장음표시 사용
171쪽
corrumpant. Rex superbia prope est, si uit) O quod dici nefas est, Sacerdotum ei proparatur exercitus; quia ι enti i militant elationis, qui positi fuerant ut ebicatum praeberent humilitatu. Sic enim legitur in prima editione epistolarum Gregorii, quam Lazarus Soardus edidit Venetiis anno I so s. cum privilegio Julii II. P. P. & Ducis Venetiarum ti antea enim epistolae Gregorii Magni numquam typis efforinatae fuerant. Quain lectionem plures codices manuscripti quos vidi , & ipsemet Bellarminus confirmant lib. 3. de Rom. Pontisce cap. 13. quodque S. Gregorius Sacerdotum exercitum Antichristo praeparari memorat. Hoc Bellarminus perhibet intelligi oportere ex Sacerdotibus malis & sit perbis. Verum pro hac genuina lectione omnes editiones quae deinceps, post Soardi editionem , ubique terrarum factae sunt, ita legunt , quod dici nefas est Sacerdotum ei praeparatus exitus. Sed nullo germano sensu , si ad B. Gregoria mentem ostendamus , ut hinc discamus quanti referat antiquiores editiones librorum , novis editionibus anteferre , & eas cum codicibus manuscriptis com
Idem lib. c. epist. 1 . ad Anastasium Antiochenum Episcopum, de Synodica epistola Cyriaci Constantinopolitani Patriarchae, qui Joanni, de quo antea siccesserat, hanc narrationem instruit r Et quidem in suscipienda fiatris&consaeerdotis no- stri Cyriaci Synodica epistola , dignum non fuit ut pro causa prophani vocabuli
moras facerem, &c. & ut de honorῖς vestri injuria taceam, si unus Episcopus v catur universalis, universa Ecclesia corruit, s unus universus cadit. Item epist.
o. eiusdem libri ad Mauritium Caesarem, qui S. Gregorio scripserat, Ob frivolum Zc inane nomen non debet e scandalum & dissidium generari inter Romanam & Co stantinopolitanam Sedem. Ego autem fidenter dico, ait Gregorius, quia quis- quis se universalem Sacerdotem vocat, vel vocari desiderat, in elatione sua An- taehi illum praecurrit ; qua superbiendo se exteris praeponit , nec dispari superbia Mad errorem ducitur; quia sicut perversus ille Deus videri vult super omnes ho- mines , ita quisquis iste est, qui solus Sacerdos appellari appetit, super caeteros Sacerdotes se extollit, &c. Idem lib. 7. epist. 3o. ad Eulogium Alexandrinum , qui S. Gregorium OEcum nici Episcopi titulo donarat. Ego non verbis quaero prosperari, sed moribus;
nec honorem esse deputo, in quo fratres meos honorem situm perdere cognosco. Meus namque honor, honor est universalis Ecclesiae. Meus honor est fratrum me
rum silidus vigor Tunc ergξ, vere honoratus sum , cum singulis quibusque ho- nor debitus non negatur ; si enim universalem me Papam Vestra Sanctitas dicit, negat se hoc elle quod me fatetur universalem. Qui textus Gregorii legitur dist.
L VI. Porro ut sensus harum collectionum, qua Y Gregorii Magni epistolis collegimus, planus evadat, quatuor observanda sunt. Primum, aliquot Presbyteros& Diaconos Alexandrinae Ecclesiae, quos Dioscorus Alexandrinus Episcopus male&contra Canones acceperat, peti ille a Leone Magno & Patribus. Synodi Chalced nensis, sibi injuriarum illatarum rationem fieri adversus Dioscorum , eamque ob causam literas scripsiste ad Leonem Magnum, quae actione tertia Sunodi Chalcedonensis leguntur , quibus in 'literis vocant Leonem Archiepiscopum GEcumenicu
172쪽
aut universalem. Itaque hoc nomen ambitiosum , primdm ab illis invenrum, & B. Leoni tributum, nequaquam vero a Patribus deliberantibus, aut aliquid synodice statuentibus usurpatum, vel cuiquam tributum est. Lege librum historiae nostrae Conciliorum generalium. Secundo , notandum Episcopos Constantinopolitanos , nescio qua vanitate & ambitione, hanc superbam appellationem tibi omnium prinmos arrozare ausos, atque Imperatores Constantinopolitanos hanc iovisse de pro-puentae ambitionem, ut ex eristolis Gregorii Magni ad Mauricium Caesarem elusecive coniugem liquet. Quam sarerbam appellationem, non satis luit S. Gregorio scriptis impugnare, nisi etiam ipto facto de titulo plane contrario damnaret. Hinc enim occalionem captavit se in epistolis suis decretalibus inscribendi & nuncupandi servum servorum Dei, quem titulum cius posteri , quamvis plerique ab humilitate S Glegorii longe abessent, mordicus retinuerunt : plerosque dico lanctitatem Gre oorii non aemulatos, & inter alios Sabinianum ejus Successolem qua gesta S Gr oocii adco exosa habuit, ut parum abluerit, quin omnes