Alexii Aurelii Pelliccia de christianae Ecclesiae tum publica, tum privata prece pro principibus

51쪽

rum scilicet discipuli , atque Relligionis

Antece res, huic maximopere studere os ficto nusquam destiterunt, eorumque scriptis, atque concionibus eo munere Christianos erudire conati sunt . Operae itaque pretium erit, ea heic perstringere amgumenta , quae venerandae Antiquitatis Scriptorum reliqua nobis sunt.

Polycarpus profecto Smyrnaeus: Episcopus, atque Apostoli Iohannis Auditor, Philipporum illis scribens, eosque sanctiori er diens disciplina, inter ea praecepta, quae Christianae temperantiae interest , orationem illam pro Principibus recensuit: Pro omnibus Santiis, ait ille ex antiqua Cotelerii versione , orate. Orate etiam pro Regibus,

o Potesatibus, o Principibus iis . qua itaque ratione nativa nostrae Relligionis lex est, mutua nos prece juvare , id , quod firmissimum illud charitatis vinculum, quo ipsa innititur Christiana Respublica, doceqita ejusdem momenti est & lex altera, qua erga Principem orationis obligamur munere . Neque enim Policarpus Christianos docebat

52쪽

hebat nisi id, quod ipsam Relligionis Indolem reapse intererat.

- Αt quo dilucidius hujus, in quo nostra versatur Dissertatio, argumentum pateat, scripta adeamus eorum , qui Relligionis Christianae veritatem, sanctitatemque contra Paganorum insimulationes vindicarunt, tum , cum hi qua ferro , qua confictis criminibus Christi aedificium labefactare, irrito conatu, enitebantur. Omnium primus Christianae Relligionis caussam egit medio secundo saeculo Iustinus , qui cum inter Graecos Philosophiae magistros iam claruisset, insignior tandem evasit Relligionis Apologista. Is itaque cum duplicem scripsisset apologismum, in altero, quem Antonino Pio Imperatori inscripsit, testes adhibet ipsos Paganos virtutis precum Christianarum. Illi; siquidem in memoriam redigit, eorumque obiicit oculis epistolam a Marco Aurelio Imperatore Senatui datam , in qua ille partam contra spem victoriam precibus Christianorum militum omnino tribuit. En Imperatoris verba: Humi pr fruti s Christiani milites neque pro me uno , sed or pro cuncto, qui aderat, exem

53쪽

26 meitu preces fuderunt sa). Hinc bona, quae Reipublicae Romanae Christianorum precibus obvenerant, Iustinus describit ; proindeque illos Imperii incolumitatis, pacisque

diuturnae auctores merito habendos esse, stendit: Niu, sic Romanos clarissimus Μa tyr alloquitur, congregati, atque commilia tantes pro tuenda pace, pluris fumus, quam

homines cunecti syM .

Post haec tandem, quo animo Imperat

ri parerent Christiani, ostendit; quippe qui

illum veluti Dominum, summo in eos j re a Deo donatum, revererentur, atque indolem explicat illius precis, qua Christiani Deum rogabant , tum ut Princeps tranquille, pacateque Imperio diu frueretur , tum ut Deus ipse ejus menti illud praeberet lumen, quo Rempublicam recte, sapienterque gereret. Haec est egregiae tanti Martyris doctrina, qua etiam usus est ille, cum contra Iudaeum hominem Triphonem Christianorum caussam patrocinatus est.

