장음표시 사용
191쪽
dissias precabatur Superos, erat,m Hi ve lent E membris morbum pellire tabificum; Moesibi obicerent male sani dogmata Patris, ua modo per mundi climata nota forent: Nam secum olido non consentire parente Vesie sed in υeteri Relligione mori. Haec ubi fatin erat, sacra cum veste Sacerdos Prodi,t, illius vulnera dira fouens. Nec multos mansisse dies narratur ibidem, uis fuerit dono μή, Huberte,tuo.
Sparserat interea Caluinin in urbe Geneua, Saxonicas natum nuper ad seplago. Illa quidem dignus,non qui luat a cane tali
Vindictam Hed quem Cerberm ipse voret. Multo minus ignorare Molinaeus po-
, missam e caelo, in columbulae ore,am-
An Chri- pullam Chrismatis, adhuc a sancti Remigij m tempore oleum dare inaugurationi Christianissimorum Regum Galliae , nec pariter ignorare potest, ab iisdem Christianis sinis Regibus solo contactu strumas sanari.
Quae omnia hactenus a me narrata, sunt enIm vero miracula manifesta, & fiunt in
prouinciis, in quibus viget Religio Catholica Apostolica Romana.Proferat iam M linarus miracula seu Lutheri seu Caluini aliqua pro Euangelij reformati confirmatione: necessitas urget, quia eiusmodi
192쪽
Euangelio multi non credimus, & veri Euangeli j confirmationem a miraculis petendam esse,Christus Dominus & Apost ii nos docuerunt. Iuxta Sectarioru Euangeliu, verba illa, Hoc es corpus meum, significant dumtaxat, non ponunt in Eucnaristia verum Christi corpus , aut ita ponunt, vi su bstantia panis maneat. Nos Euangelio huic non credimus; sed miracula e spectamus, quibus id confirmetur: & t men cum haec ipsis desint, & seli per delatura sint, nulla est regio, quae miracula certissima proserre non possit, pro asserenda prasentia Corporis Christi in eade Eu
charistia, iuxta nostrum, hoc est verum Euangelium. Sectarij perinde aiunt, nec Imaginibus nec Reliquiis Sanctorum deberi cultum aut venerationem: si possunt, miraculis confirment hoc ali erum dogma Euangeli j reformati, & ostendant nos utique errare, & quod plenis buccis declamat, omnino idololatras esse. Videlicet desint haec miracula ipsis, &semper deerunt; nos interim eis abundamus, ostendimusque, nos item verum Euangelium veramque Religionem sectari. 8. Ne Molinaeo fortasse plus nimio dic pliceam tacitus praeterire deliberaui ea quae
conatu sane ridiculo atque infelici seu Lu-
193쪽
174 SILvESTRI PETRA SANCTAEtherus seu Caluinus edere miracula tentarum. Insinuo tamen,id semper Haeresiarchas, illorum antesignanos, pari eXitu temtast e,ut in imagine saltem Lectori ea reprae- S.Cynllus. sentem. Manes aegrotanti filio Regis Persarum sanitatem virtute diuina promiserat, submotis ab eius curatione Medicis, a quibus sanari potuisset. Eo nihilominus momtuo cum fugisset in Mesopotamiam, retractus in Persiam,a Regis satellite exutus petile in poenam fuit,ac feris obiectus: pellis v ro in vestibulo Regiae suspensa diu mansit. Item quando Hunericus V Vandalorum Rex Arianus, Episcopos Catholicos Afri-
cae ad colendos agros, ad caedendas siluas relegauit, inter quos erat sanctus Eugenius s Giegor. Episcopus Carthaginensis,miraculis clarus, Tutat hu tunc primus Arianorum Pseud Antistes, Cyrola nomine, famam & gloriam eius aemulaturus pretio quemdam induxit, ut
caecum se adsimularet, cuius tame viX oculos tetigit, quasi eum sanaturus, cum eumdem re ipsa caecum effecit: quem eumdem, quia statim fraudem aperuit, sanctus Eugenius signo crucis impresso tetigit,
confestim caeco reluxit dies. 3,9. Vt non auferam tamen Molinaeo ac
Sectarijs miraculi omnem speciem, fateor me in eorum Euangelio resormato unum ingens
194쪽
ingens miraculum agnoscere, sed stuporix mentisque omnino hebetis; dum nimirum
video reperiri aliquos,qui possint tamquam veram Religionem sectari doctrinam tam alienam , dc prorsus enormem , destruentemo aras, templa, & quidquid est sanctum ac sacrum; ita ut credant missos fuisse a Deo viros omnino atheos, desperatissimos& apostatas, vel eorum liberos, hoc est,uiperas & genimina viperarum, a quibus Ecclesia, ipsorum etiam aliquando Mater, crudeli parricidio discerpitur atque laniatur.
