장음표시 사용
221쪽
parte. iit a Gul licerociatus huic ne Veritati, distinet One prima. HI sent. q. it. D se unus polire-mo. quod personalitas, si sit naturam terminaris , nullam tamen causalitatem intrinsecam, vel extrinseram deit, respectu naturae terminatae, veluti nec punctus lineam terminans, dicatur esse neae causa.
Quod autem hare dicta sint. D. Tho ma doctrinae co- formia patet ex distinct. v. iij sent Mui arr. iii ubi habetur quod id quod assumitur,tramur ad aliquid completius, ipsum ineompletum existens in hoe est
contra rationem personae, quae maximam completionem importat. Hine profecto elarissimum euadit,naturam singularem, sine personalitate, ne om-
pletam esse, personamque ipsam maximam dicere cou. pletionem, ut pote, naturam ultimate terminantem
quaesie terminata, haud amplius terminabilis est, nisi extensive .uti dictum est. Nune superest videre quonam modo in Intelligentij suppositum ipsum, latura ipsi, intrinsee distinguantur supposita tamen Filii Dei in flabili incarnatione id enim impossibile videtur. Verum si subtiliter D. Thomae doctrinam perscrutati suerimus,intuebimur id ipsum esse dicendum in Intelliis genti js ipsis, quod in rebus materialibus assertum Dacurri in; Habete m. Thomas, ubi supra. iij q. l'. art.i. -οδ' quo ad tertium quod licet Angelus. qui a Principio sua
suppositi. ereationis est in sua perlonalitate , perfectu . non natura posset in unitatem diuinae personae assumi, nisi eius in intelli personalitas destrueretur, nee deceat bonitatem as genis, in summentis, aliquid perfectionis in creatura corrum
irinsece iere ut quidam dixere& pulchie quidem poterat
distingua tamen Deus , nouam angelicam producendo natu'. tur ram, eam sibi in unitatem personae copulare in qua sine eopulatione ni penitus eorruptum fuisset Hine elare habemur personali ratem angelieam, persectionem quandam posim uam supra naturam singularem dicere, aliter astrui minimc posset, ex personae angelicae
222쪽
angelicae corruptione aliquid pei sectiom corrumpi Quod etiam eolligitur ex respontione ad qua tum ubi dicitur quod perfectio uniuersi non est perinia tio unius personae vel suppositi cum igitur natura haec angelicia Dei Verbo assumptibitis fuerit, Non autem persona , elarum euadit, personam Angeli, perfectionem quandam realem intrinsecam dicere, quam non dicit ipsa natura, S ita suppo itum personale, siue persona ipsa, in Angelis, is ipsa lingulari natura , realiter intrinsecique sitinguetur quod ad probandum fuit alsumptum . Nec his tali erecie responderi potest dicendo, personam. supra naturam in Angelo singularem , perfectionim quid eis,& realitatem quandam positivam dicere, at ex Impu natrinsecam , nempe ipsum .sse existentiae, quoniam locique sucum de assumptibi vel inassumptibili intrinseco, sonis f
semper sit sermo, esse vero extrinsecum sit naturae se. Iersonae, propterea cum negamus per nam Anget, esse ass. mptibilem. intelli stirnus eam ipsam, quo vid intrinseea sibi,& non quo extrὲnseca, in assu D ptibilem esse. Repugnat nempe ipsi personalitata, utpote enti, intransi ceperfecto. iubsistenti assumptibilitas quoniam id quod perfectum est, nequit alte rius esse pars,quia tune imperfectum astrueretur, se perfectum , simulis imperfectum , astat maretur, quod contradictionem implicat, Et hinc patet alsitas positionis Scoti dist. prima. vj. sent.q. . at Terentis, Reproba
personam nihil positiuum supra naturam singula tis iniis
rem addere, at solum negat tuum Nam si per na νιωβetico solam negativum adderet , iam ad torruptionem personae, non ens aliquod iat nihil prorsus corium peretur ad mentem ipsius Scoti,quod fall. stinium est ad aures. D. Thomae, secundum veritatem, ta lamprobatum est i Et rursus sequitur ex Scot polit I inne, quod dicendo, Dei Verbum, non personam aGlumpi, en ductu, nihil assumpsit, qucd absonum admodum est; Verum aduersus veritatem hanc adducenda
223쪽
eenda sunt, cum Scoci, cum Aureoli, argumenta diluenda
scati σπ Seotus enim .iij sent dist.j. q.j sie argumentatur .gη ς' ia si persona,aliquam entitatem positivam addit μ ης supra naturam singularem,uti assertum est,sequitur, pr D m inhumana natura, aliquam entitatem positivam Aco ιμμο Verbo Dei inassumptibilem esse, quod neutiquam dicendum est,tum quia iuxta Damasceni sententiam. Quod est massumptibile, est incurabile, tum quia entitas quaelibet positiva ereaturet,aeque est in potentia obedientiali, respectu diuinae personae. Rursus sequitur humanitatem a Verbo assum-Btam,earere illa entitate positiva, quae tamen ultima ponitur, velut actualissima, ae determinatissima in
tali natura sicque non esset homo univoce.
