장음표시 사용
411쪽
passi se it nomen Aeacii ex D psycis abradi i de ab eo tempore sinultates 5 perpeto
diiao: diae pedetentim radices ege uni inter Graecos de Latinos, quousique schisbaa de
integro renovatum est tempote Ignarii Patriarchae, quem Jonmes VIII. excomm nicavit, proptet ea quod vulgariam ad Patriarcharum Constantinopolitanum pertinere contenderet, eamque libi iclervaret. Deinde mortuo Ignatio , cum ei Photius successiisset, de Ecclesia Romana suum dominatum quotidie ampliare , omnesque alias Ecclesias tibi monarchico dc absoluto imperio subdeae, necnon etiam Imperatoi es Gra
cos auctoritate pii vare anniteretur e Giaci eana ob caulam tantum Cdium conceperunt,
ut tandem in ichisma pestilentissimum eruperil , de quo illam Domini vocem metito unirpare possimia, Ezechielis 3 . Cum austeritate ιmperabatu es cum potentia , Udi ferya Iunt cvω mea , eo quod non esset Pastor , es factae Iunt in devorationem. Hic Pallores Dominus expetit non dominatu abioluto dc tyrannico imperantes. Certe
non quaeritur quid agatur Romae , sed quid agi debeat secundum potestatem mini, steriasum spiritualem Ecclesiae Cmonibus optime consecratam , qua lectuia questio est facti , 8c vis major cui non potest oblistere Pioculdubio ii Imperatores , Reges , Pi incipes , & Episcopi, qu bus aliquid dis.lidii cum Romanis Pontificibus intercessit, tantum curae & studii potuissent in re bus a se gest s sinceriter vulgandis & transmittendis ad posteros , quantum issmet Romani Pontifices eorumque adulatores in suis praesumptis iuribus ampliandis dc ad
suum privatum commodum & dominatum detorquendis, permulta certe nobis ex rei veritate innotescerent, quae nullo modo cognoscere possumus, nisi ex monimentis vaticanae B.bliothecae, quibus in causa Pontificum magno cum judicio fides hab ii debet. De Anthimo verum est ij im fuisse pervicacem Eutychianum ,.8c Agapetum velut primae Sessis Episcopum & Patriarcham jus habuisse exequendi decreta Synodi Chalcedonensis adversus illum qui secundam sedem occupabat. Amplius urgeo Agapeticententiam in Synodo Provinciali Constantinopolitana confii malam e idque comprobare , quod alias saepe docui : nimirum potestatem Papae ei collatam in ordine ad regimen aristocraticum. Et ita claret Bellarminum illudere veritati, quasi Agape;us absoluta potestate dc non tanquain exequutor Canonum Anthimum exauthorasset, Scsuper ea re Synodus habita non sitisset. Consule tomum secundum Conciliorum Bimi actione . Synodi Provincialis Constantinopolitanae sub Mena. At vero Sergius Pyrrhus & Petrus eum Synodicc damnati simi, primum quidem in Concilio Late ranenti sub Martino I. PI'. tomo 2. Conciliolum Binii. Deinde in sexta Synodo generali sub Agathone PP. adi l brum historiae nostrae Conciliolum Generalium : Scita Belis
Iai minus semper in suis cavillis a divisis ad coniuncta haeret: quia uni & soli Papae id addicit quod Synodice juxta leges aristocratici regiminis factum est. Verum Barcinius tom. s. Annalium ad finem anni 33. fabellis anilibus deputat quae de Polychronio Hierosolymitano Episcopo a Legatis Apostolicae Sedis abrogato circumferuntur e & ita innotescit quantum insit fidei de sententiae Baronii & epistolae Nicolai Papae in qua ejusmodi exempla succenturiar. XIX. De appellationibus ad Sedem Romanam de utrum B. Athanasius, Chrysostomus, Theodoretus dc alii, quos Belluminus commemorat, appellaverint ad Romanum Ccc L
412쪽
Pontificem disces ex libro r. historiae nostrae Conciliorum Generalium in historia Synodi sextae Carthaginensis. De Theodoreto consule actionein S. Synodi Chalcedone
X X. Capite 16. libri 1. de Romano Pontifice Belluminus probare contendit Papam esse absoli: tum Monarcham ; propterea quod est Princeps totius Ecclesiae , & luperiorem nulliun habet in terris : idque roborat sententia Concilii Sinuessani , qua edici rur primam Sedem a nemine judicari r Item Concilio Romano sub Sylvestro Papa cc Lxxx. tapiscoporum can. ultimo. mque ab Augusto, neque a Regibuου, neque ab omnι Claro, Neque a populo Iudicabitur prima Sedes : 'cujus Canonis Nicolaus I. in epist. 8. ad Michaelem Imperatorem meminit, SI Gratianus y. quaest. 3. Can. nemo, ad sit in Synodo Romana sub Sixto III. cap. s. legi, non licere sententiam dicore in Pontificem. Item cum Dioscorus Episcorus Alexandrinus in secunda Synodo Ephesina Leoni ni Magnum ludicare Sc damnare ausus estet, Eccletiam Catholicam hoc tetrum facinus ita exhorruisse , ut Concilium Chalcedonente in epistola ad Martianum & Valentinianum Imperatores, &m altera ad Leonem ipsum actione 3. Synodi Chalcedonensis scripserit, se damnasse Dioicorum ob multas causas, praecipue quod in primam Sedem sententiam ferre praesumpserit.
