장음표시 사용
411쪽
Dissertatio Historico Theologica. 3 9 7
tes xl mortem nullam remanere potentiam ad salutem consequondam.
Quod enim Got: eschalcus ita reuela sentiret deducitur ex epistolis Raba ni ad Nottingum Episcopum, & ad
Eberardum Comitem, quarum verba retulimus in prima probatione conclusionis s. I. Potestque amplius confirmati ex epistola Synodica eiusdem Rabani scripta ad Hincmarum, ubi inter alia, haec habet. Notum
ρε ter praed sinationem Dei, quae eos cogat in mortem ire, non possint A err
re , ct a peccata se e rrigere , qκ si Deus eos feci siet adi initio fiscor stilius est . , in D a obnoxios in interitum
ldemq; probatur ex epistola Amolonis A rchiepiscopi Lugdunerisis ad ipsum Gotieschalcum scripta, Se primum edita a P. Sirmondo, extatque in Bibliotheca Maxima Patrum edita Lugduni. H c ergis Archiepiscopus visis scriptis Gortesealci post
suam damnationem elaboratis,& recepta ab eodem Gotteschalco epistola , ad eumdem respondit hoc tenore verborum : Perlata est ad uor quaedam scriptura tua, in qua apertissime, cy' prolixo sermone , atque etiam,m tibi visum est , etiam t Himoniostr ipturarum , siue Sandiorum Patrum quidsuriret, siu. doceres, multipliciter executus es. Nunc quoque accepimuralia scripta tua non parua, quae ad Diascopos , 'vel contra Episo os, qui in
Concibo di inuat om tua a pureum
fripssse , te protulisse iideris. In quiabus quanta intensione p tu si dι una ravium quaestione , id l, d p ad stivatisve Diuina quid teneas d I gemer ex-Ilicare curasti. Ita factum es, et rex utrinque scriptora tua, me quin in per
alios, siue quam te mittente accesimus,
risu Isilini exuosi re videamur, in quibus Τοχstionum pericul s fluctuet, vel, quod nimis diandum est, naufrag tur sensus tuus. Euid aut in sibi maxime displueret exponit quaridi loco i quies: isa iὸ loco displuet noueti et aue, quam
dure, tar indisciplinare,oe immani. i ν de Diti ηa P ad sinati ne sentis, in loquer:s in damnatione r pratorum ,
mi Omnes illi, qui ad sin stram Io 'di sunt in dis Iudicii , GP cum Diabolo,
. Angelis eius pro malos meritis suis aterno igne damnandi , ita sint diuinitus ad inti ritum praedestinari, ut eorum nullusprosus potuerit aliquando , nul-
subdit: a into loco non minus detesta-mtir, et horrimus, quod ha /xa sisti adue fus ευ, qui aeterna incendiosunt digni, ut diae is eos tam irrevocatili-tir, et incommutatiseterpe ditioni fies Astinatos, sicut Deus ipse incommutabilis, et inconuertilicis st, et Epia
diter adhortaris, o hoc praedicent δε-pulis , τι quia iam praefinitam damnationem euadere non possunt,sultem alia quantulum P osenticent, et humilie tur , mi statutas eis , vel modicum mitiget , mel leuget Iarnas, Ecce quomodo Gotteschalcus explicabat
412쪽
cabat suam perniciosam sententiam de praedestinatione Dei ad interitum, nimirum ita, quod nullam in repimbis relinqueret potentiam ad cons quendam salutem. Respondet ad hoc Mauguinus cap. ra. suae dissertationis: Praefata seripta , quae peruenerint ad Amo Ionem,non esse genuina Cotteschalci , sed ipsi attributa fraudulentia
Hine mari: cuius fraudulentae suppositionis potiorem rationem non affert , nisi quia Gotteschalcus in carcere constitutus , non habebat commoditatem seribendi.
Sed in refellendis istis evanidis diuinationibus non est immorandum .
