Alexii Aurelii Pelliccia de christianae Ecclesiae tum publica, tum privata prece pro principibus

71쪽

explicatis, verbis tandem Christiano pG dore plenis, eorum negligentem atque si mulatnm erga Principem aedarguit anti

mum. ἄ

. Quamobrem Acaetii cum Proconsularet Marciano disputantis verba demirabitur ne mo , si fictis Paganorum assentationibus , Christianorum , quo Imperatorem prosequebantur, amorem paululum conferamus.

Recte Martyr itaque Sanctissimus Proconsulari dicebat; Et cui magis , vel a quo se diligitur Imperator , quemadmodum ab hominibus Chri yianis' risidua enim nobis es pro eo, ac jugis oratio, ut prolixum α-mum in hac luce conficiar , ac justa popu-ks potestate moderatus , oe pacatum maxime Imperii fui tempus accipiar H. Animadvertas quaeso Christianorum vota, quae pro Imperatoris incolumitate, prolongaeva, atque tranquilla ejus vita illos Deo nunsupasse , pagano homini S. Episcopiis testatur .

Idipsum loquitur s. cyprianus, cum Proconsulis Paterni judicium , ejusque subitet interrogata ; Christianorum quippe

72쪽

43 mProconsuli disciplinam explicat: illos nimirum Deum Omnipotentem , qui e nihilo quicquid extat sorti eduxit manu, adorare, Eique dumtaxat haud prophanis victimis, sed purissimo litare Sacrificio; ac tandemne Imperii hostes Proconsul eos haberet, ait: Huic Deo nos Chrisiani des imus, hune deprecamur diebus, ae noctibus Pro nobis ει pro omnibus hominibus , o proiscolumitate ipsorum Imperatorum H. At inter Relligionis nostrae invictissimos Athletas merito recensetur fortis ibIe Alexandrinae Ecclesiae Antistes Dion sus. Is itaque medio III. Saeculo Epistolam scripsit in Episcopum quemdam ,

nomine Germanum , ut convitiis , mu

ledictisque , quibus ille sanctum urgebat Episcopum, se se purgaret. In ea autem epistola judicii acta enarrat , quod ipse cum aliis subiit Christianis commilitonibus: Pro tribunali siquidem erat Praefectus .ssim, Fanus, qui eum Episcopo objecisset Imperatorum clementiam, qua Christianis imtegrum erat , ejurata pristina Relligione, Principis illam, paganam nimirum am

73쪽

m 46 mplecti; Dionysius ei respondit : Nos qui

dem unu)m Deum omnium rerum opificem, qui Valeriano, or Gallieno πανδυσοις Sur

perium tradidis , colimus , Moramus . Huic continuas preces osserimus pro imp rio illorum , ur flabile , Or inconcussum permaneat. Au uisios Valeri num , Gaulienum appellare S. Antistes v*ritus non fuit, ea siquidem voce & h norem summum, quo Principes illos prosequebatur, & hujui officii caussam explicavit; quod sane perspicuum erit ex gemina hujus vocis significatione. Quamquam φnim Lexicographi πανουτοι. latine reddant Sacriit, ηs , quos secutus est Valesius, grandior nihilominus, atq*e significantior est ea , quae graecae huic voci subest , sententia ; id profecto suapte natura denotat, quod idcirco magni habetur, quia a Deo promanavit, mortalium bono. Uno id ostendam exemplo, ne longum faciam . Sophocles de Ajace locutus, qui legibus illis, quas, ut dictum est, a Diis in .jores suos accepisse Paganis persuasum e- rat, morem ex animi sententia gerebat, leges illas appellat δεσιι-e, nimirum Iura valde eneranda, quippe quae a Diis

ipsis

74쪽

pellat πανδυτους vald venerandos ob ips,

met Imperii jura, quae Deus illis tradiderat; dilectx enim : Impςrium pradidit , quasi vim illius vocis qua usus