XXI. In Concilio U. sub Symmacho Papa liber Ennodii Diaconi recipitur, in quo
inter alia scriptu in est, quod aliorum hominum causas Dem voluit per homines term a-ri , sed Sedis i=- Praesulem sua e quastione reservavit arbitrio. Adneetit Concilium sub Adriano Papa memorare, Romanum Pontificem de omnium Ecclesiarum Prasulib- Iudicasse, de isio vero quemquam Iudacisse non legi. Quae verba insta sunt in septimam actionem Synodi viii. Quae praeterea actione i o. Can. ro. perhibet non licitum ulli terreno Principi iudicare Patitarchas, atque imprimis Romanum , his accumulat Innincentii III. Extravagantem cap. sobra ta Bonifacis VIII. Una in canctam cs mayoritate taobedientιa : Item Constantinum Magnum dixisse se nolle Episcopos judicare, sed p eiu ab Episcopis judicari debere,teste Ruffino lib. i. cap. 1. hiltoriae. Praeterea Ambrosium oratione de Basilicis tradendis asserere boae .m Imperator m intra Ecelsam non sur Eiclesiam esse: Et Gregorium Nazia: enum oratione qua se excusat quω tandiu ab Ecclesiastica functione cellarit haec pronunciare. Lor autem oves noti te pascere Pastoreἔ, nolite jussicare judees, nec leges feratiώ Pastoribuι. Item Bernardum praecipere , ut 1nex lubenda reverentia Petri Vicario , haec lententia Apostoli custodiatur : Omnis anima potesatibus sublimiorabus subdita sit. Concludit caput tannoso Gn. si Papa dist. M. quod cunctos iudicaturus a nemine fit, is dicandiss; atque Hugonem a sancto Victore
docere spiritualem potestatem cum dextat a selo Deo posse judicari. Proculdubio cum ad has futiles diatribas bellarmini animum appello, virum doctum magnique judicii illis uti potu ille, & thyrso arundineo certare voluisse miror. Sed ut vulgari nostrorum adagio fertur, nuptiae fieri non possunt, nisi de illa ipsa Sponsa quam quisque habet. Verum praetor illa ipsa quae de hac quaestione supra hoc lib. cap. . quaeit. 7. adversus C etanum jam disputavi, lubet hie sigillatim omnes rationes Bellar ni expendere. Et primum qu .P ex Concilio Sinuellano promuntur, nullo m do usui este poliant ad dogma Catholicum figendum : cujus rei causa satis patet ex lectione actorum hujus Synodi, de ab ipsomet Baronio scrupulus exacerbatur : quippe qui
413쪽
narrat acta sic corrupta esse, ut nihil certi inde esici quear. Imo etiam D. Augultini testimonio est, merito ambigi poste utrum Marcellinus PP. unquam lapsus sit & ido- his thurificarit. Praeterea quis sibi unquam in animum inducere possit, flagrantibus persequutionibus Diocletani quae omnes alias antecedentes & subsequentes crudelitate
longe superarunt cum Episcopi & sacri libri ubique gentium laterent & pervestigatentur ad supplicium, trecentos & triginta Episcopos eum triginta Presbyteris & tribus Romanae Ecclesiae Diaconibus potitille in cryptam confluere in oculis Senatus populique Romani S aulicorum Diocletiani crudelis limi hostis Christianorum, ut de Marcellino judicium ferrent: cum vix auditum iit postea tantum numerum Episcoporum faventibus Imperatoribus Christianis ad aliquam Synodum convenisse ξ quid insuper memorem duos & septuaginta testes adversus Marcellinum exhibitos & auditos ad libram occiduam constituendam; quod somnium de libra sin quam occidua ab aliquo male feriato homine adinventum est. Haecque ita obscura & implicata sunt, ut ipsemet Baronius ingenue fateatur se vix inde aliquam scintillam lucis potuiste excutere tona. a. Annalium anno Christi sor. Quaerenda erso alia argumenta Bellatanino, quibus certo probet aliquando Synodice constitutum fuisse, primam Sedem a nemine ludicari: quandoquidem clausula haec, nemo unquam iudicavit Pontificem, nec Praesul Sacerdotem suum, est quoddam assumenrum ab aliquo privato interpolatum, non autem Synodalis
De Concilio Romano sub Sylvestro, vide quae observavimus libello de Eccle st ca& politica potestate cap. Io. 5 axiomate xv I. apologiae nostrae.