illius libi os igne aboleri stetit, teste Platina. Quod autem nonnulli dicunt, Damalum l. P. inventotem huius formulae semur senorum Dei , id nullo auctore probo & locupleti; led scriptis Apocryphis probare queunt. Tertio, etiam atque etiam Lectorem interpello ad secuentia verba Gregorii attendat, atque ii rotest, cum ab:olutae monaichiae placius co eordet sed nullus meorum decessorum unquam hoc singulari raris 3 o. abulum a misit. Itemouid aliud nisi 1am propinqua Inrubristi esse rempora defigrratur, quia ritum imitatur, ιροι finis in sociali gaudio angelorum legionibus, ad culmen conatus est singulararatu erumpere , ouisquis se unkersalem Saιιrdorem vocat, vel vocari desiderat, in elat: one so Anti. hristum racurrit, qui asuperbien a se ceteris praeponte, nec disparι superbιa ad errorem ducitur, stri Deus bone, si sanctis sinus Pontifex nomina molaritatis ab Ecclesia quae c ritatem, multorum collectionem & communionem Sanctorum suavissime inuam essentialitersuiniscat, penitus exturbanda & velut Antichristi, piolima, ide5 damnanda centet
ri humilitati & potestati ministeriali spuituali quam Ct cistus assiimpsit, plane
adversantur : qua fronte novi doctores suam ablolutam in lallibilem monarcinam . ut iure divino constitutam, venditanti Quid enim ram unicum, siugulare o prιvatum . 'I.'. iratus aroue absoluta infallibilis monarchia dominatus, qua omnem charitatem,
repudiando nomen Patriarchae atque EDiscopi universalis, eo quod ungularitatem in Ecclesiam inveheret, una Ostendisse se Monarch.:m non elle, ac funditus absolutae Aciomata tanquam legi gratiae infestissima, dimnalle.''LVII Ouat id, ut B. Thomas, Turrecremata, Cajetanus, Bellarminus, & alu - ridi rire ne hibent, tota jurisdictio Ecclesiastica a Papa in omnes Epistopos yr fuit quemadmodum ungue nrem effusum in caput Aaronis in eluuiem barbam atque oram vestimenti ejus descendit, aut sicut politica potestas il es inciae in D ri H es & Masti stratus proportionatim manat : certe necessse est, Papa absolu-
es mo tuo . universam Ecclesiam a suo statru corruere s
ricin etiam dato qubd Pontifex labatur in aliquem errorem, totam Ecclesiam la-
- annesa eruticisa, quod inquit Gregorius Τὸ suo statu corruit, quando ra
173쪽
tres Basileenses epithola Synodica, cujus initium est, Cogitanti huic sacra Synodo, ctc. sic urgent. Si Papa est majoris auctoritatis quam sola Ecclesia , errante Pontifice , fcur saepe contingit O contingere potest, tota errasset Dcclesia. Quibus duobus in comm dis de morte atque errore assoluti infallibilis Monarchar, Bellarminus obviam ire conatur, lib. q. de Rom. Pontifice a primo capite ad quartum, ubi fingit Papam ut Papam, quatenus docet aut restendet ex Cathedrae, erue infaIlibilem. Deinde cap. s. eluiadem libri contendit pie credi posse summum Pontificem etiam ut particularem personam errare non poste; quae mera itini commenta, quibus ignaris Theologiae &Historiae Scholasticae illuditur. Nam si Hilarius scripsit Anathematismos ad vel sus Liberium P. P. velut Arrianum , & Hieronymus in continuatione Chronici Eusebii nominatim docet, Uberium P. P. victum radio exilii , haeretice pravitati Arrianorim subsi sisse. Quod etiam B. Athanasius comprobat. Omitto insuper Anathema dictum Honorio tanquam Monothelitae in sexta, septima & octava Synodo generali ;neque argumenta, quae pro Honorio profert Bellarminus , ullius sunt ponderis, ut lib. priore Historiae Conciliorum generalium demonstravimus. L VIII. Quod vero ad incommoda, quae ex morte absoluti Monarchae emergunt, idem Bellarminus lib. I. de Rom. Pontifice cap. Ιχ. circa medium narrat post Caietanum, scilicet, quὲd, mortuo Pontifice, clares aut suprema 1urisdictio non pereat, nec tamen formaliter in faecisa remaneat, vis quateni s communicata sunt inferioribus ministris Christi; ct in ei ctione Ponti uis dari a Christo, non nova traditione, sed antiqua institurione ;quemadmodumsi Rex aliquis, cum Proregem Provim ia imponit, fimul ediceret placeresibi, ut eo mortuo populus Provincia alium eligeret, qui eadem potestate , qua prior, frueretur. Haec Bellarminus Elencho a petitione Principis , quasi uni & soli Petro collatae ellent claves a Christo , ut deinceps aliis communicarentur, sicut potestas politica communicatur a Rege sitis Proregibus atque ossiciariis. Quod est falsum & err neum: quoniam, ut cepc dicendum est, Sacerdotio Christi