장음표시 사용
61쪽
servitilesquelles luy lirent dc Octroierent ces presentes, ait 'velles en tesmoin decedi a la relation d'icem Notaires , avom nus te Scel de ladite Prevoste de Paris. Ce fui timi dit & atteste par tous les de illis notnmea, te inercredy cinquies me de vendredy septiesme Sc mercie' doualcme jours de Juillet to ut I an milainq cent δύliuit, signe Rigaudeau dc CroZon. Procul dubio, non sine lingulari Providentia Dei, majores nostri animum induxerunt ad hoc actum publicum & authenticum edendum, ut hoc ipso tempore nobis usui esset, ad os occludendum adversariis persuadere volentibus , duos aut tres Doctores ad summum, non totam facultatem Paruientem. tenuis Ie & propugunasleveritatem decretorum Synodi Constantiensis de Basiliensis: at vero inter protestandum, Masores nostri ideo supersedebant commemorare decreta aut constitutiones Romanorum Pontificum, quoniam scirent, hoc Curiae Romanae unice propositum, ut undequaqWu absolutam Monarchiam Papae muniat, atque Regimen Aristocr. ti-
cum illis Synodii recuperatum abroget. Quapropter ii inter protestandum, dacc laurei aliquam fecillent mentionem Decretorum Pontificis , dc hac sorte, ut lypecontingit , aliquid scisceret, quod Aristocratico regimini adversaretur : alterum illorum necesiario sequutum suis let, puta ,Baccalaureos Sc scholam Parisiensem suisag otestationibus pugnantia loqui, aut saltem doctrinam de Eminentia Concilii supra Papam , abjurar Verum, in hoc acito dignoscimus, nulla tum extitille divortia de Concilii authoritate supra Papam inter omnes Doctores facultatis, tam seculares quan3 Regulares, etiam mendi nies, si quidem, hic videmus Provincialem ordinis Augustinentium, de duos Carmelitas, attestari cum aliis saecularibus. accedit insuper, Priores Sorbonico; declarare, easdem protestationes factas ab omnibus Baccalaureis, qui truam annorum spatio responderant de actibus Sorbonicis. Compertum autem de certum est de illo actu multos Dominicanos de Francis nos respondille. Certe Magister Nicolaus Le Clem, cuius hic extat attestatio, aliquanto post, fuit Decanus Facultatis, &Magistri Jacobus Almainus de Joannes major, Doctores Sorbonici annoi si 1. libros de Consilii auilini itate, adversus Cajetanum scripserunt, ut supra rel-ronsione ad quintum docuimus. Quid hic memorem Magistrum Joannem Arb rem Doctorem Parisiensem lib. ν. cap. II. Theosephiae, conformiter ad hoc actu inrublicum, nominatim docere, Parisienses Theologos niaxime colere Cr observare Sanctifisnia ricosa decreta σ miodisma Dinanorum Pavificum Duita. Quibus verbis designat, scholam Parisiensem non absolute amplecti Omnes constitutiones Pontificias,
seu qua discretione & dispensatione magistra iactae sunt, ut Nicolaus P. P. loquitur
Ic intra uberius Lib. l. explicabitur.
XIX Undecimo pag. I o. Elenchi, aiuliorem fraudis malique doli intimulat; quod libellum suum hac clausula finierit, hec Ecilesia Catholua Iudicia sulcita sunt , narratque solemne esse , nomen Apostolica ct ramana siclesia superaddere; quoniam haec sola dici posse Catholica. In cujus rei confirmationem B. B. Ambrosium es Hy
ronimum laudat, Ambrosii sententiam resert Grotianus 2 . quaest. I. Can. ad Oc vit. Verum huic ledargutioni quinque Oppono. Primum, si ego stin culpandus , cervi Sebastianum Larr. aluiu Theologum Jesultarum tomo 3. Commentariorum in
Evangelia, vcnire pariter in culpae consertium ; quippe qui librum suum ita concl
62쪽
serit, Omnia sancta εαIsa judisia sub)ecta functo. Similiter etiarn Almoinum de Ecclesiae
