장음표시 사용
401쪽
' Dissertatio Historic Theologica. , a
etecta in eo sensu , quo Deus, ut ii mines puniat , eogat illos in peccata ruere, de quod ideo peccent, quia Deus vult illos damnare , est Dogma
peruersum contra illud oseae cap. I 3. Perditis tua ex te, ideoque damn
tum in Tridentino S g. 6.Can. I T. Quinta propositio , qua dicitur. Post acceptum se iis; Baptismum in
Adam moritur quicumque deliquirit, eo sensu exposita, quod in renatis remaneat concupiscentia , id fomes ad peccatum inclinans, deleta originali culpa . ex qua derivat, Catholica est, ab Augustino saepius repetita. CCLterum sic intellecta, quod post Baptiumum permaneat in renatis, aliquid peccati originalis, quodque ipsa concupiscentia permanens vere peccatum sit, est haeresis damnata in Tridentino Seg. . Can. F.
Sexta tandem propositio, qua diacitur , aliquos esse deputatos ad morte m a bos ad vita prae sinatos,eo sensu intellecta, ut alij ad aeterna canatione deputati sint, ordine quide intelionis ob peccata originale praeuixu;alii vero ad vitam ita praedestinati, ut eorum electio si ex Diuina misericordia, ideoque antecedenter ad merita praevisa, sententia est D. Augustini ex Sacris literarum sontibus hausta. Eo verb sensu exposita, quod Deus reprobos ad peccatum propellat, de
ex primaeva intentione conditi fuerint , non ut vitam consequerentur aeternam, sed ut sempiternis cruciatibus torquerentur, est haeretica, standalosa, de blasphema. Sed undE eonstat , inquiunt Aduersurej, quod Lucidus illas propositiones propugnaret in prauo sensu, et subinde, quod Faustus illum induxerit ad eas retractandas in prauo sensu Respondeo id non manus consi re, quia quod Sol luceat; constat enim, quia Lucidus Praedestinatianus erat quorum haeresis consistebat in pratio sensu illarum Propositionum. Constat, quia si Lucidus praesitas Propositiones propugnasset in recto sensu, & ad mentem Augustini, qui sensus a Fausto non reputaretur Catholicus , non ipse solus Lucidus inducendus erat ad retractationem illarum propositionum, sed quotquot erant fideles D. Augustini discipuli, qui pariter illas Propositiones in re .sensu defendebant. Constat , quia de mandato Patrum Concilij, qui quidem erant doctiss- mi, atque Sanctissimi, Lucidus illas propositiones reuocauit, & nullus sanae mentis .sibi persuadere potest, quod tot, ac tales Episcopi cssent
adeo excaecati, ut crederent propotationes ad mentem Augustini expositas esse haereticas, ideoque retracta das, & configendas . Constat dentiaque, quia Fausti epistola propositiones in sensu Catholico defendit, & in
prauo sensu confutat, ideoque ad eas in sensu consutato retractandas Lucidum compellit. Nec mirum, quia licet Faustus Semipelagianus esisti, attamen exarando epistolas non segessit uti Semipelagianus, qui nimmo, ut Prosessor Augustinianae doctrinae. Sed etsi dixetimus Faustum, quando scripsit epistolam, nondumisisse Semipelagianorum erroribus insectum, eiusque peruersionem incepi sis,quando scripsit opuscula,qu Spoterit nobis aduersari Nulla quip-
402쪽
3 8 8 RVmundi Cardinalis Capis icchi
est repugnantia in eo , quod talis peruersio contigerit in moinento. Vt autem supra obieruauimus Epistola non modico tempore ante opustuli exarata fuit.
