장음표시 사용
141쪽
De stylo ac vero sensu Testimo
ι J Eminem jam latet,quantum haec quaestiol l per omne genus hominum celebretur, quorum ut vidimus plurimi locum esse spurium contendunt. Hi labascenti opem veritati se conferre credunt, licet aliquantum ab argumentis, quibus fulcitur fides Christiana a ferre videantur. Ut autem Flavio Iosepho hanc
142쪽
hanc extorqueant peri ham, multa comminiscuntur etiam extrinsecus producta, quae ut ab illis gratis atque leviteT sunt assumpta, facile quoque ut incerta refelluntur. Fundamentum vero incaepti, ad quod tanquam ad sacram anchoram nuperi censores Testimonii
confugiunt, praecipuum est stylus dictionis: quem ut a partibus suis stare putant, ita κρα- smo, in his rebus es te certissimum existimant. Lubens hunc judicem accipio, ea vicissim I ge, ut si a nostris stet partibus, tum protis nus 3c hoc Testimonium fere amissiam rec peretur ue N ad pristinas sedes, quas ei Ios phus in Archaeologia destinaverat, in omne
aevum sine ulla dubitatione retineatur. Pr mum .aUtem erit Operae pretiUm eXquirere,
quomodo hic se expediant, ut stylum esse spurium, ac proinde totam μου esse suppos.
titiam comprobent. Primus aut saltem praecipuus adversarius, qui de stylo Testimonii hujusce sic judicavit; quemque sine ullo eXamine caeteri postea sunt secuti, is est Tanaq. Faber, qui edito super hac re libello, omnem lapidem adversus hoc Testimonium movit; de stylo vero sic decernit potius qUam Argin mentatur. si ius vero, inquit, ' stylus certissiamum in his rebus κώηθιον, quam aperte, si nihAaliud a timenti haberemus, rem inam proderet INemini
' Tan. Faber. Lib. I. Epist. XLIV.
143쪽
Femini profecto homini unquam munus cum alte re comenit, quam Iosepho secum, si haec Ios phi sunt. Ut frigudual ut laxus I haeret, sim dat, balbutit, neque proficit hilum. Male profecto de posteris judicavit, quisquis hanc. niam tam probo scriptori agpnxit, crediditque,
fore neminem a quo doli tam male consuti explicarentur: saltem id accurate decuerat praestari: nam ut ait Conactis, Aliter catuli longe olent,
aliter sues. Is quippe scriptor est Iosephus, qui nihil rennsse, nihil ign e sacere soleat: quod hic contra sit. Mox infit: quod nunc no his prae manibus est, inerter ac putide compositum. Hucusque ille, satis quidem pro imperio. Nam
ut hoc confirmet lev1culas affert rationes ; dc m rationum pondere careat, nec veritate sit adjutus, in quasdam exclamatiunculas divertitur, quae vices rationum suppleant. 2. Whi vero longe alia est sententia. AG sero enim filiam nunquam melius forma sua matrem referre, aut germanos fratres esse siemiliores, quam haec perlocha sit taeteris Iosephi scriptis stylo dc dicendi genere similis. Nam dc verba, dc phrases, dc λεξεως si spectes δέ invicem contuleris, Ut purpura ad purpuram col lata, sic dc ista se mutuo illustrahunt, atque genuina ostendent. Verum tamen antequam de perlochae stylo speciatim tractare incipiam, aliquid generatim de stylo Iosephi praemonendum, in rem nostram fore
144쪽
duximus. Licet autem passim ac promiscue vinces istas, nempe stylum, ac dicendi charactereminc genus usurpaverim ; stylus tamen proriea dicendi genere distinguendus est; ut aliud sit stylus, aliud dicendi genus; cum per Varia dicendi genera stylus idem manere possit, regenus dicendi sit fere rei proprium, stylus v ro scribentis. Nam dicendi genus circa sedimonis quantitatem, stylus circa qualitatem versatur. Dicendi genus non modo sentent, arum Jc verborum pondus atque delectum spectat, sed etiam sensunt. . At vero stylus de sensu parum sollicitus, in sola verborum rephrasium electione versatur: quae phrasturn aut verborum electio cuilibet auctori live casu, sive potius studio & eaeercitatione frequentius usurpatorum, in Oratione characterem aut ciniorem inducit, quem stylum, docti soleant nuncupare. Adest etiam- quaedam scinionis formatio dc circumscriptio, hoc est verborum nominUmqUe, una cum particularum orationis certa dispositione, eodem modo & ordine sis, inde quasi familiariter recurrentium, UnUmrque totius orationis sonuim, Ut loquitur Cicero, efficientium, quem non solent alii obse Vare: quique aequo varius est ac lint hominum ingenia, itudiorumqUe rationes. . .Hinc in Ut ne quidem eidem homini: constans sit semper ItylUS, inutatiS rerum, . temporum, Vel studForum rationibus. Nam dicet L cendi genus sit
145쪽