aut horitate , protestor me semper sdbmistum determinationi Ecclesiae universalis in
X X' Secundo ex ri cr ratione nominis, id vere proprieque Catholicum dici urgeo, quod tibique, quod semper , quod ab omnibus tenetur θ creditur, ut ait Vincentius Lirinensis , atque Summum Pontifice in dc omnes Christianos dum hunc fidei articulum profitentur. Cr/do sanctam Eces am Catholicam , sanctorum Communionem , remi ionem peccatorum. Id intelligere de Ecclesia Catholica ubique terrarum & gentium diffusi , cui Dominus Sanctorum Communionem de remissionem peccatorum credidit, nequaquam vero uni S soli Romanae Ecclesiae; quae particularis, & singularis est Ecclesia , ut explicite demonstratur Canone 6. Synodi Nicaenae ; in quo universitas Christiana dii tribuitur in certos Patriarchatus , & ita To Romana Ecclesia S Tὰ Catholica, opponitur sicut particuliare& universale: non enim Ecclesia dicitur Catholica aut universalis propter Romanam, sed potius Romana Catholi ea indigetatur propter Ecclesiam Catholicam . cujus Primatum potuisset, sicut caput meum dicitur humanum , a toto supposito cujus nobilissimam partem efficit; nam pars
virtutem & denominationem a toto iupposito mutuatur. Quocirca antiqui Doctores Sorbonici nunquam in fallibilem facultatem decernendi sedi Romanae , sed dumtaxat Ecclesiae Catholicae tribuerunt , qua in re duces & auctores habent cunctos Patres Eccletiae primitivae , qui Romanam Ecclesiam pro particulari & singulari , non pro universali Ecclesia sumpserunt : si quidem Romana Ecclesia noni est universalis aut univcrsitas sed pars unirersiratis glosta dist. 99. Can. ecce * negat se hoc esse ; si quidem B. Gregorius s. negat elle universalem Episcopum ; si enim uni e iselem me esse Papam vestra sanititas dicit , negat se hoc eise , quod me satetur Euirer- suis, sed absit lac, recedant verba qua vanitatem in Livi O Ararataura vulnera; t mcns ergo Gregoris est. Quemadmodum non sunt in Republica ferendi cives, qui plus posse volunt quam rura Respublica cesM:im sumpta, sic in Coclesia damnansos Praelatas aut singularesti asas , qua flam univcrsalam Dessam es=ιcre ct couisti ruere rotant, cum omnes
simia unum Corpus tu Christo , Hur asterius membra Romam : I 2. accedit potestate inclavium soli datam Ecclesiae in commune , ideoque regimen elle aristocraticum . non plano Monarchicum
Prosecto Ecesesia Catholica sponsa est & thalamus Christi , quod nequaquam
soli Romanae Ecclesiae convenit, teste Gelasio dis h. 2 r. Can. QVamvis uni perse per orbem Cariatica ct Apostoliua constitutae Fulsa , unus Italamas Christi sit, tamen o. Komana Ecclesia Carbolica O Apostolica mutisho u covstitutis caeteris Eccle lis praelatii est. αc. Fatendum igitur & lubenter concedendum S. Romanam Ecclesiam inter omnes alias Ecclesias Catholicas S Apostolicas principatum semper tenuisse, juxta C in
Daem 6. Nicaenum , tertium constantinopolitanum & 28 Calcedonensem. Sed negandum strenue ac intrepide, solam Romanam esse, aut constituere Catholicam ct unime salem
Ecclesam, aut id esse posse Cariaticam , quorsiola Ecclesia Romana secluso consensu o antlwrrcite aliarum Ecclesiaru)u decreverit, ct approbarit. Ratio est, quia Monarchiam ab- sollitam super alias Ecclesias minime ita pollidet , ut eis absolute legem figerei, ollit ; hinc fit antiquitus , non idem esset communione Romana ct Catholica Fcilem
63쪽
privari, ut patet ex Victoris Papae gestis erga Ecclesias Asiae, de quibus insta lib.