Paragraphus Vltimus. Alia quaedam argument. contra existentiam Haeresis Praedestinati nae Proponun
luuntur. VT magis magi silue clarescat
veritas nostrae Assertionis, quaedam alia leuiora argumenta prinponenda sunt, de diluenda. Primum argumentum est. Quia si verὸ Praedestinatiana haeresis extitisset, in aliquo generali Concilio suisset proscripta , quod tamen nunquam contigit, quin immo in nullo generali Concilio Leti sitit mentio de haeresi Pr destinati an Respondetur, alias etiam haereses indubie extitilla, quae non fuerunt proscriptae in aliquo generali Concilio. Haeresis Manichaeorum indubi Eextitit, & in nullo generali Concilio proscribitur, neque de ea sub tali nomine hi mentio. Idem contigit dohaeres Pelagiana', & Semipelagiana , dc Melchior Canus lib. s. de locis cap. q. tanctus obseruat,quod nec etiam Haereses Priscilliani, nec Eluidi j i aliquo Concilio generali damnatae fuerunt, sed prima in Concilio Toletano I.& posterior in Concilio Telensi, quae neruut Prouincialia, Midem etiam obseruat de haeres Pela giana damnata in Concilijs Proui cialibus Mileuitano, de Cartha nensi, sicut etiam haeresis Semipelagialia damnata suit in Concilio Maii.
xicano et, quod etiam suit Prouinci te. Ideo argumentum nihil concludit. Arguitur secundo. Quod haeresisPr destinatiana non extiterit, expres-sὸ dixit S. Prudentius Trecensis Episcopus in libro contra Ioannem Trigenam cap. q. ibi: Tertiam mera ha- resim , quam Pelagianis contrariam a s ris , qua ita donum gratia praedicetur,ut lilenus arbitri, funditus auferatur, nec legimus , nec audiuimus. Concinit
S. Remigius, vel quisquis fuerit Author libri Ecclesiae Lugdunensis contraieumdem Ioannem Erigenam, nam cap. q. ita fatur. Secuta his sit, quam dicit esse gratia se ius , qua sit, mel fuerit in Ecclesia, quae ita praedicauerit, sola Dei gratia homiuem salu ri, ut liberum iaminis ngaret, vel de
strueret arbitrium, no&s minime com
pertum s. Illa autem haeresis, quae dicitur ab his testibus supposititia, non est alia, quam Praedestinatiana ,
Respondetur, quod isti Auiliores
scripserunt in octauo s. eculo . Nos autem pro existentia haeresis Praed stiliatianae, quam plures testes attulimus , qui fuerunt Haereticis Praedestinatianis quinti Saecali coaetanei, quibus de iure magis standum est, quam coeteris, qui poli quatuor ce tum annos circiter, deinceps scripse
Deni ine arguitur. Existentia laertas Praedestinatianae probatur in IO
403쪽
Dissertatio Historico-Theologica. 389
lo Lucido Presbytero, non enim alius nominatur, qui in quinto saeculo illam haeresim prosessus fuerit. Unus autem error non sufficit ad sectam constituendam , sicut nec una hirum do facit Ver. Respondetur, quod semel admisse Lucidum fuisse haereticum Praedestinatianum, & idcirco coactum retractare talem haeresim per Concilium Arelatense, in dubie utendum est, quod plures Asseclas, seu Sodales haberet, qui eamdem haeresin s etarentur, Se propugnarent. Nor enim credibile est Concilium fili sincoactum pro reducendo ad veram fidem uno tantum errone. Et Lucidus
ipse testando in sua Epistola ad Pa
tres Concilii, quod sui erroris correctio ad publicam salutem pertinebat, utique denotate videtur, quod plures per detestationem eius lem erroris salutem consequuti fuerint. Unius enim emendatio potius ad priuatam , quam ad publicam salutem reserenda est. Id ipsum confirmatur extestibus allegatis pro nostra conclusione: dum enim expressam mentionem saciunt huius haeresis in quinto Saeculo, eam pluribus adscribunt, pleno ore eam appellantes haeresim Praedestinatianorum. Et in octauo Saecula licet unus tantum sit nominatus haereticus Praedestinatianus neph Got-teschalcus, de quo in sequenti articulo, attamen affirmatur tunc viguisse Praedestinatianorum sectam.Sic enim loquitur Rabanus Maurus in Epistola ad Eberata si Comitem, ubi ipsum rogat , ut si quis 1 neret apua ipsum
