislator , quem arbitrantur Christiani. Si san-etificatus est a Ioanne , quomodo erat in eo plenitudo sanditificationis, ct gratiae λ Deinde dum venit Moses , damnatus est cultus idolorum rdum venit Christus abolita suit lex Mosis . Ergo dum venit Mahume-tes , cessavit Icx Christi et ideoque Mahumetes est Propheta magnus missius a Deo in lucem gentium , R in salutein populorum . Resp. Baptizatum fuisse Christum a Ioanne , non ut sanctificaretur ab illo, qui ipsum Christum condigna laude celebravit, sed ut exerceret humilitatem , ut sanctificaret sui baptismatis clementum , ut proximae praedicationis divinum re naret praeconium. Nec implicat contradictionem tingi eodem baptismate Dominum , ac servum, quem admodum Saraceni eodem in balneo abluuntur a famulis . Christus adveniens post legem Moss est verus Messias , quoniam ab ipsa lege Mo- sis , in qua viguit Spiritus veritatis , habet testimonium . Mahumed autem veniens post Christum nequit esse verus Propheta , quoniam in Evangelio Christi, in quo Spiritus sanctus locutus est , non praedicuntur nili Pseudoprophetae, a quibus ut caveamus praecipitur. Nam quod sngunt Turcae dixisse Christum , Mittam vobis frubetam Mahu- metem, Sc haec verba suisse a nobis expuncta, facile revincitur provocando imperitos ad vaticinationes de perpetua Christi doctrina , &ad Codices ante tempora Mahumetis conscriptos . Debet autem, ut aiebat Abacura , quisquis producit chirographum adversus scenoris debitorem , repelli a Iudice, si nihil eorum inscripta sint, quae poscuntur . Sed contra Saracenos disputatum in lib. XX II. cap. 2. TOm. I U. pag. 36P. Dipit ros ov
83쪽
Messiae , ut carnem sumeret, eaussam fuisse peceatum AR
humanique generis perditionem.
OUAεRENTI cur divinum Verbum humanam induerit naturam,
respondent una voce Theologi caussam suisse Generis humani reparationem . Sed aliam quoque rationem Scotistae assignant, ut scilicet magisterio suo, regimine, atque communione homines exornais ret, atque ad consortium divinitatis eveheret. Imo praHefinitam ambitrantur Verbi Dearnationem , priusquam divino decreto statueretur
productio hominum; postea vero praevis a Adami culpa definitum fuisse, ut filius Dei jam in mundum venturus universarum Creaturarum Caput, & Princeps , adveniret assiimpto mortali corpore , ut morte
sua hominem perditum repararet. Amplexati sunt opinionem Scotietiam Catharinus , Suarea , ct Ysanaberius ς sed illam major pars Theologorum refellit, & etiam Nicolaus I Hermiater alias Scoti studiosissimuS. PRopos Tro. Venit Christus ad redimendum humanum genus, nec advenisset, si Adam perseverasset in gratia . Demonstratur i. Quoniam hanc unam Dominicae Dearnationis caussam nobis divinae scripturae proponunt. Legitur enim Matth. XVIII. ti: Venit Filius bominis salvare quod perierat. Et Ioannes III. 17. Non enim misit Deus Filium suum in mundum, aι iudicet mundum , sed ut salvetur mundus per ipsum . Item Lucae π. 3 2. ωπ veni vocare justor, sed peceatores . Apostolus etiam ad Hebraeos II. I 4. inquit: aeuia ergo pueri eommunieaverunt cartii, dr D uini , ct i e simiώ- ter participavit eisdem et ut per mortem destrueret eum, qui habebat mortis imperium, Mest, diabo m. Ioannes in t . Epistola Irr. froseisis, quia ille apparuit, σι peeeata nostra tolleret. Cujus generis extant in Scripturis innumera. Respondere solent his locis assignari aliquam caussam adventus Christi, sed non principem, atque , ut appellant, motivam . Ucrum non videtur responsio haec satis firma: nam in Cap. xvi tr. Matth. exinplicat Christus causam adventus sui exemplo pastoris dimittentis oves reliquas, ut quaerat errantem in solitudine, affrmans se eadem ratione in mundum venisse , ne unus de pusillis suis pereat. Quemadmodum ergo non adiret pastor loca deserta , nisi ovis erraret, ita nota ad renisset Christus in mundum , nisi homo peccasset. Tertio Ioannis capite commendatur Dei caritas propterea quod pro mundi salute i- genitum suum dederit, non autem illum miserit ad exercendam potesatem, atque iudicium. Salus ergo mundi suit Dearnationi; divini Verbi Disitigod by GO
