장음표시 사용
121쪽
perante, ' Praeter cateros Judaicurn Newnaeerbissinie actum es eo ad quem deferebantur, qui sebit professi, Judaicam intra urbem Dio rent Oitam, Dei dissimulata origine, imposita genti tributa non pependissent. Interfuisse adolescentula a se meminit Idem, cum a procrin tore, frequentissimo consilio inspiceretur nonag nartim senex, an circumsectus esset. Quam
si si Ddaici calumniam sublatam S. C. Nerva
Imperante demum refert Dio. Agnosco, I sephum a Domitiano δε αν, ut ipse refert, obtinuisse. Sed licet res ita se haberet erga
' Iosephum, cur jam sopitum sibi leonem suscitaret Iosephus, nimia vel intempestiva, N per
tinace religionis suae confessione, cum alienae exprobratione, quam ipsius fortasse amici colerent λ nam usquedum in Christianos saeviret Domitianus, plena erant omnia, Christiano rum aperte religionem suam profitentium. Irsi Caesaris cognati sua Christo nomina dederant; adeo, ut religio Christiana in maximatum auctoritate fuiste videatur. 7. Quae clim ita sint, duo hic Testimonii Flaviani inimicos rogasse vellem. Primum est, cur Iosephus hoc taceret, quod caeteri Iudaei olim & nunc quoque palam confitentur λ de praecipuis rebus quae in hoc Testimonio continentur, intelligo. Tria enim in isto coni,
122쪽
nentur: Iesum miracula fecisse, fuisse Christum, resurrexisse e mortuis postquam passus est subi Pontio Pilato. Iesum Christum fecisse
miracula, Iudaei fatentur: nam eum aiunt, eum miracula fecisse laeva manu, fatentur tamen. De fine ac modo miraculorum tum
enim sola lis erit. Deinde, Christum fuiste qualem qualem agnoscunt, atque gentibus idoneum profitentur Licet autem sibi alium Christum expectent, habemus tamen Vere confitentes adversarios, & nostrum Christum vaticiniis divinis quadam ex parte respondisse. Tum denique negant quidem Christum resur rexisse, sed neque hoc clare asserit Iosephus, sed ait eum apparuisse suis discipulis. Sic illi affirmant ue penes eos fides est 1. At vero cum necdum cellavisset vis Apostolorum mirifica, quid vetat ut Iosephus his credidisse censeatur, licet non eousque progrederetur, Ut palam quoque penitusque fidem nostram amplecteretur. Ego sane semper existimavi, Iose-plium semichristianum esse potuisse. Cum autem ipsi adversarii quandoque concedant, Iosephum non valde res Iudaeorum curavisse; cur ergo illum alibi praedicant in religione sua fuish tam pertinacem ; aut etiam adeo ferocem & iniquum in nostram, ut odio nostri,& amore suorum, male de nostra loqUeretur, etsi sciret sibi capiendos fore inimicos homines, potentes, cognatos Caesaris. Sed de his plura inserius
123쪽
inserius, ne si omnia hic prius Occupem. s quentia nimis sicca videantur. 8. At vero, cum δc nonnulli sic fere crepent, Iosephum ad Gentiles in Archaeologia scripsisse: ideoque summo studio cavisse, nequid minus credibile diceret ; quo factum est, ut de Veteris Testamenti miraculis loquens, saepe quasdam excusationes misceat, quasi neque ipse fidem his haberet, aut timeret, DC fides suis dictis apud gentiles deesset. o 'Iωαἰ-
initor, inquit Philostorgius in ' Sui dae collectaneis. Eum igitur qui sic caute agat. non decere illis se intermiscere narrationibus, quas nec ipse crederet, nec lectores esse credituros putaret. Hos itaque qui sic cogitant f cundo loco rogatos velim, cur Iosephus e Graecis dicere veretur quae ipsi de aliis non minus fidem omnem spuerantibus crederent λcur christum extitisse dubitarent, de quo Pilatus ad Tiberium Caesarem, Cadar vero pleno in senatu, de collocando inter Deos, ipse re, tulisset An miracula fecisse negarent, quae neque Celsus, neque Porphyrius, neque Iulianus ipse Caesar, multis post annis negare pomtuerunt λ Et recens erat tum memoria prod
giorum ab Apostolis editorum, quae fidem Christi miraculis astruerent, quorum in Annalibus
124쪽
nalibus suis mentionem fecerat Phlegon, IIDdriani Libertus, teste ' origerae. Ipsi vero
Gentiles scriptores, de miraculorum patrat ribus ad nauseam Usque narrationeS Oggemni.