Amplius sequitur, quod natura haee, dimittit quiret,vel esse personata,quia talis realitas haud quaquam naturae realitas est, nee potest per idem putatem in aliqua natura contineri quae non est eadem sibi Postremo sequitur naturam intellectualem posse actu fieri existentem,& in nulla persona, quia natu ra, quae assummitur prior est se ipsa,vtest sub realitate personalitatis,qua nee realiter, nec formaliter eadem est ipsi naturae, tune si non assumeretur,at sibi ipsi relinqueretur, neque personalitate creata, neque
scoti mis Scoti argumentis prius fiet satis, antequam ument Aureoli argumenta adducantur, Et ad primum qui scri offera dem dicitur nullum esse incommodum, ut aliquaen θρnditur ita siue realitas,inassumptibilis sit, Ad cuius rei claritudinem, annotandum est, quod quemadmodum subitantia ipsa,tum de hi postasi, tum de natura dicitur, ita entitas, siue realitas,vel e de realitate, tum hi- postastica, siue personali,tum naturae contra hi polta
fim distinctae, pariter dicitur. Cumque in Chrilio duplex sit natura,diuina, scilicetin humana, non au
224쪽
tem duplex peliona, ut falso commentatus est Nestorius , quoniam sola in ipso est verbi persona, seu hi postasis, ob id Damasceni ae ipsius Ecelesiae sententiam sectando,dicimus quod quidquid erat assumptibile, ad naturam humanam spectans, prout distinguitur contra personam humanam, a Dei Verbo, affumptum est. Quia autem en ita personae humanae,prout a natura ipsa seiungitur,haudquaquam assumptibilis erat, propterea non est assumpta, cita in Christo entitas talis minime reperitur Repugnat enim personalitati, Meontradictoriae, assumi. Tune cum Scotus arguit. Quod est massumptibile est in curabile,dicitur propositionem hane Damasceni, sie esse intelligendam, ut illud quod est in assumptibile ad naturam tamen spectans, est in curabile. Et quod hae interpretatio Damascen consonet, ex eius dictis, pulcherrime probatur,dum astruit personalia non esse assumpta. Obiectio igitur Scoti ex malo ipsius propositionis intellectu, prouenit.