Sanε eredendum est epistolam Am lonis Gotteschalco redditam fuisse: nam si liberε dicitur, quod non habebat commoditatem scribendi, non tamen praetenditur, quod ei deficeret etiam lux necessaria ad legendum. Dato autem, quod epistola Amolonis sibi scriptam perlegerit , statim utique percepisset ad se non spectare, si verum est , quod Mauguinus diuinat, nempὸ quod nunquam Go teschalcus ad Amolonem scripserit de carcere . ideoque de tali fraude conquaestus fuisset, & multo magis de erroribus , qui per Amolonis epistolam sibi attribuebantur, si eorum
prauitas, ut praetenditur ex aduerso, suae sententiae non erat conformis.
Cum igitur nullum appareat vestigium huius quaerelae, Mauguini latratus aduersus Hinc inarum cessare deberent.
Denique idem probari potest authoritate Hincmari in epistola 2s .ad Egilonem Archiepiscopum Senonε-
eirca praedestinationem , de eph. Ptionem ita dei inbit: L,LA, Mi vera, siue bona, siue mala is hil 1 l. re ad meritum, sed sua a filia,siliis;
ad mortem cuisfia minem agere ab ista praua domi, 'clcatur, a qua ' respηι bis inllitu A ritum damnationii, in iustis meritum
aufrtur Ialutis, ac prr hoc nee disjuste damnantur, qui iusti Us non 'possis it , n e isti iureῖ rεmunerantur , quia 'a I quam iusti ge non possunt Respondent Aduersarii spiculam Hincmarum iterum, atque iteritis intorquendo. Dicunt enim nullatrifidem ei dandam esse. Quia tEste Baronio, te spondan, fuit obtrecta tot Ponti scis, litterarum Apostolicariim falsificator, in Sedem Romanam sin pε contumax, Concissabulorum incentor, Innocentium Episcoporum iniussus persecutor, septimi Concilii Generalis contemptor , instigato Regis, de aliquorum Episcoporum. Gallicanorum aduersus Apustolicae sedis iura. Sed ista erimina Hincmaro attributa commentitia esse. osteridit Cel- Iotius in apparatu ad Historiam Goγteschalcis s. s. in s. eisque opponit praeclaras laudes Hincmaro datas a Summis Pontificibus Leone IV. B nedicto III. Nicolao I. quae videri possunt. Interim audiatur Batonius quamquam in multis Hin)maro infensus,qui dicit ad annum 84s . quod eius initia laudabilia fuerunt, re ad haec spectant acta in Gotteschalcum
quae idem Baronius narrans ad annum 8 3. satetur diu, multumque. decertandum Hi maro fuisse ad
413쪽
Dissertatio Historico heologicae 399
uersus Belsam frane. Et tamen ad uersarii , ut hanc belliam ab haereti. cali lapsu eripiant, Hinc inarum s
gellant. Sed nihil proficit hee ini-
qtietam,quandoquidem Hincinari sincetitas in receiisendis erroribus Gotieschales , consensione Rabani, de Amolonis egregiε comprobatur. Posset tamen pro desentione Got-t schalci aliter responderi authoritatibus allegatis tam Hincmari , quam Rabani , & Amolonis, dicendo,quod quando ille docebat, quod praedestinatus ad vitam, non potest damnari; et praedestinatus ad mortem, non
potest saluus esse, id intelligebat in
sensu composito, non autem in sensu diuiso, per quam dii linctione vitatur omnis error ex communi sententia Theologorum.