Caeterum clausula contra quam Bellarminus ὀecerpsit ex cap. s. Synodi Romanae, Si tuni, non licet adversus Pontificem das esententiam, M. est vox Maximi Exconsillis, non autem Synodi, ideoque vim Canonis habere nequit. Cum enim Sixtus a quodam Ballo Exconsule accularetur stupri illati puellae Virgini Deo consecratae , atque probariones neces lariae adversus Sixtum deessent, Maximus Exconsul recte & pie dixit nonficere dare sententiam advers.s Pontificem. Et ipsemet Sixtus respondet, quamquam
is suo arbitrio esset ut judicaretur aut non judicaretur, tamen nolle ut veritas absond retur et quae verba ut judicaretur aut non Iudicaretur intelligi debent. Quia ut dixi
probationes deerant: quod si adversarii instent hoc aliter capi oportere, contra Opi nam Sixti sententiam in sua causa Canonem non e cere, sed privatam opinionem. Quod autem in Sixti epistola ad Orientales Episcopos inter collectanea Gratiani Can. mandastis a. quaest. 4. legitur Nilentinianum Augustum auctoritate Smi SynodAm congregaro. , uinisse r ego arbitror haec verba auctoritate Sixti esse glossema superadditum : quia saeculo Sixti nemo ambigebat Caesares habere potestatem indicendorum & convocandorum CCnciliorum etiam Generalium, quanto magis Provincialium. Hoc enim spectabata exequutionem juris divini, naturalis & Canonici, quae suo etiam modo commi sta est Principi politico. Vide lib. I. historiae nostrae Conciliorum. Cuni ergo Sixtus esset in causa, Imperator potuit Concilium convocare propria auctoritate, quod ut cognorucatur sela lectione Conciliorum antiquorum Opus est. Quarto, verum est in epistolis Synodalibus Concilii Chalcedonensis ad Leonem S Martianum narrari Dioscorum multis de causis damnatum, atque inter illas causas
unam esse, quod ausus sit Sedem Apostolicam damnare, Sc. Sed negatur Patres dice-
414쪽
te hane esse praecipuam Musam da alienis, ut Belluminus persuadere vult. Et quamquam id diaetant, hoc nihil causam Bellarmini iuvaret: quoniam Dioscotus iniuiiὰ in Le
Dein sententiam, dixerat eumque damnabat, quod doctrinam Catholicam ..ssereret ,& contra errorem Etl. ychis vindicaret.
XXI. Qv nto, quod spectat ad Synodum V. Romanam sub Symmacho in qua in bellus apologeticus Ennodii Diaconi app. obatur, primum impendo iesponsionem Ma-jQ. um nostro turn, puta Thomae de CO. cellis Doctoiis a que Piovi lotis Collegii Sol nae in solemni propositione quam habuit Bl uligibu, colam Rege & Franci e Synodo Gallicana : Quin o causa Papa dicitur Judicio Dii rastrusa sinquit) clarum est, quo l quitur in illa casu in quo pecι atum est o . uti um , etiam quando Papa se reddit corriguium ,δι ut Druma.hus ipse se corrigibilem reddiderar, qui τοι at s ada nodum reniebat ut diceret causam fiam, sed ab aemulis impeditus est : O pratere; de ι ramine quod ibi imponebatur, non ha sic, itur legirima probatio, fiunt apparet in Inoo omittorum; HG drxerunt qui ibidcm com gregati erant, se dimittere causam stam 3udicra Der derem. Mandam. lt Diluer de Narte ιμο dicendum est qxi sie ι errarii bilem redo idit sili triὸ mitatis bi exhibens reverentiam re tuis quod seipsum Judicaret: sic summa Ponti .es tum in agna humilitate corrigibiles se reddebant , quibus exemplum fuit primus Apostolorum B. fratrus quι se, ctim descierat, vere Faeni tentem σ maxime corrigibilem reddebat, ut sucies rabus siuis exemplum daret: hactenus de
Corcellis. Secundo, quod in quinta Synodo, ubi libellus Ennodii clucentorum Epiuc'porum suffragio approbatur atque inter decreta Apostolicarum eratur, Pacies decernunt Oisicopos non debere accusara aut repr/henae ab evibm ns a recta Me exorbitarint: ta pro qnacumque alia re accusandos non esse : Rei pondeo hoc decretum ad no: manu temporis prudenter factum, ut os occludet etur accusatoribus Symmachi, & pati Ecclesiae consuleretur : *nedice autem S conciliarater Escussum atque examinatAm nonfuissse. Hle enim lubet Belluminum suis munerari distinctionibus qui negare . rudet decieta Synodi Constantiensis conciliariter facta. Proculdubio cum Patres videtent gravia
esse capita acculationum adversus Symmachum, & homines contentiosos inde ani .an turbandae tranquillitatis Ecclitiae aucupari : piud niei de bono pacis haec velut quoddam henoti cum lia: uel unt. Siquidem nata ex eo discordia riro: tuo Anast. ssio II. quod pars Cleri Romani Symmachum, pars altera L urent una in locum Ata stasii demortui tuffecisset, seditioque ingens in lenatu ac roi ulo Romano bifariam diviso orta c siet: cum vero Theodoricus Rex Gothorum Symmachum confrin, sici in Pontificatu anno quarto post, Festo consule atque Principe senatus instigam e , hoc dulidium recruduit inter Laurentium de Symmachum: qua ex re indignatus The oricus Petium Aitim Episcopum Romam mittit, ut pulso Symmacho atque Laurentio visitatorem ageret, ac Se dem Romanam tenes et. Verum Symmachus indicti & habita centum atque viginti uicoporum Synodo absolutus est. Capita accusationis contra Symmachum haec suille ex libello apologetico Emodii colligimus: quorum capitum Binius decem tantum excerpsit in notis ad qui tam svnodum sub Symmacho PP.Pramum non omnes Sacerdotes ad Srna
dum reeia auctoritate vocat r. a. Neque et iam in absolationem SImmactu omnes qui aderant
Sinodo consensisse. 3. Accusatores Symmacha non auditos, eoremque accusationet non esse refutatas. 4. In crimzn:bm e ectu sila admitti re probarι qua non rejiciuntur a SDodo.