sit vel tenue, vel mediocre, vel uber & magni. ficum, quae sunt tria dicendi genera ab auctoribus usurpari solita ue etsi quoque verba &phrases quaedam sint propriae cuique generi deligendae, nullus tamen erit stylus manifestus, nisi easdem phrases & verba atque Verborum phrasiumque sormationes saepius occurrentes reperiamus. Nunc Vero isthaec omnia Iosephus qua tractet arte VideamUS. Is autein Iosephus est scriptor, qui polite atque Ornato loquitur, & graecarum literarum est peritisi,mus; ut nequeam eorum accedere sententiae, qui eum judicant more Hellenistarum perorare ue siquidem eos Hellenistas velint esse Iudaeos, qui non graecam phrasin, sed idiomate ii braeo corruptam usurpabant. Josephus enim prorsus graece loquitur, ut nequidem melius, ut mea fert opinio, quisquam scribere possit.
3. Quod ad ejus igitur stylum spectat, hoc
est phrasium verborumque saepius usurpat rum delectum, ut in dicendi genere, sic quoque in stylo varius est. Nam in libro de Maccabaeis, ut passim in orationibus, re in quibusdam narrationibus, est sublimis atque magnificus. In aliis vero in mediocrem dicendi rationem quandoque delabitur; in tenuem rari-US aut nunquam adeo, ut quod illi a quibusdam est attributum, graeCorum Livius nuncupari jure mereatur. Quoad stylum vero, ut multa scripsit, ita quoque varius est ; licet
146쪽
non sit admodum varietas ista manifesta. FDctum est tamen ut in quibusdam libris quibuDdam utatur phrasibus, quas in aliis negligit. Hinc est, ut ista diligenter excutienti comparuerit, alium esse stylum librorum de Bello Iudaico h libris Archaeologiae, alium esse sty
lum quoque librorum contra Appionem, albumque prorsus orationis de Maccabaeis. Quodque non leviter est observandum, alius est stylus librorum Archaeologiae Iudaicae priorum, alius vero posteriorum: hoc est, verba quaedam atque locutiones in posterioribus frequentiuS comparentes, raritis in prioribus abhibentur. Quinetiam saepe factum est, ut quibusdam libris quasdam interponat phrases, quae nusquam alibi observari potuerunt. Si qua tamen est in ejus stylo differentia, ea talis est, ut saltem ab eodem producta videatura neque major est ac sint inter fratres geminos, aut iisdem prognatos parentibus oris forma& differentia. Quorum ne fides dictis desit, in sequentibus aliquot exempla subjeci; cum plura possem si tanti esset ; Utque Omnem in villandi ansam praeriperem, si contigisset, quod tamen in hac perlocha factum fuisse nego, ut in hac Iosephus a caeteris ejus, scriptis & orditione diverteretur. Tantum enim abest ut hoc illi contigerit, ut contrarium potius a pareat. talo proxima sunt alia scripta, eo
quoque perlochae simillima. Κ Α. Ηorum
147쪽
4. Horum autem causas indagare, qUemadmodum non inutile forsan erit; ita nec ab instiruto nostro alienum. Quoniam inultUm
intersit ea summa conquirere diligentia, quae vel nebulonis imposturam, si qua sit impostura, vel ipsius scriptoris indolem atque ingeni, um illustrare possint. Primum enim locus, tempus, dc lectio varia, aliquid in sermone solent innovare. Deinde potes: etiam Hibstoriae scriptoris stylum mutare, non modo rerum Jc materiae differentia, sed & stylus m dusque dicendi, quibus usi sunt auctores illi,
quorum subsidio 1uam recentior comparaverit. Denique nonnihil huc confert, correctorum
amicorumque sedulus labor & ingenium, qui si plures. uit vario tempore varii fuerint, prout cuique sua magis placent ; sic quoque nomi-hil a se invicem immutari neceste est ea, quae judicio sint submissa variorum. s. auae quidem omnia in Fiqvio Iosepho concurrunt, variae lectionis studiorumque viro, variisque si quis alius fulto praestidiis, scriptorumque monumentis. Siquidem ea quae scripsit is libris de Archaeologia non modo sua non sunt, sed e peregrina quoque lingua conversa. Hebraei priorum materiam suppeditarunt, Graeci vero posteriorum. Sed Hist riam de Bello Iudaico ipse composuit. Hinc& illa fortasse 1 caeteris aliquantum disteri. Porro etiam, non omnia sunt codem scriptatem rore,
148쪽
tempore, neque iisdem elaborata subsidiis. Varios denique correctores advocavisse certum est, .quippe quod illud de se contra Appionem scribendo, jactans ut puto, profiteatur. Ait enim libro primo, χρηαψ r τίω
προαξεων τί e Amri Q lod si istO8 σαυε τ,υς, non correctores Voces, sed adjutores, jam mirum non esset, etsi major cerneretur in styIO differentia, quam sit ea quam nunc in ejus scriptis videmUS.
