장음표시 사용
191쪽
Ethnicis existimari; Epidiimi Nimci nonum, inquit Suetonius, ferunt olim praecipitatum insontem fluminis Sarni ; paulo post cum cornibus extitisse, ac statim non compartiisse, in numeroque Deorum habitum. Idem, aut prorsus simile de Zamoixi refert i Herodotus. An non igitur Iosephus, qui ad Gra os scripsit, usurpare potuerit schema in oratione, ac sentemtiam illis prorsus familiarem, ac suae aetatis hominibus usurpatam ue ut sic Ethnicos alloquens, dicta Ethnicorum imitaretur,. UsUrpa retque sententias 3 Sed & ipsi Ethnici a Tiberio Caesare edocti, jamdudum fortasse bene de Christo sentire potuerunt ; quem sciebant si lius senatus intercessione abfuisse, ne colerent
Licet ista satis fuerint ad os cujuslibet quantumvis fastidiosi opprimendum : ne quid restet subterfugium, etiam aliquid reponam illis, quae assert, ut objectionem supra factam
stabiliat Tan. Faber. Judaei enim, inquit, ne suis ρi-bantur quidem, Mesiam seu Christum foro Deum, sed praestantsimum aliquem principem ex
semine Datii liue. Atque hic iterum primum illum videmus errorem eorum, qui ex ista sententia putant alseri Jesum fuisse Deum, quia dubitans Josephus dixit, ει - α ρα iatis quae mirantis Vox est potius, quam
192쪽
asserentis. Utcunque vero haec sint intelligenda ; esto sane, ut quidam Iudaeorum non useque adeo in arcana vaticiniorum penetravissent, non tamen omnium erat ista sententia. Quinetiam, si quosdam Saduceos, aut Sacerdotes ab eorum partibus stantes excipias, necesse est,
ut contrarium potius plebem saltem Judaicam aut ipsos scribas sensisse fateamur. Porro infelix omnino fuit Faber, qui hoc e Matthaei cap. XXII. 42. conatus est probare, quod vel ad rem suam nihil facit vel contra se. Iu- daeos enim expectasse Messam qui esset Filius Dei, & hic locus probat, licet Pharisaei Chri sti respondere objectioni nequiverint, Vel quod ego potius censeo, noluerint ό atque multi alii, quales sunt isti loci Mat. XXVI. 63. Phan. I. 49. Filius autem Dei non minus esse Deus credebatur, quam Regis cujuslibet filius est Rex, ubi Pater eum Regni sui participaverit, cum hac tamen differentia, Dei filium ipsum fuisse semper Deum. DeuSenim esse nequit, qui aliquando non fuit. Agnosco Tryphonem Iudaeum, attestante Iustino Martyre in Dialogo quem cum ipso habuit, in alia fuisse sententia, ciam diceret,
Sed quid inde conficias certe nihil aliud . quam Iudaeos quosdam urbe diruta mutavisese sententiam. Longe alia illis mens erat aliquot
193쪽
aliquot ante Christum natum annis, cum seis mam de Rege magno venturo per Orbem spar sissent, editis nomine Sibyllarum carmini bus, quae Deum regnaturum esse praedicerent, iquale est hoc, Lib. II. circa fin.
