장음표시 사용
181쪽
quo primo, natura pia specifica, incommunicabilis, reddatur, quo primo, a ceteris 4ndiuiduis eiusdem speciei secernatur. His enucleatis terminis sciendia Quibus i est secundo,quod hare quaestio adurersis,tum Theo locu bae logis, tum Philosophis,diuersis in locis, agitatur; dc quasi sta a Scoto quidem tertia dist.is.sen. q. vj. vij. Metaph. Doctorib' .xiij. A diuo aut Thom . . par. q. xxix. r. . '. iij.
cula iij ad tertium,& pluribus alis in locis in Capreolo, siquamdiffusissime iis . dist. ij sent. q. j. Ab Herue , quoi .iij. q. ix. 4 Reuerend Caietano simul m. Thom. de Ente, Messentia, cap. is A magistro Francisco errarensi primo Contra Gent cap.
xxj.&postremo a magistro Chrisostomo, alijs scoli ut philosophis, v.Μetaph super ex. xij. Est itaque Sc -
. m. ui opinio, naturam specificam indiuiduari per entitatem quandam, positivam , per se, illam contrahentem,incommunicabilemque simpliciter reddentem, quam entitatem positivam, Hecheitatem vocar, qua Heebella quidem Hecheuas non materia, non forma, neque secundum ex his compositum, est, at horum omnium modus
Scotum haec ipsa modificans,qui modus, ultima est realitas quid sit praedictorum, non tamen ab eis realiter distincta,&vocitatur a Scotistis,differentia indiuidualis, per qua unumquodque individuum, in esse incommunicabiti,ac simpliciter indivisibili, constituitur. Comparaturque indiuidualis liaec disserentia, ad naturam specificam, sicut actus ad potentiam, quam reddit penitus incommunicabilem, ac indivisibilem. Videturque sumi praedicta indiuidualis differentia , non ab ipsa materia signata, seu sub certis dimensionibus accepta, ut D. Thomati ac Thomistis placet, at ab ipsa Arma, vel realitate sormae ultima, habente conceptum simpliciter simplicem, quae est primo diuersa ab omni alia daserentia. Et lime fit ut cum haec disserentia indiuidualis,abillima realitate sormet suma
182쪽
Indiuiduationis principio,&c. 8
tur, sit indiuit uationis principium, non solum in rebus materialibus, verum etiam in immaterialibus,
Probat autem Scotus positionem hane suam, ra- οὐ du-tione duplici,quarum prima haec est . plici pro-Ιd, ad quod primo sequitur unitas numeralis, est a Scot. principium indiuiduationis, patet haec, quoniam positione unitas proportionaliter ens sequitur; sed hecheitas suam. est id ad.quod primo sequitur unitas numeralis , Ia non sequitur haec unitas, quidditatem specificam, nee aliquod accidens, cum quolibet accidente,prior sit, Igitur hecheitas est indiuiditationis principium Secunda vero ratione, sic probat. Quoniam indiuidua proprie inter se distriunt, ergo different ijs primo, per se diuersis sed tales non sunti: si hecheitates,cum non sint plorum naturae, nec priuationes, ut patet, nec accidentia aliqua Qtiod probatur.
