장음표시 사용
191쪽
musicum . Nullum quippe haec duo ordinem inter se,& per se habent, ob id per accidens coniungi dicuntur. Mueria vero sub quantitate, sensibili qualitate eum ad haec perseitatem aliquam habeat, ensper accidens dici nequit, aliter sequeretur quod omnia entia naturalia per accidens .entia forent, quod absurdum est dicere. Sciendum est amplius, qudd licet substantia prima, sit prior natura quolibet suo aecidente, ea ipsa utpote,compositum substantiale, prius, prioritate,
non temporis,at naturar,terminare possit actum generationis dum generatur,4 ut sic habere unitatem transcendentem, singularitatemque, Mindiuiduationem, qua in se est in diuisa, essentialiter distincta aqualibet alia eiusdem speciei,& reddita sit incommanicabilis, antequam intelligatur quantitatem ipsam
cum caeteris aecidentibus habere, non tamen ob id
dicitur distinctionem eonsequi, qua numeraliter distinguitur a quolibet alio, eiusdem speciei indiui, duo nec determinationem ae limitationem ad hie,&nune, quoniam id non ab alio, quam a quantitate ipsa sortiri dignoscitur . Et propterea liret tota eoo dinatio substantialis,quantitatem ipsam secundum intelligentiam praecedat, prima substantia non Nee mate nisi per aliquid sui generis,nempe per materiam in-ria in diuiduetur, incommunicabilisque reddatur,quq qui quantita dem ineommunieabilitas est principale eoncurrens teri nec ad ipsarum rerum materialium, indiuiduationem , uantitas individuatur tamen per aliquid alterius generis perne mate quanta talem , scilicet, quo ad secundum necessariola potes concurrens, nempe numeralem distinctionem, qua Τὸ om ipsa ab omnibus alijs primis substantijs secernitur , pletum, et ignatur, atque ad hic, nunc, determinatur. Et p., .cti ira fit ut aseramus nec materiam absque quant ira-νndiui te, nec quantitatem absque materia, ompletam duationis ei sectam, totalemque indiuiduationem posse persinin cipi cere, ae constituere
192쪽
Indiuiduationis principi in&c. 63
Sciendum est poliri mo, quoa hcccc Oi Hractivum species, quod materia et signata, seu naateria sub quatate non per se, at per accidens se habeat ad speciei naturam, per se tamen eam ipsam se habere au rationem indiuidui, quatenus indiuiduum eli , haud immerito dicimus Ex his diligenter sie annotatis astruimus Scoti argumenta, quibus probare conatur quantitatem non esse indiuiduationis principium in similiter ea quibus isdem Scotusae Durandus destruere nituntur, materiam, haud esse eiusdem indiuiduarionis principium, pulcherrime facillimeque posse di tui. Adhoe nanque tendunt omnia praefata argum et , quod nec materia sola,nec quantitas sola,sunt praedictae indiuiduationis initium , siue principium , quod sane eoneedimus. Non enim haec nostram impugnant positionem . Quare ipsa adducenda in medius non esse, merito ceniuimus. Hinc enim eo solidior euadit nostra politio, quo ex iactis sundamentis ambiguitates omnes aduersaeque rationes perpulati re soluuntur. Aureoli quoque ex his iacula res j ciuntur. Nunc vero Meuerendissimi Cardinalis Caieta Caivinini positionem in medium asteramus cap. il de Ente, opima Messentia . q. v. declaratam. Ait enim aduersus Capreolum, intrinsecum indiuiduationis principium,&quo ad incommunicabilitatem, quo ad distinctionem unius indiuidui ab aliis eiusdem speciei materiam esse signatam, hancque esse D Thom doctrinamar firmat. Declarans autem quid nomine signatae materiei intelligendum sit, inquit Materia signata, nil aliud eit, quam materia capax, ita huius quantitatis,quod non alterius, talemque asserit Sorti, seu cuiuis singulari, intraneam, intrinlecam ue ense ut si quiret sortes definiri, ea ipsa inmis dei tione poneretur . Capacitatem vero hanc fieri ali ruit, ex eo quod particulare agens virtute humani semini icontinue materiam ipsam disponendo ad anima
193쪽
