장음표시 사용
331쪽
diatam & plenam in qualicumque Ecclesia, ut propriusAspecialis illius Ecclesiae rector, sic enim cessarent omnium aliorum Pontificum potestates. Octavδ, in quaest ii. dicit Christium pmprie loquendo esse Sponsiim Ecclesiae , I'apam vero, quia obtinet vicem Sponsi in tota Eccletia universali, etiam Sponsiam di ei, & ad dictum Bernardi, quod non sit sponsus sed paranymphus & amicus Sponti, oooonit ideo Episcopos dici paranymphos, quod non sibi sed Christo despontenthi gines.
Nono, in qu. estione I . ex tractatu contra impugnantes religionem citat Can nem Omnes dist. aa. quo edicitur illos in haeresim labi, qui non obediunt Ecclesiae Rotnanae quae est mater Fidelium. citatque Cyrillum Alexandrinum lib. 2. thesaurorum praecipiente, ut membra maneam- en capιte nostro Apostolgo Thram Romano- m Pontifico , a quo nostrum est quid credere sue tenere debea in ipsum vexerantes , 'fum rog ita prae om ibus. Quomam 'μου selum est reprehendere. corrigere, saluere, sisere, ta loco ιβλου ligare quι Eseum a cavit γ nutu atri, taciunde infert, quicumque dicit non esse obediendum in lus, quae per Papam statuuntur , in haeresim labi. Decimo, quaest. Is .& . sentent. dist. I . colligit omnes esse schisimaticos qui non obediunt Romano Pontifici, quia necessarium sit dare unam potestatem Episcopalem regitivam respectu totius Ecclesiae supra potestatem Episcopalem : & ideo qui hanc potestatem negant, dicuntur schismatici, quasi divisores Ecclesiasticae unita
Undecimo, quaest. IS. asserit potius obediendum Papae quam alteri cuicumque potestati: quia sinquit sicut se habet potestas ad omnem creatam potestatem, &potestas Imperatoris ad potestatem Proconsillis, sic etiam se habet potestas Papae ad omnem potestatem in Ecclesia, quia ab ipso Papa gradus dignitatum diversi in Ecclesia dic. ponuntur Sc ordinantur, unde ejus potestas est quoddam Ecclesiae fundamentum Mathaei i G. idque iterem recoqucit quaest. 13. & quaest, is . probat potius Papae quam Regi obediendum.
Duodecimo, quaest. I'. ex tractatu D. Thomae contra errores Graecorum eap. 6'.
αἰt Canonem Concilii Chalcedonensis ira edicere, si quis Fesco' praericatur ιnfamas, liberam habeat sentent am appellanda ad beatissimum 'scopum ant ua Roma, quem h hemin petram refugii, es ipse libera potestate loco De sit Dra rernendi Episcopi infamiam, secundum claves rub; a Domino datas, es omnia ab eo desinata teneantur, tanquam a VPario Apnstobri Thraxi: citat quoque Cyrillum in thesauro, de quo frequentem
Decimis tertio, quaest. Q. probat ex ε. sentent. dist. 1'. Papam habere plenitudinem potestatis Pontificiae, quasi regem in regno, & Episcopos tantum astumi in partem solicitudinis, sicut judices qui singulis praeficiuntur Civitatibus. Decimb quart3, quaest 2 . dicit Papam ideo posse uti clave in quemlibet, quoniam habet indistinctam potestatem super omnes. At Episcopos tantum sub Papa h here distinctas potestates . eamque ob causam non posse uti clavibus in quemlibet,
sed in eos tantum . qui eis venerunt in sortem. Et idcirco narrat Cyrillum docere omnes jure divina caput inclinare PontificiRomano es tauquam x Momino Iesu radem obedire. Deeimo
332쪽
Decimo quinto, quaest M. ex ε. sententa dist. 17. quast. dicit Papam esse immediatum Praelatum cujuslibet Fidelis et ejus fundamentum est, quod potestas Epiccopalis Sc Presbyteralis liabordinara ut potestari Papae; re quod Romana Ecclesia nullis Synoditas Constitutioiabus caeteris Ecesesiis praelata sit, sed Domini voce primatum obtinuit, dia 22. can. Quam d.