docens, i contraria sunt Fidei praedicando nimirum P ad pinarianorum errores prebibeat eum, ut cest ab hie
ficta. Quamuis igitur in quinto fe-culo unus tantum sit expresse nominatus eiusdem haeresis sectator, notia inde sequitur, quod non tot sectos erroris haberit, quot condendae stetie pares suerint. Ideoque in hac parienon consentio Norisio, qui loco sit
pra allegato 6. Iam illus controuem, putat Sectatores illius haertas vix suffecisse ad numerum componendum. Et laee sussciant de hoe
ARTICVLVS SECUNDUS. Vtrum Haeresis Praedestinatiana resuscitata fuerit in nono saeculo
ΙMplicatior est ista controuersia,
quam praecedens. Etenim in ea sese omnes antiqui Scriptores pim sertim illius temporis pro reali existentia haeresis praedestinatianae testimoni uin serunt, & mirum est, quod nonnulli recentiores Iansienij suspicionibus acti, antiquorum auiliorit te contempta, in contrariam verta tur sententiam. CCeterum in praesenti cotrouersa antiqui Authores teschalco coaetanci, immo, de Concilia quaedam Prouincialia dissensisse videntur circa Gotteschalci doctrinam, quibusdam illam laudantibus tanquam Catholicam, & Augustinianam, alis autem eamdem reprinbantibus tanquam haereticam PG- destinatianam. Quod
404쪽
3 9 o Mymundi Cardinalis Capi succhi
Quod igitur doctrina Cotteschatici esset Catholica , & Augustiniana existimauit Ecclesia Lugdunensis in libro de tribus Epistolis Sancto R,
migio attributo . Sanctus Prudentius Episcopus Tricasinus in libro
de Praedestinatione contra Ioannem Scotum Erigenam. Ratramnus M
nachus in duobus libris de Praedestinatione Dei, & Lupus Ferrariensis Abbas in libro de tribus quaestionibus ad Regem Carolum Caluum misib. Quos allegatos libros edidit Mauguinus in primo Tomo de Prastinatianae Fabulae confutatione. Et istis antiquis Patribus subscribit Cor
nelius Iansenius tom. I. inscripto Au
gustinus σc. lib. s. cap. 23. S. nihil arbitror. Quem sequitur Mauguinus rem. a. de Praedestinatiunafabuia eo futatione per totum, de Conten sonius in Theologia mentis, m cordis tom. s. dissertat. 3. Appendicemnica 3.3.putantes Concilium Valantinum Go, teschalco fauisse. Cceterum Gotteschalci doctri. nam tanquam haereticam Praedestinatianam damnarunt Rabanus Maurus Archiepiscopus Moguntinus, Hincnaarus Archiepiscopus Remensis, Amolo Archiepiscopus Lugdu.nensis locis insta reserendis, M sine dubio Synodus Moguntina, de Carisiaca. ideoque, quod Gotteschalchus haeresim Praedestinatianam rosuscitauerit in nono saeculo , in quo ipse vivebat, recentiores plerique af- firmant, ut Binius in notis ad Con- . cilium Moguntinum,&Carisiacum, Labia tom. 8. Conta. pag. 3 3. Celi lius in libro, quem inscripsit Historia Gotieschini Praedestinatiani , Lucas Achiros, Ioannes Mabillonius in actis Sanctorum ordinis Sancti LG
nedicti par. a. in proaemio art. 2. num.
Iq8. Natalis Alexander Saeculo nono pari a. dissert. s. inorum sententia, utpotὰ validioribus, imo inconcussistandamentis innixa a nobis pro co clusione statuitur.
monijs vera sententia G serens Gotteschalcum in nono saeculo Haeresim
Praedestinatianam resu- scitasse.