io. Quod spectat peculiariter ad Sanctorum Reliquias, Molinatus in Christia, nissimo Galliae regno, si uspiam,debuisset a
conuitio illo abstinere; quo adoratores earumdem Reliquiarum hypochondriacos appellavit. Nam quotquot ex illustri pro sapia Hugonis Capeti hactenus in Gallia regnarunt, & quotquot ex eadem prosapia deinceps pcrpetuo si valebunt nostra &omnium piorum vota in erunt regnaturi, hi omnes de florentissimum Regnum, S vniuersam illius felicitatem acceptam referent Sanctorum Reliquiis, & earum venerationi. Videlicet mortuo Ludovico, qui fuit ollirim. vltimus Rex ex Carolina stirpe,delatum est
regΠu m Hugoni Parisiensium Duci, iuesta ' 'diuinam pollicitationem Sanctorum Ri carb
195쪽
carij & V Valerici; propterea quod Hugo Magnus, illius parens, & Parisiensium Coiames , dum Galliam Norimanni vastarent, Sanctorum eorumdem lipsana in Morianos , ad sancti Audo mari, transtulerat, nequa iniuria assiceremur a Barbaris. Nimirum visi adesse Hugoni Comiti,nuntiarunt praemium tantae pietatis hoc futurum, ut eius stirps & posteritas Regnum Franciae perpetuum consequeretur. Oic plane diuunitus euenit, ut duae maximae & potentissimae Orbis Christiani familiae regnent in Europa potissimum, ex praemio Christianae S atholicae pietatis, atque in his quidem punctis,quae Suaarij rabide oppugnant : nam Boibonia familia, ut dixi, ob cultum erga Sanctorum Reliquias, familia
vero Austriaca ob venerationem sanctissimae. Eucharistiae,Regnum atque Imperium obtinent. II. Itaque Regnum Galliae ea pietate partum, eadem etiam conseruabitur: &
Christianissimis Regibus Galli Molinaeus
est maxime iniuriosus, dum eos, ossa Sanctorum venerantes, insimulat superstiti nis hypochondriacae . Certe ipse glorios mus Rex Ludovicus tertius decimus colit Sanctorum Reliquias more maiorum; donauitque ideo, instar magni thesauri, Ecclesiae
196쪽
clesiae Romanae nostrae Societatis os ex brachio sancti Ludovici Regis: quod enimuero, in primario illo nostri ordinis domucilio, e rit utriusque Ludovici in annos consequentes nobile ac perpetuum monu
1. Vm dixisset Molitiaeus cre- Sans doute, vous dere se,haud probari a Bal- ne trouuet. pas bouZaco eos qui volvunt ac reuoluunt que is seruice se grana benedicta,iterantque ignoto fossc e langue nouidiomate numeratas P QCς ; RJ dZ tamit nec perinde prob xi ab QQa Vx bactare avx hom- sermone item ignoto diuina celem mes , ou commesilebrentur,quasi Deus, inquit,barba- Pape auolt defendurus esset, vel Deo Papa inhibuisset, a Dieu de parierne Gallice loqueretur. Fransol
a. Est ingenij cultissimi Latine vel scribere vel loqui; de custos omnis tum sapientiae, tum elegantiae, solus ferme iam sermo Latinus censetur, solus i disciplinas rradit, . humanaque ac diuina oracula dispensat. Cur ergo Molinaeus ait, fieri Deum hoc xempore Barbarum, dum Latine cum eo . - . Catholici agunt i aut cur Pontificem eo
197쪽
nomine in inuidiam vocat, quod velit Latine peragi mysteria sacra Queri debuisset sollim, si idioma propriae ditionis, hoc est Italicum,ab eo praescriberetur. At Latinus sermo est communis omnium nationum Europae, & ideo usui fuit semper in Ecclesia Occidentis, dum Diuina fiunt,sicuti sermo Graecus in Eeclesia Orientis. Confert vero ad commoditatem,quia hoc pacto Missae sacrificium potest ubique in Europa eodem idiomate atque eodem ritu celebrari, hoc est a Germano cum in Italia est, ab Italo cum est in Gallia,a Gallo cum est in Hispania,ab Hispano cum est in Ger
3. Adhaec Latina lingua merito adhibetur in ministerio Sacrincij incruenti, quia eiusdem Sacrificij cruenti inscriptio nobidior & potior Latina erat;proxima videlicet capiti iacrosancto Christi morientis, prae Graeca,& Hebraica. Atque ita iudicarunt sancti Patres: suadetque insuper ea ratio, quod existimandus non fuerit Pilatus Romanus Praeses in Crucis titulo, linguam Dominam SI Reginam ancillantibus Graecae de Hebraicae postputare ac subijcerev luisse. Idcirco Synodus Tridentina, ijs qui assirmarent idiomate vulgi debere Missam celebrari, merito anathema dixit. Adverte-
198쪽
re autem oportet, ne Graecos quidem lingua uti vernacula, sed antiqua & erudita, cuius peritiam non habet vulgus Graecorum, sicut nec linguae Latinae peritiam habet vulgus Italorum. . Esto, Caluinus existimauix,his Eccle- Libi msiae mysterijs populum instrui, dc ad pleta stit. c. io. tem excitari; oc ideo esse,cur potius sermo- ,
ne vernaculo peragi ca Oporteat. At Syn- sessit. odus Tridentina, cum fateatur in eis con , .