Decimo sexto, quaest. p. ex secunda secundae quaest. 3. in lutione ad tertiam ait auctoritatem infallibilem decernendi principaliter residere in summo Pon
Decimis septimo, quaesti 1 34 respondet ad Can-em mei i emtrasalma Parνam condere alia id vel minare, ne quid- hQm sed s potest aucto eas n. quaest. r. ais quae intri ι in his qua surit μω d--. non 'a sunt Inru p rava, quia hac sunt relut ad suum Papa, cs Discios murra n Irisse starnero sae Concati a quis auctoritate P P, sine 'a etiam Concia um congrega non Porest. Decimo octavo, quaest. γα ex commentariis D. Thomae cap. a. ad Galatas lecti ne 3. de reprehensione Petri, quem Glosia dicit a Paulo tanquam a pari correptum,
Et haec sunt praecipua nudamenta stholae Dominicanorum, quae post S. Thomam a Cardinalibus de Turrecremata & 'tano supra modum ampliata sunt: omnia autem dicuntur a proportione & firmitare regiminis monarchiarum temporalium , quas ministerialis, spirimalis de remporalis potestas dialem causis ac principiis essenistia libris conflaretur et quod est non modo ab rdum, sed de erroneum; lonse enim
diversa est ratio Δc natura materialis atque s malis gladii, rerum remporalium atque animarum. Ex quo accidit ut Respublicae Ec monarchiae remporales absque a
solum imperio regi nullo modo possint, a quo Ecclesiasti m regimen essentialiter abhorret: quia anima quae est subjectum potestatis Ecclesiasticae a solo interno primcipio movetur, & unitas vel communio Sanctorum, quae est finis regiminis Ecclesia, libeia suaviterque per actus Herarchicos doceri & suaderi, non cogi aut monarchμce ab uno imperari potest. Cert8 linc Omnia argumenta frustrantur a seppositione prinei pii Ac a dicto secumdnm quid ad dictum simpliciter; adoo ut S. Thomas ex praxi regiminis quod sua tendore obtinebat, de toto regimine Ecclesiae absolute stat et, id est quaestione facti quaestionem iuris probare, omnesque Patres Eeciesiae primitivae, erroris, schisimatis atque haereseos damnare, si haec monarchia iuris est divini, ut praetexunti Verum sigillatim omnia ponderemus. Primum respondeo, gubernarionem Particularem ad generalem reduci non absoluto unius monarchae imperio, sed via de adjumentis , lege divina, naturali Sc canonica praestriptis secundum actus hierarchicos . illuminando per doctrinam, purgando εc perficiendo ex more de praxi EMesae primitivae , quae Synodos liberas frequenter cogebat, atque distiplinam Ecclesiasti eam Canonibus, non abistura potestate sanciebat. Vide lib. i. historiae nostrae Concili tum. Quod autem obtendit s. Thomas Christum dedisse claves uni Petro, ut omin
333쪽
ditare, quod est positum in controversia, atque libro superiore abunde confutatum. Porro de hoc loco. Ego rotam pro te Petre ut non desciat μα tua, dicetur librosequenri cap. I. Ad secundum, annuo sicut in unaquaque dioecesi unus debet esse Episcopus non plures juxta octavum Nicaenum, sic Christum unicum constituisse primatem in Ecclesia qui caput ministeriale Ecclesiae dici potest, quoniam primus est & Princeps Ministrorum Ecclesiae. At pergo, caput ministeriale poste quicquam influere in Eccletiani : hoc enim soli Christo Capiti essentiali proprium est, qui pollicitus est se pei-petuo adfuturum Ecclesiae, Mathaei ultimo. III. Ad tertium concedo omnes fideles oportere in unitatem fidei convenire. Sed nego id debere aut posse canonice fieri absoluto unius dominatu ut in monarchiis temporalibus astalet et quae quidem potentia & sapientia mundana a qua Ecclesia a horret, acquiruntur & contervantur. Siquidem ut Cluillus omnem suis ministris occasionem superbiendi, dominatus mundani, tyrannidis aut absolutae monarchiae affectandae auferret, & ne etiam error unius absoluti monarchae totam Ecclesiam in errorem praecipitaret: nam quales sunt in Republica Principes, tales & consuevexunt esse cives) voluit homines salvos facere dc regere per stultitiam crucis, pr. aedicat na Evangelii, humilitatis & mansuetudinis. Ex quo accidit ut Romanus Pontifex in Synodis celebrandis praeter jus regulariter convocandi Synodos, praesidendi in eis & praerogativam suffragii ac conclusionis, nihil quicquam jure divino supelalios Episcopos obtineati: deindὰ ubi Canones sunt legitime conditi, eos quidem p test exequutioni mandare erga omnes Ecclesias particulares & de illis dispensare in bonum M utilitatem, non privatorum, sed totius Ecclesiae : eosque in casu quo Ecclesia, si congregata esset in Concilium, dispcntarer. Quarto, fateor Ecclesiae regimen esse optime & congruenter ad causas essentiale positas a Christo sapientissimo legislatore institutum : unde cum Evangelium sit lex gratiae & persectae libertatis, atque animas hominum habeat pro materia, quae solo