Cceteram , quod haec responsio nullatenus subsilat, multipliciter os di potest . Pri no, quia non est credibile, quod sapientis limi Archiepiscopi Rabanus, Amolo,& Hinc in rus , post tot collationes cum Gint schalco hab: tas de sua doctrina,mentem ipsius non fuerint plenE assecuti. Si ergo in hac parte illam damnarunt
tanquam errone im, & haereticanu,
pioculdubio putandum est, id contigii le , quia sibi perspectum erat, quod dum ille negabat in praedestinatis ad vitam , potentiam ad perditionem , de in praedestinatis ad mortem , potentiam ad consequendam, salutem , id intelligebat de potentiane dum in sensu coli, posito,sed etiam in se iisti diuisb. Seci indo.Quia propositiones Got- te: clialco attributae , Se damnatae per dictos Antilli: es ex terminis negat in Praedestinatis ad vitam omnem p tentiam ad interitum , & in praedes ibnatis ad mortem omnem potentiam ad vitam: hoc enim sonant illa verba
Rabani ad explicandam Gotteschalci sementiam', pradestinatus ad mortem , nullo modo passit se ad mitam re verare, quodsi velit; aluus frifrustra, . in cassum laboret, oe quia Deus podestinati ηρ μa cogat homines interire. Et quod dixit Amolo,quod Reprobi sint ita diuinitus ad interia
tu praedestinati, ut eorsi nullus pro sus potuerit aliquando saluus es te. Et quod dixit Hinc marus, quod ex prae- dei linatione, quam ponebat Gott schalcus,tollebatur a Reprobis meriis tuin damnationis, de iustis meritum auferebatur salutis, S per hoc reprobi non iuste damnantur, quia iusti esse non possitiat, se iusti non ius thremunerantur, quia aliud quam iusti esse non possunt; Haec enim omnia denotant, ex praedestinatione Diuina tolli libertatem ad meritum, vel deis meritum , consequenter imponi ne cestitatena absolutam, quae non stat
cum potentia ad oppositum etiam insensu diuisb. Tertio. Quia haec propositio abaselutὸ prolata, Iiιὶ in sominis arsiis
trium a Deo motum, st excitarum nos
ροι pdssentire si velit, est haeretic ovi potὸ damnata per Concilium Tridentinui, I s 6. c a i. q. Ergo etiam istae absolute prolatae sunt haereticae,
vel saltem erroneae. Homos a Deo praedestina ur ad mortem, nou
i bi, et sic saluari, et peccator, est praedestinatus ad vitam, non potest Us; ad morum Deo vocanti dissutire, si me. I ta
414쪽
4 o o Raymundi Cardinalis Capi succi
iit, et sic δi rimari . Non enim potestat Iignari ratio, cur illa priQr sit damnata , te non istae posteriores, quae sanὶ cum illis, quas Gotteschinus essetiebat, pprime conueniunt.Ide que bene dixit Amolo , qqod Got-t chalcus dure , indisciplinate, Simmaniter de Diuina praedestinatione sentiebat. Quartis denique. Reiicitur eadem responsio obseruando latum discrimen , quod reperitur inter propositiones a Gotte sesialco expressas, di aliam Diuo Augustino obiecta tria, nempe hanc, Si ui ob ditis, si prinsciti estis, obedire cessabitis. Hanc ergis propositionem versans S. Doctor lib. de dono perseuerantia cap. 2 r. ait, hoc verissimum esse,sed improbissimum, importunissimum, incongruentissiorum,non falso eloquio, sed non sal briter valetudini humanae infirmitatis apposito; nam , ut paulo ante praemiserat aduersus quorumdat imprudentiam , qui dum vera praedicent , se excusatos putant: DOM, CH i imperiti medici est etiam vitiis
medicamentum sic amgare, mi non
prosit , aut obsit. Optimὸ quidem ista protulit Augustinus de illa pro
positione , si qiui ob ditis , si prinsiti
estis, obedire cessabitis, quia per talem propositionem denotatur, quod cum praescientia reprobatilia Iudae, exempli gratia , non compatiatur actus consecutiuus salutis, quod est veris. simum. At propositiones Gotteschal ei, non solum denotant, quod cum praescientia reprobatiua alicuius non
compatiatur actus consecutitius salutis, ted etiam enunciana, quod cum ira non compatiatur potentia consequendi salutem , quae potentia non nisi per impositionem absilutaen cessitatis ad interitum auferri potes consequenter propositiones Gotte-schalci supra relatae non solum imprudenter, sed etiam erronee, vel haeretice praedicantur.