communicato Ecclesiae, Iotestas Papallia Episcopalis & Sacerdotalis eminenter de formaliter inest, atque labitu δ in actu signato desertur per ordinis Episcopalis atque Presbyteralis collationem ; deinde in aetiim & exercitium atque exequutionem mittitur per materiae& tituli collationem, quando aliquis deligitur ad Papatum, Episcopatum & Presbyteratum exercendum. Unde impos libile est, quin claves desuprema jurisdictio sem verintegra remaneat in Ecclesia ; quamdiu Sacerdotalis ordo 'eilet remanebit, adeo ut si ex hypothesi unicus tantian ellet Episcopus vel Sacerdos in mundo, ille revera ordinem hierarchicum referret; polletque Papatum, Episcopalem & Sacerdotalem ordinem propagare absque novo miraculo. Causa est. quoniam Sacerdotium Christi formaliter totum & totaliter est in toto ordine hierarchico , ct totum & totaliter in quolibet Sacerdote & Episcopo, diversasque obit actiones ratione dispositioηnis vel Organizationis Primatus, Episcopatus & Presbyteratus. Quocirca omnel
Episcopi jure divino sunt potestate aequales de Successiores Apostolorum, ut supra d
cuimus. Praeterea meminisse debuerat Bella inus haec ipsa quae narrat cum ili pugnare , quae lib. 4. cap. 1 3. de Rom. Pontifice asterir. Nilicet, eandem datam spe stolis potestatem his verbis, scut misit me pater , dc ego Witto Vos, Jo.t n. 2 . quam Petro lus aliis verbis, tibi dabo clarcs regni Caelorum , S pasce oves meaS , JOm. 2I.
174쪽
3 6 Accedit Primatum nil il aliud dicere, quam primum gradum sacerdotii Christi, adi
ue exercitium Primatus deterri per electionem , aut consensum Ecclesiae, dum alis quem cooptat in Sedem dc locum Petri. Tertio, quidnam est, clares, mortuo Pomtifice , non perire, o tamen non remanere formaliter in Ecclesia, ut ait Bellarminus 3 Annon haec pugnantia sunt ὶ nam , dato quod Ecclesia duos, tres aut plures annos , sicut interdum aecidit, vacaret Pontifice, tamdiu Ecclesia a suo statu corrueret, ut
ait S. Gregorius ; neque toto illo tempore possent creari Episcopi , si , ut fingunt adulatores, Epistopalis Jurisdictio solum conferretur a Papa. Haec enim necessario insiurgunt, posito quod Papa sit Caput essentiale & Monarcha absolutus Ecclesiae, ut vallius post suos Magistros Iesiuitas fabulatur. Quarto , quod ait Bellarminus ,
claves tantum remanere quatenus sunt communicatae inferioribus Ministris , puta
Episcopis de Presbyteris, merum est commentum , quia , ut dixi, Sacerdotium Christi & potestas clavium ejusdem est speciei & naturae atque effectus formali*r de quoad exercitium , administrationem & exequutionem Quinto , dicere claves manere in manibus Christi, & non revera ac formaliter esse in Ecclesia , atque una cum ordine Episcopali & Sacerdotali minime conferri; hoc quidem est multiplicare miracula abique necessitate, quod tam puerile & ridiculum est in Theologia, quam qui entia nova fingeret in Philosophia ; quae omnia ab hoc falso, imaginario atque erroneo principio scaturiunt, puta Christum constituisse Petrum Monarcham Ecesse , eique ani o soli supremam jurisdictionem contulisse. Quod commentum qui plancnegarit adversariis , eos penitus exarmarit : ita ut longius progredi non possint rnumquam enim ex his locis allegoricis , tu es Petrus de super hanc petram,&c. pasce oves meas , &c. suam Monarchiam Mathematicam & imaginariam ex
LIX. Sexto, dum Bellarminus perhibet claves in electione Ponti is dari a Christo ,
non nova traditione, sed antiqua institutione, confirmat quidem electiones iuris esse divini, hinc enim sequitur institutas esse a Christo, tanquam medium necessarium ad obtinendas claves a Deo, & consequenter non debuisse tantas tragoedias in Richerium excitari, quod asseruisset sacras electiones juris esse divini. Septimδ , comparatio Bellumini de Rege aliquo Proregem alicui Provinciae imponente , &c. plus nocet illius cauis , quam favet : quia hoc argumento est Proregem , mediante populo eligente , suam auctoritatem mutuari a Rege , cum Prorex nullas a Rege , sed a populo tantum literas de sua cooptatione accipiat. Sed Valeant argumenta parabolica, quando in Theologia dogmatica nullius sunt ponderis. Caeterum, ut ad Analysm n stram nos referamus , ambitio Episeoporum Constantinopolitanorum , fulta patrocinio Imperatorum , in causa fuit, ut sibi contra Canones nomen Episcopi OEe menici arrogarent : idque tum demum salivam movit Romanis Pontificibus qui B.