Pl ob tur primis nostra conclusio
authoritate Rabani Mauri Archiepiscopi Moguntini, qua nulla maior hae in re desiderari potestiqvadoquide Rabanus vertex Theo
logorum habebatur, teste Baronio ad annum q87. tom. Io. Hic ergbpraeclarus Antistes certior factus de Gotteschalci erroribus a Nottingo Episcopo opusculum composuit deis Praedestinatione, ut praefatos errores confutaret, in cuius opusculi praesatione sic loquitur ad Nottingum. Nupo quasti ad Serenissimum Impe νatorem Ludovicum in transitu expediationis hostilis in Pago Luana τὸnisti, ibidem mecum locutus de baresi, quam quidam de pridestinatione Dὸi iniquἰ
contendunt errantes , actos in erro
rem mittentes,sermonem ha isti,timur nit inter nos , τι . Diuinis G Orisodoxis Patram senteni dis , aliquod opus lum
405쪽
Dissertatio Historic Theologica. 3 9
lum c feerem, conuincendum errorem eorum , qui de Deo brem , m iusto tam nequiter sentiunt, ut dicant, eius priasinationem facere, ut nec homo
ad vitam praedestinatus possit in mortem incidere, nec ad mortem pradestinatur post ilio modo se ad vitam recuperare. Ecce propriis simus error haeresis praedestinatianae , qua ponituri, quod Praedestinatus ad mortem , nullam habeat potentia perueniendi ad Gloriam , & praedestinatiis ad vitam nullam potentiam retineat ruendi ii damnationem, de hanc haeresim propugnabat Gotteschalcus , teste Ra
Aliud quoque ex Hessius testimonium proferri potest ex eodem Rabano in Epistola ad Eberat dum Cimmitem, ubi inquit . diuulga.
tum in istis partitus constat , quemdam incolam nomine Gores halcum apud mos manere , qui domaticat, quia Prae d stiuatio Dei omnem laminem ita con
pringat, ut etiam si quis melit saluus fieri, frustra, oe in easum laboret, sin ii est praedestinatus ad vitam, quasi
Deus p adestinatione sua cogat homines interire, qui Author est olutis nostra, non perdationis. Vbi clarὸ denotatur hunc incolam, nemph Gotteschal cum hominis reprobationem adstru xilla taliter urgentem in damnationem, ut nullam relinqueret in homine potentiam ad aeternam salutem. Ex quo de hvresi Praedestinatiana luculentiissime conuincebatur. Probatur secundis , conclusio exactis contra Gotteschalcum in celebri Synodo Moguntina, cui Rabanus praesedit, habitaque suit anno Domini Sq. ut resert P. Labbe tom. 8. Contil. pag. 32. Ex illis enim constati quod in ea Synodo errores Gotte-schalci examinati suerunt, ipse que praesens auditu a Rabano conuictus, prauaque ipsius Dogmata consutata, cumque per haec inon resipisceret, remissus fuit ad Hincinarum Remensem Archiepiscopum, amplius ab eo coercendus, & puniendus, praestito prius iuramento de nunquam redeu-do in Germaniae Reguum- Omnia ista constant apud Labbe Aca Abgato pag. 33. ubi de eisdem Misit atteii tionem Annalium Francorum editorum a Pithaeo , N Tritem ij in Chronico His sausiensi, de Hincmari in Epistola ad Nicolaum L Pontificem.
Et pag. 38. additur etiam attestatio Annalium Bertinianorum ad annum
Christi 8 9. Quibus adiicienda est ex Natali Alexandro, ubi supra pag. sq. attestatio Auentini in Annalibus Boiorum M. q. & Sigeberti in Chronico ad annum 809.ac denique confirmantur ex epistola Synudica Rabani ad Hincmatum legenda apud Labbe, ubi supra'I S Mirum est, quia ex testimoniis
adeo perspicuis contrarij Authorcs non fateantur se remanere conuictos. Eiffugia quaerunt, sed ficilem exitum non inueniunt . Dicit enim ad haee Mauguinus cap. s.fuae dis lationis , quod Rabanus non poterat esse legi timus Gottesichalci iudex, ura, Cod. nequis in siua cavi iudicet , circap. inter qu/relas 23. qu. q. Addit cap. 6, quod Conuentus ille Episcoporum apud Moguntiam non fuit
Concilium, sed Regium Placitum. Ac tandem dicit, quod Gotteschaticus ab hac Synodo potius repulsus sulti
406쪽
3 9α Ramundi Cardinalis Capi su echi
luit suam iudicatus iuxta Annales Fuldenses, diplodoardum lib. 3. μι- floria Ecclesiae Remensis cap. 21. patetque ex epistola Synodica Rabani ad
Haec tamen pro nihild sunt hab&da: nam gratis permisso, quod in illa
Synodo,qualiscumque ea fuerit, Rabanus incompetenti iurisdictioneH-tra Gotteschalcum egerit, attamen ,
quod non verEGotteschalcus iudicatus fuerit Haereticus Praedestinatianus, eminens Rabani sapientia, coeterorumque Episcoporum praestantia, quemquam sentire non patitur.