tineri magnam instructionem populi, censuit nihilominus ab idio te vulgi abstinendum esse. Quid enito verba intelligeret populus, sensum raro assequeretur, praesertim in his quae recitantur subinde, aut ex Psalmis, aut ex Prophetis, aut ex Apocalypsi. Magna saepenumero ingenia hebescunt, & diu gemuns, antequam Oracula ea diuina percipiant, ut merito pro- inde Apostolica Sedes vetuerit, ne pariter Biblia lacra edantur sermone Vulgi; M satis cis,i constat,hac potissimum arte suos plebi emylen Q. rores initio Lutherum in Saxonia propi
F. Neque obest, quod sanctus Paulus dixerit : Si incertam vocem det tuba, quis para-1. Coci .
Hi se ad bellam ' ita es vos per linguam nisi
199쪽
quentes. id, inquam , non obest: quia ibi sanctus Paulus loquitur de piis adhortatio , nibus; easque praecipit fieri ad aedificatio
nem, non ad linguarum ostentationem.
Alioquin cum haec subdat. Ceterum si benedixeritis stirim, qui supplet locum idiotae,
quomodo dicea Amen super tuam benedictionem; quoniam quid dicas nescit, videtur proculdubio insinuare, etiam tunc res diuinas consueuisse peragi eiusmodi sermone,quem non intelligebant idiotae, & idcirco adhubito dumtaxat laterprete respondebant
s. Sed quid Z Molinaeus,qui haec reprehendit, laudauit tamen Senatum foeder tarum Prouinciarum a prudentia vel ideo, i stias Vexuerax ne idiomate vulgi prodirentia Ahio Acta Conciliabuli Dordracent. Hoc ipse tom. Ain quidem exaltat, & depraedicat prae omnibus aliis Eccletiae Conciliis, dc prae ipsa putem Synodo prima Ierosolymitana; sed nos Missae sacrificium , & mysteria diuina noni existimamus esse quid inferius Actis unius
profanae Synodi, quae erat congregata in nomine satanae, & in qua,quotquot assederant, erant Veri Patres, reperturi etiam veras domi matres, cum ad lares proprios r meassent. Ceterum etsi prostitui vulgo sacra nostra non patimur; integrum est sab
200쪽
NOTAE IN EPIs T. MOLINAEI. I 8 Item cuique, eo quo voluerit idiomate, minores preces dicere, & Deo sacrificium laudis immolare.
Agitur breuiter de usu Indulgentiarum, g r de Purgatoris.
1 T Ideri potuisse Molinaeus I in aura. peu vois V a Batraco ait Romae al- a Rome pis eurs au-taria complura, cuin assixis In- teli ,-le Pape a at-dulgentiis adcenturias&myria he des pardons de des annorum , cum nescio quot Vt oe de cens mille etiam quadragenis, & cum fa- , - ν π
cultate liberandi animas ab igne culte de tirer me me expiatorio. de Purgatoire.
Quidquid inu citet tamen,Pontifici Romano est & semper fuit quaedam cum Caelo societas, & communis iurisdictio, qua erga Viatores utitur per modum absolutionis atque sententiae; per modii vero suffragij, petitionis & impetrationis erga eos qui e vivis decesserunt, Deo quidem grati, sed poenarum adhuc rei, quas, dum erant superstites, exsoluere uniuςrsas non potue
r. Curvero haec Molinaeo non placeant, verbo dicam: Purgatorium esse nullum credit; & ego sane,ne perpetuo dissentiam,