장음표시 사용
191쪽
Him tinh, diculus est,auod attributum illud in definitione generalis Providentiae poni velit, quod non nisi ad unam rei definitae partem, id est, ad conservitionis Providentiam pertinere vult Tum, an actus ille , ouo Deus res omnes conservat, si vis sive actus potentiae, inter Acholasticos hodieq; controvertituri Plerisq; imbsere omnibus , conservationem actum negativum halκndum, non autem positivum contendentibus , non sine magna veri specie. Sed Remonstrantes istas otiosas disputationes tanti no facigit,ut propter eas velint litigare. Sufficit ipsis, idicant, Deum providentia sua conservare res a se creatas; An conservatio ista sit vis sive actus' tentiae, an actus meriis volantatis negativus,quo vult res creatas nodestruere aut anni hilare, disputandi relinquunt iis, quibus id libet: cus ad Hebr. i. 3. inepte adducitur, praeterquam enim quod non agat de universati Dei providentia, ea de Christi Mediatoris officio, incertum etiam est, an per τὸ Ferre, intelligatur conservatio rerum creatarum, per verbum potentia, intelligatur vis laetus p tentiae, Quo res conservat, imo naud obscurum est, ista oratione ei
phatici longe excellentiora Christo tribui, de quibus jam non est
neces disserere. Quod in descriptionibus mouoru specialis Pr videntiae Dei, quo ad homines ad obedientiam fidei adducendos, Remonstrantes intra Pelagianorum lineas ait consistere, quia nullamgratiae Dei intus operantis mentionem faciunt, id quam sit fal- sumi ineptum, suis locis demonstrabitur, ubi ejus rei tractandae sedes est. Sectione III taxatur Remonstrantium argumentum, quo collegerant, Si Demsciens 9 volens inoladientiam bis peccata, lati e missione permittit, qua posita, non potect non sequi nobedientia, nec ario ex permissione Dei, tanquam sectus ex Da causia sequeretur, ja
Dem omniu peccatoru autor esier, moZeccatum revera peccatum non es
set, nedum aeterna poena dignum Ratio est, inquit Centor, quia Dei permissio, qua hominis voredient ,aut Peccata non, edit,sed patra ri ab homines evenire sinit, non tantum mutabilitatem hominas,Jed etι-am ex ea, De respe tu, certam ali infallibilem homirus ad peccandum inclinationem prusunmit. At haec Censoris ratio, non modo non infringit, scd confarmat etiam argumentum Remonstrantium, Ἐ-mul quid ipse si ens , in siliu suo secreti gerat, Pandit. Nam ex ea patet, Censorem ante permissionem divinam non statuere in homine nisi mutabilitatem,&, quod bene notandum est, ex ea mutabilitate se respectu hominis, necessariam inclinationem hominis ad
192쪽
EXAMEN CENsURAE peccandum, respectu Dei, inclinationem certam atq; infallit,i- em in actum exituram protinus, si modb accedat Dei permissio dilualem Cen cst, si Deus mutabilitatem istam,&, quae errea non impedita necet-- inridis sari. sequitur, inclinationem ad poccandum actione aliqua sua noniae uxorem impcdiat aut reprimat Permistit, itaq; juxta Censorem cst virtutis μ' -- vel actionis istius divinar,sin qua inciniari hominem, innata mutabilitate in malum necelle est, sus dialio, vel non continuatio,sive, ut abj mari, ingenuc loquuntur , subtractio auxilii& gratiar ad nopeccandum necessariae.At hoc est,cx quo Remonstrantes colligunt, non minus necessaria quam evidenti consequentia, malum cx permissione ista divina non aliter, aut non latinus sequi, quam cstectus ex caussa sequitur. Non quasi permissionem propterea cise velint caussam proprie dictam ciscientem mali sive peccati sed quod velint, cam codem loco ac gradu censeri, quo caussa ciliciens censeri selet Caul. cnim deficiens in necessariis ad caussam ciscientem reducitur , uti jam ante diximus. Hanc collectionem adeo evidentem dc certam esse concedit Piscator, ut disertis verbis fateatur in Respons ad duplic Vorstij,parte .pag. x xj. Incretatiorem a Deit radet tinatistu pendere, Muruam essectum a causia Quare,clim Censer inclinationem hominis ex mutabilitate ejus nuciatcm propriam' ac proximam caussam,ccati cis dicit, permissionem autem ante-ceam peccati, non caussam, ludit pueriliter in verbis, ac speciatina in voce causae, o in vocabulo, propria acZroximae eundem plast iii