cap. 6. Accedit & historia Africanae Ecclesiae quae quamquam Patriarchatui Romano subjecta , tamen Metimi P. P. Conventorio pro Alistocratici regiminis libertate viriliter obstitit. Sicut lib. I. Historiae Conciliorum generalium probavimus. Huc de accurrunt gesta B. Ignatij Patriarcha: Constantinopolitani qui pro tuenda dignitate sui Patriarchatus Joannis VIII. P. P. Censuris acriter repugnavit, similiter maiores nostri decreta Constantiensis de Basileensis synodi, quibus magna pars politiae Regni Franciae hodie nititur, mordicus propugnarunt: qua quam scirent Romanam Ecclesiam contra obniti , & excommunicatione latae se tentiae illos innodare , qui ad Concilium de Papae sententia appellarent , quas censuras tanquam juri divino naturali, & Canonico repugnantes, nihil duxerunt. Adeundus Gersonius tractatu , quomodo is an liceat m causis fidei a summo Pontifice appellantista ejus judicium declinare , item in discussione hujus assertionis , sententia Pastoriseriam inrusta est timenda, &de examine doctrinarum parte I. Considerat. 2. Necnon in relblutione circa materiam excommunicationum, S irregularitatum considerat. 8. XI. de XII. quocirca si ad hunc fidei articulum attendamus , Credo San tam Ecclesiam tholicam, &e. longe cillud est de Romana Ecclesia,& de Catholica agere , caeteruin de variis Ecclesiae Romanae acceptionibus iterum agetur. lib. 4. cap. 4. &haec de secundo notabili. Tertium vero, docet Ecclesiam universalem duobus modis, repraesentari , proprie eminenter & Proxime in univcrsali Concilio , deinde rem tu , & minus proprie in primatu sedis Apostolicae , quare Ob hanc repraesentati nem quae inest Primatui , fateor Romanam Ecclesiain quia primatum possidet, improprie & secundum quid, universalem Ecclesiam repraesentare, scut B. Augustinus M alij Patres dicunt, Petrum qnando claves habuit a Christo. Ecclesiam significasse ac retulisse propter Primatum quem habuit in i discipulis ut lib. 2. ostendetur. Item Patres Constantienses sessione 3. articulo I. contra errores Joannis vicies definiunt Romanam Ecclesiam propter primatum representare Catholicam Ecclesiam, quare ad hunc fensum formulae haec , Ecclesita Cariati ea Apostolica is Romanaeontra illos videtur adinventa , qui Ecclesiae Romanae primatum abnegant, quakrmula populum edocemus, Sedem Romanam Primatum Ecclesiae Cainolicae o tinere , 5 primam atque nobilissimam esse Cathedram , sedem de membrum Ecclesiae universalis : minime vero ut id habeatur pro Catholico , quod sola Romana Ecclesia secluso omni aliarum Ecclesiaruin contensu sancivit, ut jam diximus. Qua
to S. Ambicitus oratione funebri pro fratre Satyro narrat, fratrem nondum perstitioribus mysteriis initiatur vela fecisse in Orientem , cumque navis qua velisatur naufragium minitaretur i, ne valuus Uster j e vita exiret, a vectoribiti , quos initiatos esse cognoverat, Sacramentum i uciaristiae petiisse, illudque orario imissise , nec alia humana auxilia desiderasse , nec flem eum deseruisse , nec opinionem fefellisse I atque omnium primum ex undis serratum O in portum appulsum Dei Ecclesiam adiisse, ut Deo ageret grat as , Prat ut m πιognorisse , advocasse ad se vis opum , nec ullam veram parasse e nisi νerae fideirratiam, is perioniarum ex Epistopo Utrum cum vis opis Catholicis, hoc est Roviana Fca sa , ι omeniret O forte ad id locorum in schisemate rexionis illius Ecclesiam fuisse : Iam
cisere lim Calaritanus,se a nostra tunc temporis communione diriserat: inquit Amtrosius,
64쪽
cujus hau narratio nulla m resaretrallio: Nam cum Calaritanus Episcopus,censeret Episc pos , qui Ariminiensi synodo subscripserant, quamquam paenitentia ducerentur & ad Ecclesiam Catholicam redirent, nullomodo admittendos in Ecclesia, & eam ob rem schisma secisset cum Ecclesi Catholica,quae illos Episcopos paenitentes recipiebat,merito quidem Satyrus frater Ambrosj communionem Luciferianorum vitandam monet. eum earum schisma nihil ab scitismate novatianorum discreparet; eamque ob causam omnes Ecclesiae Orientis & Occidentis Lucifero adversabantur. At vero ex hoc Satyri interrogatione, utrum cum Episcopo Catholico, hoc est cum Romana Ecclesiconveniret, perspicuum evadet, Ecclesiam Romanam, ideo dici Catholicam, quia eum aliis Episcopis conveniret, non contra : si quidem diserte habet Ambrosius . Lucifer se a nostra communione tum temporis dimiserat: Ideoque Satyrus petiit ab Episcopo loci, utrum cum Episcopis catholicis conveniret ; deinde eropter Ecclesiae Romanae principatum explicat quosnam Episcopos Catholicos designet , conformiter ad ea quae supra notabili tertio observavi , videlicet solam Romanam Ecclesiam , secundum quid, dici poste Catholicam , propter Primatum Catholicum, qui toti Ecclesiae Catholicae proprius & peculiaris est. Unde quamdiu Ecclesia Romana Canonice & in ordine ad regimen Aristocraticum Primatu suo utitur, certe Ecclesiam Catholicam repraesentat. Contra autem , si sola