Quia si accidentia forent, potissimum ellet ipsa quantitas, sed haec esse nequit,qui quantitas ab alia quantitate, non seipsa, sed si tu dili inguitur, non situ qui videm,qui est speciale praedicamentum , at situ qui est quantitatis differentiaci tunc quaeritur, quonam distinguantur tales situs, si aliquo alio , erit in infinitum abire, cum igitur, hoc impossibile sit. hecheitatibus ipsis distinguentur,quod erat probandum. Postremo hac ratione Antonius Trom beta praedictam firmat positionem . Illud quod se toto primo con Anton stituit aliquod singulare in sua entitate singulari, Trobe unitatem hanc ipsam consequente, est indiuiduatio confirmanis principium , allecheitas est huiusmodi ergo tio. Minor probatur. Quia hecheitati primo , repugnat diuidi diuisione opposita illi unitati. Ad hasce tres rationes facillime respondetur. Et Ad mora ad primam quidem dieitur, salsam esse minorem , cot σquoniam non ad hecheitatem ipsam primo sequitur Avist y Vnitas numeralis, at ad materiam natam utim Trombσα ThOm. ponit, quoniaa materia signata, essentiale Dρηλ ρ
183쪽
est principium talis nectieitatis, leu differentiae indiuidualis, in rebus materialibus. Sicuti enim Anima intellectiva est essentiale principium differentiae eia sentiatis hominis, nempe rationalis, ita materia lignata,est essentiale principium differentiae indiuidualis, si hecheitatem ipsam, appellare licet . Haec enim duo ad inuicem si e comparantur, ut sicuti homo, inesse hominis, per rationale quod est essentialis differentia, constituitur, tanquam per totale,formalequa prinei pium, ter animam intellectivam, tanquam per partiale formaleque intrinsecum principium, quo rationale causatur; ita individuum puta sortes est hie homo per differentiam indiuidualem tanquam per principium totale ipsum denominans,
per materiam signatam, tanquam per principium intrinsecum,& essentiale, veluti priorem causam intrinseeam a qua differentia ipsa indiuidualis, ema Discrime, nat. Et haec est inter nos,& Scotum, diuersit asin eo snter Sca trouersia,quoniam ipse ponit has differentias indiuiti ae . duales , absque essentiali ordine,seu dependentia ad Thom po materiam signatam,multiplicatas . Nos autem po sitionem . nimus hasce differentias, seu proprietates indiuiduales multiplicari non nisi per multiplicationem materierum signatarum, uti per causas priores,& init in-
Ad secundam vero dicitur, negando, quod hecheitates sint differentiae illae, quibus indiuidua eiusdem speciei primo differunt: at tales differentia reducuntur ad ipsam quantitatem, quoniam materia sub tali quantitate, est id quo primo ipsa indiuidua, adinuicem discriminantur, ita quod quantitas haec, maloriam hanc signans, erit id, a quo, sumitur ratio foris malis distinctiva indiuiduorum,distinctione numer ali non transtendenti. Et cum instatur, quia quantitates differunt proprijs suis litibus, admittitur eumque insertur, sed situs distinguuntur aliqu04li stud altu aliquo alio,& sic in infinitum, negatur
184쪽
Indiuiduationis principio,&c. 39
gatur assumptum, quoniam situs non diuinguuntur sit de nisi proprijs ordinibus partium in toto, qui quidem genere ordo est de ipsius ratione, ae quidditate,ordines e quantit ro seipsis distinguuntur,& non alio quopiam, quan iis . u. doquidem inordinis definitione necessario cadat i primo absa distinctio,ialisque ordo partium in toto, ut male alia diariale quid ponitur in ipsa quantitate. singua Ad tertiam postremo Antonij Trombetae ratio tu stu
nem dicitur per interremptionem minoris. Materia quippe signata est id quo primo individuum in
entitate, , nitate numerali constituitur, laritet ab alijs eiusdem speeie seiungitur individuis, est cui primo,repugnat diuidi ut uniuersale in singularia ipsa,vel ex dictis eonstare potest,& infra fusius, pulchriusque declarabitur mare quo ad primum articulum Articulus secundus. QVO ad secundum arguendum est aduersus hane Arguitue stolica positionem uti erroneam,& Arist con adures trariam, ut arguit Reuerendissimus Caietanus. se.t, soptime quidem,quoniam inquit ipse, Actus singula εἰ.-.m,gris omnis, potentiam proxigit singularem, cum displici unusquisque actus,in propria recipiatur potentia, ut testatur Aristoteles ij. de Anima, tex comm xxvj. via generationis semper potentia, actum praece dat,eum eiusdem sit receptiua,prius quippe intelligere oportet receptibile esse,quam sit ipsum receptum, si non semper tempore prius,semper tamen natu rauat hecheitas ipsa est actus singularis, ergo praeexigit potentiam singularem at talis potentia est natura, seu in natura indiuidui; igitur natura indiuidui erit singularis,ante hecheiratis aduentum, citah cheiras non erit primum indiuiduationis principiti. Ambe propositiones assumptae sunt Scoti, quae si suae minime essentieas ipsas inficiari nequiret, quandoquidem ex ipso AristoteIe veritatem trahant,praecipue maior,ut praetactum suit, Setiam eliei potest, ex ij. Physicorum tex commen. xxxv lj vh causa-
185쪽
rum comparationem tradit. docet.