Indὸ aute manifeste deducitur Got-teschalcum reuera insectum fuisse haeres Praedestinatiana, de non id perimposturam ei attributum sutile a Rabano, totaque Synodo Moguntina.
Sed non esse dubitandum de competenti iuni ictione, qua Synodus
Moguntina errore s Cotteschalci proscripsit, eumque damnauit,manifestum relinquitur,ex eo, quod ipsemet Gotteschalcus coram Synodo comparuit, eique suum librum utique examinandum obtulit rideoque, si non ex alio capite, saltem ex spontanea ipsius mei praesentia, et subiectione Synodus ius acquisiuit, ad
eum condemnandum , vel absoluen
Motiua vero, quae in contrarium asseruntur a Mauguino sunt penitus insubsistentia.Quia licet Rabanus ad. uersus Gotteschalcu opusculu conse. cisset, & Gotteschalcus aduersus Rabinsi libellu scripsisset, attamen,quia causa, de qua agebatur pertinebat ad Fidem, non poterat considerari, ut propria Rabani, sed ut Ecclesae communis . Multas quidem cotitentio nes habuit S. Alexander Patriarcha Alexandrinus cum Arrianis: d tamen
non obstitit, quin optimo iure is
haeretici Anathemate confixi fuerint in Synodo Alexandrina, Praeside eo dem S. Alexandro. Nec nouum , imb valde consistum erat priscis temporibus, quod
Episcopi Prouinciarum ad Regis
placitum conuocarentur pro tractandis negoti js Regni, eaque occasiones mul adunati Antistites Synodos Prouinciales celebrarent pro causis Ecclesiasticis definiendis , ut resert Thomas sinus in opere Gallico ,' de antiqua, & noua Ecclesiae disciplina .
Quod denique dicitur, Gotteschal cum a Synodo Moguntina repulsum fuisse , non damnatum, aduersatur apertissimὸ narrationi gestorum, qua Rabanus fideliter descripsit in Epistola Synodica ad Hincinarum . Ibi namque habetur expressE, decretum fuisse in illa Synodo Gotteschalcum cum pernicioca sua doctrina damnatum mittere ad Hinc marum: non ergo praetermissa, sed praemissa damnatione repulsus, sed verius remissiis adHincmarum , ab eo condigna promeritis poena plectendus, si d mnatis erroribus pertinaeiter adhaesilet. Probatur tertio, eadem conclusio ex actis contra Gotteschalcum in Sy-.nodo Carisaea, quae celebrata fuit anno Domini 8 9. In ea enim Hinc-mam Praeside coram duodecim Episcopis, duobus Corepiscopis, de pluribus Abbatibus comparuit Gotte-schal -
407쪽
Dissertatio Historico-Theologica 3 93
schalcus, iterumque auditus suit, de eius scripta examinata: dc tunc iudi-eio praefatorum Antistitum de Haeres Praedestinatiana conuictus, de coactus sua scripta igni tradere, tandem damnatus su i propter haeresim, de alia erimina ad publicam fustigationem, de ad perpetuum earcerem, utinpote obstinatὸ in suo errore perseuerans. Omnia pradicta constant ex epistola Hinemari ad AmolonemAr.ehiepiscopum Lugdunensem , quae habetur apud Cellotium. Sententia vero lata in dicta syn eo contra Gotteschalcum ha tur apud Labbe, ubi suprartice igitur alia Synodus, per qui Gotteschalcus declaratus fuit, ut haereticus Praedestinatianus. Sita autem talis Conuentus dieatur Placitum Regium , siuὸ verum Prouinciale Concilium, εe suὸ excesserint dicti Coneilii Patres, siuὸ non excesserint in poena Gotteschalco imposita, parum refert ad nostrum intentum, dummodo in eo conueniatur, quod rationabiliter, non au em per inscitiam, vel per malignitatem haeresis Praedestinatiana Gotteschalco attributa suerit. Quod si q uis oppositum
audacter assereret,esset ipse damnandas ; quia ut miserabilem Monachii liberaret ab errore, tot praestantissimos Episcopos in damnatione Got-tescalci consentientes graui calum
Veritas tamen est, quod nec illi Conventui Carisiaco Synodi praecellentia defuit, non obs ante quod ad Regis placitu coactus fuerit,propter supradicta. Et Antistites praefati nullatenus excesserui in punitione Got-teschalci obstinati Haeretici: tantum enim abest, quod poena in eu statuta saeuitiam redoleat, quin potius mitis censenda sit . Quia si monetarum tonsoribus grauior poena debetur, quam perpetui carceris, cur non etiagrauiori supplicio mulctandi sunt
Sacrorum Dogmatum corruptores,
praesertim lumini rebelles, ει obstinati Paragraphus mundus.