Gregorio successerunt, ut ea quae ante non audebant assumerent.
LX. Turrecremata in opusculo , quo placita S. Thomae de absoluta Papae m
narchia colligit, quaest. s. memorat eumdem Thomam tractatu contra impugnantes
religionem, docere B. Gregorium non idis probibuisse se nominari unirersalem Ponti cem, quod non habeat auctoritatem immediatam ct plenam in qualicumque Ecclem , sed quia non nocitur cujlibet particulari Ecclesia ut proprius o specialis Rector O Episcopia illius Eccum , quia sc cessarem omnigm aliorem Ponti cum potestaui. Quam responsionem Bel
175쪽
Iarminus recentiores passim sequuntur e sed mera est argutia, quae ad veritatem& sententiam Gregorii collata , nullo modo potest subsilere , quoniam Patriarchae Constantinopolitani non eo sensu , neque ea intentione se OEcumenicos vocabant, quod praeficerentur cuilibet Ecclesiae particulari , neque etiam S. Gregorius dicit eo sensu titulum universalis Episcopi oblatum Leoni Magno a Synodo Chalcedonensi ;igitur alio sensu , quam cavillantur , istum superbum ritulum sngvlaratatis respuit Magnus Gregorius. Profecto veritas est , cunctos Episcopos intentive , formaliter requoad habitum esse universales & potestate aequales jure divino , materialiter autem quoad exercitium & ratiqne hujus vel illius tituli Dioecesis &administrationis , unum alio esse malorem, prout Dioecesis est amelior vel angustior. Quae Diadice-seum distributio & definitio juris est positivi, ut supra docuimus cap. a. num. 22.& hine fit ut secundiun jus divinum omnes Episcopi in solidum suas regant Ecclesias , adeo ut, quamdiu bene suo munere iunguntur, Episcopus Romanus nillil
LXI. D. Gregorius lib. I. epist. 6 . Indich. 2. Cum culpa non exigit, omnes secundum rationem humilitatis aquales sunt, ratio est, quia , ut idem docer lib. I. epist. χ Praelari vitiis , non personis dominantur. AEquales enim vobis summ sn quo vos flare cognoscimus ; quasi Praelatum se Paulus esse fratribus msiebat, cum diceret, nos autem servos vestros per Christum , sed citin culpam, qua corrigi debuisset, invenit, illico se Magistrara esse ecoluit , G. Igitur secundum jus divinum , & quamdiu Episcopi volunt de se
humiliter, ut par est ministros Christi, sentire, aequales sunt potestate; at ubi aliquid emendandum occurrit, tum in sese invicem jus habent admonitionis & correctionis in Synodo , ex quinto Canone Concilii Nicaeni. Deinde Episcopus Romanus ratione Primatus , universos Christianos ad iuris divini, naturalis de Canonici observationem cogere potest , de qua re alias. Jam de sententia Gregorii via deamus. Cum enim ejus saeculo caeteri Patriarchae plenarie de in solidum suas gubernarent Ecclesias , sicut Romanus Patriarcha suam regebat, nec alter in alterius fines falcem injicere auderet, ut lectione sexti Canonis Nicaenae Synodi patet, ex eo colligimus nullum Episcopum aut Patriarcham potuisse appellari Universalem se cundum Canones; Canones autem numquam juri divino derogant, & si derog rent , non regulae , sed corruptelae haberentur. Quo igitur jure Papa habet auctoritatem immediatam ct plenam in qualicumque Ecclem . ut Turre cremata atque alii ex S. Thoma persuadere nituntur φ vel qua ratione ordinarius Ordinariorum dici potest , cum hoc juri divino Sc Canonico plane repugnet ' Id autem ex falso manat princia pio , nimirum Papam esse absolutum Ecclesiae Monarcham. LXII. Vallius lib. de suprema potestate parte I. quaest. 7. post medium asserit, Nomen Patriarcha universalis proprium esse qxartri modo Pontifici, Farenas, remanentibus aliis partibus Ecclesia integris, ipsie careris supereminet, ct in eas pro directione 2 regiminerfluit. Nam si uit) cura universalis gregis ei ex commisone ct institutione Christi imcumbit. Hocque sensit nomen universalis Episcopi usurpatum esse putat a Scito I. Papa Martyre, & a Victore, quem Tertullianus Vocat Episcopum Episcoporum, Jea Leone I. epist. 1 . ad Martianum subjungit nomen universalis non ita Hurpantum .