Argumentatur deinde. Quia quod conuenit, ni indiuiduo,& repugnat alteri, eiusdem speciei, necessario praeexigit illorum distinctionem at hecheitas puta sorteritas, ipsi conlieni sorti, Platonique repugnat, igitur praeexigit distinctionem sortis a Platone, Mob id non erit id quo primo sortes a malo ne disiungitur. Discursus hie honus, conclusio se- eundum Scotum, est false, ergo altera praemissarum,
falsa est, atqui non minor secundum ipsum , igitur maior, quae est eiusdem Scoti, in quo lib. q.ij. Arguitur Amplius omnino conuincitur opinio haec salsa contra eis esse, ex Aristotelis dictis Nam ubique ipse doce edem Ses pluralitatem numeralem ex materia oriri, iumetum .ptu ratem distinctionem, ex quantitate ipsa Ahie enim ribu Ar, idem Aristoteles xij. Metaphys tex. comm .XXlX ait, sotelis a quod ii primum coelum id est primum principium,ctoritaιi est unum speeie,in plura numero, necessario sequi-bM tur, id ipsum, materiam habere. Iden confirmat Commentator super eodem , textu, quae sane Aristotelis commentatoris,consequentia nulla est, si ponatur hecheitas distinctionem causare numerale, Hal. se. quoniam hecheitas ipsa nequit materia lici Nee vetus Ams . ra est Scoti interpretatio, interpretantis per materia interpres mdiuidualem, hanc differentiam, seu proprietatem, laiων. quoniam haec interpretatio , textus est destructiva, nam ut inquit ibidem Commentator, declaratum, est quod primum principium, non habet materiam,' 'hς4elare lioue Aristotelem in tex.xxx. eiusdem xij. A primo principio, Metiam ab omnibus intelligen- εν iremouisse materiam,quae est altera pars compo-dμμt ''' nullatenus loqui de hae indiuiduali differen- pr νς p μ' tia, seu proprietate Clarissimum quoque euadit 'plμri inuentionem hanc hecheitatum puram esse fictione, b Ars εκ ipso me Aristot j. Coeli tex. com xcij. xcitI. -- ρUt ubi edocet unitatem, pluralitatemque omnium,in- ρη diuiduorum materialium,in eadem specie, eXmate
186쪽
Indiuiduationis principio,&c. o
ria oriri Quodque haec dii inctio talium indiuiduorum late eliciatur ex iij. Metaph. tex. com xij. patet, ubi inquit Aristot quod omnis multitudo, aut est rerum differentium secundum formam , aut secundum quantitatem; Ἀ Physicorum, tex. com .X v. ipsi quantitati diuisionem attribuit: rursus. v. Metaphys tex com. xij ait, illa sunt unum numero, quorum materia est una, septimo eiusdem Metaphys.
tex. eom. xxviij. ait Sortes di Terra Calia, per materiam , t ex com. xxx V. inquit Singulare ex vltima materia est. Nequit igitur haee Scoti positio ad aures Arist. sustinera Articulus tertius.
QVO ad tertium declaranda est. D.Th. opinio,, h.m.
