Apologia ALberti Pinghii Campensis aduersus Martini Buceri calumnias, quas & soilidis argumentis, & clarissimi rationibus confutat

211쪽

re aduersarios, ideo Acatium non putare iure domnatum, quod non speciali synodo videatur suisse deiectus, praecipue Pontificem regiae ciuitatis. Quam cauillationem eorum remouens, multis Primum exemplis demonstrat, in unaquaque haeresi, omnes complices, sectatores, & communica, tores dant nator semel prauitatis, pari sorte censeri, Sc principati damnationis adstringi sententia eius, que exequendi praecipuam curam pertinere ad autoritatem sedis apostolicae. Que,inqui unam quatque synodum sua autoritate confirmat, & cotinua moderatione custodit, pro suo videlicet principa, tu,quem beatus Petrus domini Voce perceptu, mi iaChristi ecclesia consentiente, εc retinuit semper,& retinet,&c.Ideo autem negari no posse iuste da

mnatum Acatium , quod proprijs literis conses.sus suerat, se Petri illius Alexandrini, quem, expc

tita sedis apostolicae autoritate, executor ipse quo que damnauerat, se communione permixtu, Nec plane,inquit acemus, quod cuncta per mun/dum nouit ecclesia: Quoniam non quorumlibet

sententia Pontificii ligata a sede L. Petri ius habeat r soluendi, utpote quod de uniuersa ecclesia ius h bet iudicandi, nec de eius licet iudicare iudicio. Si

212쪽

quidem ad illam de qualibet mundi parie canones appellari voluerunt: ab illa autem nemo appella permissus est,&c. Sed nec illa praeterimus,quod a αpostolica sedes sine ulla synodo praecedente soluen, di, quos synodus iniqua damnauerat, & damna di nulla existente synodo, quos oportuit, habuerit potestatem.Sania quippe memoriae Athanasium synodus Orientalis addixerat, quem tamen excespium sedes apostolica, quia damnationi Graecorunon consenserat,absoluit. Aeque san me memoriae Ioanem Constantinopol istanu Episcopum Chrysostomum intelligio synodus etia catholico' pram stilum damnauerat, que simili modo sedes apostolica sol quia non consensi abseluit. Irena san 'uni Flauianum Pontificem,Graeco' congregatione ac synodo damnatu, pari tenore, sola apostolica sedes absoluit atq; eu potius, qui illius da nationis autor fuerat, Dios iu secussae sedis prorsulestia autoritate damnauit,& impiam synodu sela non consentiet do submouit: ut* Chalcedonesis deinde synodus fieret, la decreuit,& hoc nimiiu pro suo illo principatu, quem B. Petrus domini voce perceptum, Sctenuit semper,& tenebit. Sicut ergo Gla ius habuit absoluendi eos, tuos synodica decreta perculerant:

213쪽

sic etiam sine synodo in eadem causa, multos etiam Metropolitanos damnasse cognoscitur .

Haec ille Gelasius, longe ante annos mille. Quae si diligenter perpendet is, si rem ipsemide qua si eos, ad quos ista scripserit, si ipsam scribendi energiam,

libertatem confidentiam, vel sola RomanoR: Pon. autoritatem, quanta super vitia sana ecclesiam eos, culo fuerit, tibi comprobare sufficient. Nec montis apud te momenti habebunt,quod scripta sunt a Romano Pontifice,cum re ipsa verbis suis fidem saciat, euidentissimis exemplis & historiis demon, strans, nctam hoc per orbem recognouisse ecclosiam igna 3 sede R. Petri solui non posse quorumlibet aliorum sententia Pontificum. Illam vero sol, Uere ligatos etiam a quorumlibet Episcoporum synodis.& male solutos alligare. Ad illam iussisse ca, nones appellatiora totius ecclesiae deferri ab eius vom iudicio nunu appellari,ut quod ultimumsacro sanctam,ratum in etiam coelis est Iam de tota ecclesia iudicare ivllius vero, tuam unius Dei, subiaceare iudicio a quo specialis priuilegi j praerogatiua coisseruatur dirigitur.& gubernatur ad utilitate Chri,sti ecclesiae, ita ut ab ea quaerentes iudicii veritatem

214쪽

semper inueniant . Quae uniuerse adeo consessa aenotoria eo saeculo fuisse constat, ut ad ea compro, handa haud alios testes requirat, quam eos ipses, aduersus quod scribit, eorundem conscientiam Sc totius orbis consensum,confessionem appellans. Quae si adiunxeris ad ea, quae supra induximus, nec minus, quae subiunc iuri adhuc sumus, non inatelligo, quid scrupuli Christiano cuiquam de eo, quod demonstradum hic assumpsimus, relinquore possunt. Quin Sc exitus eius quam nunc tractomus, Tragoediae, clarissime comprobabit, unius Romani Pontificis autoritati, stum sua conscientia Orientem, atq; adeo orbem cessisse uniuersum:

illio sua colla supplices ruinis subdidisse a quo intique se subtraxisse recognouerim . Ad quam ut iam

reuertamur,res ipse nos monet.