Mitto, quod Gotteschalci desti na de inconsequentia manisestissim redargui potest . Quandoquidem
aiebat ex una parte , quod reprobus non poterat vitare damnationem ad poenam quoad substantiam statutam a Deo: ex alia vero parte sentiebat, quod posset vitare gradu alem in te sionem poenae infligendae , idcirco enim Episcopos hortabatur, ut P pulis praedicarent, ut quia iam prae-snitam damnationem euadere non possunt, saltem aliquantulum Deo supplicent, & humiliemur, ut stat ras eis, vel modicum mitiget, vel le- uiget poenas, ut patet ex epistolata. Amolonis superius allegata- Si ergo supponebat a Deo statutas poenas non solum quoad substantiam, sed etiam quoad grauitatis intensionem,& tamen existimabat statutam grauitatem per humiliationem, de supplicationem posse mitigari, & diminui; nonnisi inconsequenter autumabat, quod reprobi sancte, 5e pie vivendo non possent pariter statutam damnationem quoad substantiam essugere.
Hincmaro relata adeo patenter se sum haereticalem produnt, ut non sit opus an eius manifestatione laborare contra interpretationes, quas asserunt
aduersarij ad illa praeseruanda ab er
415쪽
Dissertatio Historico-Theologica. 6OIParagraphus Tertius.
Afferuntur quatuor Capitula Carisiaca , quibus errores Gottesichalcireprobantur. OV tuor annis post lata in Got-
teschalcum damnationis sententiam celebrata suit alia Synodus Carisiaca anno videlicet 8s vinotat Labia tem. 7. Concit. pag. F 6. is margine. In ea autem edita fuerunt pro reprobandis Coueschalci erroribus quatuor capitula,quae sunt tenoris sepuentis, Primum Capitulum. Deus omnia potens hominem sine peccato rectum cum Mera arbitria condidit, et in Paradiso posuit, quem insinctitate iustitiae permanere voluit. Homo linis arbitrio male utens yeccauit, et tecidit, et sal si massa perditionis humanigene ris. Deus autem bonus, et iustus elegit
ex eadem massa perditionis secundum pr sientiam suam , quos per gratiam pradstinauit ad vitam, et vitam illis
praedestinauit aternam : Caeteros autem,
quos iustitia iudicio in massa νιiquit , perituros praesciuit,sed non, ut perirent, praedestinavit; pamam aut m illis , quia tu rus est, praedestinauit aeternam: ae per hoc unam taurum praedestisn/mnem tantummodo daeimus, quae aut ad do.
num pertinti gratia, aut ad retribotionem iustitia.
Intentum huius Capituli est sta-stuere discrimen, quod intercedit in praedestinatione, prout pertinet ad electos, & prout pertinet ad reprobos, quod in praecedenti Paragrapho latξ explicauimus. Hic vero illud ad .dendum est, quod Patres Carisiaci iuxta Augustini doctrinam exposuerunt praedestinationem electorum ad Gloriam,nimirum definientes illam, utpotὶ ex gratia, & a miseria peccati originalis,'antecedere praeuisionem
meritorum. Et reprobationem etiam eorum, qui damnantur videntur explicuisse conformiter ad sententiam S. Augustini ponentis, quod in intentione facta fuerit respectu omniupropter peccatum originale praeuisum, & ante praeuissionem peccat rum actualium, quamuis in executione respectu eorum, quibus praeuidebatur peccatum originale remittendum , poena damnationis decreta fuerit LDeo, non propter originale, sed propter actualia peccata praevisa, de qua sententia latὸ disputat Theologi prima parte quaesit. Σῖ. arti . Quod autem concluditur in eodem Capitulo, unam tantum praedestinationem esse ponendam, refertur ad
illud quod supra exposuimus in praecedenti Paragraphor id enim desinitur ad vitandum errorem Cotteschalci, qui ponendo, quod reprobi pridestinentur a Deo ad interkunt,id intelligebat de praedestinatione adaequale sumpta, per quod dabatur intelligi, quod etiam praedestiliantur ad culγm Ad hanc igitur blasph
miam effugiendam , unam solum praedestinationem ad vitam admittere maluerunt. Catholice tamen admittentes circa reprobos pr. aedestinationem ad poenam; quod est praedestinationem inadaequatὸ suiuere insensu superius explicato. Secundum Capitulum . Libeιυ- E e e tem
416쪽
4ο Raymundi Cardinalis Capisiacchi
rem arbitri, in primo homilis perdidi. mus , q--τ fer Christum Dominum
nostrum M. cipimus , et hae nus ii erum arbitrium ad tinum praeuentum,et adiu tum Gratia, et halemus tiberum arbitrium ad malum desertum gratia . Glerum autem habemira a rium,qui Glatia lilaratum, it gratia de cormpio saueatum.