quam&certo arbitramur esse Arist. opinione, ut iam ex nune dictis patere potest. Dautem Th. vi , is
ex locis supraeitatis,& alijs compluobus, liquet ponit materiam , non qualitercunque sumptam, qu niam non uniuersalem speeiei partem, at materiam signatam, indiuiduationis esse principium intrinsecum. Sic enim declarans hanc materiam signatam ait.ij. cap. de Ente, Messentia. Dico autem materiam signatam que sub certis dimensionibus conside atur; haee autem materia in diffinitione hominis non ponitur,sed poneretur in diffinitione Socratis, si Socrates dissinitionem haberet. Conueniunt autem Thom istae omnes, in hoc quod ponunt materiam signatam indiuiduationis intrinsecum esse principium, at in eiusdem declaratione maxime discrepare videntur. Et Herueus quidem vere Doctor subtilissimus, vult quo lib. iij. q. ix. art. iii principium intrinsecum, intraneum,&essentiale distinctionis numeralis in unoquoque indiuiduo materiali, esse hane materia, at non solum ipsam, verum etiam,& hane sermam,
ex quibus essentia diuidui onstituitur, propterea , inqujt quod numquodque individuum formaliter ωintranea distinguitur ab alio eiusdem speciei, per effemiam suam . Et rui sus ait indiuidua
187쪽
Indi substantiar,unitatem halacre in distinctionem quandua eius tum ad id quod sunt, perementiam suam, quoniam mit unumquodque est ens per essentiam suam,&similiciei ab in ter unum Claret autem, quod essentia indiuidui uicem ἐν non solum est haee materia, verum.& haec forma, singuun propterea apud ipsum,Vtrunque concurrit, ad praefatur ty tum intrinsecum indiuiduationis principium,quan-
sentiasua litas vero eoncurrit secundum eundem ut principiuscudum extrinsecum, dispositiuum solummodo substan-Hervaeum tiae . Sic enim ait ubi supra pluralitas substantiar, per qua siue subiectilest eausa sibiectiva pluralitatis quanti-ritate e tatis,quantitas autem est causa dispositiva pluralitara vi per tis in subiecto, quia quantitas plurificat dispositive extrinse substantiam; Et rursum ait, quod indiuidua habent σου pris entitatem, Siluralitatem extrinsecae ab alio a se, acipium. quantitate, scilicet dispositive. Haec est summa po-R M.ta inosis erue in hae materia. Et licet ista positio tofν ὰμ. 'Rxur apparentiam aliqualem habere, non tamen, A. .. est uoctrinae D hQm. consona, quoniam non tan-- primum indiuiduationis principium, nee etiam
in se vera est. Quod pulcherrime declaratur. Nam babet D. Thom iuper Boetium de Trinitate in illa quaestione qua uaerit, num varietas accidentium possit esse causa distinctionis secundum numerum ,
quod nulla forma inquantum hniusmodi, est haeeleipsa unde parum infra sie eoncludendo subdit. Vnde forma fit haec, per hoe quod reeipitur in materia, sed cum materia ipsa secundum se considerata,sit indistincta, non potest esse, quod sormam in se receptam, indiuiduet, nisi secundum quod distinguibilis est, non enim forma indiuiduatur per hoc quod reeipitur in materia, nisi quatenus recipitur in hac vel in illa,distincta taeterminata ad hic,& nune materia autem non est diuisibilis nisi per quantitatem
Vnde philosophus dicit, primo Physie quisesse mora quantitate substantia est indivisibilis,& ideo emciturhaeein signata, secundum quod est sub dimensioni
188쪽
Indiuiduationis principio,&α r
hus, Haee D.Th. Ex quibus clarissin te patet sormam
ipsam esse hanc, quia recipitur in hac mater a materia autem est hare, quia est sub dimensionibus ipsam signantibus,&determinantibus ad hic ivne: idcirco nec materia sola, nee materia sub forma pos. sunt esse principium distinctionis numeralis in no- quoque indiuiduo materiali,sed tale primum distinctiuum ad quantitatem reduci necesse est, que secundum se, seu proprijs sitibus,distinguitur ab alia qua-uis quantitate. Et quod dictum est confirmatur ex his quae dicuntur in quaestione eadem, in responsione ad quartum ubi ait. Illa quae differunt numero in genere substantiae,non solum differunt accidentibus, sed materia, ct forma. Sed si quaeratur quare
ista se a differt ab alia particulati, dicendum est, quod nulla alia est ratio, nisi quia est in alia materia
signata, nec inuenitur alia ratio quare haec materias diuisa ab alia, nisi propter quantitatem, ideo materia subiecta dimensioni, intelligitur esse intrinsecum principium huius diuersitatis. Et his quoque conuineitur Commentistarum opinio esse salsa, tenentium formam ipsam esse indiuiduationis principium, cui opinioni presertim assentit Ioannes Ba risu nchon, iij. senta dist xj. q.ij. ar.ij. Non enim exeo P d i. sormidat esse, neque ex eo quod forma ei actu ,αὐ- nactus est qui distinguit&separat,vi habetur vij.Μ taphys tex .eom.xlix.4 alijs huiusmodi, sorma dici ,.tur esse distinctivum primum numerale indiuiduo rum, posset equidem dici primum distinctiuum, talium indiuiduorum,materialium in eadem specie, distinctione essentiali, formali, ac transcendenti, seu consideratis ipsis solum praeci se,ut primae substantiae sunt; at quod forma det formaliter distinctionem numeralem,qua sortes Plato,ae caetera indiuidua ab inuicem distinguuntur, iunt, hie, iunc, inficiamur, quandoquidem talis distinctio a sola quantitate, ut a prima radice oriatur . Non enim indiuiduum
189쪽
duum aliquod materiale trine elle determinatum ,
distinctum ab alio, , hic, tune, demonstrari possit,nisi ex uuantitate quae qualitatum sensibilium subiectum esse dicitur,4 iccirco inquiebat D. h. Ibi supra, qtio die certas dimensiones monstratur individuum esse hie, iunc sicut per signum proprium indiuidui, inseparabile. Posset igitur tueri quidem quod materia, utpote primum subiectum in genere substantiar, est causa incommunicabilitatis indiuiduorum, in genere causae materialis, quod serma, in ipsa particulari materia recepta, est eiusde incommunicabilitatis, causa in genere cauis formalis, vel utraque simul, ut inquit Herueus, verum Pambo, vel alterum istorum ex se sit causa distinctionis numeralis, qua numquodque individuum ab alio distinguitur, laeterminatur ad dic, nunc, ut
iam diximus, hoc euimpossibile. Et propterea tenet Capreolus. j. sent .dist. vi q. ij.ad primum,& ter-
φ ..t Ium Aureoli, contra secundam conclusionem. El. ij.