interno principio moventur, plane repugnat Ecclesiam per unum monarcham absolute eoque modo regi quo Regnum Franciae a Rege gubernatur. Quod autem urget S. Thomas, unum esse congruentiorem causam unitatis quam inultos, verum est in temporalibus monarchiis, ubi monarcha est causa essiciens unitatis : ut patet de
Christo Cipite essentiali Ecclesiae ,& de Rcse Galliae respectit regni sui in quo absolute imperat & cogit unitatem. Falsum verδ in monarchiis electivis eia Aristocratico regimine temperatis : in quibus monarcha potius est symbolum & figura quam causa efiiciens unitatis , sicut de Petro & Ecclesia liquet: in qua quidem leges & Canones non Praelati absolute imperant. Praeterea quotusquisque nescit olim fuisse de hodie c tiam multa existere genera rerumpublicarum atque formas gubernandi popula res
aut Ai stocraticas quae legitime reguntur, pacemque atque unitatem felicius conservant ac retinent, quam multa regna&monarchiae absolutae 3 Certe idem D. Thomas lib. de ixegimine principum asserit regimen pure monarchicum etiam in temporalibus non absolute censeti omnium optimum, sed tantum per accidens & secundum quid, nimi- irum polita hominum stultiua di i uitate, cum enim stultorum atque nefariorum t
334쪽
ansnitus sit numerus , & snguli quae sua sunt non quae boni publici quaerant: icieb
longe pia stat uni de soli esse praedae quam multis, dato quod temporale regimente mi.ios iustae gubernationis, ut saepe contingit, excederer. Legendus Alinainus de potestate Ecclesiastica & Laica quaest. cap. F. Quintum facile depellitur ex antecedentibus responsionibus. Diversa enim est ratio triumphantis de militantis Ecclesiae , potestatis Christi de Petri, Domini & ser vi r in Ecclesia triumphante , omnes fini ultimo sunt uniti de consummata in unum: unde non post uit ab illo fine, cui tamen libere uniuntur , divelli. At in Ecclesia
militante libere dc suaviter docendi sunt homines,& sponte ad Sanctorum communionem per actus hierarchicos alliciendi, ut hac ratione piorum numerus a turba reproborum , dc paleae atque Zizania a frumento secernantur. Quandoquidem per
imperium absolutum estici non potest a P ipa aut aliis Praelatis, cum sola potestate ministeriali spirituali praediti lint et quae cogere non potest quod praecipit. Veriunde his infra uberius cum Beliarm O. IV. Ad sextum Omnes auctores qui commentaria lucubrarunt in caput io. Joannis , fiet unum ovile es utim Pastor , docent hoc nominatim de uno Citi isto intelligi , idque series contextus demonstrat, ego sum Pastor bonus , csc. alias oves habeo qua non simi ex hoc ovati : ta ιstas oportet me adducere, ta vocem meam autent, G set unum ovile ta unus rasor : propterea me HQu Pater I rura ego pono anzmam
meam cs uerum sumo eam. Quibus verbis Dominus indicat , se morte sua sciti rum unam συιle ex sudau atque Gentilib- : Ixxta dictum Apostiti Ephesior. h. ipse es
ne sua , ut duos cantat in semem se in uno novo homine faciens pacem. Unde dc Scriptura Christum vocat lapidem angularem conjunge tem utrosque populos. Lyranus, set suum Omis re unus Pastor , ιd est, una Ecclesiι ex Iudaeis cs Gentilibus criticita rci untis Pastor es Christis e abs autem non sunt nisi Micam illius Passioris. Idem quo que docet Maldonatus. Negamu ergo hunc locum ullo modo conducere ad aedifica dam Papae monarchiam, ciun ei potestas totum ministerialis spiritualis concessa sit in ordine ad regimen Aristocraticum, dc caeteri Apostoli ex aequo sint Pastores cum Petro, qui nihil habet super alios praeter Primatum; sicut videmus Decanum Facultatis Theologiae reliquos Doctores sola praerogativa Decanatus an ecellere : neque octingentis circiter annis, quibus Cimones Nicaeni servati sunt, unquam auditum Papam velut Monarcham absolutum imperasse Ecclesiae. Imo vero Canone 6. Nicrino reliqui Patriarchae tantummodo habebant potestatis in suo Patriarcitatu, quantum & Papa in proprio: certumque est ex epistola Patrum Africanorum ad Celestinum I. Papam Ecclesiam non agnovisse Romanum Episcopum pro Monarcha, qualem