6. Eum igitur, qui aliqua peri ha Iosephi
libros suffarcire voluerit, horum omnium non sollim mill e acutissimum indagatorem, & Oh- servatorem diligentissimum, sed etiam omnino memorem. inae cum ita sint, peri cham nostram a nemine interpolatam fuisse hinc concludo ; nam hisce omnibus spectatis, ea cum caeteris Iosephi scriptis ac rate convenit: proximis locis es: simillima, nec est aliena hremotioribus. Stulte tamen aiunt hanc imposturam fuisse consarcinatam, licet Eusebium Pamphili, virum maximum auctorem habuerit. Ego vero sic sentio; si haec sit dolo conficta, Iosepho consuta, altero, eum mirabili quadam arte usum et se, qui adeo dolum suum astu coluerit, ut quod longe post Iosephi aetatem texturae consulum volunt, potiuSUna cum subtemine contextum existimem.
Ideoque perlocha ista non alium quam Jose-Κ a phum
149쪽
phum auctorem habere potuit ; quia si fuisset
inserta, fraus illa tam diu latere non potuisset 7. Quoniam autem illi ad stylum, certissi,mum indicium, provocant, accipio conditi nem vicissim rogo, ut postposito partium studio, ipsi non testentur de stylo, qui partes accusatoris Occupant. Ne quod olim sunt professi, inviti negare recusent. Ipse de suo det testimonium opere Iosephus. Eum ego solum dabo testem amplissimum, dc omni eXCeptione majorem. Hunc si testem admittant, nullius ego judicium vel arbitrium detrectabo. Istam enim perlocham, quam seditum esse Iosephi negant, ipse si revivisceret Iosephus proculdubio ut suam agnosceret. Quippe quod formam orisque characterem, quem Josephus indidit, non magis immutatum esse scio longo temporis intervallo, quam sint caetera, quae ab ipso vel ab aliis ejusdem aetatis sunt auctoribus producta. Ejus formam qualis nunc est edita, qualemque sum defendere
paratUS, Ut lectoris memoriam refricem, hic exhibebo. Γίνε eis o τλον τ χ i ον λους
150쪽
8. Haec sunt verba quae tam male agitant quosdam viros, doctos quidem, sed nimis fastidiosos. Primum autem quaeritur an debito haec stent loco λ Sunt qui hoc negent. Aiunt enim haec debuisse ad lineae capitis quinti rejici: quae cum alieno sint loco posita, & scriptoris orationem abrumpant, pro supposititiis sunt habenda ; ipse enim Iosephus non huc illa intrusisset. Sed hoc commentum facile diluitur. Nam cum Christus sit passus sub Pilato , cumque rebus Pilati gestis caput quartum dc quintum Iosephus tribuerit, si ad finem capitis quinti Testimonium de Christo fuisset intrusum, necesse esset Christi Itasionem ad annum Pilati nonum vel etiam deo mum referre: qui tamen multo ante passus est. Instant, divelli hic duas narrationes calamitatum quas passi sint Iudaei; At quid hoc qua
se ad rem p An etiam non satis dividuntur Historiae illae duarum calamitatum, longa illa narratione de Paulina Romana, & Decio Mundo, quae nihil facit ad res Iudaicas. Et illa erat pari rejicienda ratione. Quippe quod ciuit isto de Christo Te1timonio sexies sit amplior, longe magis divellit Historiae seriem.