velit omnia absque aliarum Ecclesiarum authoritate monarchico & absoluto dominatu statuere , tum Ecclesiam Catholicam non repraecentat, sed sola faccre vult per usurpationem , quasi oculus totum corpus constitueret, contra xa , quae superius numero sexto docui , hocque viam sternit ad schisma. Quinto locus Hyeronimi causae Vallii nullomodo patrocinatur. Cum enim Rustinus Hyeronimum insimularet haereseos, ct tamen scri-Deret se in libris Origenis λ ο' 17 est D. translatis stlironymo, nihil oflendisse. quod a fide sua discreparet , Hi de Hyeronimus lib. i. Apologiae in Rusticuin sic argumentatur. Fidem stram qIam rosiit Rusticus; eamne , qrae Romanae pollet Ecessa auillam , quae in Origenis veluminibus continctur. Si Romanam responderet, ergo Catholici sumus , quo nihil de Origenis errore transtulimus ; sin autem arigenis , qua phemia fides illius es , dum mihi inconstantiae ιrimen impingit, si haereticum probat. Ubi notandum eundem plane est e sensum hujus clausillae Hieronymi, se Romanam respon erit, ergo Catholici sumus , atque textu Ambrosiij supra laudati , ita ut uterque sensium O sidem Catholicam denotet per Romanum Ecclesiam aliarum tantaxam principem, matricem se primarem, Certo vellem adversari j hic nobis aliquem Logicae aut Theologiae normam vel Canonem testimonium Patriim exhiberent , cujus ope probare vel cognoscere pollem ,
id pro Catholico haberi opertere, quod sbia Romana Ecclesia absque aliarum Eccle-liarum consensu scivit , sic enim suam abiblutam infallibilem Monarchiam facileonstituerent , sed cum auctore Hieronymo orbis major sit urbe, Can. legimus. dist. . s. senstra Hieronymum patronum sibi adsciscunt , de qua re infra amplius. XXI. Duodecimo pag. XI. Elenchi arguit libellum de Ecclesiastica ela politica intestate contra duorum gravissimorum Dodiorum, scilicet Gammachi, at ue Heberti cenitentiari; Ecclesiae Paris ensis Consilium editum , illosque dixiste tineis & blattis e muribus relinquendam. Duo hic objicis valli, Consilium & Diasyrticum Do-: orum , qu. V duo ad quasionem facti si edtant. Certe fateor Gammachium libelli
65쪽
inei editionem dissuasisse , R per occasionem quamdam, de qua alias dicetur, mutigatum a me , scioque habita ratione turbarum atque factionum, quas in me cone
visti propter hujus libelli editionem illos bonos , Doctores pacis amantes , tuique valde disiimillimos, graviter 'tui ille publici jurisfactum ; de vehementer Conquaestos, praesertim Gammachium, de tua importunitate nimia , quod cum per te atque alios tuos emularios identidem lacestet ens , quasi auctor atque approbator libelli de Ecclesiastica δ politica potestate extitisset: eique persuadere velles ut aliquid contra scriberet, aut tuos egregios faetus approbatione tua commendaret ;. haec enim Scalia multa dolenter de te milii dixit, quae non sunt hujus loci , & laaec de prima. parte obiectionis , quod spectat ad Diasyrticum , quoniam ridendo dicere verum nihil vetat , quicumque libellum de Ecclesiastica dc politica potestate tineis & blattis ac muribus relinquendum pronunciant, Valli, heresae Pelletariunt, Durandii Bointium, atque alios similis farinae scriptores & Comitiatores acriter pupugit, indicans illos qui famam Richerii , hac de causa corrodebant, tineis blattis ac muribus esse perlimiles, sicut olim .lsopus fabella serpentis limam corrodentis eorum ingenium adumbravit, qui bellum aperte veritati indicebant, hoc notent libellorum
XXII. Decimo tertio pag. 4. dc s. libri de suprema potestate Papae , ut vallius terrore Religionis pueros dc ignaros percellat, obiicit libellum Richerii triplici Censura innodatum: primo in congregatione Senonensia Cardinali Perronio die nona Marti, i6ia. Deinde ab Archiepiscopo Aquens a . Maij i6I2. Demum Romaea S. S. D. nostro Paulo. V. Ad naec autem rependo ex omnium Theologorum Sc Canonissarum doctrina, Censuras adversus Canones neque timendas, neque tenendas. Istas autem de quibus agit vallius , non modo Iuri Canonico , verum etiam
legi divinae,& naturali penitus adversari, Quoniam toto libello de Ecclesiastica, de politica potestate nihil quicquam quod non juri divino , naturali dc canonico apprime quadret , continetur , ut priori dc a posteriori infra elarissime demonstra bitur. Tantisper Lector assensionem suspendat de semper observet , magnum es lepositum discrimen inter Censuras Ecclesiae dc Curiae Romanae , verum quia de ejusmodi Censuris Bucherius disputat, infra de illis amplius agetur Capite 3. hujus libri. Decimo quarto pag. 24. Et sequentibus libri de suprema potestate Papae s s
mo qui se Sacrorum Conciliorum authoritatem illibatam percipere supra argumento sexto obtestatus est omnia Conciliorum genera in sacram synoduin Basileensem evomuit cusus historiam alias , Deo bene propitio enarrabimus 3c a cavillis atque calumniis adversariorum propuli abimus. Hoc enim justum exposcit librum, ideoque de hac re plura impraesentiarum non dicam.