Intentum huius Capituli est libertatem arbitri j statuere, siue ad bonum , siuE ad malum contra Praedestinatianos, qui credebant per Diuinam Praedestinationem, siuε ad vitam, siue ad mortem.ad bene , vel malὸ operandum necessitatem ii, serri. Quod autem dicitur in isto Capitulo, quod in primo hom ne libertatem arbitrii perdidimus intelligendum est de libertate, sci; poteliat eadem cienda opera bona proficua ad salutem. Etenim huiusmodi pote itas, amissa gratia per peccatum remansit extincti iuxta Catholicam sententia contra Semipelagianos. malo definiuit Concilium Arauxi canum II. Can. 7. Quod vero additur nos habere luerum arbitrium ad malum deseratum gratia , non sic debet intelligi, quod amilla Gratia non habeamus libertatemvel potestatem nisi ad ma. Ium, siquidem haec propositio continetur inter damnatas in peculiari Bulbia Pii V. N Gregorij XIII. contra MPhaelem Baium, ubi inter alias proptationes istae damnantur. Prisma: tiberum arbitrium sine Gratia,. Dei adiutorio nonnisi ad Peccandum va-tit. Secunda : Perilanus est error dicere, quod Murum arbitrium valeat ad mltam peccatum vitandum. Tertia:
mn malus, . Gratia Christi iniuria facit, qui ita sentit, G docet. Cum ergo praei ta propositio in Capitulo ex pretia non sit exclusiua, non coimcidit cuna propositionibus Balidalnatis, quae per particulam exclusi uam conceptae nerunt, ut. patet. Quamobrem per hoc , quod tantur nos habere libelua arbitrium adni
lum desertum Gratia, non negatur
quod etiam habeamus, absquς speciali adiutorio Dei liberum arti sum ad bonum aliquod molate ordinis natur . Neci mirandum est, quod huiusmodi opera bona ordinis nati rae fuerint praetermisti ab ista Syn o Carsiaca; quia etiam praeteri nisi Leiunt a Synodo Arauricana I.I. dum Canone a a. deliniuit, quod N O habet d βο uis in noctu σpeccatum, ut nimirum innuςxa,quo licet homo ex sui arbitrii libertate, pollit facere aliqua bona opera m ratia ordinis naturae sine specu i Dei auxilio; attamen quia illa nullatenus conferunt ad iustificationis gratiam obtinendam, quasi nullius momenti essent, non merentur in consci r ti ne haberi. Potinnia aulen ,Πrba
Capituli desumpta sunt ex ili. Ioannis 8. Vbi veritas dixit, sim filius
tibi meri, itinc vere liberi e uis me. Tertium Cayituluna. Deus omni- pol ns omnes homines sine.exceptione
417쪽
Intentum huius Capituli est mani- . sessuri exterminis , di error Praede linatianorum in eb damnatus : iam olim 'ab Apostolo confixus suetat γ iura ad Timoth. ibi : Qui omises hominis tuis salvos feri , m ad Qui-
tate 'nostra , . virtute Diuma , ab t
Intentum etiam huius Capituli Elarissilium est, undὸ in illius explitationem nihil addendum censemus.