erat, explicaturus. Si lectori placet, frustra hujus vocis interpretationi immoratum non est; praeterquamquod enim nostro redit argumento, nequeam texicingraphorum opinioni aςcedere, qui πανδυτπSacratissimus reddunt; ea sane significatione, nusquam illam adhibuisset vocem Dionysius , Sacrarissimum quippe Imperatorem tum habebant Pagani, quibus ille Princeps una , atque Po*tifex praeer i . Quod si Christiani eodem appellarunt titulo Imperatores Sanctissimae Relligionis consortet, id illos aliquando fecisse obunmonem , quη quodammodo consecrati

erant, fatendum erit,

Exstremam tandem huic par grapho manum imponamus testimonio Massiliensium Martyrum Victoris, Alexandri, a que Feliςiani, qui, Maximiano Imperatore , Fidei triumphum martyrio egerunt . Hos, inquam, cum Maiestatis reos Iudex traduceret, ratus Christiano. Imperatoris hostes esse, Victor, eos inter Sace dos

75쪽

dos, suorum c utam atque defensionem aggressus, quo Judici salsana, qua in eos saeviebat, opinionem demeret , eo utitur argumento e storidie pro salute Caesaris , o totius Imperii studiose Sacrifico, quotiadis pro saluta Reipublicae coram Deo. meo spirituales hostias macta se) . auotidie Victor, Christianae Relligionis Sacerdos, D, eri ab ar pro salute Caesaris , cra torius Imperii . Est ne igitur quisquam , cui persuassimum non erit, tribus illis Saec llis Ecclesiam pro Imperatoris , ahquo Reipublicae salute , incolumitateque nedum vota, sed ipsum Sacrificium Deo obthlisse λ Addit autem ille sudisse Sacrificasse , ne ingratiis illud egisse Iudex

arbitraretur . Quam ob caussam famctissimus ille Dionysius Alexandriae Episcopus immanitatis Imperatoris Galli , qui cum Volusiano Christianos insectabatur, queritur, eumque ait occidisse Sacem dores , qui pro ejus state Deum interpellibani b . Ne privatis itaque ea aetatθChrb

76쪽

. ciis operam dabant, quin pro Imperatore, pro illius incolumitate, pro diuturnitate , atque tranquillitate Imperii , pro privata etiam illius re, pro communi Rei publicae , Magistratuumque bono Deum O. M. rogarent; qua sane ratione Christi, Ecclesiae conditoris, exemplum secuti, quo Pagani inclementius, duriusque eos haberent, eo vel magis omnia illis bona

precarentur

f. IV. De antiquorum Christianorum jurejurandis. Quid de Genio veteres Orientales. uid' Graeci, atque Romani senserint.

Quo autem dilucidius allata Martyrum testimonia patefiant, gratius lectori erit, nos hele de Christianorum illius aevi jurejurandis edisserere , id quod ad rem nostram

aptissime redit . Duo itaque erant vulgi dejuria , quibus tum abstinebant Christiani. Unum illud erat: Per genium Imperatoris, vel Caesaris. Alterum: Per Imperatoris , sive Caesaris fortunam . Utrum-

D que

77쪽

3o raque enim a Sanistissimae Relligionis indo.

te piorsus alienum erat , utrumque prophanum. Quamobrem Polycarpus, ut dictum est, eo uti noluit jurejurando εις την l

lum adigere studebat scelestus Proconsul . Invicta enim mente id genus jurisjuranda execratos usque fuisse antiquos illos Christi commilitones, testes sunt Origenes saxatque Minutius Felix, eloquentissimus Relligionis Patronus in elegantissimo Dialogo, quem exoriente Saeculo tertio scripsit b). Cristiani profecto mortem appetere ultro maluerunt, quin illud adhiberent jusjurandum; Imperator etenim Caius Caligula , teste Suetonio H , quosdam, certe Christianos, capite damnavit, quod numquam per genium suum. dejerassent. Libet autem penitiorem expendere rationem, qua pro

positi hujus adeo tenaciores fuerint Christiani, ut relligionem prorsus polluere a bitrarentur , si eo jurejurando in Paganorum sententiam concederent; quod utiquam