hane, appropriat humanam, in primo temporis instanta,quo Sortes primum sui esse acquirit,' primum non efferormae praecedentis, acaccidentium abest, primo ordine naturae fit articulare composituria, generationem ipsam terminans. Deinde naturali ordine accidentia ipsa sequuntur. In tali autem instanti priori secundum naturam, quo praefatum substantiale compositum tarticulare, generationem terminat substantialem , materia quae pars est Sortis intrinseca, ita est ab agente particulam, ipsa appropriata sorti, ut nullius alterius quantitatis , quam eius quae est ipsius sortis, capax sit, subdi: que materiam hanc signatam , nil aliud supra materiam ipsam addere , quam capacitatem ita huius, quod non illius quantitatis,quae non aliud quidpiam personare asseuerat, quam potentiam ita huius, quod non illius quantitatis receptiuam,quam quidem potentiam nihil realiter distinctum in recto ab ipsa materia superaddere astruit, sicut nec materia appro p ta aliquid realiter ditisnctum, supra materiam addit, licet reale aliquid exprimat quod materia secundum semininte explicat. Concluditque materiam talem lignatam materiam in recto dic eie, quantitatem vero in obliquo,veluti potentia materiae, ipsam
materiam in recto significat, in obliquo vero actum
quem respicit, perquemque dissimbilis est, haec ple
Caietan Verum prima' xlx art j quo ad unum in aeh, tu lo opinio tae politum se retractat, nempe quo ad decla- eo quo ad rationem pilus materiae signatae, in qua altruxit per,is vi se materiam signatam, se intelligere potentiam ec
retractat tristit italu us Quanti ratis, quod non alterius nEst auo inqui tenta petr lateriam autem sub certis dimen
Id.elis sionibus non uuclligo ut olim exposui in commenrationem Mi 4 Enaee, Mesentia materiam cum potentia ad
materia draucratem,quoniam potantia illa ut patet xl Me-s ate . a Lysi lirirata de principij praedicamentorum,
194쪽
Indiuiduationis principio,&c. q
est in genere quantitatis, S sic Socies non esset, nuper se . Declarans autem quid per talem materiam intelligat, subinculcando inquit. Sed intelligo materiam distinctam numero, non ut subiectum quantitatis, sed ut prius natura ipsius fundamentium, radix, S causa, ita quod ipsa materia, est prius sic distincta 'nam quanta, ut sic effectus proportionetur causae. Distinctio enim num elatis qua Sortes distinguitur a Platone, inquantum sunt isti hommes, non est distinctio quantitativa, sed fundamentum quantitatiuae distinctionis, S similiter principium distinctiuum huius hominis, ab illo, ut sic est radix,& fundamentum quantitatis, consequenter distinctionis sequentis ipsam . Hoc autem est materia quae est altera pars compositi, primo terminantis generatione substantialem, in rerum natura, in primo instanti naturae ante adhaesionem accidentium Haec praecise verba sunt eiusdem Reuerendissimi Caietani ubi supra. In qu bus4 etiam supra dictis de Ente, Messentia, nonnulla sunt quae veritati consentanea minime esse videntur. Et primo quidem Qui quo ad retractationem ipsam cunctis inristotelica, elani diae Thomistica doctrina , pollentibus, facile videbi Lia averstur , ei jpsum falso se retractasse . Nam cum ipse late disso prima parte, inquit, quod si materia signata Icapacira nent, σtem, seu potentiam receptiuam ita huius quantita in quibustis,quod non alterius importaret, tunc Sortes non malefereesset unum per se, consequentiam inficiamur. Et tractauis. cum ab ipso probatur, quoniam cum potenta a, Sactus, eiusdem omnino sint generis, quantitasque actus sit aecidentalis, oportet iotentiam ipsam, talem quantitatem Vtpote eius actum respicientem,
esse in quantitatis genere. Dicitur quod primat r- te male interpretatus est Arist. propositionem maximam, quoniam actum,& potentiam , esse in eodom genere , intelligendum est de potentia δε actu, per se primo, & mutuo sese respicietibus,& non per accidens
195쪽