Et cum secundo afferebat omnem entitatem crea
tura positivam esse aeque in potentia Obedientiali espectu Diuinae personae,ciscitur id falsissimum esse, sicuti ex iam dictis facillime patere potest. Nam cupersonalitati assummi repugnet, non autem natura ,
iccirco natura quidem ut in potenti obedientiali existens,assumpta est, persona nequaquam, aliter in Christo poni possent duae personae, siue hi postases, quod haereticum est asseuerare. Concedimus deinde Scoto humanitatem a Christo assumptam, earere emitate sit tua personalitati sereatae, falsum est tamen, talem entitatem actu
lissimam esse, quandoquidem ipsa constituti a sit
subiecti actus essendi,nec determinata nedum de erminatissima dici queat, eum terminus naturae vitimus, 4n rinsecus extet, Multimum illius eompi mentum, terminus, terminari neq)rta . Nec ob id sequitur,Christum non esse hominem uni uoce Quo
225쪽
niam niu Ocius penes humanae naturae ratioriem non penes personalitatem attenditur . Humanae enim natiirae ratio , in Christo arterisque homini biis omnino eadem est, tametsi personalitas it diuers, sit si assumpta ab ipso Christo huisanitas, sibi
ipsi relinqueretur, adueniret sane noua realitas, nempe realitas personalitatis, at non per actionem nouarri,quoniam sola tunc separatio sublato impedimento, personae, scilicet diuinae impedientis, ne assumpta natura,propria personalitate gauderet,complementum illius perfectionis nempe personalitatis afferret, uti sublato impedimento, sursum graue retinente,deorsum protinus moueretur. Ad id quod tertio loco a Seoto afferebatur, negatur consecutio, nec sua admittitur probatio,quia admino sicuti verum est, quod realitas personalitatis, non sit naturae realitas, nec in illa per demptitatem contineatur, non hine sequitur quod realitas talis, non posset haberi a natura a Verbo separata, quia
separatio ipsa, est reductiva, de potentia ad actum
eorum quae coniunctio impediebat continebatur autem talis realitas in natura quasi in potentia,dum ex se natura ipsa terminabitis erat tali realitate, ut proprio termino, non autem ut proprio actu Ad potiremum negatur consequentia,dela murali potentia loquendo,quoniam si humana natura,non assumeretur, personalitate propria personaretur. Et ad probationem dicitur quo dis si humana natura quae assumitur, sit prior se pia,ut sub personalitatis realitate existit, qui naturae, nee realiter, nec se maliter, idem priscatur, non propterea sequitur ex
eo quod prior pomi naturaliter esse vel fieri sine posteriori, quia posterius necessario prius concommittatur,& ob id,si natura,a Verbo assumpta,ab ipso separaretur sibjpsiq. dimitteretur, personalitate creata personaretur, ut etiam praetactu est Cessaret nanque tunc unio Quae propriam impediebat personalitate
226쪽
Atqui multiplicitet occurria Aureolus, distin v. Aureoli'. ill . tum D ima sceni auctoratii te arguens, tum in. Cumeta
conuenientibus pluribus quae ad positionem hane ' fita ἔsequi videntur, Auctoritare quidem, quia inquitia clusionem mascenus Dei Verbum assumpsisse quidquid in na impuntur plantauit, at quoniam vidit quam facillime responderi posse, jecie quidem in ad ipsius Damasceni intentionem, inquiendo, verissimum esse, Dei Verbum assumpsisse id totum, quod in natura ipsa plantauit, ut contra personalitatem dii inguitur, non autem realitatem personalitatis intiae intrinsecus est naturae terminus, mox obstat inquiens, terminus humanitatis est aliquid humanitatis, igitur assummendo humani ratem, eiusdem terminum assumpsit.
Dicitur verum quidem esse, terminum humanita Vngv-tis, aliquid ipsius esse, si sumamus humanitatem tota l. Don-liter completam persectam, quoniam est terminus detur. ipsius naturae singularis constituens eam ipsam in tali complemento, ut valeat esse proprium subiectum esse exilientiae sine quo nunquam tale esse in ea sustiperetur, realitatem quandam is terminus addie substantialem , mirinsece constitutivam formaliter personae in est, personali. Cumque dctus terminus massumptibilis sit,sicuti persona, ea propter negada est consequenta a.