modum, quo Sophista ille, qui cum lapidem line suspensum abscidisset, sese caussam proximam ac propria casus lapidis istius in sit jecta vasa,negabat Caussam enim motionis istius propria ac proximani fuisse pondus uravitatein lapidis naturalem , non suam inm cisionem,quae antecedens quidem aliquid motionis nisset, sed non caussa motionis aut casus: Dignus certh Sophista, qui ob tam egregiam subtilitate foenum ederet, quem mortui incursarent boves. Censorem eodem plane sensu,quod de permissione divina dicit, intelligere citis, quae immediate his subiicit, evidenter colligitur:
Sequeretur emm, inquit, Deum non tantum permittere, is homo male
legem transtrediatur. βed etiam ut bene agat, ipsus obtempc ς; At hoc, inquit diuin tioni licientia hermissionis, qua NB pe'
tuo observatur in doctrι de Providentia aperte repugnat secundum quam providentiam, Demion.ι non permittit,sed sic: ct operatur; Damem, qua macia, sive peccata nudo modo essicit, sed tantuum perent-nt e gubernas. Ex hisce enim verbis patet phrasin hanc Deum e
193쪽
mittere etc. tum Conseri nihil aliud significare quam Deum non operari, seu non ciscere bonum in homine Eb inso itaq; quod
Deus permisit Adamum pcccare, concludendum cst, Deum non v luisse operari, seu cisceret inum in Adamo, ac proinde Adamum non potuisti non peccare C mutabili naturae raditione, quam actu mutari neccsic crat ad malum , nisi divina virtute actualis mutatio si sterctur ac reprimeretur, sivo,quae bona operari non poterat, nisi Deus in ea bonum operaretur Sc sicci ci. malunt non pote 'rat non operari a cilente tantum divina permissione, id est, non
impeditione , uti verbum permittcndi exponit, non sine emphasi, Centor lin. I.yag. 82. Hoc velle Cenibre,in sequentibus apparebit inultd adhuc latius. Quare quae post haec de permissione disputat, a non sunt nisi operos, nugae idinvolvendu tenebris,quiid per se clam cst.Descriptio permissiono qua Semoni Inanis1acivmanquit,cum ad eam requiri, cunt,u non tanti potentia Voluntatis in sese usu etias tentia libersit, ais a opposita indisserens, sive ut ab omni, inter simul exterea, cessit.ue maneat immunis,absurda, imperseeta, ct ambigua
est. Absurda,irliquit,quia hac definitione ei mihi statuiturante usum berae potentia, qua in laque ad opposita homnim voluntati indiflerentis , Non enim L e agitur de premi liisne Deι,qua Peccatars H, I ed qua pere tu peccatori permittitur. Scholaris distinctio sane,id est,sch bla Sc to digna Quid enim differunt, Peccatore sibi sectatu Poccatori permitti cum Peccator sibi Permittitur, an non peccatu Peccatori, moriarim, permittitur ex sententia Censoris Sane. Peccator enim non potest distinctionem non peccare Conjectura opus est, ut sensus intelligatur. An Peccator sibi relinquitur, cum permittitur homini, nondum peccatori, nem qua
sed qui peccator post it,ut possit bene aut male agere,id est,e