quasi reliqui totius orbis Discopi sint Romani rint ciι Vicarii, aut ad nutxm Uus DG E
176쪽
I 8 clesias retant, hoc enim sens nomen uniper alis visui nulli nequitem Pontifici tamenit quine cum non obstante illius in unipersam Ecclesilain potestate , alii Piscopi semper Dr OPliniates, ct in solidum suas Ecclesias reneant ; ct nomen unirer alis hac sensa Uarp.itum carpit I . Gregorim tanquam fasttim 2 superbiam prae se ferens : haec ille. Unde liquetqqantum adversarii lint districti in vindicandis titulis imaginariis, quae Romano
Pontifici contra Canones arrogare volunt. Primum , quod Redargutor ostendit , Papam in Ecclesias pro regimine γ directione influere, G. fallit aequirocatione vocis in aere , quoniam influxus uni dc soli Christo capiti essentiali competit , ut dili utatum est axiomate xv. apologiae nostrae. bd si Vallius per influxum , mimi tectum exte num intelligat, ei concedimus hoc modo , id est , improprie & aequivoce, Papam inlluere : de quando Ecclesiae regimen est Aristocraticum , c eteros etiam Episcopos suo modo polla in Papam influere, eumque errantem corrigere, juxt i disciplinam quinto Canone Nicaeno praescriptam , & tactum A. Pauli erga B. Petrum Galatii 2. Praeterea , quod Vallius memorat Sixtum I. P. P. & Martyrem nomen Episcopi universalis usurpalle : ei repono epistolam , quae Sixto tribuitur, non esse Sixti'; alias cnim ostendetur epistolas, quae Pontificibus tribuuntur ante Synodum Nicaenana, esse adulterinas. Procul dubio haec epistola utitur versione communi Bibliorum, quam omnes Hieronymo adlcribunt, qui centum circiter annis post Sixtum victa Tertio , Tertullianus quidem Victorem P. P. Epitcopum Episcoporum nominat, sed fallitur Vallius, dum putat Tertullianum verba haec ex Victoris P. P. edicto contra Montanistas referre ; est enim inventum Tertulliani iratissimi contra Victorein δίRomanam Ecclesiam , quia Montanistas damnarat : ille enim librum de pudicitia scripsit, cum esset haereti Montanistarum inquinatus , utque reri uaderet injuria de per superbiam Montanistas damnari, ideo Victorem Episcopum Episcoporum quasi fastuose indigetat. Quarto , fateor Leonem Magnum primum omnium hoc usum vocabulo , quod S. Gregorius velut profanum & icandalo sum damnat. Sed adnecto tacta dictaque Pontificum in ilia causa, ad normam Legis divinae , natur iis re Canonicae examinari oportere ; & quamquam B. Leo hoc nomen usurparit, nen ejus Succellores hoc titulo jure uti noluiste , ut patet ex Pelagio & Gregorio Magno , atque aliis ejusdem Succestaribus.
LXIII. Rabd si quispiam ob iciat, ex mente D. Gregorii nullo modo cuiquam licere sibi Episcopi universalis nomen adscribere , Respondebis ita quidem e lle adsensuin quem damnit Gregorius , quasi Papa absolutus esset infallibilis Monarcha Ecclesiae; boc enim est elatione pompatici strananu um resa Cluisti membra sibi velle sub
gare, ut vir cuictissunus loquitur. Id autem quis non videt fieri, dato quod omaes ii copi suam iurisdictionem a Papa , non ab Ecelelia derivent, ut adulatore h dierni persuadere con intur e At vero dum Patres Constantientes decernunt Papam liabere potestatem super Ecclesiis particulares, & tamen iudicio directivo dc coac- . tivo Concilii Generalis subjici; liquido dein onstrat qua ratione po sit canonice dici & haberi universalis Episcopus, nimirsim ut ius divinum , naturale de Canonicum erga omnes particulares Ecclesias mandet exequutioni : atque , si res postulat, Canones aut leges condat in actu primo , hac enim ratione ius commune dc Iutinen Aristocraticuin saltum-tectum semper retinetur, atque absoluta Moliar
177쪽
chia profligatur. Porrδ quod S. Gregorius supra dixit, Paulum , Andream , Ioannem, cri. ese siti gularium plabium capita , Petrum primum membrum sanctae universalis Ecclesia , in eam partem capitur a Baronio , ut inde suam Monarchiam figere annitatur ; quare do illo loco infra lib. 3. necnon etiam quid sit Papam viae caput fidei. LXIV. Neque hic est premendum silentio S. Gregorium homilia 1 f. in Evangelia , quam Gratianus con icit in suam collectionem xi. quaest. 3. can. ipse ligandi, explicate docere, Ecclesiasticam potestatem ministerialem este , non absolutam aut pure inonarchicam. Saepe inquiti in ligandis ac siνenIis sub.titis Pastor sua voluntatis. motus, non autem causarum merita sequitur , unde sit ut ipse tae ligandi is selyendi pa restare se priret, qui hanc pro suis voluntatibus exeriet; unde recte per Prophetam dicitur,
Ea. chielis 13. Martificabant anim is qua non moriuntur , ct νivificabant animas qua non νivunt. His a Mutinandus Canon a manendi ex eoIe n Gregorio essem causi xi. quast. 7.