Et cum secundo ob jcit quia re ina io iners nalitas est aliqua realitas,ig:tur ens .igitur quidditas, igitur narura ab qua S propterea assumptibilis. Dicitur quod talis realitas est quidem ens, quia entis rationem, ni re e dit, qui sub ipso continetur,verum quia non est id toprie, qliod est, at perlonalitatis constitutiva, ea propi r non icetnserie,
igitur est iu)ddita sis nam ra, mi ulto minus, igitur ' λ assumpti l :s,quia assummi sibi repugnat, uti de 'r 'l'
claratum ti . addicta inconuenientia vero que sequuntur sep-ρ sunt, ρηι - μ
Mixiarum quidem est quia sequeretur quod eum 4 m ρη
227쪽
Dei Verbum, non solum sit naturae assumptae terminus, verum subsistens, nequiret supplere vicem termini illius. Secundum , quod Verbum non esset homo, quia terminatio illa si poneretur, non esset homo.
Tertium, quod Angesus a Verbo assumptibilis,
non esset, cum in eo quodquid est , non seiungatur ab eo euius est. Quartum, quod substantia prima, rationem primae iubstantiae per essentiam minime haberet, at solum per talem realitatem.
Quintum, quod nulla res per se subsisteret, at solum per aliud a se distinctum,nempe per talem reali
Sextum est, quod natura haberet magis suppositi
rationem,quandoquidem natura ipsa, realitati su stet personalitatis Postremum est, quia suppositum quarta esset substantia ex tribus composita, ex materia, scilicet, forma, ac realitate illa, quae eum omnia absona sint ex illiusque positione realitatis sequantur, neutiqua ponenda est. Verum quod ad huius realitatis positionem nullupenitus sequatur inconueniens,ex clarissirrus responΑdsngu sionibus, facile commostrabitur. Et ad primum di-Ia incon citur falsum assumi, nempe, quod quia, Verbum, vementia est terminus subsistens, propterea nequeat vicem ab Aureo supplere termini illius, quinimo oppositum sequilo addis tur, nec pe quod quia Verbum, est terminatio sub-cta, fuci sistens, potest vicem supplere terminationis creatae, Iis, respou quae suum terminatum minime est, utpote excellensio. tiori modo praehabens quicquid in talibus creatis
terminasionibus reperitur. Ad secundum dicitur non oportere terminatione
illam esse hominem, at necessum solummodo sere, ut constitutum per illam,homo sit, propterea ne gandae consequentia. Nam constat eonstitutum
228쪽
per terminationem Verbi Divini,humanam natura terminantis hominem esse.
Ad tertium dicitur, quod quamquam in Angelis,
non seiungatur natura,ab hae natura indiuidua distinguitur tamen natura, ab ipsa persona de qua sane distinctione vel indistinetione,nil meminit Arist. vij. Metaphys quoniam solum tractat de distinctione quidditatis ab eo euius est, secundum principia naturae indiuiduationis. Et nisi diuinum Incar nationis isterium, praeclara inuitasiet ingenia ad perscrutationem huiuscae distinctionis perlonae a natura indiuidua singulari, nequaquam a Theolo gis id discussum suisset. In huius signum M. Tho mas . prima parte . quaest iij. ae caeteris in locis , ut purus Philosophus dedistinctione suppositi, a natura, tractat,& nil penitus meminit de distinctione ipsius personae, ab indiuidua, singulari natura . Ad quartum dicitur quod prima substantia, prima est per essentiam completam, non autem peris sentiam, ut proprio termino caret, quia proprius terminus, initinsece essentiam terminans, complen S, modo superius declarato, substantiam primam, in ratione primae constituit
Ad quintum dicitur falsum esse, quὁd nulla res per se subsisterer, quinimo subsistentia, proprie conuenit essentiae rei per talem realitatem terminatae, qua desciente,non vere res ipsa subsisteret. Opo tetenim rem subsistentem , proprio termino, cintrinseco terminari, quid si realiter a rei natura, distinguatur, est tamen aliquid ipsius rei subsistentis siue terminati, sicut punctum,aliquid est lineae, ab ipso terminate