PAM.traphus siuartus. Afferuntur Canones Synodi Ualentinae nonni hil dissentientes a Cap1- , tulis Carisiacis, conue- i. nientes tamen cum eis diun in condemnationem Goltcschalci.
CApitula Carisiaca tot habueriit
obtrectatores, quot Hincma rasa mulo; 'Hinc indὰ plura opuscula edita sierunt ad ita defendenda, in reselenda, non pauca stagni madictorum' opusculosum assere Natali, Al candet Litus, v. par 2. dissere. a g. 6r tu, ad V. ubi bendeo illat dissidentiuiti' dicti, ita quod nullus aduersariorum faueat erroribus Cottesthaici , &'conterlimium lis non tam videatur fuisse de re, quam de modo loquendi. Ideo ab eotum relatione duximus supersedendum. Sed non possumus dissimulare eonfixionem dictorum Capituloru , quae facta suit in Concilio Valentino celebrato anno Domini 8s s. in quo
sex Canones conditi fuerunt, in quarto vero Canone sic habetur. Pbri4 CV tuta quatuor, quae a Ceutilis Fratrum nostrorum nempε Carisaeo
inutilitatem, et i etiam nos petatem, πerrorem reni parium trestiti me. a ρω
Ecces, quod Capitula' Carisica abolita suerunt me Concilii im vi lentinum, quod poti his authoritatis censeri debet, quam Carisiacum, nam ad illud conuenerunt Epistopit tum Prouinciarum, sei licet vier nensis, Lugdunensis, e Arelatensis Ad Carisiacum autem pauli Epist pi, ita quod Conventiculunt potiu appellari mereaturi, quam Cone, lium . Ultra quod Concilii, viae sotinum filii confirmatum milioritate Apostolica per Nicolaum l. testo S. Prudentio in Annalibiis ab Hinc malo citatis epist. χq de 'refert min annalibus Bertiniati'syad arinum
418쪽
4 4 Raymundi Cardinalis Opisue ta
ut omnino conuellatur haec oppositio, per quam Aduersarij videntur canere triumphum, operae praetium est Canones Concili j Valentini afferre, eosque eonferre cum Capitulis Carisiacis. Primus ergo Canon sic habet. N
In illo Canonemnit cominetur, quod ad rem nostram proprius pertineat. Secu udus Canon . Deas ab Heruo prasimi nnes , omnino per gratiam . im bono muros, et stir eamdem ratiam aeterna praeima accepturos. Matis
Ir sitise pir propriam malitiam malos futures , et per suam iustitiam aeternaetitione damnandas . Nec ρ o fur imati praescientiam Dei impuvisse ne Usitatem, ut aliud bis non riss i, stapud ille fututus erat ex propris volun tare , alle secuti Deus, quι novit omnia requam fant, prasise ex sua omnipotentι , et 1ncommutatili Maistate, nec ex praeiudicio eis, esiquem , sed ex meruὸ prurie iniquitatis condemnara. Nee ipsos malos ideo perire , quia soni
esse non potuerunt , sed quia Ani Onaruerunt , s. oque mitio in mosa damnationis, vel merito originab, teletia in actualipermanserunt. Iste Canon coincidit omnino cum
sensu primi Capituli Carisiaci, usque ad posteriora verba, ae per hoc unum tantum tac. & solum ab eo discrepat, quia disertius confodit errorem Got-teschales, quatenus a Rabano, Am lonς, & Hincnaaroxxpositus fit Tertius Canon. Fiinter faterest
Priasinationem elictorum η d et tam , cor praedestinationem impi um ad ma tem . In electione tamen saluando mmisericordiam Dei pr cessire meritum
senum , ιn damnatione autem periturq-rum meritum malum fraecedere i ium ι iudicium. Praedestinatione autem
Deum ea tantumstatuisse , qu ipse iratuita miseris dia, vel tu isdiei facturus erat , fecundum Io ruram dicentem . mi futura sum. In malis vero ipsorum mali iam pra- si se , quia ex ipsis si, nρ Haisi. nasse, quia ex tuo non est.. nam si-nἰ marum eorum meritum sequentem, uti Drum, qu/ omnia prospicit prae- fuse , et pra estn/sse, quia iustus si apud quem /st, vi Sanctus Augintinus
ait, de omnibus omnino rebus tam si rasententia , quam certapraescientia. V
de aliquos ad malum esse praed stinatoso ma potestate, videbcet, ut quasi aliud Use non possint, non plum non trissimus,sed etiamsi unt, qui tantum
malum credere velint , cum omni det
statuve sicuti Arouxicatis D εὐι tialis Anath ma dicimus.