Idmonendi suntsubdiri, ne plus quam expetit sint sub uti, ne c. in student plus quam necesse
est baminibuι μηiι ι, compellantur vitia earum venerari. Quas praeceptiones nemo cum caeca aut despotica obedientia recentiorum maritare potest , qui quidem homines
instar baculi aut rei senias expertis, a suis Praelatis regi atque moneri de Ce perhibent. Sane omnia imperata juri divino & naturali debent concordare , alioqui Iro iniustis habenda sunt. Hic forte opponet aliquis , Severum Sulpitium in dia-ogis de virtutibus Monacharum Orientaliam referre Monsi bis ejusndi i su nmum jus esse , sub Abbaris imperio vivere , ni bit arbitria suo agere , per ometia ad nxtum itius potest.uemqne pendere , ac praecipuam ibi virtutem o primam esse obedientiam , ct abbatem quemdam cuidam Monacho initianti praecepisse ut sese in fornicem ignis ardentis dederer praecipitem , idque Manichum fecisse , atque Obrdientiam siler isse naturam ignis. Item alii Monacho imperaviste , ut virgulam aridam tamdiu irrigaret, qu id viresceret, o virgulam post tertium annum florui se et atque alia ejusmodi. Respondeo aliud esse genus obedientiae illorum , qui se voto alicui praeposito obstrinxerunt, de Christianorum erga Papam aut Praelatos suos. Secundo , genus vitae Monachorum , de quibus agit Sulpitius , eorumque gesta prorsus miraculosi de angelica , ac privato impuIsu de monitu Dei facti Ale : Sc continuo inde regulam const tui non posse , nisi ab illis qui hoc vitae genus imitarentur. A quo quidem longissime illi aberrant , qui tantopere caecam obedientiam inde inculcant. Nam Monachi Thebaidis non quae suasiint, sed que Christi unice quaerebant. At hodierni caecae obedientiae inculcat
ws eam commendant atque inculcant omnibus, ut suum mundanum dominatum
saper Christianos altius de facilius erigant, nimoque ad eorum politica mysteria a tendere audeat. Eamque ob causain non modo caecos, sed de elingues nos facere conantur ; idque in tanta luce meridiana qui non vident, plane caeai sunt. Certe Benedictus Arrias Montanus vir doctissimus de pii lii nus , primo crepusculo quo ejusmodi Mysteria micare coeperunt, illa qui dein apprim E cognovit, dc ita de texit in disputatione de varia Hebraicoravi librorum lectione , quam praemisit versioni Bibliorum Xantis Paguini. Horum autem inquit in nos vel artes fa Iunt, nec grerem pro lare, aut coenomen indιcare lupat. Utuntur quidem iri mirna ct incredibili ad suols
178쪽
quod non post multas amas tandem aperiendum est νirtute irias, qui illustrabit abscondita
cordis o occulta renebrarum , tunc laus erit unicuique secundum opera sua. LX V. Sed ad rem revertamur. Cum vir ornatillimus Vigorius locum de potestate ministeriali Ecclesii ae tractaret, diceretque Regem habere potestatem absolutam vitae de necis in subditos , Papam vero nequaquam potestate absoluta vitae Scnecis spiritualis in Christianos pollere , Vallius lib. de suprema potestate Papae parte I. qu est. 2. versus sinem, magnas inde turbas contra Vigorium concitavit, tanquam regibus in iurisium, ct ieris ac perfritioris monarchia hostem, quique Reges heriliter subditis imperare, ac dominari, O vitae ac necis potestatem in subditas habere ausus sit a mare. Sed illudit aut illuditur, nec ad discritnen aut naturam utriusque potcstatis attendit: duobus enim modis utraque considerari debet : nimirum & in ordine ad Deum de in ordine ad populum : priori modo utraque exerceri debet conformiter ad sus divinum & n turale , ut vim, robur & meritum suum sortiatur apud Deum, quam in rem lege III. & V. axioma apologiae nostrae, cum observationibus : at posteriori modo longe dispar est ratio politicie & Ecclesiasticae potestatis. Siquidem Princeps politicus, quoniam temporalibus de corporibus imperat, vimque externam cohibet, & sontes atque insontes revera exilio de vita multare potest, ideoque abiblutum vitie & necis in homines imperium habere dicitur, quia in vitae civilis commercio utplurimum subitanei ac repentini motus excitantur, quibus est omnino impossibile mederi a bsque potestate absoluta, secus autem res se habet in potestate Ecclesiastica ; cum enim ejus finis sit communio sanctorum in vitam aeternam , & animas hominum habeat pro sublecto & materia , animae autem ab interno principio dumtaxat m veantur, non absoluto pure nron rchico imperio cogantur , relinquitur neces.sario, neqtie Papam , neque Ecclesiam polle ullum Christianum communione vel societate Ecesesiastica absoluto imperio donare , aut privare : quia potestas Ecclesiastica pure ministerialis est, omni dominatu & absoluto imperio expers. Vide axi ma XIV. apologiae nostrae.