78쪽

datis intelligi nequit, nisi quid sibi velit

Caesaris genium , ejusque fortuna exploratum, compertumque nobis sit. Aegyptiorum sane theologiae vetus erat systema: Deos praesites, ure ait Macrobius 60, homini nocenti quatuor adesse, nimi

priores Solem, ac Lunam intelligi volunt, quod Sol auctor spiritus, caloris, ac luminis, sumanae vitae genitor, custos es. Lunas ira , quis corporum praesul est, quae fortui-σorum varietate jactantur . Amor , osculo significatur: Necessitas, nodo . Quatuor hos Deos Genios appellarunt Latini, cum hominum geniturae praeessent, quam genesim nuncuparunt olim .Haec antiquae Orientalium Antropologiae nomina erant, quibus illi hominum indolem explicarunt; etenim olim . quatuor iis nominibus Deos minime significarunt ut postea,corrupta antiqua Theologia, opinati sunt Paganorum recentiores, in quorum sententiam Macrobius concedens& αναγκην quatuor Deos esse, dixit. Orientales siquidem antiquitus docuerunt , quatuor hisce hominem constare . Δαμον enim erat ipsa vis naturae, qua homo efformabatur, quaeque ipsimet inhaere-

79쪽

κ uer rabat homini, eo ut animi veluti moderatrix vis illa haberetur , quam voluntatem ethici nuncuparunt. Hinc aepellarunt conjunctionem illam , qua Divinum , atque humanum quid in homine

constat εκ ex Divinarum, humanarumque rerum amicitia, ut ait

Plato in Timaeo apud Suidam. Ipsam vero voluntatem appellasse Graecos, quibus rudera adhuc vetustissimae orientalis Phil sophiae nonnulla reliqua erant; testatur

Sophocles in Oedipo ubi de homine locutus , qui fronte splendidissimu

cum videretur, animo tamen, atque volumiate is non erat, ait:

is Generosis videris, p terquam voluntate. II,

Sequitur quam alterum Deum cere arcanae Genesiologiae expertes Pagani. At τει τυχηι nomine illud venit olim, quod

sI Notandi heie sunt Oedipi interpretes, qui Sin dam secuti, που vertunt , excepta fortuna mariis enim, qui graecum textum, innumeris quibus se tebat sphalmatibus nuper a Brutachio emMulatum , lexerint, exploratum erit, Sophoclem non do hominis invita fortuna , sed de invita illius animi s tentia , qui mente parcior, quam fronte erati loqui.

80쪽

Romani proprie ingenium appellarunt, ani mi scilicet vim his, vel illis proclivem a ffectionibus : hanc profecto fuisse nativam graecae hujus vocis sententiam, docet Pisi. des apud Suidam H . Hinc cum eo, quod Artiti sumus, ingenio in malum, bonum ve seramur, τυχην appellarunt statutum homini fatum: ita idem Sophocles de Ajace, atque Hectore locutus.

,, Perpendite constitutam a Diis fortu

nam duorum mortalium .

In ρωτα tertium est Numen , quod Amorem appellat Macrobius; At neque Deum habuerunt illum antiqui, qui sane του ερω- τος nomine, inditam homini a natura vim significarunt , qua is , qui naturae ipsius sensus complectitur , hominum caeterorum benevolentiam facili comparat negotio . Hinc Aegyptii hanc σου ερωτος Vim osculo

signiscarunt , qua homines sibi invicem blandiuntur . Illam sane inditam a Natura humanae menti vim , veluti omnium hujus vitae bonorum, quibus homo in societate fruitur, effectricem usque eo habuerunt Graecorum vetustissimi, ut in extremis literis , ubi Latini scripsere , ερφωσο ponere D 3 cu-