Ad sextum respondetur falsum esse quod natura, magis suppositi rationem haberet, nee eius probatio aliquid habet apparentiae, quoniam non est de ratione terminati, ut suo termino sabster,at ut per ipsum terminetur, rideo natura, per persona tria tem termina
229쪽
terminat, , citati P puctu uua, P lihea iam supfietes Ad postremum dicitur salsum prorius uirum , nempe ouod quarta esset substantia, ex tribus partibus constituta, quoniam proprie loquendo terminus eum terminato, nullam efficit compositionem Verum tamen est praeter substantiam singularem,&indiuiduam ex hac materia, hac forma, compositam,reperiri substantiam hi postaticam, siue persona, quae realitatem dictam habet, ut terminum essentiae singulari, additam, non tamen partium numerum augentem, quandoquidem pars nequeat appellitari sicut nec lineae iunctus , est pars . Ex his itaque li. que praedicta, praefatae conclusiioni, nihil obsistere Quo ad quartam conclusionem quoniam admodum facilis est, pauca dicenda occurrunt . Claret enim in Deo ipso, nullam prorsus esse compositio nem, nee materiae cum for ma,nec esse,cum essentia, nec actus cum potentia, nec substantiae eum accidenti, qm actus purissimus,simplicissimus, ae infinitissimus erit.&p Pea quicqd in pso est, ipsemet Deus est. Est. n.Deus suus intellectus, sua voluntas,suum intelligere,& suum velle, summa atque infinita perfectio,
cuius essentia sim Theologos Patri ac Filio Spiritui
sancto pulcherrime idem plificatur,&heae tres perIO-nae,siue hi postases, nil penitus realiter continent, qa
non sit essentia. Et licet si Theologos, Pater Silius,ac Spiritus sanctus , tres sint relationes subsistentes, haud tamen in accidentium genere continentur, sed relationes sunt transcendentes, ipsi essentiae,
idem plificatae, Aduertendum tamen est quod licet ipsi diuini substantiae demptificentur, inter se tamerealiter distinguuntur, ob oppositionem relativam in ipsis repertam, quae nullam penitus Imperseculia in nem secum affert. Licet igitur in ipso Deo nulla penitus sit realis distinctio inter naturam ae praedicta supposita, est tamen dilimctio rationis, ex parte intellectus nostri ratiocinantis, diue simodeque navi
230쪽
turam diuinam, ac supposita, speculantis, ac conci
pientis, ad cuius diuersitatem concipiendi , sequitur diuersus sagmlicandi modus, nempe abstracti,4 concreti Deitas quippe abstractum quoddam est, Deus vero concretum, lic significandi modus indvii-nis adeo potens est, ut ex abstractis propositio conis
secta nominibus, haeretica dicatur, ut haec Delta, generat Deitatem, ex concretiSaut constituta, prorsus Catholica,ut dicendo, Deus, generat Deu , Mid clare
colligitur De sum.Trin.4 fide Cath.C Danamus S ex symbolo Niceno inquiente Deum de Deo, tu men de lumine,Deum veru de Deo vero, Et qQ conesusio,nullam implicat difficultatem, propterea eam ipsam relinquimus, ut ad quaestionem aliam quam in principio tractare polliciti sumus, accedamus. Quaestis. Ais quodquid est si idιm realite cum eo enim est.
realiter cineo cuius est,an diuersum
In quaestione hae, sic procedemus. Nam primo deelarabuntur terminim quaestione positi,Deinde tres ponemus conclusiones veritatis decisiuas,
deinde opponetur,4 oppositis fiet satis. Quo ad primum, sciendum est, quod nominei sus quod uidest, non intelligimus id,quqd nomine abstracto cuiusque rei substantialis significatur, quoniam nullum abstractum, de eo cuius abstractum est irecto priedicari valet,quodquidest autem pulcherrirne in recto praedicatur. Non enim vere dicimus quod Homo, sit humanitas, absolua asserimus, humanitatem, principium esse formale, quo, humo inesse humano, eonstituitur, Atqui per ipsum quod- quid est, intelligimus omne id quod vera definitione siῖnificatur,quoniam tale se signifieatum,optime in recto de eo euius est,praedi a ur,4 hoe modo asseue