장음표시 사용
121쪽
tificatum assumerentur. Hoc quidem hactenus in more positum fuerat , ut nullus extraneus eligeretur, sed nullus ad eam consuetudinem Ecclesiae
a. Translationes Episcoporum ab una sede ad aliam vulgo quidem prohibitae sunt ; sed permittuntur tamen , ubi eas aut temporum ne cessitas aut Ecclesiae utilitas exigit : ac plura sunt harum translationum exempla probatissima , ut recte monet Auxilius lib. a. cap. 3. seq. Formosus porro a Romanis postulatus , teste Luit prando & aliis, cum his infelicissimis temporibus nullus ei par haberetur p unde &Ioannes IX. in concilio Romano testatur hancce translationem necessitatis causa factam esse. 3. Formosus quidem juraverat ; sed , ut animadvertit idem Auxilius. juramentum istuci nefarium, crudele & vi extortum fuit. Praeterea vero per Marinum ponti em hoc sacramento solutus est. μ Formosus , is inquit Auxilius lib.la. . p. 32. .... nequam angustatus jurando promi- is si , ut Romuleam urbem' nunquam ingrederetur , ad reconciliatio- .is nem sui honoris nunquam accederet , suumque Eeiscopatum nun is quam reciperet . Hoccine sacramentum apud Christianos euilibetis imponi fas est λ Nonne contra sacram religionem contrarium esseis convincitur contra sacram religioncm , in eo quod invitus juravitis ut Romuleam urbem nunquam Intraret , hoc est nunquam aposto- is lorum corpora Petri , & Pauli adoraret ; contrarium vero in eois quod adjunxit, ut ad recoriciliationem sui honoris nunquam acced is ret .... Rata ergo c.mpassione Formosum a tali juramento solvere deis creverunt. Et paulo ante , Papa Marinus , inquit , Formosum deis juramento, quod invitus dederat, solvere potuit. q. Confitemvir sane Formosum ab eodem Ioanne suisse depositum: sed postea ab ejus successore restitutus suit. o Sicut verum est, inquit Aux,,, lius parte a- p. zo. quod Apostolica auctoritate depositus fuerit , ita se verum est quod apostolica auctoritate reconciliatus extiterit . Vide
Sed esto juxta leges Ecclesiasticas nemo ad Apostolicam sedem , n, si e Romani Cleri gremio , promoveri debuerit is, male ac perperam
translatus fuerit Formosus , non sit a sacramento solutus , depositus extiterit nec unquam reconciliatus p an continuo characterem semel
susceptum amisit. t aut ideo characterem , quem habebat', infigere aliis non potuit Id quidem emcere poterat, ut illicitae forent ejus ordinationes: sed an idcirco nullae prorsus& irritae evaserunt ρINsTABis r. Formosus ipse , cum iactus est Romanus Pontifex , se non fuisse Episcopum agnovit & manus impositionem ita sibi fieri voluit ac si Episcopus non erit Id enim legitur apud Auxilium pante secunda , cap. 26. Formosus , inquit Infensor , quando is accessit ut Papa emceretur , manus impositionem ita sibi tribui prae-- cepit , ac si Episcopus non esset : ac per hoc non solum Apostolin Cam
122쪽
sACRAMENTI ORDINIS. Irs,, eam dignitatem non acquisivit , verum etiam id quod Episcopus erat, perdidit. REsPONDEO I. cum Auxilio , id falsissimum esse ἐν ae istud quidem de Formoso ab ejus aemulis ja labatur ; sed re ipsa nihil unquam hujusmodi dixit . Caeterum , inquit Auxilius lib. a. cas. 26. inter- ,, rogavimus eos qui praesentes fuerunt , quando Formosus inthroni-- Σatus est , sed dixerunt . Proeul dubio falsissimum est quod Foris mosus in hac translatione manus impositionem acceperit: sed quem- is admodum in itinere ambulantes fusis precibus exorant Deum ; ita & nos gubernatorem Deum exorantes deduximus eum ad Apostoli- ,, cam sedem , ibique in thronizavimus eum , dantes congruam Ora. tionem . Capite autem 27. Ego , inquit , & non pauis ci mecuM , certo certius compertum habemus , quia haec de Foris moso non alii reserunt , nisi qui simultates , & inimicitias cum eo