Verba Ennodii sunt, quod non excluditnr, approbatur. 3. Frustra ouosdam Et coros ἀο
415쪽
rectasse Regi parere ρ si non Gisu sed tantum Romani Pontificis esset Synοδε- eonvocare. o. S, copus Romanus hoc a Deo habet prιυιυgιum quod a nemine post iudicari, scia etιam peccaui habere licemiam. Cui petitioni Ennodius non dogmatice sed oratorie re ondet, videlicet D. Petrum perennem meratorum dotem cum haereditate ιnnocentιa misisse ad postiros , quod itu concessum est pro actuum luce , ad istis pertinet , qvias par conversat tonu splendor ιPuminat. Uuu em an tum esse dubitet, quem apex tanta dunitatis attoίht, in quos desint bona acquisita per meratum , fissciunt qua a Dcι decessure prastantur, aut enim claros ad haec fastigιa ergit, aut νι reguntur, ιμIustrat. Prauasi et enιm quid Ecclesiarum fundamento sit habile, super quem ιpsa moles
At hod nsa est objectis respondere , sed effugium adornare t nihilominus Greg riux VII. hoc Ennodii dictam avide arripuit, & tanquam dogma Catholicum inter suos dictitus 23. dictatu reposuit : Gratianus quoque decretum suum conjecit dist. 4.cari. Non nas. Sed ad propositu in revertor , caput T. est. Factum Symmachι qui in judι- cis Syno istet:t, repugnare dicto privilegio, quod Papa . nemine judicari debeat : siemma nemiur jud cari debet, cur venit ad Synodum. L Llas personaυ μου praesentara contra Symmachum 3u.u voluisset Osflagitasset auetoritas regia es amersatis e adeo ur Symmachus in Sede Apostotica velut in quadam arce mumissima consileret. Sensus est judicium hoc liberum 3: canonicc factum non fuisse. q. Quando neque BR. Petrus , Paulus G Samuel non refugiuntIudicιlim , nihil cause Use cur Symmachus istud refKι ,. I o. MDum atque inaud tum esse , ut Papa in propria caus cs ad crιminum Hs obvectorum deput nem*norim convocet e Sic enim Synodus nec libera nec canonica est. II. Falso propugnatorias Symmachι objacere capita accusationis qua contra Symmachum scripta sunt, petι- ea fuisse a Prιncipe ta Rege Theodorico et quasi 8mmachus per vim ta non canonue accusaretur. 12. Symmachum coetu cffrequentι populι munitum is cιrcum Dallatum in Synα- dum intrasse , p6ida vero quater evocatum nolu/sse ventre. I 3. Bιam mulserum turbam colorιλω urbanis sita em Symmacho comitatum ρrabuisse, ciem properaret ad Synodum.1 . Papam Symmachum ιndicta caus derelistis defenseribiu suus decessisse Synodo. ue. bruisse aperta purn.i cum accusatoribus suis configere. I 6. Prιus de causis actu in Synodo , quam Syn λιμam haberet semitatem, id est, antequam omnes Oscop, cs accusatorci convenissent. 17. Si prasientia Papa dat *nodis Armuatem cs roiar, sequi omnia Concitia, qua ex prascripta Gmnas quιntι Synodi Nicaena annuatim habentur per omnes Provinιias, nullum plane habere robur. Cui objectioni Ennodius sola petitione prin-eipii satisfacit: supponendo nihil absque Sedis Apostolicae auctoritate & comprobati ne decerni posse, atque omnia majora negotia illi reserv.ita esse : quali vero Papa eL set absolutus Ecelesiae Monarcha, jed de hac re libro i. historiae nostiae Conciliorum. 18. Ckm Symmachs propugnatores dicerent non Δbuisse dari usitatorem , id est oecon
mum Romana Ecclesia; opponitur ιn contrarιum Regem solitum dare visitatorem etiam contra alsos Episcopos λ ει continuo etιam contra Romanum. Emodius respondet. : aliorum forte hominum causas Deus voluit per homines terminare : Sedis Romanae prae-
fiag m suo fine quastione reservasse arbitrio : ta voluisse R. Petra successores Caelo tantum ainbere innocentiam,s subtilissimi disiusorιs ιndaginι inviolatam exhιbere conscientιam, caec. . Qui locus communis est, quem Scriptores Romani frequenter habent in ore dcc
416쪽