84쪽
Liber Vicesimus quintus. Cap. XII. 7
Verbi princeps causa ; ut etiam quotidie in Symbolo profitemur . Non enim existimandum est , dum nobis divina pietas, ct fidei mysteria
proponuntur, Consectaria quaedam argumenta praedicari, non autem prima, ac praecipua . Cap. Lucae III. Christus citatis verbis rationem
reddit, cur publicanis, ct peccatoribus familiariter uteretur, quia nempe non pro justis , sed pro illis advenerit: id vero non satis apte videretur dictum esse , si ob aliam caussam venisset, quam ob peccatorum expiationem . Paulus etiam , ct Ioannes non aliam ob caus an aiunt Verbum factum carnem , nisi ut destrueret diabolum , tolleret
Demonstratur 2. ex Traditione Patrum . Nam Denaeus Lib. V. cap. 1 . ait: Si non haberet earo salvari, nequaquam Verbum Dei ea- να DLium esset. S. Athanasius Orat. 2. contra Arianos : Verbum nequaquam homo factus fuisseι, nisi causam praebuisset hominum necessitas. Narianetenus Orat. 36: Edirae humanitatis a Deo propter nos suscepta eaussa extitit 3 Profecto , ut nobis salus pararetur. sueuid enim alias easa asscrri possis i Origenes Hom. et . in Num: Si non fuisset pece. tum , non necesse fuerat filium Dei suum fieri, nec opus fuerat ean in earne positam jugulari: sed mansisset hoe, quod tu principio erat,
Deus Verbum . Ambrosius lib. de Incarnat. cap. 6: erat eausta Iu- earnationis . nisi ut caro , quae peccaverat, per se redimeretur ξ Augustinus serm. 8. de Verbis Apostoli: Si homo non periisset, filius bo- minis non venisset; S seriar. 9: Ila eatissa suis veniendi Gripo Domino , nisi peecatores salvos facere . S. Leo serm. I. Pentec: Si homo ad imaginem , ct similitudinem Dei factus in suae honore naturae mansisset , nee diaboliea fraude deeeptas a lege sibi posita per eoueviseeutiam δε- viasset, Creator muudi ereatara non fleret, neque sempiternus temporalitatem subiret, cte. His quidem testimoniis respondere nequeunt Scotistae , a Patribus
unam ex multis caussis , ob quas Deus humanam assiimpsit naturam, proserri οῦ cum expressu assirinent caussam reparationis humanae esse adaequatam, ac principem, nullam aliam asserri posse, eaque sublata minime Christum fuisse venturum . Neque apposite respondent, dum asserunt non quidem in hypothesi quod Adam stetisset, venturum Christum in carne passionibus, suppliciisque obnoxia, sed in carne immortali. Enim vero si nullam aliam veniendi habuit caussam , nisi ut mundum redimeret, Sc salvos faceret peccatores ; profecto non est Cur adsumeret corpus alterius conditionis, & morti minime obnoXium
Deinde in corpore illo impassibili, de quo Scoti assectae vaticinantur sverbum Dei fieret ne caro Fieret ne homo λ Fieret ne creatura Z Id quidem certissime . Maneret ne tantummodo Deus Uerhum , idest ilia illa natura , quam habebat a principio 3 Nullo pacto istud dici potest At laudati Patres tradunt, qnod, nisi Adam peccasset, Dei Verbum factum. Digiti Zod by
85쪽
dis De Theologicis DiscIplinis
factum non esset caro, non homo, non creatura , non tempori subjectum , sed mansisset hoc, quod in principio erat, DeuS Verbum . Igitur Patres diserte docent Deum, sublata caussa peccati, nullo modo in
carne venturum fuisse. SoLvUNTUR OPPOSITIONES.