An negarent de Christo loqui potuisse Vates, quod ipsi de Vespasiano verum esse dicebant uead quem, Josephum fortasse secuti, vaticinia
de Rege venturo reserre solebant λ Percreb erat, inquit it Suetonius, oriente toto vetus se constans opinio, esse infatis, ut eo tempore δε- Ad profecti rerum potirentvir. Id de Imperatore Romano quantum eventu postea praeuictum patuit, Judaei ad se trahentes rebelgarunt. Hunc etiam refert idem morbos quoque sanavisse. An denique Christi resurrectionem, ex Ap stolorum fide recitatam, ablegarent Gentiles, qui de similibus factis, multa in suis scriptoribus legerant λ hujusmodi enim narrationes exhibent Herodotus, Plato, Valerius Maximus, Plutarchus, Plinius, Diogenes Laertibus, Galenus, denique Theodosius Macrobius. Sed dc Domitiano Imperante, fertur Apollonius Tyanaeus es tam ad funus puellam ad vitam, in ipsa quoque urbe, revoca st e. Si itaque Gentiles hoc de Christo Testimonium culpare Voluissent, utpote minus verisimile;
sane id tum feciiset Iosephus, quod Λ alibi
fecisse reperitur, cum transitum Hebraeorum per
' Lib. II. contr. Cels. li Sueton Vespas. Seo. 4.4
125쪽
per mare Erythrarum exl editioni Alexandri M. per Pelagus Pamphylium similem lacit.
Eos enim, qui sibi hanc narrationem de Chri sto ex fide Apostolorum vitio verterent, tunc etiam ad suas Histbrias amandasset. I, equis putem vim hujus argumenti, quod partim Josephi auctoritate 5 eXemplo comprobavi, et dere conetur, aut minu3 validum elle sentiat, adjiciam quoque Origenis sententiam, qUa possit in tuto latis collocari. Nam cum Celsus Iudaeum introduxistet de Christi resurrectione dubitantem, respondet Origenes, i considerate hoc esse factum ab eo, quasi res esset impossibilis e mortuis aliquem cum eo dem, quod prius habebat, corpore resurgere: hancque addit rationem; ηὐκ A Ρ ειπεν o
, C. Hoc ratiocinium, ut de Iudaeis verisesmuni, sic etiam, licet renitente Origene, gentilibus qui multa fidem superantia admittebant,
' Origen. c. Celsum, Lib. II. pag. ys.
126쪽
tebant, ut supra ostendi, aptissime potest ap plicari. Iosephus igitur, neque quoniam Judaeus esset, neque quia ad gentiles scriberet, quidquam debuit metuere, ne sibi vitio veristeretur, sit quaedam de Iesu Christo vel mirabilia, vel cum nonnulla honoris praefatione, aut veritatis confessione literis mandaret. Prae CipUe Vero cum neque tunc pertinax Iudaismi consessio, aut contra Christianos defensio curii provocatione ac jurgio, quicquam proiiceret 3 neque quemquam offenderet confessio veritatis: satisque proni essent Gentiles ad audiem dum cum voluptate illa de Christo mirabilia, modeste tamen narrata, aeque ac illa quae I sephus de Mosaicis, aliisque narrationibus mi rabilibus in sua scripta retulisset. Nam pauci erant scientiae cupidi, qui non etiam tunc scirecuserent, quis aut qualis esset Christus ille,
de quo tam late nomen esset cum laude cel bratum e cum etiam, ut ait ' Cicero, scias fabulas e quibus titilitas nulla duci potes, cum -- luptate legerent.