332 Limo. Sed incra est petitio princini: certe multa hic simi capita, quibus Ennodius non satisfacit, neque etiam Baronius aut alii pollunt valide satisfacere : unde datur intelligi frustra illos praesidium in ejusmodi libello Ennodii ponere, quem Curiae R
manae obrui quam videri magis expediebat et quoniam hodie nulla extarent vestigia accusationum Cleri Romani adversus Symmachum, propterea quod Capita accusationis, nisi in Apologia Ennodii, nuspiam leguntur. Caeterum quando adversarii non rantum ex ara , verumetiam ex quocumque margine obvio, ut Tertullianus loquitur, argumenta depromunt, graviter ferre non debent, quod moderamine inculpatae tutelae servato voeitatem disciplinae Apostolicae contra absolutam Monarchiam ex rei ve
Sextb, dictum Adriani II. PP. in sua causa parvi est ponderis: de quo consule libi. historiae nostrae Conciliorum de Synodo viii. Septim6, Idem pariter est iudicium de extravagantibus Innocentii III. δc Bonifacii VIII. 8c aliorum Pontificum in sua causa. Octavb , ad Constantini Magni historiam repono quod Joannes Major dicit lib. .sentent. dist. 24. quaest. 3. versus finem. Ex faritis singularabus qua ex devotione ad Ecclesiam , ta non debito Iuris fiunt, non esse trahendum aliquιd ιn consequentiam : quemari modum nec ex mitis astu , ut quod Imperatores elegerint, aut deposuerint PontificacHaec ille. Nono , locus Ambrosii nihil conducit ad praesentem controversam. Siquidem hic
quaeritur utrum Papa notorie & incorrigibiliter scandalicans Ecclesiam eanonice deponi pollit: dc an Princeps politicus potestatem habeat exequendi jus divinum, naturale de Canonicum erga quemcumque ambitu sui regni & principatus conrentum. B. autem Ambrosus scribis contra Valentinianum Imperatorem Atalanum, qui vi armata volebat Ecclesias eripere Catholicis, ut eas traderet Arrianis. Decimd, locus Gregorii Naaianzem ex prima oratione de Paschate sub finem, est omnino praeter aleas: quia nullus censet licitum privatis ovibus de Pastore suo judicare: sed si Pastor in lupum degeneret, & Ecclesia eum canonice condemnet, Principes politici tenentur ex officio Canones latos exequutioni mandare. Undecimo, nullus diffitetur in exhibenda reverentia Petri Vicario marinad habendam rationem praeceptis lurju , onmis amma potestatibus seublimiorιbus subdira fit, ut rectὰ monet S. Bernardus. Quocirca hic actum agit Bellarminus, & lucernam meri die accendit.
XXII. Duodecimo , Thoms de Corcellis jam pauid ania laudatus sic respondet ad fimosum Canonem Si ripa, videlicet Glosam ejusdem Canonis dicere, Vuod si Papa notorie 2 incorrigibiliter peccet scandast udo Ecrisam , potest judicari ; ta quod contuma cia dicitur haeresis: sicque sequitur de peccato in fide seu de haeres large , is allegat isos Can
nει , quomodo ista contumacia ta contemptus Ecclesiae dicitur haeresu, υιdelicet circ. Nuia
lus 38. dist. Quod est Clementis Papae, U Gn. Si qui Presbyteri 8 r. dist. uod es Beaticis orir. Illi .lutem qua dicunt quod Papa insola casu hars ricit Μmprobo Misara, adducunt isiud verbum striste de novo ta novam in Me doctrinam faciunt e quia hoc mdostramo antiquorum non reperitur. Huc usque de Corcellis, amplius dici potest C nonem Si Papa, non robur liabere ex Synodali constitutione, sed ex lolo Papae arbitrio
417쪽
In sua misi MI eollectIonem GratianI auctoraulti. Praeterea tempore stomiscit Arehiepiscopi Moguntini, cui dictus Canon tribuitur, jam absolutam Monarchiam inva-Iulisse , & di se sinam Apostolicam sensiun in desuetudinem venisse , multoque magis tempore Hugonis a S. Victore , quem propterea dixisse, potestarem Oiritualem a se-D Deo Iudicari posse nihil mirum est, quamquam To judicari a solo Deo sit aequiv cum , & intelligi pollit de Synodo legitimὰ congregata , quam qui audit Deum imvir audit.