runtur , & ex terminis ipsorum consermiter ad mentem Gotteschalcissensis Uaeteticus erubtur.
EX actii Conciliorum Moguntiis
ni, & Carisiaci luculenter qui dem apparet Gotteschalcum, ut Haereticum Praedestinatianum habitum,ia damnatu fuisse: nihilominus quia Concilia Prouincialia non sunt i
desectibilia, sed in definitionibus Plia
dei errare possunt, & multo magis in quaestionibus facti, S: Mauguinus,&cum eo Conten sonius praetendunt, quod dicta Concilia errauerint, attribuendo Goiteschalco per incongrua, vel extortam interpretationem propositionii eiusdem perniciosam haeresim , a qua sensus ipsius longe di staret, sicut & senserunt nonnulli P tres Gotteschalco cooptanei, quos in principio articuli allegauimus,operae praetium est Gottet halci dicta, quasi corpus delicti, palam exponere, ut ex D d d eO-
408쪽
3 94 RV mundi Cardinalis Capilucchi
eorum inspectione innotescat, an j re, vel iniuria ipsi attribuatur, quod fuerit Praedestinatianae haereseos defensor, de instaurator. Habemus autem huiusmodi dicta recensita in epistola Hi mari ad Nicolaum I. Pontificem Maximum,
quod Er veteres Pradestinatiani dixerunt, quoniam sicuti Deus qui am admitam aeternam, ita quo fiam praedesti
Dicit, quod veteres Praedestinatiani
dixerunt , quoniam non vult Deus om-
nos mines saluos fieri,sed tantum eos, qui saluantur. Omnes autemfluari, qu6cumque ipse saluari mutuerit, ac per hoc quicumque non satiantur penitus non esse voluntatis Vssu, ut fluentur. Euoniam sinan omnes saluautur, quos
must mus salvos feri, non omnia qua- eumque voluit fuit, c si vest , quod 'is, non omnipotens,sed infirmus Dicit, quod dimeteres Praed/stina.