At argumentantur Scotistae apud Frassen de Inc., ct Mastrium, Hennum , aliosque . Christus praedestinatus est ante praescientiam . Peccati Adae. Do illo enim Iegitur viii. Prov. 22: Dominus possedic me in initio viarumsuorum . Appellatur in Epist. ad Coloss. cap. I. IS-pri ingenitus omnis erecturae . Dicitur in Epistola ad Romanos cap. r.3 et Praedesinatus Hiatis Dei in Oirtute priusquam fieret eoemine David. Vocatur ad Ephes i. aa: Caput super omuem Ecclesiam, ideoque ab illo est etiam gratia , S spiritualis vita Angelorum . In Ep. denique ad
Hebr. eap. i. Christus ut homo dicitur haeres univer rum , rerumque omnium Creator . Ex quibus plures argumentationes subtilis Schola Varie compingit - Solvuntur tamen omnes recta praedictorum locorum explicatione. Verba itaque Proverbiorum vi ii. accipienda sunt de divina Ierbi generatione , ut ostendimus lib. vi i. cap. ia. Et si accipienda contendas de temporali , cxplicanda erunt distributive, ut Christus quatenus Dei Verbum fuerit principium operum creationis , ct quatenus Deus homo fuerit principium operum redemptionis. Dicitur autem ab Apin stolo primogenitui omnis ereaturae, idest, inter omnes CreaturaS Pra excelsus, ac praestantissimus, quod significat in socris literis nomen . Primogeniti, ut Psalmo xxxxvi i i. 28. S Apocalyps i. s. NEm UnigenituS est , neque ratione generationis comparari debet cum creaturis . Dicitur etiam Primogenitus in creatione nova , quia bubegias re. missionem per sanguinem ejus , ut inquit Apostolus versu praccd necnon II. ad Corinth. V. I . Dicitur etiam Primogenitus, quoniam secundum formam Dei ante omnes creaturas genitus est, ut in 1. de Trinit. cap. I a. explicat Augustinus . Atque hunc postremum sensum confirmant verba Apostoli eodem loco: Primogenitas omnis creatura;
quoniam in imo eoudita sunt universa, ct ipse es ante omner, ct omvis in 'se eonstant. In Epistola autem ad Romanos primo falsum est dici Christum praedestinatum priusquam fieret ex semine David , sed antea
rius origo secundum carnem commemoratur, postea praedestinatio . Deinde potuit praedestinatio, licet aeterna , peccati Adae supponere praescientiam . Praeterea Praedestinatas hoc loco idem est , ac maπfe- sux virtute miraculorum , & gloriosa resurrectione ς nam S ita ver
tit Srrus, S quadrat textus Apostoli : inj praeripiaeaius es Filiu
86쪽
Liber Vicesimus quintus Cap. XII. s
tabram cte. Denique Videtur etiam plana & litoralis expositio Chri stum praedestinatum esse ut fieret homo in Dei virtute, Si secundum seiritum sanctificationis , ut mundum redimeret, S se restaret sibi Ec elusiam , ct gratiam peccatoribus impertiretur. In Epistola ad Epheas6, dieitur Christus exaltatus super omnem Ecclesiam , omnemque principatum in hoc saeculo , S in futuro , quoniam Pater per redemiaptionem instauravit OMUM, g de is casis, ct quae tu terra junt in ipse: ideoque fostitans illum o mortuis, ct constituens ad dexterumfuam iueaelestibus exaltavit super omnem Ecclesiam , S militantem quam acquisivit sanguine suo , ct triumphantem, quam instauravit; fuitque Caput hominum, Sc Angelorum omnia subiiciens sub pedibus cius. Postremo in Epistola ad Hebraeos demonstrat Apostolus Christum esse
haeredem universorum , splendorem paternae gloriae, conditorem fe-culorum, & filium Dei naturalem ratione divinae substantia , cui in Incarnatione humana hypostatice conjuncta est: sed hujus Incarnationis Paulus ibidem hanc asseri caussam: Decebat eum eum, prcpter quem omnia , O per quem omula, qui multos Arior in gloriam adduxerat , auHorem salutis eorum per posmum coufummare. Addit Iesiuia gloria illa , & honore coronatum propter pasonem mortis : quae omnia si expendas, Scoti sententiam non corroborant, sed evertunt. Rursius opponunt: Characteres Messiae sunt esse Pastorem , ac Legislatorem , aliique ipsi congruentes etiam siublato peccato. Verum quid inde inseras Z Ut si Deus Pastor, ac legis Conditor , necessaria non est humanae naturae assumptio, quoniam & lsraelitarum fuit Legis lator, Si ductor nondum asti mpta carne : imo testantur divinae literae ut hominem Pastorem esse , quoniam mistiis fuit ad oves , quae perierant, atque pro iis posuit animam suam Tertio objectant auctoritatem Patrum : quos inter Tertullianus de Resurrect. carnis cap. 6. ait in plasmatione Adami Christum fuisse praeintentum, cum limus exprimebatur. Irenaeus pariter scribit lib. I ll.