Cum in demortui illius Matri locum tande se iannes eleti is esset Episcopus, & frustra saepe laborasset apud successores Gelasi pro obtinenda costr

matioe canonica, de nouissime apud Hormis da ab eode amice & paterne est admonitus,ut anathemaatizaret praedecessore suum Acatium, a cu impiis

eius actis & excessibus si haberi vellet inter Episco', Pos

215쪽

pos orthodoxos & catholicos.Quod ille uis eum ret, non tamen audebat, vivo illo Imperatore A n

stasio qui per se impius ab haereticis illis & schismaticis Orientis Episcopis in impietate sua magis ob duratus fuerat. At hoc tandem sublato e medio n5 sine manifesto diuinae in illum vindic Ee iudicio, sis quide fulmine iistus Dei iudicio poenas dedisse pol,lice creditum est,tum propter haereticam impiet

rem qua ipse inse, bis,suo cosertio ac satiore illo Ini, peries plar scp Graecon Episcopos insecerat unives maximeAm legatos Hormis da qui procuradae

pacis ecclesiam causa Constantinopolim venerant. Euodium Ticinensem,& Fortunatum Catinesem Episcopos Venantium Romanae ecclesiae presbyaterum,& Vitalem diaconum,non solum aduersus omnem religionem, sed etiam aduersus ius gentiis, nefandissime violauerat:& magnis iniurijs, contus me si non sine multorum dolore atque indigna. tione assecerat. Hoc, inquam omnis mali & discor. diae incentore sublato e medio, cum Iustinus orthodoxae fidei zelator Reipublicae suscepisset gubernacula quo ab eadem & Imperio expiaret tam inam ne, tam cp impium praedecessoris sui facinus nissa tinuo ad Hormisdam honorifica legatione, apo stolicae

216쪽

stolicie sedis comunionem reuerenter, humiliter expetiit, S debitam ei reuerentiam obedientiam ii detulit. De pace ite ecclesiam S imprimis Constatistinopolitanae oannis* Episcopi eius reconciliatione & confirmatione obtinenda egit diligenter. Ad quem cum idem Pontis ex vicissim mitteret legatox suos Germanum Capuanum Episcopum, Ioanne Sc Blandum Romanae ecclesiae presbyteros, Felice& Dioscorum diaconos, praescripta eis forma, qua

Constantinopolitanam ecclesiam,vna cum Ioannesi reconciliari mererentur,in comunionem aposto. licae sedis reciperent, Sc Ioannem in eadem ecclesia confirmarent: eosdem illos.nullo non adhibito ho,

noris Senere,&publicae lariciae teste pompa instagni estus obuiam illis tam illustrium virorum,qua cleri monachorum & populi tanta multitudine, is vrbs ipsa sedibus suis migrare videretur omnes eonini diutini schismatis Acatii culpa inchoati, dc Atiastash Imperatoris impietate protracsti, iam diu multumque pertaesi, magno reconciliationis des, aderio tenebantur honorificentissime excepit Im perator: Sc Ioannes Episcopus, apostolicae sedis Sclegatorum eius mandata omnia, gratulante prin

pe, claro, oc uniuerso populo , humiliter reueren e teiq;

217쪽

rerque accepit,& fideliter adimpleuit, proscissio, nemque fidei catholicae ecclesiae, propriae quoque' manus subscriptione, publice cora omnibus pro sessus est: etiam disio in se anathemate, si ab eadem unquam deuiaret in posterum. Cuius historiae si, des, Sc ex actis quintae uniuertalis synodi Constan, tinopolitanae secundo ex Iustini Imperatoris.&Ioannis Episcopi ad Hormisdam literis, ex huius quoq; epistolis ad diuersos nempe ad Ioannem Mileuitanum ad Episcopos Hispaniae, ad Epiphantu, ad Episcopos Belics prouinciae, clarissime constat. Iustinus autem, hac de re,inter caetera in haec verba scripsit Hormisdae Pontifici. Scias nobis pater religiosissime, quod diu summis studi s quaereb

tur, patefactum, etiam antequam aduenirent, qui a vobis destinati sunt quod Ioannes vir beatissimus, antistes nouae Romae noster, una cum clero vobis consentiunt, nullis variantes ambiguitatibus,nullis diuisi discordiis. Scias libellum ab eo subscriptum quem offerendum iudicaueras sanctissimorum patrum concilio congruentem. Quo omnes con ira

runt alacri opera suscipientes vota, tam nostra, quam Constantinopolitanae sedis, quos veritatis coruscus