care aut non peccare, si velit Et, an peccatum Precatori permitti catori mimietur, cum homini jam actu Pcccatori, aut peccare volenti, permitti 2 ' P φtur ut pecceti hoc sane sensi videntur verba Centaris intelligenda esse . At, ne phrasin jam examinem, cur oblocro de hac permittione Dei, non autem de illa hic agi dicit' Contrarium verum eit,de illa agitur, non de hac d patriae , quia Remonstrantes diserte ais r-mant,se per permissionem Dei intelligere non Musmodi perniissionem , qua posita non potest non sequi inobedientia sive peccatum quod fit quando re niente Censoris pcccatum Peccatori perinittitur Ged, qua polita, homo duntaxat inobediens esse potest, si quide innitati ita velit, quod fit, qualidi , ex monte Celaioris icccator
sibi relinquitur. Qui enim potest actu inobediens esse , polita por militone,
194쪽
missilone,is potest etiam permissione eadem posita olbediens esse ac manere, si velit Qiii enim potest nolle, potest etiam velle, qui non potest nolle, is etiam non potest velle. De permitsi me itaq; agitur,' Uae non circa actum usumq; voluntatis liberae, hoc vel illud malum appetentis,ac per orgsna sua cilicientis, ut Censor loquitur, sed quae circa potentiam lil eram vertatur : Adde, si de inc Hrmissione ioc loco non agerevir, quomodo permitti haec ad Adamum ipsum nusq; inobedientiam posset extendio Adamus enim non erat Peccator, cum permitteretur ci peccatum imbirat libero arbitrio, id est , potenti voluntatis indiuerenter: aeditus,ad Opposita nimirum, ad bonum ad malum morale, nec non ad alterutrum volandum aut non volendum isti Censeri pie hac eadem a tina sa- tur. Caeterum, descriptio: rem permissionis ad Adamum e Evam extendi etiam deberes, Censor ait quia idcirc dicit est impersectam deli riptionem Remonstrantium , quod ad permissionem inobedientiae Adami Evae adaptari tantum possit At permissio, tua peccatum Peccatori pomittitur ad perimissionem inobedientiae Adamiae Evae adaptari non potest. Dicet i reaste aliquis, Posse etiam id, quod ait Censor de permissione qua peccatum Peccatori permittitur, adaptari ad permissionem istant, quia Deus videbat Adamum ivam jam inclinare in peccatum aiihil autem restare, nisi
ermissionem suam ut peccarent a. tu Sed hoc commentum absurum est Nam juxta Censorem Doeis praevidere non poterat Adamum in peccatum actu inclinare, nisi praesupposita prius sua im mmissione Pro eum αι- Dei semper iciat praefrepponit acia, hiem limina volu ris , qui ad cemim rerum T crum futuritionem, iam in 1 te Dei, tum in rebis, in fundi indam fusci. it Iuxta Calvinum autem, non bla perini isto Dei, sed etiam orcim.rtio, nutu ,et lumi Dei
accedere debet soare,s Centis velit,Deum praevidisse inclinationem illam in Adamo, necesse est ut fiteatur, id faci una vel prae ip- posita jam permissi me hac vel alia Viore. Si dicat, in infinit nibit;si istud evertet Thesin suum .permissionem faciet, rimn ante cedens istius praevitae inclinationis, sed ante Jliens,quod contra directam ejus consessionem .st, quam paulli ante fecit Pergamus. Devide, ait Conscir, cum Uud potentia si e uia hominis voluntati, fit aetas liberum o talem ad unum determinam, in quoti su libertas ad opposit. in in ferens attribuitur haec ratio lane speciem dcci lorem haberet, nisi constaret, quae fit mensin sententia Remonstrantium , quando dicunt, Permissionem veram requirere, ut non
195쪽