dens seu secundarie modo cum potentia materiae, secundum ipsum non sit ab ipsa realiter seiuncta per se prirno,non quantitatem hanc, at formam hae substantialem respicit, ad quam sequitur ipsa quantitas,in sic quantitas haec, secundario ab ipsa materiae potentia,respicitur, propterea nimirum si non sit ipla potentia, in quantitatis genere. Si nanque memInisset eius interpretationis,quam ipsemet prima parte q.lxxvij. art.j. huic propositioni pulcherrime dedit, profecto non ita affatus suisset. Hoc quippe loco ait propositionem hanc intelligi debere de potentia essent latiter, non accidentaliter ad actum ordinata, quod certe dictu eli, per se primo ordinati. Et hinc patet retractationem ipsam super propositione falso interpretata ,suisse susidatam, quare eam ipsam
non suisse faciendam . Aliud vero quod de Ente, essentia ponere constat, est quod materia signata capacitatem dicit ita huius quantitatis, quod non alterius , quae capacitas potentiam sonat receptiuam ita huius quantitatis, quod non alterius,in quae postremo nil addit supra materiam ab ipsa realiter distinctum, sicut nec materia appropriata aliquid addit supra materiam ab eadem realiter seiunctam, at soluroba secundum rationem. Quod sane dictum, non vi Cale detur veritate suffultum quia materia ipsa quae ali di tera pars est compositi, nee eapax, nec appropriata esse valet in illo instanti priori naturae, nisi per alia quid approprietur , quod in materia recipiatur. Non enim intelligibile est materiam Sortis, huic animae intellectivae esse appropriatam ab agente,nisi per aliquam formam, vel substantialem , vel accidentalem in ipsa existentem. Appropriare quippe aliquid alicui, nil aliud nare videtur, quam disponere, eoarctare,&determinare id quod suapte
natura indeterminatum erat. Cumque materia ipsa
ex se indeterminata, Mindifferens sit, ad reeipienduquamcunque formam, si determinari coarctari, appro
196쪽
Indiuiduationis principio,&c. s
appropriari debet Liaic dete minatae forniae in non
alteri, necessum est id fieri , uti diximus, per aliquam formam, vel actum, siue substantialem, siue aecidentalem in materia existentem, ipsam disponentem, appropriantem . Nulla enim potentia passiua, ut est potentia materiae, limitationem, determinationem,ac signationem recipit. nisi per actum alique in ipsa receptum, ut lare testatur D. Thom. prima parte'. vii art j. Munus siquidem ipsius actus, vel formae, est limitare ac determinate. Si vero id veritati consonat, operaeprectum es, materiam quam signatam appellamus si formam indiuiduare debet, ex eius receptione in se aliquem acetum habere ab ipsa realiter distinctu . Et sie materia signata, non tantum materiam primam dicet eum exclusione uiniuslibet rei, ab ipsa realiter distincte, at maletiam, aliqua eum forma, ipsam limitante, & contrahente. Quare salsum erit materiam signatam,haud aliquid reale supra materiam addere ab ipsa realiter distinctum . Qui enim fieri potest ut aliquid sit appropria r tum alicui, absque aliquo sibi intrinseco, id ipsum appropriantes Id sane fieri nequit Circa illud quod prima parte asserit in declaratio
ne materiae signatae, videlicet, quod materia signata illa sit quae et numero distincta, non ut subiectum quantitatis, sed ut prius natura ipsius fundamentum, radix, causa, ita quod ipsa materia in se sit prius distincta, quam quanta, quam diligentissime est annotandum, et uoniam verba haec duplicem sensium habere possunt,alterum quidem verum, alterum veto falsum . Verum inquam, si verba ipsa inti ligantur de Caietani numerali distinctione transcententi quae vetitati, verba ducum entitate conuertibili, opponitur,4 de princi plice sen-pso indiuiduationis radicali seu fundamentati,in de sum obe causa virtuali, quoniam vel easseri potest materiam repossunt ipsam esse radicem, eausam virtualem distincti M verum, tris numeralis ad hunc quidem sensum, quia cum filom.