66쪽
I. Te immoderatis Carrinalis Ferronii is quorundam aliorum Trae Iathrum studiis , ut Ricberius cum litiuo suo indictu caus damaretur. II. Gersuti opustala de Couitii auctooritate si Papam. tanquam
dogmatice ad normam veritatis edita , vindicantur a Carrinatis Pe=-nii redargutione.
III. De tribus intoleraxius erroribus. qui seculo Gersonii circa re- omen Ecclesiae vigebant. ω ὰ Sunodo Constantiensi debellati sunt. IV. Latrum Gersonii, de aviferibiluvie Papae , Elurimum favere amctoritati Pontificis . quoniam docet satum Ecclesiae esse invariabiriter
monarchicum s quidnam de monarchia Ecclesie tenendumst. V. De Credinalis ofani libris, pro Concordiacitholicia, cur misans habeant aucthoritatis inter Curiae Romamae Principes. VI. Libellam Meherii, nudo modo cosae haereticorum favere. comara quam Credinatis Ferronius semuadere voluit.
V I. Uperioribus Vallij argumentis , ea subjungam , quibus Carginalis
Perronius contra Richerium , partim inter praelatos diversarum Provin---- clarum quos in aedes suas Parisiis convocarat, partim in sacro Regis Consistotio usus est , quo Reginam Matrem , Regni ὀubernacula tenentem, perin rrefaceret , eamque induceret ad permittendum , ut libellus de Ecclesiastici &politic a potestatC, censiua notaretur. Primum itaque , D. D. Cancellario & Vul regi Secretario magno , cum stomacho dixit tantumdem , de statu matrimonii Reginae , ejusque liberorum , quantum de Pontificis authoritate, qui prismum Regis Matrimonium diremerat licitum dubitare , certumque elle aliquem magnum & potentem rerum novarum studiosum , incentivo iuisse Riche rio , ut tam nefarium libellum, sub aetate pupillari Regis ederet , quo de reginae matrimonio , tanquam nullo, ad Concilium provocaretur. Qua ex calumnia , d liberatum est de Richerio compingendo in Bastillaum Parisiensem, ut alias amplius dicetur cum historiam mei Syndicatus reserabo. Secundo, Regina praesente atque audiente , objecit ex Richerii doctrina de electionibus sequi, a tempore Francisci primi, quo electiones abrogatae sunt a Leone X. Omnes Ecclesiae praelatos nullam plane vocationem aut mimonem legitimam
habere , α continuo Ecclesiam deperiisse, hecque senestram patentissimam haer licis aperire , ad Ecclesiam Romanam , oppugnandam ; preterea indὸ inferri, de Papam & Regem, quia hodic beneficia absque electionibus conserrent, gravissine, Disjtizod by Corale
67쪽
peccare , quod genus argumenti quoniam a Vallio tractatur, de illo infra commδ. dius disputabitur. lib 2. cap. 7. Tertio, narrabat quibus placitis Richerius authoritatem monarchicam Papae conis vellebat , de regimen Aristocraticum ventitabat; iisdem quoque omnium Regum atque Principum Monarchias , &potestatem absolutam evertere; ac populo, ad Reges
suos exauctorandos, viam certi sumam sternere. Haec autem a Cardinali Perronio.