hic nobis fingit S. Thomas. Quam in rem lege librum I. histoliae nostrae Concili sum. Pori is quam hoc infirmum dc imbecille sit argumentum B. Tho. nae, Lectori dicandum relinquo et eo enim ipso quod Christus Auctor primusque Administrator
Sacramentorum reliquerit aliquos Ministros qui ea exercerent de administrarent , quoniam corporaliter de personaliter non perpetuo futurus erat nobiscum. S. Thomas concludit etiam Christum debuisse aliquem relinquere, qui ejus loco & aucto-xitate Ecclesiam visibiliter monas chice gubernaret et eamque ob rem dixisse Petro ante
335쪽
ascensionem, pasce ovex meias ta confirma fratru eos. Est autem mera petilio principii : at supra lib. h. cap. 6. disputavinuti de dogmatico sensu horum verborum ,pasce ovas meas: & infra de hoc alio textu , confirma fratres tuos, dicerire. Caeterum quamquam haec probatio Dia Thomae nullias omninia sit momenti, n,
hilominus palim vendiratur ab ejus in iis Cardinatabcis de Turrecremata. Ojet uo. Bellarmino, Barcinio. Sebastiano Baradio. multisque aliis absolutae Monarchiae Patronis , quos uno verbo depellere possumas: puta hid opus esse clarissime ostem
dere, quidnam Cultus lege Evangelica fieri voluerit, & quid Apostoli Patresque
Eccletiae piumtivae observaverint : Lustra enim contra haec opponunt quaestionem facti . id est praxim hodiernam, cui usus Ecclesiae primitiva penitus. repugnat. V
rumtamen quia fide Catholica decretis Synodi Constantientis haereo , contendo lim die Papam dici polle Pastorem Ovilis Christi, quatenus potestatem habet super Ecclesias particulares disgregatas pro iuris divini, naturalis Sc Canonici exequutionem, utque etiam condat leges in actu primo si res exigar Septimo , de noinine Episcopi universalis, Vide quid praecedenti libro cap. 4.duleruimus in analysi collectaneorum S. Gregorii di, quae autem narrat S. Τ nas , fallunt Elencho a suppositione prancipia. V. Ad octavum , certum est unum re solum Cluillum proprie loquendo esse
Sponsum Ecclesiae, quia auctor elh Ac causa efficiens fratiae & Sacramentorum taquibus Ecclesia iussincatur L e claurque tota pulchra sine macula ela ruga : Papam ero atque alios Episcopos esse dumtaxat pa nymphos , quia sunt minimi , atque instrumenta quibus Christus Sponis utitur ut sponsam vivificet de in thorum vitae
Nono, satis stinti est capite praecedenti hujus libri in explicatione Canonis Omnes dist. χχ. verum quod R Thonias ad suae opinionis firmamentum initis The- lauri Cyrilla Alexandrini persaepe laudat, vehementer fallitur , Oportetque illam alios Thesauri. libros vidine , quam quos habemus et idque argumento est quantum rudibus de imperitis taculis. ante typographiam inventam , etiam bonis reci glis viris, qualis erat Thomas Aquinas, illusum sit. Caietanus interdum etiam hujusmodi Thesauros Cyrilli ad tuorum placitorum confirmationem profert, sed in bones sunt, non Theseum Decimoe quoque iis factum est capite praecedenti in explicatione Canonis omnes
V ndecimum frustratur Lectra rem Elancho a suppositione principii , quasi Papa esset constitutus Monarcha absolutus Ecclesiae e quando autem Papa de Rex aliquid Imperant, unx Potius obedrendum sit, Atinamus non me petita e principii, sed dogmatice disserit, Issi de potest e Ecclesiastica oc talea quaest. 3. sub finem cap. l. circa medium x de qua re alibi dicetur. Duodecimum docet quam trusere sit illusum B. Thomae , cui otiones iussi Cor cilii Chalcedonensis pro genuinis obstrusi sunt. Vide quae ad nonam diximus Decimum tertium continuat in Uenino d petitione principii neque satia est diacere Papam esse in Ecclesia quasi Regem in regno . nin id jure divino , naturali de
336쪽
dierna praxi EccIesiae de decretalibus pontificum, quae nihil conducum ad juris quae-Εonem evolvendam.