LXVI. Sed redeo ad S. Gregorium lib. 3. epist. 33. ad Reginam Longobard rum; in vera fide persistite, ait, de vitam vestram in petra Ecclam, hoc est, in confessime B. Petri spostolorum Principis solidare. Item lib. 28. cap. s. exponens caput 38. Job. Cum in sacro eloquio non fundamenta , sed singulari numero fundamentum dicitur , nullus alius nisi ipse Dominus designatur, per cuyus divinitatis potentiam nutantia infirmitatis -- stratoria selidantur. De qaο Paulus ait, fundamentum aliud nemo potest ponere prater
id quod positum est , Christus Iesus i e quippe fundamentum fundamentarum est , quia Oorigo est inchoantium , o constantia robustorum. Hic observas confessionem a Petro editam, esse petram de fundamentum genuinum Ecclesiae. LXVIL Isidorus Hispalensis lib. 7. originum eap. de Apostolis eadem procliis, narrat, quae supra ex Augustino excerpsimus. Petrus a petra nomen accepit, hoc est, a
Christo sinquit) super quem fundata est Ecclesia ; non enim a Petro petra , sed Petrus aperra nomen sortitus est : sic t non Christus a Christiano, sed Christianus a christo; idisque
ait Dominus, tu es Petras ct super hanc perram , M. quia dixerat Petrus , tu es Chri stus filius Dei viνi. Deinde Dominus, super hanc petram quam constos es, ediscala Ecclesiam meam; petra enim erat Christus, super quo fundamentum eriam ipse adi carus est Permi,
179쪽
Cephas dicitur, ea quod is capite sit constitutus spestolorum , enim Grace caput
duitur, O ipsum nomen in Petro Dram est. IIec Isidorus. Verum Cephas nomen cli Syriacum non Graecum, ac petram aut saxum significat, ut est auctor Hieronymia a. ad Galathas. Beda commentariis in cap. I 6. Mathaei : Metaphorice Petro di.itur, super hanc peream, id est satratorem, qxem confessus εs, adi catur Ecclesia , qui fideli confessori sui nominis parti. ipium donaνit. Et aliquanto pol S ad haec verba, quodcumque ligareris , Oc. hac potestas sine dubio cunctis datur Mastulis , quibus ab eo post resurrectionem dicitur Pruraliter, accipite Spiritum sancta ; necnon Epis vis o Presbureris , o omni fcclesia
idem ossicium committitur. Item cap. I 8. in Mathaeum ad la aec verba, quacumque alligaveritis, m. potestatem tribuit Apostolis, ut sciant qui a talibus condemnantur , humanam stitentiam divina roborarι. Praeterea commentariis in cap. a io Joannis verbum de
verbo ea reseri, quae supra ex tractatu la . Augustini in Joannem exsci ipsi. Deinde homilia in Vigilia S. Andraeae explicans hunc textum Tu vocaberis Cephas; vocatur autem Petrus ob firmitatem fidei , vocatur Petrus ob invincibile robur mentis : vocatur Petrus, quia illi solidis limae petrae, de qua Apostolus ait, Petra autem erat Christus, unica devotione adhaesit; hinc est enim quod eadem Petra, videlicet Christus, cum interrogaret discipulos suos quem eum dicerent esse, ac Petrus responderet dicens, tu es Christus filius Dei vivi. continuo puram ejus confessionem, iuxta utriusque nominis significantiam, digna remuneratione donavit, &c. Tu es sinquit in Petrus & super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam; tu es Petrus & super hanc petram, a qua tu nomen accepisti, hoc est, super meipsum, aedificabo Ecclesiam meam ; super hanc fidei proseisionem , quam tu confelsus es, aedificabo Ecclesiam meam: a cuius societate confestionis quisque deviaverit, quamvis sibi magna videatur agere , ad aedificium Ecclesiae meae non pertinet. Petrus igitur a firma Petra, videlicet Cliristo , quem ardenter amavit, nomen ac- ς cepit, δα. Haec Bedae sententia clarior est , quam ut Analysi explicari mercatur. Verum commentariis in cap. 2 i. Apocalypseos in haec verba, habens fundamenta duodecim , is ipsis nomim duodecim vostolorum Agni m. Norandum, ait, sundamenta , cum pluraliter dicuntur, doctores vel virtutes Ecclesia , tum vero sngulariter , ipsum sis caro Dominum, qui est sunsamentum fundamentorum. Quae omnia plane consentiunt doctrinae Augustini & Gregorii Magni in caput i 8. Job. supra laudatum. Adrianus I. P. P. epist. i. ad Constantinum M Irenem Augustos, statim post initium , Petro collata sunt claras regna caurum , isto itaque tam pracelso pratarus honore, promeruit confiteri fidem, supra quam fundatur Ecclesia Christi : beatam confemnem , Daritudo sequuta est praemiorum. Idem epist. . ad Praesidentes Ecclesiis Gilliciae & Hispa-marum aliquanto post exordium. Quid enim se stabilius, quidve clarius &omni reli- gione devotius, quam B. Peti i primi Pastoris Ecclesiae, felici conseisione prolatae iidei tenere fundamentum : fundamentum inquit Magister gentium) aliud ne-