cap. II. Iamum Griui futuri fuisse 'pum . Augustinus libro i. de Nupt. & conc. in matrimonio Adami, Sc Euae, Christi, Sc Ecclesiae
praesignatum suisse sacramentum ς si in ilia Patres alii tradiderunt. Uerum neque haec quidquam probant: cum enim Deus praedesiniens Redemptorem statuerit, ut ea quae in veteri creatura praecedere debebant , in nova sublimiori modo instaurarentur, dum in tempore sormavit hominem , erant omnia signa ac sacramenta Ecclesiae Christi,
licet Christus fuerit prae testinatus post praescientiam peccati Adae .
Quod tam aperto exemplo demonstro, ut non percipiam, quid repo nere possint Adversarii Fatentur ii Christum non venturum in carne
passibili, nisi Adam peecasset, Si tamen per Augustinum , quem nobis Q ponunt, in sopore Adae praefigurata fuit Christi mors , ct in productione Evae ex latere Adae, a dificatio Ecclesiae ex vulnere lateris Christi. Lege Disitir Orale
87쪽
Iege sermonem ii. de Resurrect. Sc Tract. cxx. in Ioannem . Potuit ergo Christus praesignari in formatione Adae innocentis, quamquam praedestinatus post praevisam Adae praevaricationem. Tandem urgent plura argumenta a ratione petita . Primum est , debuisse summam Dei bonitatem sese ad extra persectissimo modo communicare. Alterum, derogari hujus mysterii excellentiae, si dicatur statutum misso occasione peccati. Tertium , non salvari in hac sententia, quod Deipara a culpa originali fuerit immunis . Quartum , con sequi ex illa praestantissimum medium ad finem ignobiliorem referri. Postremum, S illud consequens esse, quod de peccato Adae gloriari possimus. His breviter, atque ex ordine respondemus , primo argumento nihil probari, tum quia in iis, quae spectant ad gratiam, nullum debitum excogitandum est; tum quia persectissimo modo se bonum infinitum
creaturis communicat, si modum attendas, in rerum singularum creatione, omnia ad persectissimum finem infinita sapientia disponens. Ad alterum dico Incarnationem Dominicam opus esse miscricordiae, misericordiam vero cxerceri occasione miseriae, & eo esse praestanti rem, quo exhibetur indignioribus. Tertium argumentum probat in
Virgine solum debitum contrahendi peccatum , non originarii percati maculam ς ideoque sententia nostra non derogat Deiparae dignitati, sed magis in ea depraedicat priviIegia gratiarum . Quod sequitur facilem pariter habct solutionem , nam finis Dearnationis est manifestatio divinae misericordiae , omnipotentiae , justitiae , & superabundantis gratiae: quo fine nullus excogitari potest praestantior . Ad ultimum dicimus nobis non de peccato gloriandum, sed de divina misericordia, quae novit de malo tanta bona facere, ob quam seliciter cisiit in communem utilitatem communis ruinar atque hoc sensia exultat Ecclesia .
illis vocibus : ODI, eulpa, quae talem ae tamum meruit babere Redemptorem l Haec sussciant de quaestione tanto argumentorum apparatu , quamquam parum necessaria sit, a Scholasticis pertractata. Neque in altera diu versahor, cur Christus tam sero venerit, si regnaverunt ab Adam mors, ct peccatum. Scio caussas haud incongruas proferri, quod maximum beneficium diu fuerat expetendum, quod ob primi parentis superbiam longo tempore humiliandum fuerat humanum genus : quod ad singulare opus misericordiar debuerat princedere diuturnum nostrae calamitatis experimentum: quod tantae Re parationis mysterium complendum erat post omnium steterum atrocitatem , aliasque caussas istiusmodi; de quibus praeclara Scholarum lumina D. Thomas ii . P. q. I. art. s. S D. Bonaventura in il l . Sent. Dist. i. q. 4. Sed cum Patres alii diversa tradant, nolumus nos instrutabilium consiliorum Dei aItitudinem investigare. Certissimum nobis
est. divinae Dearnatisxit dilationem nullatenus obfuisse saluti electo-
88쪽
Liber Vicesimus quIntus . Cap. XIL 8r
rum ς quoniam , ut scribit Augustinus Epist. io a. Salus vera nulli un-μam defuit qui dixnus fuit, ct eui defuit inaus non fuit: er ab exoris dio propagationis humanae usque is em quibusdam ad praemiam, quibusdam ad judicium pradicatur. Disitir Orale
89쪽
In quo praecipua circa divini Verbi
Incarnationem dogmata propugnantur.