Ad decimum quartum de hae potestate indistincta Papae super alios ex instituto
disputabimus hoc libro cap. advessus. Sual em.
Ad decimum qui inum tria respondeo- Primum nego ex jure communi ae disciplina Ecclesiae primitivae Papam este immediatum Praelatum cujuslibet Fideliso Conside quae observavimus ad Censuram Joannis Angeli libo 2. cap. s. & infra lib. cap. 3.num. G. Secundis latet aequivocatio in his verbis, potestaου scopa ta Presbyteratu subardinara es potesati Papae. Equidem annuo subordinatam esse primatui,
nego tanquam absolutae Monarchae, ut contendunt adversarii: Primatus positus ei hin ordine ad regimen Ari stocraticum, utque honorum as digmtatum tradi re ordino quibusque suos semet, non rnvideat aut imminuat, ut ait S. Rarnardus. Monarctra autem omnia facit ex animi sui arbitrio, mutatque quadrata rotundis, atque labet δε-
te hoe autem Papam jure facere posse negamus. Tertio quaenain Romana Ecclesia habeat a Deo Ac ab Ecclesia explicatum est lib. superiore cap. s. num. s. ubi actum est de Primatu. Consule apologiam nostram pro Ecclesiae & Concilii auctoritate, quam in eum finem lucubravimus, ut Curiam Romanam ab Ecclesia ,id est, jus humanum a divino secernereinus. Decimum sextum fallit a suppositione principii, & Papae auctoritatem in sua causa venditat Porro de infallibili auctoritate Uetur lib. 4- cap. 4- Decimo septimo, Canonem Zozimi contra itatuta Patrum, S c. infra lib. q. capia . explicabimus Decimo octavo. quid sit Paucum fuisse aPalem Petro in exequutiane an Britatu non regiminis, disputabitur liarim contra Cajetarium , hoc enim merum est figmentum ve- citati illudendae adinvemum, quod valde initor in S Thoma viro de piissimo dc do-chillimo, sed proh dolori nullus est hominum qui sat cinam suam non vehar, quam Iuno exuere. dissicillimum praesemm ubi res nosti a agitur.