Post

54쪽

27 Post non multum temporis, quo Iustinus secundum hunc apologismum Imperatori scripserat, Antiochiae Episcopus Theo: philus suos. exaravit libros, Autolico inscriptos, qui quidem in eo maxime vero santur, ut Paganorum maledictis, quibus Christianam Relligionem injuria persequebantur, res 'nderet . Itaque inter crimina , quorum illi Christianos insimulabant, imprimis erat : Christi discipulos nullo laco Imperatorem habere , eumque nihili aestimare. Plura, ut huic satis faceret crimini, protulit argumenta Theophilus ; prae 'ceteris vero ei est oratio Christianorum , qua pro Imperatore Deum precantur: nequit enim, ejus sententia, dilucidius proserri argumentum summi illius honoris , quo Christiani Imperatorem prosequebantur ; adeoque illos hortatur ut huic studeant ossicio, illudque satis habeant, qui

quid invida Paganorum mens in eos es fingeret : Itaque sonis . . . . . , ait ille , Regem quidem , sive Caesarem honora et Honora , inquam magna cum benevolemtia , subjectus ei existens , oe orans pro eo - . Ea igitur, quae Principi praestanda

55쪽

28 Nda est , obedientia , neque a metu ne que ab animi fictione proficiscitur , sed ab ipsemet ben Olentia qua pro illo pariter orandum esse docemur . Hinc ille sequitur: Haec faciens Dei voluntatem ex queris ἰ nam Divinae Legis hic tenor est resonoris Fili mi Deum , O Regem , nec umquam eorum inobediens sis . At haec neque satis habebant rigani , qui crimini vertebant Christianis , nolle illos Caesarem adorare; quare Theophilus suum ita

conficit argumentum : Honorabo Regem , sive Caesarem, non tamen eum adorabo, vo rum pro eo orabo . Nemo igitur Christianos

inter five primi, sive infimi subsellii homo in Relligione foret, Principi morem gerere verebatur, dum inter potissima honoris illius argumenta, quo Imperatorem ex Christi, atque Apostolorum institutis prosequi sis erat, orationis illud reserrent . At ceteris sustus hoc idem persequitur

argumentum alter e Graecorum schola

Philosophus , atque Christianae Relligio

nis Patronus, Athenagoras, in ejus Aps logismo , quem labente Saeculo secundo, Marco Aurelio Imperatore, scripsit . Iaeo sane ita Imperatorem Romanum alloquitur : Nos pro vobis precamur : Deum

56쪽

e: as rogamus, ut Filius Patri in Rugno fuccedis, quod jus est, ur Imperii fuci patefiant. Vobis

ut omnia optaro, atque prospere eveniant, quae mesro cedunt bono; ut dum dies , CDramque tranquillam diu nobis Deus impertiatur , nos vesris praeceptis alacri animo morem gerere quam qui maxime pes mus sa) . In hac sane sententia Relligionis Christianae indoles maximopere eluc scit, perinde ac vehementior ille amor, quo erga Principem majores nostri fere, hantur. Incredibile enim vel dictu seret, id genus preces tum illos egisse pro Imperatore , qui Relligionem insectabatur , eosque maximo persequebatur odio, nisi munus

illud, ipsa Relligione docente , illos non

teneret.

Ipsa profecto Relligio communem hanc Christianorum omnium menti sententiam instillabat , cum ejus praeceptis certum, exploratumque illis esset, Deum ipsum Imperatorem eorum regimini praefeci

Athenagoras Legationa pro Chris. n. XXXVII. to. 1. Biblioth. Patri Grae. Lat. Edit. Paris p. 333. Πεμ

57쪽

3o v se , eumque a Deo jus omne , quo iri illos potiebatur , accepisse. Imperator sane alter a Deo illis erat, atque uno dumtaxat Deo minor juxta Tertulliani phrasim : Imperatorem . . . Hominem a Deω

fecundum . . . oe solo Deo minorem 60 Quam ob caussam Christiano civi satis non erat, specie Principi honorem praestare, nisi & intimiori animo arcanam quandam erga illum dilectionem foveret, atque inmni illius tum praesentis, tum suturae vitae bono studeret . Hanc esse Christi, nae Relligionis purissimam indolem testatur eloquentissimus Carthaginiensis Ecclesiae Sacerdos Tertullianus , qui Relligi nem ipsam emaculare studuit , eique Patronus adsuit suo luculentissimo apologis- .mo apud Severum Imperatorem . Is itaque ex Christianorum sententia locutus ait : Inde es Imperator , unde oe homo

antequam Imperator . Qua nimirum ratim ne homo ex ipsa prodiit Dei manu, e dem & Imperatori a Deo αμισως promanavit summae potestalis jus , quod nativum merito appellamus . Hinc sequitur

ille: Inde illi potestas , unde oe spiritus.