V Allo RUR pervicacia devicta , discussisque Ethnicorum erroribus , bullum nobis indicunt haeretici, cta inexpiabile magis , atque exitiosum , quo intentatum ab iis , qui exierunt ex nobis, domesticum dici potest, ac intestinum . Illud quippe ab Ecclesiae incunabulis excitarunt Gnosticorum scientia tu in idi, Valentini , Simonis , Basilidis, ac Saturnini discipuli, Christo tribuentes aerium, & umbratile corpus : inter quorum ineptias evanuerunt quoque Marcionis somnia, caecutiitque delirus , S iners scriptor Apelles. Fugatis vero inanibus horum spectris, atque imaginibus , verissimamque Redemptoris carnem in utero Virginis procreatam Spiritus sancti virtute , necnon clavis per ratam, confossam lanceis, & post devictam mortem Apostolorum manibus eontrectatam singulis fidelibus proluentibus; rationalem animam. partemque humanae naturae nobiliorem ipsi Reparatori ausi sunt denegare prodeuntes quidam ex Arianorum palaestris sub Apollinaris Laci
diceni vexillis, homines iniquissimi , ac perditissimi . Fuerunt , dc qui Di sitiam by Cooste
90쪽
Liber Vicesimus sextus. Cap. I. 83
qui rationalem animum adstruentes , propriis eumdem facultatibus,& naturali prassertim voluntate expoliarunt, appellati ea de causa Nonothelitae , Cyri, Sergii, Pyrrhi, aliorumque praemium gratia ,& auctoritate superbientes . Hi ergo omni imbutum odio bellum in corporis Christi, animique naturam ciere conati sunt. At divinam , proh superi, quanti haereticorum pestilentissimi ab antiqua Ebioni tarum origine ad serpentem adhuc foedam, & veneficam Socinianorum contagionem tentarunt extremis viribus debellaret Verum ne hos iterum in Qenam producam, humanae divinaeque naturae indi lubilemneXum , quem sacer Theologorum coetus appellat uuionem Θpostatiacam, eUertere curarunt , irrito licet conatu , virginei partus , &Deiparae insensissimi hostes Nestoriani: pessime, imperite, sacrilege utramque naturam in unam Commiscere tentavit pugnans adversus Nestorium summa audacia , ac seditiosa lingua Eutychetas . Atque hos omnes, instructo veluti agmine, hac dissertatione excipere, ac propulsare debemus, eos primum, qui Christo denegant assumptam carnem , deinde qui rationalem animum, Vel inditas facultates , cos deismum , qui Deum , ct hominem unam inficiantur personam, aut in una persona unicam commini scuntur naturam. Dum autem juxta Philosophorum consuetudinem a partibus singillatim inspectis ad compositum progrediemur , S aliquam profligandarum haeresium rationem servabimus , haud verebimur illorum reprehensionem , qui de Verbo facto homine disserentes diversam ab hac methodum tenuerunt. Profecto error Felicis , ct Elipandi, & cetera, quae vel Nestorianam, Se Eutychianam haeresim , vel Catholicum de unione hypos latica dogma consequuntur , erunt alterius libri argumentum: nam hujus satis amispla materia est , nostrisque lucubrationibus , S lectorum ponderatione , studioque dignissima .
De Chrisu Inearnatisne in utero intemeratae Hirginii peram.
ΗΟ c itaque libro de ipsa dominicae Dearnationis oeconomIa disputaturus principio disseram de Uirginis conceptione , & as. sumpta in ejus utero a Uerho Dei humana carne . Refellenda autem veniunt hoc in dogmate tria haeresium capita , horrenda admodum ac pestifera. Prima haeresis denegat intemeratae Virginis integritatem: in , quam conspirarunt Ebion, Cerinthus , Carpocrates . Gion, inquit