tantiim potentia voliintatis j se, sed usus etiam potentiae liber sit. Quo sensu Tantu enim id vibiunt, ne, suis cete ad hoc ut quis dicatur vere, vi e noti a rete, sive potens se aliter a rere, quod possit aliter a Noe, iuem veram retalis aut talis circumitantia adlit, aut abiit, sed requiri, ut vel nulla ' ' ' ei adsit aut absit circumstantia, cum sua non possit conlistere ipsum in non agere, vel saltem, ut habeat in ita potestate omnem talem cir- ..i, ii elim stantiam , pro ut libuerit, tollere. Ideo j non sillicit ad hoc, ut illi ei quis jure dicatur liber, c libertati suae re illi, quod voluntates tarditus sit, quae in ei alentia libera cit ad opposita, b d requiritur etiam , ut potentia ut non sit impedita non sufficit ad hoc , ut es sin tenebris aut in tenebrosillimo carcere, adaman 'tinis vinculis ligatus, constri iusq; sedens, si tu posse videre, legere, tu rere, quia potentia videndi praeditus est, qua novit legere,oc locomotivam facultatem habet bene conititutam .llatentia enim haec, etiamsi phylice loquendo , potentia sit ac maneat lilmna , moraliter tam in L cluendo si nudum potentiae nomen est, quia usus potentiae istius impeditus est, ac I=landinistra neci. Quare, ut permissio vera sit, necesse est, ut non modo potentia in se sit libens, 1ed etiam ut potentiae ullis maneat non impeditus: Atq; haec res non tantum in actioniblis externis sive in ii, ,riistis, sed et i biis internis ilicitis locum habet. Eliade, propoli tui: id usus potentiae liberetegit actus voluntatem liberet M terini irati ad unum, quamquam communiter est recepta, tamen nisi benigno sensu intelligatur , non usq; quasi vera est usus enim potentiae liberae, non est nil ipsissima libertas inualis , sive exercitium potentiae liberae ut libera est. Quando ita a potentia libera se ipsam deterni i
nare dicitur ad unum , per usum libertatis suae, sensus profecti, non est Cana determinare se ipsam per usum illum, tanquam per ali habens rationem icitii, irimi, quo fiat, ut ipsa voluntas rum mandat ci iii in actu primo inda Itali iis Nihil minusci sic enim usus aut actio istat riminutu voluntatis, libera actio non esset 'it ensis est iam determinare I 'S se per actum suum secundi ina, ilia a liberi: scietistilis. iv exercitium potentiae liberae ut libera est 1 Virtu i luntatis complet , manet virtus activa complet , ii primo in disterens , etiam tum cum agit, quia nihil in ea est, quate nus virtus activa cst, qu id petat, uti uuiatur, erationem magis:
196쪽
EXAMEN CENsu RAEAlterum quod in descriptione permissionis Censor culpat, est,
quodsi DNperfecti, quia ad permissionem imbeientia dantio Eva
adaptari quivim pote is, non autem ad permisionem qua in corruptis ipsorum oueras colpinituλ' Nam, in Iolis parentibm notaras ante ianum, potent . voluntatis in se itura fuit, c. In posteris tutem ipsorum, in sta
eILatii ini ferens ad opposta Haec censura idcirco vanescit. 'aia Remonstrantes, cum in duclaratione sua de permissione oliudiendi Ε, -- : 68 Obed ei di agunt, iena per lupp inunt liberam obediendi, non didridi iuppo obediendi potentiam, talia in iis qui obediunt, quam qui non obedi nixu s mPς uiat non quasi cana Peccator in fatu corruptionis ex se habeat,sed
.ucatis quia Cain Deli Onanibus, a quibus obedientiana exigit, quae me potentia nova praestari non potest, gratis, liberaliter, c de novo concedit, ita ut, rui obediens cli, idcircb Obediens oenseatur,quia, curo pollet. non obedire, o dit tamen; contra inobediens idcirco, qaia, cum pol set obedire , tamen non vult obedire. De hac rem professo agetur silo loco. Quare, quae de hominibus in statu corruptionis naturaliter consideratis, de de ello, a quae Scriptura eis tribuit, Censor adfert ca sunt vana de impertinentia, prout etiam omnia sequentia, quae pertinciat ad tertium membrum , quo ambiguitatem deicriptionis permistionis conatur ostendere Ratio est, quia Remonstrantes a Treant necelli a te sive servitutem illamie cati, cui homines , per naturae conditioncm subjecti l int, locum non habere sub statu gratiae. Nam statuunt, vocatis omnibus gratiam sussicientem a Deo concedi, ita ut possint a servitute illa liberari,in simul