tiani dixerunt, quod non pro totius Astadi redemptione Dominus ... Saluator
sere IE svs CHRis T vs sit cruci laus, . mortuus, sed latum pro his, qui saluantur. Dicit quoqu/ modo dispari traditis- ηε, sed pari errore, quod oe veteres Prae-d sinatiani dixerunt, exponens semen tiam Apostoli Petri, eum qui emit eos η rantes, Baptismi inquit Sacramento eos emit,non tamen pro eis crucιm subist, neque mortem pertulit, neque sanguinem fudit. Haec Hincmari Epistola habetur apud Flodoardum lib. 3. c. rq. dc ex ipse refertur a Linio apud Labbe tom8. Concit pag. q, eamque retueraseriptam fuisse ab Hiiacmam Suinino Pontisci Nicolao, nemo negare at det. Nihil autem in ea Hincnaarum Goreeschalco calumniose assigere,e, eo inferri potest , quod paratum seia esse scribat ad eum Romam mittς dum, ut ipse Summus Pontifex per se doctrinae illius periculum faceret; ex quo Hi neniari sellacia, si suisset in dolo,coram toto Mundo discooperiri poterat, quod suae famae is tererat
Quamobrem Cotteschalci Au res, ut ipsum ab haeres liberent , ebdirigunt suae intentionis conatum,ut
dictis propositionibus sanum sensum
accommodent; in eoque expressas
fuisse a Gotteschalco sustineant. Et sane primum dictum immune es sab omni censura reputant; quia eo modo loquendi usus est: etiam ἈAugustinus libri de Ciuitate Dei eap. a inquiens: Elud igitur dabit eis, quas
praedestinauit ad stam, qui hac etia dedit eis, quos praedestinaust ad mo tom Et Sanctus Fulgentius etiam lib. ad Monimum cap. I 3. ait: Potuit,
sicut voluit prad finare quosdam adgl Mam , quosdam ad poenam. Itaque horum Sanctorum Patrum vestigiata secutus Gotteschalcus Praedes nationem ad mortem adstruxit, id est, ad poenam, non autem ad culpam . Et ita dictum illud est expers omnis censurae ex Mauguino in tota sua dis sertatione, praesertim eap. I t. & ex Conteusenio loco supra alligato. Et quidem in hoc puncto versa
batur cardo controuersae inter fautores Gottessehalci,eiusque censores .
Illi namque putabant, non posse dici
409쪽
Cathbli. ἡ, quod lacus praedestinet
aliquas adicit. m. ex hoc enim deduci existimabant, quod etiam Deus praedestinaret ad c ulpam; & idcirco vni eam solum praedestinationem, sci. licet ad vitam adstruendam esse censebam illi veris Gottes chalci fautores aeritet urgebant Praedestinationem impiorum ad mortem admittendam estE, quia illam admisit Augustinus, quin indε inferri possit, quod Deus praedestitiet etiam ad culpam , quod est blasphemia . ideoque geminam praedestinationem in Deo
constituendam esse putabant, aliam scilicet ad vitam, aliam ad moriem. Pro tollenda riuiuocatione, quae in hae materia inuoluitur, eamque
obscurat, unum oportet aduerteie,
quod E nostiis Authoribus praetermittim de multum consert nedum ad Gottesichalci damnationem firmandam , sed etiam ad fundamenta aduersariorum penitus destruenda.
Illi,d autem est, quod praedestinatio dupli iter sumi potest. Nempὸ a quatξ, re inadaequatE. Adaequat E sumitur, quatenus attingit directiuE,εe influxiu Ε, tam finem, quam media conducentia ad finis consecutionem : utramque enim attingentiam
includi in praedestinatione, patet exeiu, definitione, qua dicitur, quod est praeparatio gratiae in praesenti, de gloriae in futuro. In adaequatὸ vero praedestinatis sumitur, quatenus praecisὶ attingit finem, non attingendo influxiuε, & eausatiuὸ media per se conducentia ad finem, licet illa praeuiti supponat . Hoe ergo animaduerso.
Dicinius ad nutores Cotteschauci, quod sancti Patres allati constia tuentes praedesii nationem a J mostem , sed ad interitum , locuti sinit procul dubio , de praedestinatiotiesumpta inadaequatὸ in sensu explicato, quo pacto importat quidem de
cretum de aeterna punitione tanquade fine, non autem inert in fluxum causativum mediorum per se conducentium ad talim snem, quae sunt demerita, & peccata : nullatenus autem locuti sunt de praedestitiatione adaequatὰ silmpta, quia semper negarunt , quod Deus per decretum reis probatiuum in peccata influeret, seu ad illa promoucret, tanquam mediacond centia in damna: ione in scenim eodem modo constituerent in Deo praedestinationem ad vitam, &p aedesti nationem ad mortem: ex quo utique sequitur, quod scut humanas,lus reducitur in Deum tanquam in primam radice saluationis, ita etiam
humatius interitus reduceretur in Deum, tanquam in primam radicem pei ditionis,cotra illud oseae cap. II. P rditio tua Israel: tantummodo in me auxilium tuum : de quod scuti Deus est Author metitorum, ita esset Author peccatorum, contra illud la
cobi t. Detis intimator malorum est.