tanto cum animi motu dicebantur, in sacro Regis Consisterio , ut omni extrano se vagari, & lapides loqui putaretur ἔ adeo quidem , ut domum reversus ingemiscendo , palam suis audientibus, a quibus haec ipsa acceei, dixerit, hoc negotio nullum a se unquam infelicius susceptum aut gestum , conscientia testimonium perhibente : haec autem aut non multum abinnilia , Legati Eugeni j IV. Coram C rolo vij, in Synodo Bituricensi quondam objecerant ; quae a Magistro Thoma de Corcellis Doctore Parisiensi & Provii ore Collegii Sorbonici, hunc in modum depulsa sunt, in oratione quam habuit pro actis Synodi Basileensis , in Conventu Ecclesiae Gallicanae : qui talia dicunt ait , manifeste authoritatem Conciliorum, Odecl.ιr.inonem fidei, super hoc factum destruunt , non plus tribunus authoritatis ipsi congregationi Ecclesiae , quam uni communitati saecuLiri. Clare quoque negant, Concilium tabere , immediate authoritatem a Christo Icum Vsium sic comparant communitati saeculari, quae non habet authoritatem a Christo corrigendi aut puniendi Principem suum , sed bene insipicior definitiones Concilii Constansiensis, reperient νn hoc magnam disserentiam. Nam ipsum Concilium Constantiense , reprobapit ilium articulum xvij, inter articuus Ioannis ius contentum. Quod Principes deberent puniri ad arbitrium populi, o tamen alterum probatur, 'quod Cont ilium generale habet immediate patestarem a Christo. m. Et hoc
etiam apparet ex sacris scripturis ; cum Christus ipse assinans disserentiam inter Me 9
illud, dicat, Reges gentium dominantur eorum, vos autem non sic. Et B. Petrus in
Canonica , dicit de Pastoribus , non dominantes in clara , sed forma facti gregis exanimo. Doctores quoque lucide declarant , quomodo Papa non est Dominus rerum Ecclesiae , set Minuer. Valde quoque extranerem est o a veritate alienum, dicere , Pod nou plus spiritualiter reperiatur in contregatione legitima Dclesiae, quam in communitate saecolari , aut non specialiter Us entia Spiritus Sancti , de quo Christus ad ipsium dixit mittam vobis Spiritum νeritaris , ut maneat vobiscum in aeternum, Joannis I . hactenus de Corcellis. At vero Curiae Romanae Principem haec in Richerium effudisse, nihil mirum est. cum ad absolutam Papae Monarchiam tutandrin, privato devinctus sit Sacramento. Eius autem collectio, facco discrimine caularum essentialium, utriuique potestaris , evancscit in auras. Lege octavum axiomia apologiae nostrae cum observationibus.
Si quidem politica potestas , cum corporibus 5 remporalibus imperet , gladio
materiali instructa est, quo absoluic cogit , quaecumque imperat. Qii amobrem omnis politica potestas , sivc regio, sive aristocratice, aut democratice excrceatur , natura sua absoluta est; contra autem , Ecclesiastica, quoniam animis de conscientiis per mittis tantum hierarchicos moderatur , idcirco eam ab-Iblutia, per vim , aut externam coactionem , superare omnino repugnat. Nam
68쪽
bitur. Consule xvij. axioma nostrae Apologiae. Quarto , contendebat Sorbonam sese. civilibus turbinibus , contra Calliae Reges perpetuo inmersisse, sicut olim quando Burgundi & Angli, in Regnum Franciae invaserant, Doctores Sorbonici puellam Aurelianensein divinitus missam, ad Regis de Regni subsidium , sortilegi j damnarunt, ita etiam Superioribus Besti civilibus , populum adversus Hemicum III. armasse Edita declaratione , quod in illum tanquam tyrannum & libertatis trium ordinum violatorem , armac pere liceret, tumque Temporis Richerium , cum estet Baccalaureus Theologus , Theses propugnasse , quibus Jacobum Clementem Henrici III. Parricidam, elogiis exornabat, atque libertatis Regni vindicem numcupabat. Ad haec rependo Sch lam nobilillimam, quamdiu suae spontis ac Iuris fuit, semper optimc sensisse pro, ac instituti sui ratione, aegregiam operam propugnandis Regibus , Patriae & Ecclesiae libertatibus navaste , sed factionibus magnatum , & vi majore, quasi torrente quodam abreptam, saepe clavum abiecisse, ac sese totam tempestati permisiste , sicut de innumeris aliis Collegiis, magistratibus , atque decuriis supremis contigit, ejus rei nunc exempla habemus in facultate Theologica, quae tota poensationibus D. Nuncti Apostolici, Cardinalis Perroni j, Episcopi Parisiense , & aliorum magnatum , a fundamentis concutitur, ut avita doctrina Sorbonae, per latus Richerij consori tur. Hercle inter illos probatos Conventus habiti sunt de funditus perdenda