337쪽
yr I& In membris promovebant, responderent: verum quia Cardinalis C etanus etiam
Dominicanus omnia Turrecrematae argumenta ad incudem revocavit , ac stupendis
scholae argutiis de subtilitatibus vestivit, ne cum fastidio identidem illa argumenta frequentare de dissblvere cogamur, praetermisso opere de Turrecremata libros Caje- tam examinabimus, S una probationes Turre crematae profligabimus. Causam scribendi Thomae de vio Generali ordinis Dominicatiorum, concioversia suborta intecsecundam Synodum Pisianam de Iulium II. Papam pro Ecclesiae reformatione in capite & in memblis attulir. Cum enim Julius Papa de antequam eligeretur, Sc statim postquam est electus Pontifex, solemniter promisistet atque etiam scripto jura sit, se liberum Concilium pro Ecclesiae reformatione in Capite de in thembris indicturum, idque tamen facere detrectaret, hac de causa interpellatus, ut sponsioni suae satisfaceret atque necessitati reformandae Ecclesiae provideret, id facere recusa sita, aliquot Cardinales cum Maximiliano Imperatore & Rege Franciae Concilium Generale pro Ecclesiae emendatione in Capite de in membris indixerunt & convo- earunt Pisis. Julius autem ut hoc propositum distui baret, vicissim Concilium indixit in Basilica Lateranensi : C etanus vero anno υ a. ut gesta Iulii contra Synodum
Pisanam desenderet, tractatum composuit de comparatione auctoritatas Papa ta Concilii. In quem Jacobus Almainus Doctor Parisiensis seripsit, de Cajetam fundamenta dilapidavit. Cajetanus denique aliquanto post respondit Aliainino duobus libellis: altero quem inscripsit, Apologia de comparata auctorιtate Papa 2 Concam : altero Tractatus de divina institutione Pontificarm. Quibus libris Almainus praematura morte abreptus, fatis enim cessit anno I s I 3, satisfacere non potuit. Quocirca cgo non tantum his postremis lucubrationibus, verumetiam omnibuς argumentis Cajerani respondebo : atque methodi gratia hoc caput in septem quaestiones partiar, quarum
prima de secunda propugnabit fundamenta scholae Pariliensis, quae frustra C etanus aggreditur. Tertia ponet atque demolietur Cajetani firmamenta. Quarta dissipabit reliquas Probationes, Fcc. Porro sequemur ordinem de capita librorum Cajetani, ut unulquisque ea possit facilius videre, dc in ejus argumenta penetrare, quae Deo favente sic in apertum proponemus, ut nenio sit, modo illa intellexerit,& anticipatis opinionibus non divexetur, quem non puduerit tot cavillationum atque argutiarum, cum penitus ab animi Christiani candore & verecundia abhorreant.
II. Primum fundamentum Scholae Parisiensis ab Almaino positum , est lege naturali constare, Deum & naturam prius , immediatius atque estentiali iis sese addia xisse toti Ecclesiae Sacerdotali , quam omnes Apostoli individue dc in commune r praesentabant, quam uni dc seli Petro , dc continuo summam totius auctoritatis Ec-
338쪽
clesiastici prius toti hierarchico ordini competere , quam uni Papa et quod principium evidentilliiniim Catholicum demonstratum est supra eap. I. libri 1. nonii iodo ex causis essentialibus potestatis Ecclesiastiuae, verumetiam ex ipso Almainoe. Bella ino; sed a C etano his rationibus impugnatur parte r. suae Apologiae c.ip. i. quod sicut regimen domesticum & politicum aestimandum est ex natura decalis is ellentialibus suae institutionis , ita & Ecelesiasticum. At Christus Caput homogentum Ecclesiae auctor est atque fundator regiminis Ecclesiae. UndE Joannis I s. ait : Non vos me elegistis, sed ero elegι vos. Ergo cum idem Dominus sit auctor hujus regiminis , re non aliqua communitas r atque etiam ipsemet Chri Rus ibbi Petrum Vicarium constituerit Joannis ultimo , pasce συα mem et oportet quidems cundum consequentiam iuris naturalis. ut ad ipsuin Christum , non ad communitatem l pectet, ordinare de Vicario suo, etiam absente Christo. Quapropter esificit Caietanus quod licui Christus princeps Ecclesiae , non a communitate Ecclesiae naturaliter habet auctoritatem : ita etiam nec Petrum vicarium qui eam repetit as sto Christo : Addit, Ecclesiaraissimam natam esse; adeo ut iure prιnegatm carein in haepiti te. A.t gnum ιπυίMιl servarutu Ecclesiae, commvnuatis quoa mprincip-- est, quod non potest si, i regimen retinere, nec duobus aut trabis committere , hoc tamennsse quam-cumsaee cam nit,ttem liberam manifesum esse alti Unde concludit hic frustra peti