Toto lib. de Romano Pontifice Bellarminus quaestionem enucleat de Anticlitisto
contra haereticos qui Papain Antichristum impie vocant : nos vero summum Pontificem tanquam communem parentem Christianorum , Christi Vicarium & Caput extetnurn ministeriale Ecclesiae colimus & propugnamus ; atque a sola absoluta Monam chia . quam adulatores Pontificum invexerunt. servata charitate S unione cavendum
Ec abstinendum contendimus , & in hoc praesertim laboramus , ne adulatores cin- quam J & homines quae sua sunt, non quae Christi quaerentes nobis ius pure hum num pro divino venditent, atque religionem & suspicionem sciti sinatis vel haereseos objiciant, ubi nulla esse potest religio, vel peccati mortalis , multo minus schisnimiis aut haereseos suspicio XXIII. Lib. de Rom. Pontifice cap. I. asserit Romanum Pontificem esse sumismum atque infallibilem judicem controveitiarum fidei & morum : idque probat primum ex cap. II. Deuteronomii, quo edicitur omnes controversas de religione ad Principem Sacerdotum reserendas : S dictile atque ambiguum 'iucium esse prestexeras inter causam γ causam, lep am cs lepram, Iudicum intra portas tuas viderιs verba va mare : surge Vende ad locum quem elegerat Dominus Deus tum, vemesque ad Sacem dotem Leviticιgeneris , ad iudicem qui fuerit illo tempore, quaresque ab eo qui indicabunt tibi Iudicis veritatem, G facies quodcumque dixerant quι praesunt loco quem elegerιt Dominuι, hicque notat Bellarminus duas personas distingui, puta Sacerdotis cs Iudicis. hoe est. Pontificis'Hιncipis : dc quidem Sacerdoti sentehtiae pronunciationem, Judici politico exoquutionem demandari : idque his verbis explicar/ : quι autem superbi ru nolens obedare Sacerdotis imperio qua eo tempore mιm at Domano Deo tuo, ex semientsa Iudicis monetur. In Evangelio militi potest clarius dici, quam quod ait Dominus Petro coram caeteris Apostolis inquit) Simon Ioannis passe στω meaι. Nam ω soli Petro loquitur, & omnes oves sitas, ita ut ne Apostolos quidem excludat , ei irascendas tradit : dubium autem esse non potest , quin inter munera Pastoris sit di DCernere bona pascua a malis. Quare S. Hieronymus vir doctissimus in quaestione deitibus hvpostasibus, nec eruditioni propriae , nec Orientalium Episcoporum sententiae , nec etiam ipsius proprii Episcopi Paulini Antiocheni Patriarchae auctoritati satis fidens, ad Darnasum Papam scribit; a Pastore , inquit, praesidium ovis flagito , discerne si placet, non timebo aes hypostases dicere si jubebis. Artexit Theodoretum inter Graecos doctIIIunum ad Leonem I. in haec verba scribae. S. Paulus Praeco ver
418쪽
iuris legatibus conten ebant, ab ipso asserret solutisnem e multo magis nos , qui asistitι --mus cs pusilli, ad Apogisticam vestram Sedem curramus, ut Ecclesiarum ulcersias meaec
Prosper m Chi on ico anni 42Ο. Concilio, inquit, apud Carthaginem habito ccxvr. Dipiscoporum ad Pontisicem Me mu 'nodalia decreta perlata : quibus probatis per totum mxndum heresis Pelagιana damnata est. S. Gregorius humillimuς , quique nihil unquam sibi praeter aequum arrogavit in Epistola ad omnes Galliae Episcopos 1 a. lib. .
Si quam Mero contentιonem is fides causa eventre conti erit , aut negotιum emersierit,c us vehemens Istfortasse dubietas , is pro μι magnuudine judscio Sedis Apostolica indigeat : examinata diligentius veritate relatisne sua ad nostram studeat perducere notitιam , quatenIs a nobis valeat congrua sine dubιo sententia terminari. Quam in rem
citat Innocentium I. in epistola ad Concilium Caithastinense , Leonem I. epist ia ad Anastasium Thessalonicensem , Gellasiuin epistola ad Episcopos Dardaniae ,
XXIV. Hinc collectionem Bellarini ui in septem atticulos distribuemus , de qui bus antequam sigillatim disputem , operae pretium est notare Moysem muteronomii I . & Cathedram & tribunal sibi a Deo creditum propagare de ad posteros transmittere. Unde hic locus , si dificile atque ambiguum uricium esse perspexeris inter casesam is causim, lepram cs lepram , caeci magnam habet convenientiam cum cap. I S. Mathaei, si peccaverat in te frater tuus, Sc. dic EcclesiM : qus Ecclesiam non axiuerit, D tibi ficut Ethnicus es Publicanus. Hie enim Cluitas sicut & Moses Deuteronomii 17. suam Cathedram transmittit ad posteros statim exercenaim post misitim Spiritum sanctum in discipulos suos die Pentecostes. Concordat etiam idem caput Dcuteron mii cum cap. 13. Mat haea, Super Cathedram Mosis Sederunt Scriba re Pharisei, omnesque Doctores per Cathedram Molis partim doctrinam, partim auctoritatem judicandi intelligunt, quae duo aliquando separatim capiuntur in Scripturis. Conjunctim quidem Deuteronomii i7. dc Math. 13. separatim verδ Cathedra sumitur pro praedicatione atque interpretatione legis, Mathaei 1 3. Super Cathedram Mosis siderunt Scriba OPharasas. Origenes tractatu. 