Iste Cation disci epat quidem in prioribus verbis a posterioribus Capit uti primi Carisaei, sed per subsequentia ita ista priora explicantur, ut excludatur omnis discrepantia a sensu intento per Capituluin Carisiacu. istud enim Capitulit in eonstituendo unam solum praedestitutionem ad vitam nihil aliud intendit, quam n gare aliam piaedestinatione ad mintem, ex qua inferretur peccandin cessitas, se peccatum ipsum tanquamedium conducens ad finem dam-
419쪽
Dissertatio orico- Theologica. 6 Os
tiationis seu interulit negare respectu Minitationis praede itin tionein adaequatὸ sumptam , di ut includentem suo modo quidquid cauditis in praedestinatione ad aeternam tem , Ut late exposuimus in siccundo Paragrapho. quia praedestinatio d aeternam tautem claudit in se causalitatem uia nium corvis, quae circa praed stinatum contingunt,quia omnia ui ela s eooperantur in bonum . Idooad vita coulimilem inte, ligenti m loquendo det praedestinatione Reprobora ini ad mortem enim ii pullerabilis error , seu potius blasphemia, quod ex tali praedestina lane causetur peccatum , Capitulo Carisiaco placuit potius dicere, quod Deus poenam reprobis praedestinet , quam quod reprobos praedestinet ad
mortem aeternam. His autem caus
litatibus a praedestinatione se lusis, sicuti secluduntur per explicationem contentam in.Canone Valentino, proculdubio Capitulum Carisiacum tamitteret , quod reprobi praedestinentur ad interitum, si uti expresse admisit, quod Deus reprobis praedeiunet poenam . E contra vero si Patres Valentuti itues texissent, quod insomine piaedestinationis ad mortem importaretur causalitas omnium eo. Lum, quae conducunt ad suem damnationis proculdubio negassent geminam p: aedestinationem, S conue-0issem. in Patribus Carisiacis in c&stit Mn xus a tantum praedestinati ne Hectorum ad vitam . Et ita manuestum resiliquitur,quod dissidium
ortum inter Patres Carisiacos, Sc Valentinos circa positionem unius ran-xuM , vel seminae praedestinationis redigebatur ad quaestionem de nomine ; Nam Patres Carisiaci ideo
neg/runt praedestinationeni reproborum ad nivirtem, quia iritSiget bant, quod noni ne praedestinationis semper importatur influxuS in media , quae conducunt ad snem. Patres autem Valentini piaedestinatio- m reproborum ad mortem adiniserunt , quia concipiebam nomen
praedestinationis a praefato influxu posse praescindete; mae sane quaestio
facile solui poterat tollendo aequiuo cationem latentem in hoc nomi e Pria stinatis, conformater ad supcrius dicta in secundo Paragrapho. Queitiadmoduin autem Concit si Valentinum in re non discordavit a iis aco, ita cum eodem conuenit in refutando errore Gotta ichalci,
quod egregiis praestitit per explicationem contentam in Canone. Propterea enim dicitur Deum in m lis nascire mauetiam , et non ιltim pra-dstinare, quia ex Vso non est. Ideoquet neminem ad malum esse pr*destina tum , quod erat praecipuum,caput erroris Gottesichalci, uti constit porsit pradicta. Quartus Canon. it in de Red --tione Sanguinis Cέristi trapter nimιπι' errorem , qui Δ c cat δε exortus est,itaui, quidamsuut eorum scripta ιnd cant, etiam pro iliis impiis, qui a sundi exordis usque ad Pasouerm Domitii in sua imput ite mort in Hema dam arriane puniri sunt, Ususum cumniant, contra illud Proph/ticum. Σωμνs ina ὀ Mors , ero mysus tuus ιn-f rne, illud nobissimpli iter , ac ιer, tenendum, i docendum placet i LUD uelisam, et Apostias ais eteri
420쪽
ritim tenemus, de quitas i e Dominus nocter dicit, sicut Musis exaltauitser.