manere in iis voluntatis libertatem, ut pollint cidem si, rubuit manere sis vel , si velint, pro ut etiam illo loco demonstraoitur. Adde tantum his, lucebam diximus, duod descriptio pe missionis, quam Cens br facit, imperfectione illa pla laboret, quam Remonstrantiu delcriptioni tribuit main neutiquam adaptarii test permissioni inobedientiae Adanii Sc Evae Est enim, uti ait, Permisi i ulta peccatum Peccatori perna ictitur At huius nodi peimit,sio uias, danium & Evam in statu integraiatis locum liabere non potuit. Sed, quid mirum cst hoc σοῦ μα commissum hic esse a Cen-ibres Usque adeo haesitat in descriptione permissionis, ut altera non
minus leve ccne eodem spiritu committat. Nam cum pag. 82.diX- is nesse antecedens peccati, non causium, dicit,
197쪽
OB Dei permi ionem. Quod idem sane est,atq; si dix siet,permissi
nem Dei non elle antecedens peccati. Atq; hoc σψαλμα idcircli accuratius notandum est, qudirem totam majoribus multo tenebris involvat. Quis enim mentem Censoris, clim haec scripsit penetret,
vel si optem penulis involutus conceptiones ludet termissio Dei, tu .nti
quae est actus divinae voluntatis in Deo immanens, quo vult non o Permusionem penari in voluntate hominis bonum , Quomodo intelliuibiliter con- i Opi potcli,cile amuncium voluntatis Ueccatoris,tanquam sui ecti, luntati spe
quo ille vult malum operari, d adjunctum quod cum illa voluntate Ueccatoris simul tempore est Aliud est, actum illum divinae voluntatis este conjunctum cum actu voluntatis Peccatoris, ic simul tempore: Aliud illum actum elle adjunctum huius ut subjecti: Istud concipi potest rat hoc quis capiat vel tota philolbphia imbutus Tum,quid hoc ad rem ficit, quod permissio Dei Sc Peccatoris inobedientia simul tempore sint Id non quaeritur: Esto tamen Quae rendum deinde restat, an simul natura sint in si non, utrum prius, utrum posterius , sub qua rationes In hoc scrupulo vertitur rei cardo, id est, Quaeritur, An permisti Dei sit cessatio divinae v luntatis ab openatione , quae necessaria est ad hoc ut homo possit non peccare,proinde qua cestatione posita impossibile est hominem
non peccare : an vero sit cellatio ab operatione, qua hominem jam peccandi v. luntate praeditum , vel quem Deus voluntate peccandi praeditum flaturum praevidet, si cum non impediat, impedire non vult,' ominus peccet Istud si dicatur, tum permissio natura prior est ino dientia in in ea inobedientia , veluti e cauassa necessaria difficiente,fluit si hoc dicatur, tum permissio lipponit litarcam peccandi volitionem in homine, iam sequitur naturae ordine. Quaecunq; aliter de hac red: sputantur tib terminis logicis ea non sunt nisi Scholare fascinum,ad inficiendum oculos imperitiorum Priore sensu permissionem a Censore intelligi ex antecedentibus , Sciatura doctrinae ejus liquet Confirmaturicrd hoc paragrapho , cum ait, permissionem es remisia ct ab operatione cessantu , non autem ope
ramiti volunt.ms Micium. Atqui sine operante Dei voluntate uti
titis,sine Dei operatione impossibile erat Adamo velle bonum operari ex Censoris huius perpetua astertione. Permisso itaq;.qua De us Adamum permisit peccare, antecedens tat peccati causia , per modum caulia deficientis sive remissaeri ab operatione cessantis: ouod ipsim illud est, quod Rcmonstrantes argumento suo conclusum atq; evictum volunt. Hac laeva sectione videtur Censorio
198쪽
luisse censere sententiam Remonstrantium de providentia Dei Irca
peccata, qua negant, Deum ad actiones malas clitemqtiam excitare aut ina pellere, sed revera nihil censities occasionem tantum captavit, ut invidiam sententiae tiam nefariae aThcologis suis amoliretur.