2 . in capuε 13. Mathaei. Scriba ct Pharisai sedentes super Cathedram Mosissunt Iudaeorum Doctores secundum litteravi docentes legis mannia. Chrysost -m,is de Sacerdotibus interpretatur: Videndum tamen quomodὸ quis super Calbedram Meat quia Cathedra non facit Satardotem ,sed Sacerdos Cathedram : non Aous sancti sicat bominem , sed homo locum. Idem Chrysostomus homilia 3 1. in Joannem explicans hunc textum : In- Adflaru O dixit, aci 'ire Spiritum sanctum , quorum remiseritis peccata , Ida is 2O- haec de Chiisti Cathedia interpretatur : Non est dicendum , aιt, super Cathc-dram Mosis , sed super Cathedram Christi sederunt Sacerdotes , eIut enim acce- . pcrunt doctranam , quare Paulus inquit , pro Christo legatione fungimur , ras ream Deo exhortante per nos. Hieronymus in cap. 23. Mathaei. Ouod autem -- per Cathedram I sis sederunt Scriba ta Pharisi, per Cathedram, doctrinam legis of tendit Dominus: ergo G isiud quod dicitur inholmo, tu Cathedra pestilentia non sedit, ta thedras vendentium columbas evertιt, ais trinam debemus accspere. Beda & Antelmus Hieronymum sequuntur. Item Glossa interlinearis. Super Cathedram assis , id
419쪽
est supra doctrinam quam discuit Moses. Tostatus quae E I r. in caput 13. Mathaei , contendit Christum preste de doctrina non de nibunali iudicii a .e. Cathedra iam
quit in pemuel ad docentem, tribunal ad Iudicantem; si ergo intenderet Chrisus loqui aepotestate judiciarω, diceret Meronymus sufer tribunal A O si, ta non super Cathcuram. Ergo videtur quod intelligitur de se me quae erat ad doceniam , cs non ad judican um ;.IAd vero erat in praedicando legem Moysi es exponendo illam. Verumtamen i yranus in eaput 23. Mathaei per Cathedram Moiis interpretatur auctoritatem ludicandi populum conformiter ad caput I7. Deuteronomii; super quod Glossa interlineatis au hanc clausulam , veniesque ad Sacerdotes Levitic/ generas : quia sinquat laria Sacer dictis custodiunt frientiam, ta legem requirent ab ore Gus, quia is gelus D Um exerciIuum est, Malachiae 1. Deinde Glosia, si di iis is ambiguum, tac. Sacerdotas Ecclesiae Dra mkrust ut judicia Ecclesiastica secundum patestatem sibi a Deo datam reverenter agant, talum decernant nsn ad libitum Dum, sed secundum ligis decretum , ne suscipiendo p sonam mutent sententiam. Deinde ad haec verba, ta docuerint te Iuxta segem Gus nota inquit non duitur tιbι ut obed as, nisi uxta legem docuerint: unde supra Cathedram Musis sederunt Scriba ta Pharista. Itaque tantum audiendi itini quando cor formiter ad legem Dei loquuntur, non absolute sinpliciter : Nam Clitilius Mathaeia 6. p. 6. & Ιχ. diserte praecipit cavendum a fermento due doctrina riurum : merito quidem , quoniam Joannis s. statuunt ejiciendos synagoga, qui Jesum sequutitii eicit: dc de facto Christum morti add cunt tanquam blesphemum,Mailicet 26. e. . Porro hanc Glosiae interpretationem confirmat Hieronymus cap. 16. in Mathaeum explicans hunc lex tum, tibi dabo claves, tac. Ipsum locum Episcopi cs Presbytera non ιnteiagentes aisquid sibi de Pharisaeorum assumunt humilio, vel ut damnent innocentes , vel solvere se noxios arbitrentur , cum apud Deum non sementia Sacerdotum, sed reorum vita quaeratur. Legendi Ianianius & Maldonatus in cap. 13. Mathaei, de silpra Chrysostomus lib. a. cap. 4. num. 36. Verum Tosbatus qt st. 4. in cap. II. Deuteronomii clarissimc demonstrat hunc textum, veniesque ad Sacerdotes Levitici generιs cs ad isdicem quι fue- νιt ilis tempore, tac. intelligi de septuaginta Sacerdotibus qui erant in loco Sanctuarii, de consstorium aut domum judicii essiciebant, cui consistorio summus Sacerdos aut alius quem pro se delegerat praeesse solebat. Nam, ait Toslatus, necesse est referri hoc quod est praeesse non seiam adsummum Sacerdotem, sed etiam ad atios Itidices pertinentes adrimum Iudicιι, quia dicitur, venies ad Sacerdotes Levitici generas ta ad Iudicem, caec