8. Porro quoniam jactare solent, adulandi causa Iosephum ea, quae de Christo praedixerint vates, Vespasiano tribuisse, cum libros de Bello judaico con1criberet, adeoque vix esseverisimile, eum postea clan Ares hologiam γderet, mutavisse sententiam: erit operae se
127쪽
tasse pretium si perpendamus, an non etiani adulandi gratia, ea quae de Christo in Archaeologia sunt scripta, literis mandaverit. Priamum enim omnium satis constar, Epaphrod, to auctore & impulsore, Flavium nostrum ad gentis suae Historiam literis tradendam ede damque se appulisse. Hunc ipse Flavius in prooemio asserit doctum fuisse virum, tum Omne genus disciplinarum, tum etiam rerum gestarum scientiae imprimis avidum, ut qui ipse in maximis negotiis, variisque fortunae camhus versatus, in omnibus eximiam indolem prae se tulisset. Istum vero Epaphroditum,
Neronis Libertum fuisse docet ' Tacitus, eumque ii Suidas , sed rectius
fortasse a libelgis Neroni postea Domitiano fuisse scripsit ' Suetonius; a quo etiam capitali poena damnatus est, atque Dione teste n catus. Cujus necis causa factam else conjur tionem idem tradidit. Licet Suetonius ob necem Flavii Clementis, maturatum fuisse D mitiano exitium afferat. Fortas e utrumqUe Verum est. Et ut marte conjuncti sunt, sic etiam in vita erant amicitia & necesilitudine vincti. Hunc igitur Epaphroditum constat in aula Imperatorum, non sine magna omnium existimatione ad extremum Domitiani annum
128쪽
commoratum, a quo propter suspiciones levis. simas, ut erat omnium suspiciosus Domitianus, utque suos ab audacia simili deterreret, fer batur enim Epaphroditus Neroni manus imtulissc est interemptus. Josepho fuerat auctor uti dixi Epaphroditus, Archaeologiam edendiue ea autem est edita duobus aur circiter annis, antequam tolleretur Epaphroditus, . hoc est anno XIII. Domitiani. 9. Erit autem videndum, annon hic Epaphroditus sit ille, de quo Paulus Apostolus aliquoties in Epistolis suis meminit, quique
Paulo in vinculis suis multa signa ac notas benevolentiae praestitit. Hunc sane eundem fuisse cum illo Neronis Liberto, suspicatus sum; quoniam utriusque conditio dc tempus maxime conveniunt. Atque hujus meae suspicionis aliquot indicia dc argumenta, quae hoc admodum esse probabile ostenderent, habebam. ' Paulus enim in Epistola qua de Epaphrodito loquitur, etiam innuit in aula Neronis, aut si malis, in ipsa familia fuisse
plurimos Christianos. Epaphroditum vero illo tempore servili fuisse conditione probant, tum quod Paulus asserit, ' eum in vincula fuisse coniectum, Jc tum quod fuit Phrya, ejusque nomen decurtatum servili modo proferatur. Pr aeter haec, ubi Paulus
129쪽
lit, is ibi quidam Codices Orationum Johan
nis Chrysostomi legunt 'En, χρο isori Hinc quoque recte conjiciemus, 'E'in pes μον atque 'Eαφρῆν unum esse nomen, ut Voluit H. Gr tius, qui etiam ostendit, isthaec nomina comtracta esse e longioribus. Iste autem Epaphro- . ditus, primo quidem NeroniS serVUS, ac postea libertus, in Oesarum familia perstitit, d nec iubente Domitiano plecteretur. Sic ir que & nomen & conditio, atque etiam fortasse patria, Utriusque fortunae e, non miniis aCtempora congruunt, ut eundem esse suspic
Io. Posteaquam haec omnia e mera suspici one ac conjectura orta, silc tamen congruentia reperissem: commodum affuit ' Abrahami Berkelii plena assirmatio, quae animum meUm
statim explevit: hunc Epaphroditum, libertum quidem Neronis, Epicteti vero Philosophi herum, esse proculdubio recensendum i ter illos Christianos, in ipsa Neronis familia degentes, dc esse ipsum qui Paulo vincto, et,
am lubens,nec advocatuS,astiterit: atqUe pro ter eum, hoc es: Christi nomen, fuerit carceri mancipatus. Nam quod est Paulus eum esse-cολL 1φον τῆ haec verha non sunt ita intelligenda ut vulgo. solent, quasi Epaphro-
ll Coloss. IV. ia. ' Praefati in Epicteti Enchirido i Phili p. II. 3o
130쪽
Epaphroditus in morbum incidens de vita sit periclitatus: cum & illud ά θενοῦν, quod ibidem quoque usurpatur, sit pati persecutionem, ut observavit aliud agens ' Johannes Chrysostomus: sed eum tam audacter coram Hero Nerone Pauli causam egisse, ut ipse truder tur in Carcerem. Ideoque, ut in codice Ρωteani vertitur teste ' Casaubono, Parabolanus
fuit de anima sua. Nihil enim obstat quod ii alii testantur ibi legi, Parabolatus fuit de se Mima sua; ' alii denique, Parabolatus est ani--m suam; quae eodem spectant. Nam Par4bolani non sunt qui morbo aegrotant, sed qui sponte sua vitae discrimen ineunt, ut aliis opitulentur. Quo sensu etiam Iosephus usurpat Vocem maXime proprie, ut omnia, in libro de vita sua, ' εκρονα. 5m η τολμη. Cui sumagantur Grammatici. Ex isto Epaphrodito, Christiano ut videtur, vel etiam ex Paulo linso Apostolo, quo cum consueverat Epaphrωditus, eorumque colloquiis de fide Christiana, fortasse etiam ις commentariis, sua omnia vult
ac conjicit Epictetum hausime Berhelius, quae doctrinam redoleant Christianam. Epictetus enim servus quoque fuit Epaphroditi, Ner nis liberti, is σαυλνμαι illius quem laudat I a P UlUS,