Sorbonia , quo majorum doctrina una extingueretur. Eamque ob causam Presbyteri Oratoriani impensus exculti atque ornati a Pranatis: idque ipsum Magister A draeas vallius mihi non semel confirmavit ; quod tamen aliunde certo acceperam: nihil enim ab illis tam abditum aut arcanum , contra me aut Academiam gerebatur, quod non statim nescirem: cujusinodi est illos in votis habuisse dare operam , ut Betulistae in Collegium Sorbonicum invaderent, quo eis esset loco Seminari, de famam eruditionis ac doctrinae apud populum hac ratione consequerentur , quod
essent de Sorbona. Quantum ab hypotesim de facto Richerij, si gratuito demus, Iacobum inclementem libertatis Regni vindicem ab illo appellatum ; sane id ei non tam vitio dari debet , quam bellis Civilibus , quae illo tempore bacchabantur ; quibus quidem omnes Regni ordines , atque optinu quique & simplices,
praesertim vero ιuvenes, qui ut plurimum prudentia atque e xperientia rerum agendarum carent , Zelo caeco & praecipiti abripiebantur. Quocirca istaec gesta , si aliquos ambitiosos de seditiosos demas, non tam persisnaruin , quam temporis quam saeculi vitia fuerunt. Proculdubio non stetit per Cardinalem Perronium, quominus Richerius, quem Deus sua singulari providentia servavit, omnino Perin
Quinto; censuram propositionum fratris Ioannis Sarrazin, quam Richerius ad finem libelli sub edi curavit, nullius plane elle momenti causabatur. Quippe quae tum facta fuisset, quando Angli Lutetiam occupabant, Sc Puellam Aui etianentem damnabant: verum magnus persuadendi Magister Perronius , si dem strare poterit doctrinam scholae Pa. iliensis de immediata Ecclesiae authoritate, quae Centura propositionum fiatris Joannis Sarraetin continetur , aliquid cum Anglo-ium &Burgandionum factionibus habere peculiare. Profecto iustoriae memorant.
69쪽
Anglos S Furgandos, sicut Gallos , Pisanum & Constansense Concilium, cum
Alexandri V. Joannis XXIlL & Martini U. electionibus comprobasse e insuper temporum ratio piardictae censurae inscripta declarat, tum Omnia schismata renitiis exolevisse, quando illa Censura condira est, quia Martinus V. annum XIII. sui Pontificatus tum decurrebat . & paulo post mortuus est Et si vero illis temporibus facultas Theologica Parisiensis, magna ex parte a Duce Burgundo occupata distineretur & partes Anglor una sequeretur ; nihilominus, tunc permulti boni Doct res, N: quidem doctrina S authoritate magis cclebres minime desuerunt, qui constanter pro iustitia & veritate , etiam cum maximo vitae suae discrimine , adversus Anglorum de Burgundio in factiones decertarent i, quos intererant , Magister Petrus Alliaco , tunc Cancellarius Parisiensis, Joannes Gersonius , Jordanus Morinus, AEgidius de Campis Deae. Sic etiam sub Henrico III. Omnes ,aut major pars 1ntiquorum Doctorum Theologiae I pro Rege & Regni tranquillitate , contra iuniores pugnabant , hoc enim quod ego vidi testor fideliter de haec dicta sunt a Perronio ita iacto Regis consutorio. Sexto , in congregatione Praelatorum , ut eos facilius ad censuram faciendam
intruderet, multa praefatus est de horrore schisinatis, quod Ecclesiae impendere ex libello Richerii, quem ducem hujus sisteris dicebat. Insuper Richerium , omninoiresbyteros aggregare Episcopis , dc docere Epistopos nihil quicquani absque precyterorum concilio polle decernere in sua Du est, quae praecipua fuit ratio , cur
aliqui Episcopi Censurae Libelli, de Ecclesiastica re politica potestate subscriberent.