se Sacerdos qui erat su silo tempore. quι vocazur per excellentiam Sacra dos, non expresso nomιne alio erat Sacerdos magnus e alia aurem Sacerdotes ad quos etiam venire dic
katur, erant Iudices de domo con ι, scilicet de ιltas septuaginta semerιbus. cra. dicitur autem simul venire ad Sacerdotes Levitici generis es ad Sacerdotem qua erat an alti tempore , quia Uti omnes simul jud cabant eum : cs hoc patet smoediate per titteram sequen-ιem. Quares ab eis, 3d est a Sacerdose illo magno es alsu Sacerdotibus Levitici generis qua erant de domo conficii : Nam non convensebant ad hoc o es Sacerdotes Levitici generιs e quia mulis horum manebant extra locum Sane luarti, c . sed septuaginta iri qui deputatι erant Ln domo consitis. Deinde post pauca. Lues ata Sacerdotes haberent potestatem judicativam dando auctoritatem sententia : nunquam tamen proferebant sen-
420쪽
ti explieatio r quam verissimam esse Lic Iocus si bri 2. Paralipomenoli cap. IF compr bat. R Ierusalem constituit Iosaphat Ovitas ta Sacerdotes, es Prιncipes familiarum
ex Israel, ut Iudicium cs ea .im Domιni Iu icarent habitatoribus evus. Praecepitque eis Eicens: Sic agetu in timore Domιnι fideliter, ta corde perfecto omnem cauom, qua ven mi ad vos fratrum vestrorum, quι habitant m urbιbus suis inter cognationem ci cognationem, ubicumque quaesιo est de lege, de mandato, de caeremoniis, de Iu ficationibus , ostendate eis ut non peccent in Domιnum, o ne veniat ιra super vos , cs super fratres
vestros e A ergo agentes non peccabit s. A mas autem cs Pontifex ves re .m in qua ad Deum pertinent prae ιbιL I'roculdubio Cornelius a Lapide con mentariis in hunc locum, ve ba haec, venisseque ad Sacerdotem es ad judicem ,
c . ait intelligi oportere de Concilio quod Hebraei sanhedrim, quod septuaginta viris, partim Sacerdotibus, partim Laicis constabat initar Paria menti : lumina vero hujus dis. putationis est, Cathedi am & ti ibunal Molis non uni & soli Principi Sacerdotum credita, sed ad totum ordinem Levitarum collectim sumptuin pertinuisie, ut haec formula
indicat, vemesque ad Sacerdotes LAυιrao generιs ad Iudicem qui fuerit ιEo tempore , quaeresque ab eis quι ιndicabunt tibι Iudicra veratatem : re facies quodcumque dixerιne
qui praesint loco quem elegerat Dominus, docuerant te juxta legem Gus, sequerisique sentent Iam eorum, tac. Verum Princeps Sacerdotum & judex, qui illo tempore sodebat, decreta in rem iudicatam mittebant, ut ex his vel bis collegimus: qui autem --
perbierit nolens obedire Sacerdot/s 3 erιo, quι eo tempore ministrat Domιna Deo μο .ex decreto iudaeis morietur homo ille. Et ita patet regimen Ecclesiae Iudaicae tulisse aii craticum, exequutionem Veib resiminis Monarchicam. Ego hic praesertim loquor de Ecclesia Iudaica cum a Sacerdotibus regeretur, a tequam Reges creati suisῖur. E si vero Deultas judicandi collective capi debeat de omnibus Sacerdotibus Leviticis, ut Dec verba declarant, veniesque ad Sacerdotes Lemtαι Generas, cra. attamen eis prae sertim deserebatur, qui magis vel fati erant in leger similiter quamquam omnes tapiscopi ius habeant definiendi in Conciliis Generalibus : nihilominus eb tantum sese conferre solent qui doctiores sunt, atque plus utilitatis de oinamenti postunt conferre Ecclesiae. Quibus ita praemittis me ad solutionem argumentorum Bellarmini refero. Primum, plane abutitur loco Deuteronomii ad suam Monarchiam stabiliendam, ut ea qtiae pauli, anto diximus demonitrant: adde quod alia via luana Opinionem consti-rita re nequit, quam proprium rextum Scripturae corium pendo, de singularem pro plurali stibstituendo: ubi enini Moyses conceptis verbis ait, veniesque ad Sacerdotes Le- viticigeneris, ta ad Iudicem quι fuerit rigo tempore, quaresque ab eu qui micabunt tιbi jussi ιι veritatem : Bellar minus ita legit, veniesque aά sacerdotem Levit uti generas, sicque causam bonam non defendit, sed perditi vitilitigatores qui tabulas coriumpunt , quas solent dare poenas in judiciis civilibus. Secundo, frustra est in his ve: bis pasce oves meas ad abiblutam Monarchiam deto quendi 1 e contule quae de hoc textu digeruunus adversus Bellarminum hoc ipso capiate quaestione I. XXV. Tertium argumentum ampliorem desiderat interpretationem. Utque mens Hieronymi pateat, sule exscribam ejus verba ex tomo 2. epist. 17. ad Dama lim si minquam, inquit , rua me terreat magminuo ἰ mPιμι tamen tamantia , a Sacerdote τι-