mo potest ponere praeter id quod positum est , quod est Christus Jesus et hujus
nimirum fundamenti immobilis soliditatem , B. Petrus, non carne & sanguine, sed Patre revelante de caelo, confitendum declaravit; cum resutatis quorumdam
opinionibus, quid in discipulorum animo fides operaretur cunctorum , crini OzDisiligod by GOoste
180쪽
-ri xxploraret, loliis pro se & pro omnibus & pro unitate testimonium fidei perhi-- buit, dicens : Tu es Christus filius Dei vivi, qui mox confestionis praemium nul-- la interveniente mora adeptus, ec caeli janitor , re ligandi solvendique arbiteris factus est animarum, statimque Dominus, & ego dico tibi, quia tu es Pettus AH super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam, super hanc inquit petram, quamia consessus es , & aqua vocabuli , sbrtitus es dignitatem, sit per hanc soliditatem A fidei Ecclesiam meam aedificabo; de idcircδ portae inseri, id est haeretici, non praeis valebunt adversus eam,&c. O quam bene fidei ejus immobiliter persistente muro, ,, omnium haereticorum fluxa sunt machinamenta destrii sta i Num quidnam dixit ,, Petrus, tu es Christus , qui Propter nos factus es filius hominis & per adoptio- nem factus es filius Deit absit hoc , nec Petrus confestus est, nec sancta Eccle-- lia super firmam fundata petram, id est fidei fundamentum, quod Christus est, is confitetur et quam Christus protegit & defendit : & Petrus Christi auxilio fultus gubernat; sed una voce cum Petro Christum Dei Filium confitetur : quia unus
is est Christus Dei hominisque Filius, non per gratiam adoptionis, sed propria filii
,, dignitate. Quae Adriani P. P. doctrina clara & omnibus antiquis Patribus communis est, quatuorque potissimum docet. Primo, Christum esse petram & fundamentum essentiale, in quod Eccletia aedificatur cap. 3. prioris ad Corinthios , nemo potest aliud fundamentum ponere praeter id quod postrumι est, quod es Christus, M. Secundo, unum Petrum pro se & pro omnibus hanc fidem pristessiam, tu es Christus filius Dei νω; ex
quo habemus este totius Ecclesiae , non unius Petri fidem. Tertio, consessionein hanc elle petram & fundamentum, super quod secundario aedificatur Ecclesia, -- per hanc petram, ait, quam confessus es, G. Quarto, Petrum hoc nomen sortitum obfirmitatem V soliditatem aeternam hujus conscisonis , contra quam portae inferi, id est haeretici, non praevalebunt, &c. Reliqua ex se satis perspicua sunt. Nicolaus I. P. P. epistola 2. ad Imperatorem Michac lem initio. Petrus denique a firmitare petra , qua Christus est , structuram umνersaliis Ecclesia inconcussam o Fidei robore solidatam , ita precibus suis munire non cessur. Item epistola 6. in principio. Deus verus homo figuaedi atque solvendi in cala ct in terra potestatem tribuit B. Petro , ct januas reri
celsis reserandas conceFr, seupra soliditatem fdei suam sanctam dignatus est stabilire EGI
siam , ctc. His concordat ordo Roman in collecta pervigilii Festi S. S. Apostolorum Petri dc Pauli die 17. Julii : Prasta qua umus, omnipotens Deus, ut nullis nos per mitras perturbationiblis coauuti, quos in Apostolica confestonis petra solidasti, M. Ubi vides consellionem de Christo Petra, appellari fundamentum , in quod solidantur atque aedilicantur Fideius seu Ecclefia verum locus est percelebris do potestate ministeriali clavium in Epistola Niconis ad Enes istium . quae legitur stib finem nonao-canonis Photii in haec verba : Vide inquit quid fatis , ε Saterdos , qua inferias ligas , ea esse superitis in rationes referenda emst imit; non est a ratione reddenda liberum vinculum ; si injuste ligaveris, in judicio Angeisrum ostensurus es, m ira ct animi perturbatione vinculum intuleris; num ut teipsum
inciseris. Deus enim eum, qui inguste alligatus est, defendit, ct ulciscitur , qui iraqua Dei gregrem Aucere pasit, os Dei vocarus est , dii it enun , si quod est pretiosium, ab eo quod est