quo de argumento fiuius infra lib. 4. cap. s. de selii sinate autem rependo , eos iulius authores Ac propu3natores habendos, qvi post necem Henrici magni, libros de potestate Papae in abdicandis Sc occidendis Regibus ediderunt , atque ejusmodi quaelliones in Capitulo Generali Dominicanorum , calente adhuc Regio languine excinerant : minimὰ vero Richerium , qui mandato viri amplissimi ; sumniati in complexus est principia doctrinae Facultaris Sorbpnicae , neminique injuriam secit,
scd illatam repellere conarus est : ut cap. I. num. 6. S 3. probavimus. II. Septimo obteniabat, qt cumque a Gersenio aut aliis de authoritate concilii supra Papam, scripta sunt. non quidem ad Regulam veritatis , sed in odium bellismatum esse lucubrata ac proinde vim tantum habere, quando agitur de Papa
dubio , pluresque simi Antipapae I & librum Gersonii de ostribilitate Pape , istinc
sumptis te originem. Repono ex communi paraemia , Juna crescere ligitando , ac proinde nihil mirum esse schisnata , quae per quinquaginta annos Ecclesiam populata sunt, nobis multas Lucubrationes & decreta de Ecclesiae S: Concili j a thoritate reliquisse; cum sit exploratum , Ecclesiam , praesertim in ratione doctrinae velut auroram ex crepusculo in lucem meridianum , sciatim exsplendescere : ita ut quod antea involute ac implicite, quasi in principiis generalibus tenebatur , postea explicite & clarc credatur , quoniam ut docet Lirinentis , Ecclesia non credit rara , sita nove. Quocirca videmus haeresin Arij nobis decretum de filii Dei, & Maced nil de Spiritus Sancti consiubi amialitate, Bereng. iri, de transubstantiatione panis Ecvini in Corpus Dominicum , re utile : At quotus quisque ejusmodi decreta, ideo
minus fidei increri attexere audeat, quod a momoratis erroribus tanquam a causa
70쪽
suxerint. Hercle, si CardinalisPerroni j argumentatio obtineat, pro nunc erit Arrianis symbolum, Nicaenum, & Calvinistis decretum de transubstantiatione convellere, praetexendo haec decreta, non ad normam veritatis, sed ut opprimerentur mille condita. IIL Sed ut omnes fibrae hujus controversiae funditus pateant, notare oportet, seculo Gersonij tres intolerandos errores de potestate clavium & Ecclesiae regimine . inveterasse : quorum primus erat Bohemorum, qui Ecclesiae Romanae prim tum absolute negabant , & continuo omnes Pontificum Bullas , constitutiones S decretales respuebant. Secundus quosdam Catholicos authores habebat , qui inbe- facti schismatibus Antipaparum, & inde aliquot commoda metentes s sicut consuetudo est altera natura ) contendebant, ad salutem hominum , aut Ecclesiae regimen. nihil plane interesse , unus ne, an duo essent Pontifices interni, modo, unicus Papa in Caelo Christus, crederetur & coleretui, quem errorem , ex hoc principio male intellecto, Clares data sunt unitati non uni , colligebant. Ut author est Parisiensis Cancellarius , tractatu secundo de Schilinate. Tertium errorem Idem Gersonius refert in ser none de Circumcisione Domini considerat. Quidam deliberare non dubitant , quod per inventiones humanas , etiam melius quam per legem dirinam Evangelicam , regeretur Ecclesia , qu.isi minus sis anima quam Corpus, ct Spiritualis qMam malis fructus , qua assertio per meam fidem blasiphema est , nediam D sa tinquit. J Item parvo quodam opustulo inscripto. Quatuor considaeratioura de pace, considerat. I. alij , inquit, Papam praedicant in eccabilem omniparentem ; ne filia exceptione , credunt , extra salutis statun; esse quemlibet, siue parti nori obesie item. αα inquos cies errores univers, Academiae Europae tum temporis depugnarunt. ut illos ad auream mediocritatem revocarent: si quidem in moralibus re politicis, mediocritas est semper melior e . laudabilior: Itaque inagna animi contentione cera. tatum ab Academias ut ea secernerentur , quae jure divino , ab iis quae pure humano , & ex mero privilegio , Pontifici competunt. Unde cum retroactis temporibus nullum unquam svnodale decretum conditum fauiet , quo explicato declaraxetur; Primatum est. Monarducum vel Aristo alicum, Patres Constamientes nominatim sciverunt, Ecclesiam univerialem & Concilium legitime congrπatum Ecclesiam reptael tans; immediate a Christo liabere audioritatem , eique Papam
in certis casibus. directive & coactive subjici sessione .& s. Deinde sellione 3. Pontificem pollere juridica potest ite super particulares Eceselias disgregatas , ad Iuris
divini naturali,& Canonici exequutionem , nec non etiam si res postulet, ut leges condat in actii primo ; & ita liquet, Papam rei pectu Ecclesarum particularium, lasquoddam habere monarchicum. adi x XXI. Axioma nostrae Apologiae, dc observa Patres Constantienses cum regimen Aristocraticum recuperare vellent, se ilione 39.2civisse , ut singulis decenniis generalia concilia celebrarentur : eamque ob rem sessione o. Octodecim sequentes articulos eum in finem concepille , pro Ecclesiae reformatione , in capite & in membris. Praebe audientiam Leotor , Sacrosancta generalis Synodus Conglutiensis in hiratu sancto legitime congregata. 9c. Statuit o decernit, quod futurus Romanus Pontifix , per Dei gratiam de proximo assumendus I cum hoc secr onctito , vel Δputandis, per fingulas nationes, debeat reformare Ecclesium in capite O m