argumenta a smilitudine corporis politici eligenus Principem suum, ut ostendatur Papam eb Ecclesia pendere, sicut Princeps a populo. aut Republica, qui illum elegit dependeti Ad hoc Cajetani Principium sex respondeo. Primum quod asserit unamquamque rem secundum naturam suam, id est catas estentialibus suae institutionis ponderari debere, lubenter amplector, quoniam C etani argutias omnino Prossis sate inna enim Primarias di quoad naturam & quoad exercitium res sit planὸ m ratis di politica, non inelaphysica, certe disputatio quae de illo instituitur omninδmoraliter vi politice, non metaphysice per inauditas animi abstractiones, vanasque argutias S lubtilitates tractari debet ratioqui rei naturaα consequenter veritas ipsa eve titur. Ex quo fit ut haec controversia sexceptis Theologia principiis 2 quibus Mosedinem discipi inae atque uni tuem fidei retinendam Primatum esse necessarium comvincimus, potius secundum iiis Canonicum & praxim Ecclesiae primitivae, quam ad 11 3rinam Theologiae Scholasticae expendi debent: quinque aliter faciunt, ut Turre-c reniata, Caletan f, Bellarminus. Suares, Vallius & alii, natura bellum inserunt: cssentque magis ridendi quam consutandi, nisi ipse usu compertum esset imperitos eiu sinodi sephisticis argutiis&cavillationibus adeb captari, ut eas projure divino habeatat. & contra sentientes schismatis ac haereseos damnent, quod est intolara
Secundo, annuimus Christum esse enisam & Fundatorem regiminis Ecclesiae a que Primatus, A continuo etiam ad illum pertinere ea consequentia juris naturalis N institutionis Ecclesiae de Vicario sibi ordinare, ut revera Apostolos omnes Vicarios sitos N Proreges in aequali potestate, de Petrum illorum Primatem instituit , Primatem dico, non monarcham, ut fingit Caietanus il petitione principii Tertih , quod dicit, absente Christo , non spectare ad comminitarem Ecclesiae
de Vicario Christi & principe Ecclesiae ordinare, laborat aequivocatione ; si enim
339쪽
per ordinare Uicarium ec Principem intelligit instauere potestatem Pontificiam &Papalem quoad rena dc substantiam transeat, quoniam pridem instituta est a Christo Si autem postquain est semel instituta a Domino, negit eam revera de soci liter residete in Ecclesia, dc consequentcr mortuo Papa, eidem actu deferri qui canonice deligitur, hoc absὀlute inficiamur : quia ut alias diximus, Sacerdotio Christi communicato Ecclesiae, potestas ordinis de jurisdictionis cum Papali, Episcopali & Presbyterali dignitate tormaliter, eminenter de quoad habitum inest, actus verb atque
exercitium dcsertur Pei sacras electiones: quaeque in contrarium adversarii comminis untur merae sunt imaginationes.
Quarto , abi alute negamus Cajetano , Papam nihilo magis suam debere potestatem ab Ecclesia repetere quam Christum : Deus bone i quam longe dispar est ratio Domini de OEconomi, capitis ellentialis & ministerialis , Fundatoris atquς Ministii Ecclesiae , quod quidem notius est, quam ut ampliori probatione indigeat. Postquam enim Christus semel instituit potestatem Ecclesiasticatu, voluit ut ab Eccl si i propagaretur, & communicaretur omnibus Ecclesiae Ministris , Pontifici videlicet, Episcopis, Presbyteris, Diaconibus, &c. idque quotidianus usus demonstrat, quem qui non videt, naturali & divino lumine caret.
Quinto, blaspheinat, dum perhibet Ecclesiam Sponsam Christi charissimam de immaculatam omnium Fidelium atque ipsius Papae matrem & Dominam ac Magistram esse Servam natam re fectu Pont scis Romani: genuina sunt verba hominis. Quod aute in inducit si reum infastibile servitatu Ecclesia esse quoad jus principatu , quod Ecclesia non posset I Des regimen retinere, nec duob- aut tribus committere. Planc sephi sticum est : si viciem imaginatur Papam sola potestate ministeriali praeditum, esse a solutuin Ecclesiae monarcham , sed jam multocles dixi, estque saepius iterandum prismatum de monarchiam res differentes esse. Et quamquam Primatus quoad essentiam di institutionem juris sit divini, immutabilis, tamen subjective quoad existentiam ,