58쪽

Haec quaeso perpendant Verba audaciores

illi ardetiones , qui etsi1 Christiano insigniti nomine, cum vulgi philosophis insptire quam Majorum doctrinam sequi malunt . Illuc fur m , Tertullianus)fuspicientes Chrisiani , manibus expanyis ,

quia innocurs ' capite nudo, qura non eru

bescimus o denique sine monitore , quia de pectore oramus; precantos fumus omnes femper pro omnibus Imperatoribus' miram illis prolixam , imperium securum , domum turam , exercitus fortes , fenatum fidelem , Populum probum , Orbem quietum , squaecumque hominis, ct Caesaris vota funi H . Quis inquam inter Christianos, haec legens , ad reverentiam erga Principem sanctissime excitari nequit Z Cuncti itaque orabant, atque iugis equidem precibus, quo Deus Imperatori elargiretur dies longaevos, Imperii securitatem, eique sontis in bello adesset exercitus, atque fidus pra 'o esset in pace Senatus: ut populus exanimo eius legibus obtemperaret: ac tandem , ne cum aliis Principibus bellum committendum ei foret . Hoc sane pu- bliis

59쪽

blicae Imperatoris rei interest Verum Christiani his non contenti. pro priVata etiam eius re preces Deo osserebant , ut domestica etiam potiretur tranquillitate ,

& ut ejus votis ne dum publicis, sed &privatis etiam Deus blandiretur . Forte id assentationis ergo Christianos dicere , Paganis videri poterat; quamobrem Tertubsanus sequenti Apologetiei capite, Paganorum Voces mutuatus, ait: Adulati nune fumus Ληperatori, oe mentiti mora ad e-

madendam filicet mim . Quibus per irinniam respondet , scilicet haec magninpere Curistianis prodesse : Plane prosi eit illa fallacia . Paganorum enim Imperatorum morem illis carpit , qui nullo umquam loco vel luculentissimas Cliristia. nae Reipublicae rationes habere solerent ;adeoque nulla eos spe adduci posse, eorum animos nectendi fictis hisce assentationis pigmentis'. Qua vero de caussa Chrbitiani eo iungerentur munere ostendit , dum Apostoli. Paulli verba in medium proferens , Divina lege eo, illos tene. ri docet . Postremum tandem , quod Paganorum menti suboriri poterat , scru-

Iulum diluere ςonatur, cum hi vitio Chri-ianis verterent, eos nolle Imperatorum

60쪽

Natalitia Romanorum more colere. Hinc ille ostendit publicis votis Christianos Imperatorum festos dies omnino prosequi , quamquam a Paganorum ritibus abho rerent : ista verae Relligionis homines etiam solemnia eorum Imper torum com fientia potios, quam lascivia celebrant H. Si autem, conscentia solemnia Imperatoris celebrarunt, optimo iure consequitur, fusiori jam tum Christiani orationum apparatu in ipsemet Liturgia pro Imperatore preces egisse in ejus Natalitiis, perinde ac Decennalibus , Vicennalibus, Tricennalibusque festis. Iisdem prope utitur argumentis Tertullianus eo libro , quem Scapulae Africae Praefidi scripsit , quibus illum injuriae adiguit , eo , quod Christianos velut Imperatoris hostes traduceret: Christianus nullius es hostis, nedum Imperatoris, quem flens a Deo suo consimi, necesse est, uroe ipsim diligat, o revereatur honoret , φ falvum velis eum rore Romano Im

perio M. Ex quibus patet ossicium illud,

si quo