197쪽
ipsa materia, radix tu, tundamentum,& causa materialis, ipsius formae, de ipsius potentia eductae, ripsius quantitatis, unionem eiusdem formae cum materia,sequentis , principium diuiduationis intrinsecum ,radleale, fundamentale, ae virtuale dici potest cum ad materia ipsam,forma substantialis,&ad hac, quantitas, sequantur, utpote, educte de ipsius materiae potentia. Si enim forma vel quantitas distinguunt, hanc distinctionem a materia ipsa uti a radicetum ipsius formae, tum quantitatis trahunt,& distinctio haec indiuiduorum ad inuicem in eadem specie, virtualis duntaxat,& radicatis, non actualis, dici debet; Falsum vero sensum, habere noscuntur, si dedistinctione reali ae in rerum natura expilente sermosi,de qua reuera debet esse quaestio. Non enim quaerimus de distinctione secundum intellectum duntaxat, neque dedistinctione virtuali sic communiter sumpta, at de distinctione actuali reali, in rerum natur existente, solum quaestio est. Quaeri-Q-dve mus enim quod sit indiuiduationis distinctiu prin- ros pra et pium intransecum, unius indiuidui realiter produ-priumq; isti,a caeteris eiusdem speciei indiuiduis, realiter exi- hae in re, stentibus Tale enim distinctivum principium reale qu situm esse debet, ae in rerum natura actu existens;&de isto loquendo falsum est, materiam esse numero distinctam ante quantitatis aduentum, quia si indiuiduorum distinctio, cin actu realis est, oportet, principia distinctiva actu elud realia, cum effectus,
causa, non sit potior Nee dicendum est, Magister Chri stomus .v.Μetaph. q. xv. asserit, inquiens,
sussicere ad distinctionem actualem, seu ad effectum in actu positum .principium formale &distincti-uum,4 eausam,esse solum in radice sua,& non actu in se, quoniam id Aristoteli repugnat. ih Physie. tex. eom. xxx viij. inquienti, effectus in actu,eausas in actu, necessario exigere. Si enim distinctio numera
lis, actualis est,in realis . similiter materiae signatios
198쪽
Indiuiduationis principio,&c. 66
tlo,actu est, principium talis siti iactio itis, S signationis , actu esse oportet. Nec oppositum intelli gibile est, nempe, quislsi numeralis distinctio actualis,& non sit actuale ae numerale distinetivum,& quod effectus in actu fit, absque actuali causa, etiade sor mali causa loquendo, vel etiam tali ratione formali. Eadem quippe ratio est, quoniam si actualis iumeralis dili metio eli, S in rerum natura existens, oportet dormam, seu rationem sor malem
sine qua talis dili inctio non it ut ipse testatur in
actu esse; aliter poneretur effectus in natura, monponeretur actu, sua causa , quod absonum maxime est. Et propterea ut effectus simul eum sua causa ponatur, necessum est dieere, materiam ipsam sub quantitate existere, ad hoe ut ipsa sit naturaliter diis itincta . Non ali ruo tamen quantitatem inesse actualiter ipsi materiae absque substantiali forma quoniam id impossibile est; at assero quod in quocunq;
temporis instanti est quantitas in materia est etiam substantialis forma. Et licet secudum doctrinam D. Thom forma, materiae nude, adueniat, ut sic videatur compolitum substantiale praee edere quantitatem, dum terminat generationem substantialem nihilominus dicimus, quod quia in eodem instanti temporis introducitur quantitas cum ipsa substantiali forma, iccirco nequit in rerum natura indiuiduum et se, ab alijs eiusdem speciei indiuiduis, numeraliter distinctiim , sine actuali quantitate Indi uiis
duum quippe est hoe,4 signatum , quia est haec sorma, in hac materia recepta, ex cuius reeepi: One, substantiale eompositum constituitur, Est autem heae materia,& non illa, seu alia, per solam quantitatem,cum quantitas S materierum diuersitatem,& diuiduorum numerae distinctionem causet, 4ssiciat, ut ad hie,& nune . individuum sit determinatum, ut supra, diximus. Hinc si , ut nee etiam in illo priori inllanti
199쪽
municabilitatem, quo ad numeralem,seu silualem