limitationem, exercitium de exequutionem, pendere omnino ab Ecclesiae definitionest.uutis & aristocratico regimine : ut patet ex Can. 6. Nicano de Patriarcharum limitatione : Certissinum autem est, quando & ipse Primatus de aristocraticum regimen sunt divinae institutionis, neque Ecclesiam Primatum, neque similiter Primatum posse ullo modo regimen aristocraticum abrogare. Quod si servituti esset tribuendum, ut cavillatur Cajetanus, quod Ecclesia Primatum abrogare non pollet, a pari & tortiore inferre liceret Papam esse servum Ecclesiae, hie enim adversarius suis magnificis vocabulis numerandus est, quoniam Papa Sacerdotium Christi & una cum Sacerdotio auctoi itatem suam mutuatur ab Ecclesia, quae cum deligit Sc deligendo eidem Ecclesiam regendam subjicit, tanquiin Primati, non tanquam absoluto monarchae, quod est frequenter inculcandum. Id c etiam omitto Papam remissionem peccatorum sis rum ab Ecclesia matre petere, huncque articulum fidei, ut sepe diximus, more ali
rum hominum profiteri. Credo sanctam Ecclesiam Catholicam, Sanctorum communi ncm, remissonem peccatorum. Tametsi autem Ecclesia Papam cooptare teneatur, hoc
tamen nihilo magis potest Ecelesiae ad servitutem imputari, quam humanae voluntati , quod in finem velut in bonum sibi connaturale de conveniens , quadam necessitate , sponte tamen feratur : certe praeceptis divinis obtemperare non est i .rvitus ,
340쪽
sed libertas summa & regnum : quia servire Deo, regnare est. Ad sextum oppono bene atque apposite argumenta efformari a similitudine eorporis politici aut Reipublicae Regem aliquem liberὸ cooptantis ad Ecclesiam, quae Papam deligit : ut enim regnum Poloniae Regem cooptando eidem regiam auctis ritatem confert, ita de Ecclesia, quae archite nice dc per dominium jurisdictionem Ecclesiasticam nossidet, eligendo Papain eidem exercitium atque exequutionem ejusmodi iurisclictionis impartitur , quantum indicat expedire pro Ecclesiae bono. Nam , ut dixi, definitio dc limitatio administrationis atque exercitu primatus pendet ab Ecclesia , haecque tam plana sunt ex iis quae lib. a. proposuimus . ut qui
ea considerate examinarit, de veritate nullo modo ambigere posui.
DE FUNDAMENTO IURIS DIVINIS uae Parisiensis.
III. Alterum sundamentum scholae Parisiensis ab Almaino explicatum, est cir
Dem reti Ecclesia individue cs ιn commune summam cs archatectonicen potestatem Ha- ωιum detulisse hae oraculo , dic Ecclesia : quι Messiam non auaeerit sit tibisicut ethnιcases Dbticanin. infinem dico vobM , quacumque astigaverans , m. Math. i 8. De quo
fundamento Almainus libro de Ecclesiae auctoritate cap. 6. dc 7. fuse disserit, de nos supra lib. 1. dogmatice illud examinavimus: sic autem a C etano oppugnatur. Primum cap. a. suae Apologiae, ubi quaerit quid sibi velint hi termini , die Ecclesia r vel inquit) de omni aut de parte , de Catholica vel de singulari Ecclesia; de Ecclesia indistincte , aut de hae vel illa distinctὸ, puta Mediolanensi , Bononiensi scilieet intelliguntur. De universali autem Ecclesia haec capi non posse ideo probat, quia
nemo obligatur eam adire , eique fratrem incorrigibilem denunciare r hoc enim esset impossibile , cum Generale Concilium semper congregatum esse non possit ridemque judicium esse ait, de Ecclesia hac determinate sumpta , ac de universali: quoniam Dominus non praecipit ut hane vel illam determinate adeamus. Itaque effieit sermonem esse de Ecclessa indefinitὸ dc indistincte : ita ut sensus sit cuilibet Eccletiae , non hane vel illam determinando , datam potestatem judicandi de fratre peccante : ita ut forum rei sequendum sit, id eis, Ecclesia hominis peccantis , ut ei peccatum denuncietur , ac proinde non istam Ecclesiam rei dc peccantis esse propriam Eccletiam, sed quamcumque aliam Ecclesiam superiorem Ecclesiae in qua habitat reus , concluditque hunc sensum esse litteralem huius loci, dic Ecclesia. En summa capitis a. apologiae Cajetani. Capite autem 3. perhibet, dur Ecclesia, idem esse atque die auctoritative sacro conis ventui : ae proinde hoc intellisi de Ecclesia , incluso Praelato , juxta Glossam. Unde cum Papa sit Pastor universalis, eo absente non potest Ecclesia universali cui aliquis desertur, ullam habere auctoritatem , sicut nec ulla Ecclesia , secluso luci