yente11s in aferto, ita exaltari oportet filium hominis, ut Omnis, creduin ipsum non pereat, sed habeat mitam
Po Capitula quatuor, qua a Contilio Fratrum nostrorum minuspros'. ct susceptasunt propter inutilitatem,
mel etiam noxistatem, morem con
trarium meritati, sed cir alia niseindecim fallogismis e nclusa, . licet iacte-
ις nulla sisutiri literatura nitentia,in quibus commentum diaboli potius,quam argumentum aliquod Fidei deprehenditura pro auditu fdelium penitus explodimur ut talia, . similia ea-
urantur per omnia authoruate Spiritus sanct interd/cimur.
Ptima pars huius Canonis, ne de
errore notetur, ita debet exponi , ut nullatenus militet contra quartum Capitulum Carisaeum . Pro quo aduertendum est ex communi I heologorum sententia dupliciter, intelligi posse Christum Dominum sanguinEfudisse in hominum redemptionem. Primis quoad sum eientiam, secundo quoad efficaciam. Quoad sufficientiam sanguinem essudit in hominum redemptionem, nedum quia praetiti sanguinis sitit susscientissimum, imo
superabundans ad homines redimendos, sed etiam, quia sincero affectu, de voluntate illum obtulit, ut homi nes redimeret, si peripios non siet earit . Quoad essicaciam verb finguia nem fudit in hominum redemptro.
nem, quatenus e cieaciter, α abso-
Iuth voluit, ut per sui pretiosi San-gninis .etasionem homines de iacto redimerentur, percipiendo' siletari redemptionis . Patres Cirisaes dii dixerunt in quarto Capitulo. Christus pro omni ibus hominibu uniuersim passus fuit, licet noti bhi. nes Passionis eius mysterio redisti mitur, manifeste declararunt , quba Ioquebantur de Passione, quoad susscientiam volita , se oblata pia 'nes demptione, de salute omnium librilianum, quod necessario fatendum est, ad vitandam*censeram latam ab In nocetitio X. de Alexandro vII. con tra quintam propositionem Ianseni j, quae talis erat Semipelagianum is
di ινὸ Christum proo mnibus omσπίδ -- miniueus mortu tim esse, aut se tui nemb. disse . Nullatenus autem p nesiti Patres sentire potuerunt, Ch MO;
etiam cssicaciter passum, de mortuit nisuisse pro omnium hominum redem ptione, de salute; cum hoc eniim cohaerere non posset, quod aliqui desecto non redimantur, sed non percipiant fructuin edemptionis Nipsi expres,ὸ fatentur, quod licet Cirinus pro omnibus Passionem pertulisse ;attamen non omnes Passionisi eius mysterio redimuntur . Itaque si Pi- tres Valentini huic declarationi in risiacae opponerentur decernendo in quarto Canone', quod Christus ii que quoad suffieientiam mortuus
fuerit pro omnibus hominibus, Selignanter pro infidelibus. M ante Passionis tempus decesserunt, procul dubio incidi sient in errorem in lan- senio proscriptum. NE igitur lioedicamus, cupientes authoritateis di
cti Concilij defendere, fatesi Emito', quod in praefato Canone sollici sitim