Quas blasphemias Sanctis Patribus attribuere iniquissimum esset. Coeterum Coiteschalcus, dum, pc suit praedestinationem ad mortem, .scuti praedestinationem ad vitam,exterminis sui dicti, satis a peltὰ in d;cauit,quod praedestinationem adaequa-tὸ sumebat. Nam dictio Muti) iuxta Gottest halci sensum in re praesenti omnimodam similitudinem importat , quam aliquando importare cer-
410쪽
396 Raymundi cardines is Capilacchi
tum est . ut diximus supra dc docet Barbosa tract.ae diectionibus 6 6. Hoc autem pacto Gotteschalcum particulam sicuti sumpsisse constat ex epistola Synodica Labani ad Hincmarum infra reserenda, in qua narrat, quod Gorteschalcus ponebat praedestitiatione Dei esse sicut in bo.
no,ita de malo. Propter hac intolerabilem errorem,idem Rabanus,l inc-mariis, & Amolo, & coeteri Patres
Synodi Moguntinae , & Carisiacae ipsum urgebant, ut talem prauam doctrinam de duplici praedestinatione, utique simili, re conformi abiuraret; iciebant enim id pertinere ad Haeresim praedestinatianam damnatam in Concilio Arauxi cano II. Cati et s. ibi: Aliquos mero ad malum Diuina pot/state exaedestinatos esse, nons Am non credimus, sed etiam sisunt,qui
tantum malum credere velint,cum omni
Listatione illis Anathema dicimus. Hoc ergo tantum malum crediderunt
Praedestinatiani antiqniores, qui primam radicem perditionis refundebant ii, Diuinam voluntatem, ut patet ex epistola Fausti ad Lucidum, de ex libello retractatorio Lucidi in praecedenti Articulo propositis, &examinatis.ramdemque haeresim ab orco reuocauit Gotteschalcus, uti verba ex ipse ab Hincmaro relata se . nant. Qua de re omnis admiratioeessat, ex quo nostris etiam temporibus Lutherani , ω Caluini suae litieumdem errorem prolabuntur, quos
damnat Concilium Tridentinum sessc. can. 6. ibi: Si quis dixerit, ore.
Mala opera, itaut Ana Deum operari,
non permis taesolum, sed etiam proprie,
o per se, adepulsit proprium eius Uus, non minus reditio Iudae , quam vasatis Pauli Anathema sit . . Consultis autem, ac data opς , particula, sicut, ea in re usus est Got-teschalcus, ut videt cet ambigua par-.ticula utens, quae sensum cum, & sensum ab eodem oqixes chalco intentum habere poterat,ambiguis verbis Haeret corum ino P suum celaret errorem, qui erat ile, quod eodem modo Deus homines praedestinaret ad Gloriam, ad pF- nam, itaut sicut Dei is praedestinando homines ad Gloriam, illos etiam ordinat ad merita, tanquam media, per quae Gloriam sunt conse Iuri, ita etiam homines praedestina do a poenam, illos pariter inducat ad pec .cata, per quae damnationem incyrret. Sicut etiam in utraque praede lina tione errabat adstruendo, quod ex praedestinatione ad vitam, nulla ista Electis relinquςretur libertas , qua possent damnationem subire . de ex praedestinatione ad mortem, nulla 'reprobis relinqueretur libertas, qua possent consequi salutem . Et qilia Gotteschalcus in ea re mentem stiam nunquam aperire voluit, nec aliqua distinctione usus est, qua suum dictum in rectum scnsum traduceret,& alios errores dVceret, qui sensnebant, vel sequebantur errores illos circa praedestinationem, de reprobationem hominu , euidens est Got-tesichalcum in his errasse. Dixi, quod errabat Cotteschalcus in utraque praedestinatione constituenda : quia putabat in eo , qui est praedestinatus ad vitam, nullam romanere potentiam ruendi in damnationem , & in eo, qui est praedes linatus