218쪽

oortiscus sulgor illuminat) omnes accelerant Iibentissime, quos desectat via dilucida ut sequantiniscita patim sanctissima leges probatissimas,& c, silijs quorundam firmatas, qui re mina tenebant tramitem, aliorum correctis qui vagabantur incerti, in eo res colligitur, ut unitatem indiuiduae trinita tis ipsi quoq; in unitate colant mentium .Negatum est rater diuina mysteria memoriam in posteiu fieri praeuaricatoris Acina quondam regiae huius urbis Episcopi:nec non aliore sacerdotum qui vel primi contra statuta venerunt apostolica, vel successores erroris facti sunt 8c nulla ad ultimum die sunt Poenitaria correcti. Et qm oes nostrae religionis adis monendi sunt, ut exemplum sequantur ciuitatis regiae, destinanda ubiq; principalia Praecepta edixismus,&c. Oret igitur vestrae religionis sanctitas, ut quod peruigili studio pro cocordia ecclesiae catho. ii procuratur, diuini muneris opitulati iugi pera Petuitate seruare annuat, &c. Hactenus ille. Tenorem autem confessonis & libelli, de quo in his Iustini literis fit mentio, supra adscripsimus. Habebat autem , si meministi neque enim inutile

est rursus id inculcari omnibus esse ad salutem e ij necessa

219쪽

. . .

recessarium ut rectae fidei regulam custodiant, Aca patrum traditione nullatenus deuient: agnoscant praeterea insallibilem illam Christi sententiam, qua Simone Ioannis Cepham,hoc est, petra sundamentum p supers lificandae ecclesiae suae, pronunciauit nunci deficere in eius cathedra 5c succestaribus cotestante hocis ira reau cuidentia & effectabus. Inuio, labilem siquide fidem catholicam, singulari in eadE praeuilegio semper custodiri proinde Sc eande veα' lut orthodoxae fidei magistra oes seq: & praeceptis decretisci eius eidein praesidentiu Pontificii velut praepositore a Christo ecclesiasticae suae domus sati liniliae, s qui ad eandem familiam pertinet obedi,

entiam debere Non pertinere aut ad eandem, sed a communione eius alienos esse,qui illi non comunitica non subsunt,non uniuntur Sc coharrent, ut suo .sundamento aedificiu.Haec inquam, illa continebat

prosessio fidei catholics ecclesiae et sancitissimoni patrum consona: sub qua Ioannes ille Episcopus unacu Constantinopolitanaecclesia,& post eos alii plurimi Episcopo rcu suis eccles is, tam Illyrici,Thrauci.'Scythi Syriae caeteratu* regionum per Orientem dc Septentrionem ad sedis apostolicae com 'munionem Sc catholicae ecclesiae recipi meruerunt

a dicto

220쪽

a dicto schismate. Vt intelligas , domino protea

gente nunquam demergi nauiculam illam Petri, quantumuis videatur fluctibus obrui: semper iri,umphare eius iudicium: semper eius autoritatem Praevalere, quantumuis omnes mundi potestates reluctentur. Sed ut reuertamur ad inchoata Tragoedia, ei finem aliquando imponamus: Cum phoxcp per

Orientem ecclesiae, ut auferreretur e dipticiis sacris suorum antistitum destinctoriam nomina, quorumemoria venerabatur qui tamen excomunicatorum Acath& reliquorum communione, necessitate quada polluti fuerant nulla ratione adduci posissent:& ob id impediretur earundem reconciliatio 8c optata unitas, hinc religiosisI. Imperator eadem supra modum zelans, missis rursus ad apostolica sedem suis oratoribus hanc pro illis veniam deprocatus est: petens remitti seueritati aliquid & molli, iis clementius cp cum illis agi: ne paruo discrim ine impersecta manerent pacis des, deri ed remissis concessis in exiguis maiora grauioraq; corrigeren tur. Veniam itaque nominum,inquit, postulamus, non Acaui, non utriusque Petri non Dioscor ves