Atq; hoc optime fieri posse credidit, si primum Clarissi viri p. m. Arminiiverba ex disput rius des cacitate Uuiuitia Proria Dei
in mais,hiuic Censurae suae inscrerct Nam is, inquit, nonni kὶ rius dilla inveniuntur , quam in plerisessi nos trorum Theoriorum Scriptis: Deinde,si sententiam sua mi Theologorii caeterorum enunciaret in hunc modum mantummod nobiscicis docent, Deum nec ἀν tu christi o mcc mdi cte quempiam ad aritione malas incitare. Sed vehemenii multiplex ter fallitur,si credat ista ratione satisfici iste se peritis rerum aestima-ώς ςgWV toribus Nam si posterius hoc cum Theologis suis docet, cur itaq; non praeteriit periodum istam Remonstrantium inanimadversam, in qua idem prorsus dicitur meum vid neminem ad actiones malas incitare atq; impellere prianis hoc ipsum censere, postea idem totidon, md pluribus ac significantioribus vocibus dicere, suspectu merit,videri debet. Deinae, quorsum quaeritur, quid istis vocibus tibi velint Remonstrantes priunt enim voces planae latis ac significantes : Si, nouit, Lemoniti antes hoc eodem modo acsensu gant,quo antea negarunt Deum actiones malas, rara malas,propri jubere ais imperare, negationem eorum approbamus. Sin intelligine, Deum sua providentia etiamsua judacia non exercere,aut exequi, c. At,quid hoc est,
Deum judicia sua non exercere aut ex qui uis adeo insanus est, ut verbis hisce, Deus neminem excitat aut impellit ad malas acti nes, istum sensum contineri credat Deum judicia sua non exercere aut equi, aut ut simpliciter negaret in animum inducat Deum j dicia sua exercere dc exequi piolus hic latet, qui indicandus est,
nota autem disert haec verba distingui a verbis sequentibus A minij, quae deinde citat, rii quis haec idem ignificare putet Excitationem impulsionem Dei ac peccata a Providentia Dei exclusam vult, quatinus excitatio Mimpulso significant idem, quod proprie didi i imperium, approbatio, nonici quatenus excitatio cim pultio igniticam vel arcanam Dei motionem vel talem permissimici , quae arcana Dei motioni de proprid dictae excitationi atq; impulsioni aeq.uvalet. Id apparet ex eo , quod Theologos hos secum docere dicat, Deum nec directe, nec in directesquemquam adactiones malas incitare Nihil enim certius cst quampi emti: Thologos diseriis verbis docere, Deum homines ad aetavus --
199쪽
ias incita re velle ct facere ut homines peccent Deum causam esse pereat Adam; Deum opera tam inpi' quam in imp. is; Deum homines ad praras altiones incitare, seω cere, Diahere,' ere, qua pe ita sunt gravia escere Deum occulte apoccata impe re,uti ex Beza, Zanchio,
Martyre Piscatore dcc p lix probarunt Remonstranto variis Scriptis inominatim in Syllabo Testimon quibus contra-Rei stiantium sententia de Praedest ad oculi1 cxhibetur, pag. . 6 xij. ubi pronunciata varia recensent eorum, qui Deum non obscure, cant,autorem peccati, imo, quod paulo ante negavit Censor, peccara pendere a De reprobatione, tanquam esseetam a ea a, ouae Censori huic ignota cile non Dotuerunt, Ex quo efiicitur, Censorem hunc, quando non obstantinus his assirmare audet, Theologos suos docere Deum nec directe nec indirectesquemo iam incitare ad peccatu, aut conscientiae tuae vim sectilia, aut, quoia credere malim, verbum incitandi juxta priorem distinctionem accipi velle, id est, concedere quidem Deum incitare homines ad peccandum , sed non incitare, ut eos proprie peccare jubrat, aut imperet.Aettis enim omnis tenesiae divinae distinguendi H esse , ab actibus letifatoriis hisce prohibet enare precata, ist succretb homines acypeccavim incitat, vel
movenes voluntatem, linguas. membra ec tum ad peccatum,vel non movendo ad coninariam virtutem, unde fiat ut non pollini non