Uiu;. ., ditio ij ῆς Magister Franciscus Ferrarensis primo, Contra Gentiles, compluresque ali Thomissae. v.
Metaphys ut iam praetactum fuit, quod in indiuiduo quolibet materiali, duo sunt, alterum, incommunicabilitas, quae opponitur communicabilitati, qua superius, siue uniuersale communicatur suis inferioribus,vel partibus subiecti uis, a Iterum, est distinctio numeratis,4 quantitativa, qua numquodque
I,dioidis individuum distinguitur ab alio eiusdem speciei,
ummate ita aiunt, haec duo necessario concurrere ad indiui-riale iis Dduarionis principium, ut neutrum horum seorsum
munieabi Osij esse,completum, totale, praefata indiuidualitatdba tioni Sintrinsecum principium . Et incommunica. bὸ isma bilitatem quidem habet individuum a materia, di-teria, c stinctionem vero ab ipsa quantitate, ricambo indistincti tegratur completum ac totale indiuiduationis prin- Mea qua cipium, principale tamen quod ad huiusmodi indiuilitate. uationem concurrit, est materia, secundarium vero
190쪽
Indiuiduationis principio,&c. a
est quantitas ipsa, siue dimensio. Et hanc quidem posivionem quam plurimis D. Tho m. dictis ae auctoritatibus muniunt, quas in medium aflerre opstarprecium minime censui. Si quispiam tamen optaret ea Omne percurrere posset apud Capreolum ipsum, eas ipsas inspicere. Annotandum est tamen propter aduersariorurn vorandargumenta, quod licet prima substantia praecedat primam
omne accidens Mob id ,riaturaliter omnem antecedat quantitatem, in esse substantiae, propterea non videatur trahere nec mendicare suam, a quantitate, indiuiduatione ran, nihilominus negandum est, quod quo ad omnia,quae concurrunt ad completam, Scio
talem indiuiduationem, ipsa prima substantia, omne accidens praecedat, quinimo quantum ad ultimum indiuiduationis complementum,quantitas ipsa, praecedit,quoniam substantia prima, nequit numeraliter ωquantitatiue distingui,neque demonstrari, neque etiam determinari ad hie, iune, nisi per quam itatem ipsam. Annotandum quoque est, quod licet prima sub Notandstantia sit sub quant irate , ut completam peris secundis ctamque indiuiduationem habet, non tamen est ensper accidens, quoniam haec ipsa non dicit accidens in recto, at in obliquo, nee etiam in obliquo tanqua partem suae essentiar, sed quasi determinatiuum eiusdem essentiae, nee etiam ex principalia secundario significato . Et admisso etiam quod res diuersorum generum, ex suo significato principali importaret, non tamen ens peraecidens existeret, quoniam quoties naturalis ordo inter aliqua duo reperitur, cin separabilitas ac coexigitio unius ad aliud, ut in entibus naturalibus conspicitur materiam qualitatibus sensibilibus affectam habentibu , tale ex illis duobus aggregaturri, ens per accidens dici nequit. Id enim solum ens per accides merito nominatur, quod duo