distinctionem ipsius, quocunque alio, absque quantitate, quoniam haec numeralis, ritualis distinctio, a sola peroritur quantitate,hinc fit ut ipsemet Reuerendissimus Caietanus, prima'. xl arta ij falso astrua quantitatem non debere poni intrinsecum distinctivum Sociis, Platone Et quoniam clare tum
ex Aristotelis tum ex D.Thom dictis , habetur haec maxima, nempe quod numeralis dillinctio primo quantitati conuenit, peripsam omnibu alijs, iux ea regulam eiusdem Aristotelis. . Poster. cap. v. ob id Reuerend Caietanus prima parte ubi supra poli firmatam positionem suam , inquit, non propterea negare supradictam maximam quoniam asserit se
declarasse primo Posteriorum supradicto eap. posse praedicatum aliquid primo, adaequale alicui lubiecto conueniens, saluari, inueniri, ubi eius subiectum,non rmaliter,sed participative tantum reperitur, sicuti sunt persectiones Deoin creaturis,communes , quoniam tales Deo formaliter conueniunt& per ipsius participationem formaliter insunt alijs, in quibus constat non formaliter, at participati-ue tantum,diuinam reperiri naturam, hincque deducit quod licet numeralis distinctio primo, & per sequantitati,in per ipsam caeteris conueniat, haud tamen necessarium esse ut ubicunque reperitur talis distinctio, illud quantitatem habeat formaliter,at sufficit quod ipsa participet, vel quod magis est, ipsam
Reproba quasi praehabeat,uti cernitur, materiam ipsam signatur inter tam,quantitatem quasi praehabere, se coneludit apretaιic lem distinctionem numeralem, formaliter reperiri, Caietani, in quo solum quantitas praefato modo saluatur quam dat Verum mihi videtur,saluo semper saniori iudicio, ad pasta deductionem hane quam facit, non recte lare colleriorificatam quoniam persectiones in Deo exilientes,non Aristote ipsi conueniunt adaequate,id est conuertibiliter, neeti. re rula eidem ut subiecto de multis formaliter praedicabili,
200쪽
Indiuiduationis principio,&c. 7
quemadmodum intelliῖi ibidem Aristoteles ut ex eiusdem exemplis clarissime patet,& contradictione implicat, ut diuina natura,sormaliter in ereaturis reperiatur. propterea non nisi participative in ipsis inuenitur, secus est de ipsa quantitate distinctionem
numeralem formaliter causante. Nam cum distinctio haec numeralis per se primo conueniat quantitati, ter ipsam caeteris , possitque quantitas ipsa, in
omnibus substant ijs materialibus formaliter reperiri,ob id asserimus necessarium fore, ut ubicunque reperitur formali e numeralis distinctio, actualis ibi quoque ea usa formalis,& actualis, illam realiter causans reperiatur, quae quantitas ipsa est, uti supra optime deduximus. Potest secundo dici, quod praedicta Aristotelis regula ex eap. v. primi Posteriorum desumpta, intelligenda est de predicatis niuocis, ita, ut dicatur, quod quotienscunque praedicatum ali Quod,alicui,adaequate, seu per se primo conuenit vesubiecto de multis praedicabili, nisi eidem univoce conueniat,nequibit per ipsum, alijs sub subiecto contentis conuenire,&nisi ipsum primum subiectum uniuersale sit,& niuocum,& proinde in illis formaliter reperiatur. Et sie intellecta uniuersaliter verificatur, non autem in analogicis praedicatis, in quibus praefata instantia adducta est. Et revera hie est Aristotelis germanus sensius,ut patet cuilibet textum intuenti. Quem sane sensum, Linconiensis, prae res ut lato loco primi Posteriorum expresse amplectitur, bra Lis uti genuinum his verbis assirmat He igitur sunt ouisisse tres eausae, quibus inciditur id errorena, ia et per intrepre
diuisionem supradictam, quod non possunt esse plu- ,ati. Αν res,quia si fuerit subiectum primum, alicuius passi Mi .li f.
nis,uniuersale, penitus univocum,repertum n Omnibus, in quibus possibile est per naturam suam repe 'riri, cuius differentiae divisiva sunt manifessae quibus abundant inseriora eius, tune non est causa ccultans diuersitatem uniuersalis ad suum inserius,