Qui versus, cum reliquis huic proximis' M. TrCiceroni visus est, ut ipse significat; nequit autem aliter explicari quam de Deo venturo, ideoque Tryphonis opinioni contrarius est. Neque sane aliunde peti possunt vel origo, vel intellectus eorum, quae virgilius de Vatis C maeae ultima cecinit aetate, nam eum quidem Regem futurum este Dei filium, vel hic versus' indicat, quem nemo aliter possit intelligere, Charam soboles, magnu Dυis incrementum. Ridet Eusebium Tan. Faber, adeo illi inve-taratum est odium contra omnia de Christo
testimonia, quoniam istam Virgilii Eclogam de Christo explicet; ipse potius ridenduS, qui aliter explicari posse credat. Alior qu, dem hoc Vaticinium ipse transfert Virgilius, sed praeter ejus auctoris mentem 1 quo illa mutuatus est. Quem quidem Vatem Cumaeam fuisse credit; sed qui non alius esse possit
194쪽
quam Iudaeus, qui istaec vaticinia ex priscis Vatibus desumpta cecinerit. Ne quis vero in posterum a nobis postulet, undenam ista Virgilius hauserit, vel tam familiare cum Iudaeis commercium habuerit, Ut ab illis fieret arcanorum particeps, hoc adji Ciam. . Quod nequis me accuset nimium pervagari, intra meos me limites continebo, atque ex Flavio Iosepho potissimum comprobabo. Herodes Magnus, Rex Iudaeorum Romae designatur C. Domitio Calvino II. N C. Asi1-nio Pollione. Iste Pollio factus erat tunc temporis Herodi amicissimus, erat enim ut narrat Iosephus Lib. XV. cap. 13. Tων
ei filios suos Herodes, Alexandrum, & Aristobulum, ex Mariamne dilectissima conjuge susceptos, commiserit hospitio excipiendos. Apud eum longo satis temporis intervallo ViXerunt, ut disciplinis instituerentur liberalibus , quod etiam testatur idem Lib. XVI. cap. I. Iste autem Pollio, negotio de reducendo in urbem Alexandriam Ptolomaeo Rege eX mente Sibyllae, non interfuit solum sed praefuit, ut me docet M. T. Cicero. Tunc enim longe lateque personabant ista Vaticinia Sibyllina. Habemus itaque Pollionem Sibyllinorum carminum plenum 3 quique ad eorum mentem ne
195쪽
gotium peregerit maximum. Habemus etiam domi ejus juvenes duos regios, dc quidemIudaeos cum paedagogis instituendos, in quorum libraria supellectile carmina Sibyllarum udaris composita defuisse, vix adducar ut credam. Sed i tunc cautum erat Gudaeis Alexandrinis, ut ubique carmina ista spargerentur, quosque, Ut magis auctoritate pollerent, fisb ementitis Sibyllarum nominibus venditabant. Erant autem istiec carmina ut vaticiniorum apud Judaeos receptorum commentarii. Quamobrem
cum Virgilius in Pollionis familia his quoque temporibus, quibus ferveret negotium Sibyblinum, fuisse videatur, natusque Pollioni filius S loninus; quid mirum si Virgilius huic
puero istos Sibyllae versus censeatur ac mindare voluisse. Quoniam vero in eo sum, Ut etiam gentilium scripta antestari necesse sit, ad priscam Iudaeorum fidem 5c opiniones cognoscendum, cum adeo sint iniqui hujus aetatis Iudaei, ut ea omnia penitus negent atque rejiciant, quae sibi damno esse, & a Christianis in rem suam conferri vident, licet a patribus suis Olim sanctissime sint recepta ue adjiciam his testimonium Chalcidii Platonici, Sane notanda est, inquit, alia snctior se venerabilior historia, quae perbibet de ortu stelia cujusdam, non mombos mortesque denunciantis, sed descensem Dei
196쪽
perlocham suppositionis insimulant haec verba vocant, tristem o putidam elegantiam. Istam tamen elegantiam non negligit alibi I sephus, sed usum esse loquendi modum passim ostendit, re quidem adeo saepe, ut nihil supra. Effecit enim ut bene de tota primo semtirem perlocha, dc ut pleniorem ejus cognitionem adipiscerer incitavit. Quo tandem fa- .ctum est, ut qui olim nimium Fabro, aliisque Testimonii adversariis crederem, nunc sim factus pro virili defensor, atque despiciam illo- Tum CVm temeritate arrogantiam, qui nullis productis testibus, volunt tamen ut tanqUam jure constituta judicia suas admittamus sine ratione conjecturas, factasque pro lubitu censuras. Ut ad nostram vero sententiam redeamus, stylum illa Josephi iv orationis sonum cum primiS refert, ut nihil magis aptum sit natum ad cognoscendum Testimonii auctorem. Hanc itaque simul Bc per partes examinare
197쪽
X. ΔΙΔΑ CΚΑΔOC. Iesus ille Naveci fili us, Mosis alumnus ac successor, ipse magister
Hebraeorum sic suo loco nuncupAtur, nempe Lib. III. cap. a. s μωυσῆ διδάσκαλον θεον ή σε ας πεποιημ ον. Quibus simile est quod extat Lib. XVII. cap. I . τοιαυ ης κραίας διδάσκοιαον -τέ -ομφον. Plura in re non valde necessaria referre supersedeo. Sic de Iesu loquitur Nicodemus, ipse non magis fortasse Christianus, quam Josephus, Φ οὶ δαμ νυ ora iri
Xl. -ΘΡΩ ΠΩΝ Τ XI ΗΔΟΝΗ Τ ΑΛΗΘΗ Δ Ο Ε'ΝΩΝ. Ecquid similius possit afferri, quam quod ex eodem Libro, ac capite, scilicet XVII. cap. Ig. sum allaturus, απιον sὲ tas
Πά, Q ριοπηα Res est quoad Iosephum admodum similis, loquitur enim de falso Alexandro multos ad partes suas attrahente. Ubinam vero sunt illi, qui jam hoc triste ac putidum aut inelegans dicent λ sed ampliemus usque judicium: si enim causa nondum sit pro bata, aderunt jam plures testes non nsinus fide digni. Haec enim insunt Lib. XIX. Cap. a.