peccare. Quae ex Clarissi viri D.Armiiiij disputatione citat, ea nonnaculo ni in sunt durius dicta,quam quae plerisq; Theologis Calvi Doc D Arin
nisi iratur plerisq; dicit,non enim ignorat esse non paucos qui I p.:
multat Pi luuntur, prout jam ante aenonstravimus, inter quos
otiam liorum unus censendus est, qui ub Bellarminii minet ii licitiam vaseri imi aperuit in Synopsi purioris Themgiae Disput . . Thesca . sed etiam per se verillima , divinam initate, clementia, ac sarientia neutiquam indigna , prout unus horum Censorii fatetur dilertis verbis in eade Synopsi puriorisTheol. qtiam vocat Dii - .Thefas. Quid enim obstat, quominus Deo luceat obiicere homini occasiones, quae per se bonae lint, ter accibdens tamen aptae natae ad irritandum hominem ad peccatum, e dem modo quo opes dicuntur irritamenta malorum, si id nullo alio fine faciat,quam ut creatara miliam exploret an bono constanter adhaerere,in a peccando abstinere vesit, etiam irritamentis incitata; creatura ita comparata sit,ut occasionibus istis possit non cedere,
irritamentis istis aurem non praeberes Nihil hic durum nihil al-Perum, nihil crudum est At incitare hominem , etiam insbntem ad
200쪽
peccatum,vel permittendo, i lcst,remittendo habenas, clitae ad inclinationem lacimini naturalem a malo cohibendam sunt necessariae qua phrasi Censor utitur in hoc ips capite vel arcano instinctu, aut secreta motione voluntatem hominis moderando, seu determinando ad malum 'ocicro cruditate ipsa crudius, de cum divinae majestatis summo opprobrio conjunctum est.
Censura sectionis quartae, arena suae calce est. Cum Remons a te lunt, inquit, Deum actiones, moraliter per se bonas magis diligere, quam nuda personas, oblique nos tros Theologos M MFtic ciniciem nomine videntur reprehendere. I. od doceanti eum quia iam nudas e sonas ab atem elegis adsalutem, ijs usto earnmsaei, aut bonorum operum, T c. intuitu. II quod statuani , Deum per1.nas nudin, id
mera jti titin sanctitate deItituto, grat busti care Utrumq; san. fatentur Remonstrantes scopum suum misse. I. Calvinianam Electionem taxare Calvinianam dico , ne quis fortesper Elcctionem ad salutem intestigat electionem ad gratiam,quae au salutem etiam spectat aendit. ed tamen electio ad salutem propriaenon dicitur. II. Taxare eos, qui asierunt Deu justificare impati, quatenus mapius adlinc est,id cst, antequam adhuc credit, aut fide praeditus est,quae sanctitatis Justitiae materistive quatenus homo nudus, fide, &sic justitiain sanctitate destitutus cst. Atqui, inquit Censor, utrasasertio S. Scriptura tessimoniis nititur. Contrarium veru esse suis lociscemonstrabitur,4 ratio manifesta artuit. Nam Electioncm ouod attinet, Si Electio, de qua testimonia loquuntur, Electionem lignini meritum ficat, qualem Calvini schola statuit, id Christi satisfactio supervacanea statuatur ncceste est Electi enim isti, reconciliari Deo ne-ccsse non habent: cinde, falsum esse statuitur istud Apostoli, fide impulibile est Deo placere, aut Enochum placuisse Deo: Quod ad justificationem attinet, si vitificat Deus impium, crua talem, tum aut fidesjustificationem sequatur necessc est, quo tamen negare se professus est Censor praecedens, aut fidelis, qua talis, impius est,nesi non ii aut cum fide impieta potest consistere. Caeterum, quae hic citan-stificat P tu i a 1 Censore, O iam non expendemus, quia Consis ipse at
utilis loci se profectd talia sint ut contrarium ex iis
solidi aditruere , haud sit aissicile duo tantuna notanda breviter hoc in loco veniunt Primum quod clim Remoni trantes de citionibus senis loquuntur, Censor ab iis op a bona anthio velit intelligi, quatenus ea a fide distinquuntur At hoc land praeter mentem Remonstantium est, qui Fidem in negotio justinciuionis,&quidem