Nec minus apta sunt quae leguntur Lib. XVIII. cap. I. is νηέ τ ἀκοασιν ω9
198쪽
λι-ν λδ Hlo. Quibus adjungas & haec o Lib. eodem cap. 4. quod quidem caput no
quam vero caput illud deseram, aliud etiam hujusmodi locutionis exemplum proseram quod istam perlocham sequitur & imposturae suspicionem omnino diluet, nempe hoc, ' se'χο ὐου-ἱκεlcis μονῆ. Josephus hic sane, ut mihi videtur, quasi dedita opera peri ham de Iesu Christo utrinque munivit, eaqUe indidit monumenta, quibus foetum suum quilibet agnosceret: quasi ipse praevidisset, olim tanquam iri suspicatum. XII. 'ΗΔΟΝΗ . Familiare hoc verbum Joseplao dc fere proprium, 1iisi dicam eum id a Demosthene mutuatum esse. Etenim affirmare ausim, nullam locutionis speciem saepius a Flavio fuisse usurpatam. In prioribus libris Archaeologiae multas praepossitiones huic voci dedit comites : in posterioribus Vero, solam plerumque ponit. Rarius, idque bis, aut tercum aliqua praepositione. Quandoque utitur
199쪽
εθνεσιν. Est ubi ut Lib. XVIII cap. s. ψ' μον' H πληθυο, dc ejus libri cap. XI. idque bis, pag. 6 a. E. N pag. 648. F. in quibusdam locis apponit RP, ut Lib. XVI.
cap. I 6. de Herode loquens, Ity ουν καθ'
φέρον. Quorum omnium pIura sunt eXempla, quae jam praetereo ; illa enim parum ad rem faciunt. Attamen observandum est, rectilis hic legi cum vulgatis exemplaribus ηH-, quam σ- μον', prout in Codice Caesareo, dc apud Eusebium in Historia Ecclesiastica dc ZonDram. Nam sane haec duo nunquam, quod meminerim, in totis ArchaeologiaeIudaicae Libris viginti, nedum in caeteris Iosephi scriptissimul juncta reperiuntur. Sed ili/- ut hic, in tertio casu lapissime usurpatur, Soletque Iosephus similes loquendi normas adhibere, ut offa η, dc alias hujusmodi. De i - vero, ut hic in tertio casu quaerant otiosi locos jam designandos, quos e pluribus selegimus, quique proximi sunt perlochae falsitatis accusatae, Lib. XVII. cap. 7. pag. 59 I. G. δέ cap. 8. pag. 393. G. mox eodem Capite pag. 397. A. tum γtiam cap. 9. pag. 399. B. Deinde prope perlocham nostram, Lib. XVIII. cap. I. pag. 6Ι6. H quaedam etiam perlocham sequuntur; Lib. XVIII. cap. 8. pag. 6 33. G. Mox in fine capitis pag. 636. D. lhabes i 'ον' quod tantumdem
200쪽
tumdem est fere ac Hiare . . Et moX pag. 637. C. ω- δεχομυου. Libri ejusdem capite II. pag. 646. C. μον ' quae duo eXempla ad praecedentem pertinent sectionem. Denique Lib. XIX. cap. 3. pag. 67I. μον, μὴ In reliquis Iosephi scriptis, quod ut mirum, ita nec ab instituto nostro observare alienum est, id nusquam quantum potuerim observare reperitur; quamvis saepius interserendi non defuisset locus. Semel, idque Lib. II. contra Appionem dixit, δεχ αεθα. Sic igitur quod illi ut putidum rejiciunt, id propter Styli convenientiam potius laudibus censeo maximis efferendum. ' Et sunt tamen qui dicant hanc phrasin Stylum ac sententiam Christianorum luculente redolere. Sed frU-
antur suo judicio, ipsosque sibi sine Equite
ΓΕTO. Hanc dicendi formulam, dc phraseos non modo sonum, sed & constructionem, ac circumscriptionem, in multis locis observat Iosephus. Quosdam e multis apponam. Et primum quidem sumam e Lib. III. cap. I 3. Ubi de Mose verba facit, ποMα s αμα