,, habueruns . . REsPONDE a. cum eodem , si Formosus novam manuum impositionem susceperit hanc fuisse duntaxat ad argumentum Apostolicae potestatis , non in argumentum iteratae ordinationis . Formosus ,
is inquit , in illa manus impositione non id quod Episcopus erat , is perdidit ἔ sed augmentum Apostolicae dignitatis, quod non habebat ,
INsTABIs a. Stephanus ac Sergius multos habebant sibi consen
DisTINGUO: consentientes vi ac metu aliisque id genus causis eo cedo. secus; nego. Itaque non inficiamur nonnullos ab eorum partibus
stetisse: sed quinam illi fuerint , & quibusnam de causis eis adhaeserint, dispiciendum est. r. Igitur Stephano ac Sergio sorte favebant plures Clerici Romani, quod e re sua id ellet . Cum enim esse cleri Romani jus jactitarent, ut nullus nisi ex ejus sinu ad sedem Apostolicam promoveretur , non mirum si Formoso insensi forent , qui ex Ecclesia Portuensi ad Pontificatum assumptus suerat . Sigebertus profecto testatur intra Ro- .manam Urbem ordinationes istas Stephani sese continuisse H Romae , se inquit , intus & non soris exordinaverat ex quo conjiceres altem possumus hancce tempestatem non longe admodum lateve se fudisse. a. Alii vi ac terrore in easdem partes abrepti fuerant, ut jam obser
3. Tandem alii quoque sese sacramento ad id obligaverant : hoc
autem sacramentum postes temerare religioni erat : quapropter mi rum non est quod nonnullos hoc in negotio secum oonsentien tes habuerint . Sed his paucis exceptis , quos aut spes , aut metus , aut error Stephano ac Sergio addixerant , adversus iplos reclamavit orbis universus.
123쪽
Ossici gs 6. Ioannes XII. in synodo habita an. ρ64. adversus Leonem quemdam apostolicae sedis invasorem , sic Ioctuitur actione 3. tom. p. Coue. pag. 636. D: Eos, inquit, quos ipse Leo neophytus, Ec imo vasor sanctae, catholicae & apostolicae Romanae ecclesiae , in quolibetis ecclesiastico Ordine provexit , apostolica atque canoMca auetoritateis & synodali decreto in pristinum revocamus gradum , quia ordinator ,, eorum nihil sibi habuit, nihil illis dest . M Ergo nulla est ordinatio ab invasoribus collata. DisT1NGUo antecedens et nihil sibi habuit, nihil aliis dedit, quoad honorem , dignitatem & legitimum potestatis usum ; concedo e quoad characterem; nego. Id autem sic esse interpretandum patet ex actione I. pag. 631. C. Sic enim ibi legitur, Piissimus atque iane issimus Papiis dixit : Quid sentitis de iis qui ab eo ordinati sunt Salictum Conis cilium rei pondit: Priventur honore quem ab ipso aeceperunt. Tuneri idem benignissimus Papa praecepit ingredi. eos in Concilium cum v is stimentis , planetis atque stolis & unumquemque eorum in chartuis A la scribere secit . ejusmodi verba: Pater meus nihil sibi habuit, nihil si mihi dedit i & sic eos exutos privavit honore quem dederat eis ipse se invasor & neophytus atque curialis, & revocavit eos in pristinum se gradum. Atque adeo de honore non do chariatere ista intelligem da sunt. Et vero, quod supra notavimus, Ioannes statim profitetur 1 qui se Stephani de Constantino pseudopapa sententiam. Atqui Constani ini Ordinationes quoad solam dignitatem & legitimum potestatis ulum damnatae Κnd. Ergo. IrasTABis . Sisebertus m Granio dum actorum hujus synodi summam refert , sc habet : Ioannes , inquit , synodo collecta Leonem is deposuit, & ejus aeta cassavit . Statutum quoque est publico omnium is judicio Synodum a Leone habitam, nec nominandam synodum , sed se prostibulum savens adulteris . .uieunque ergo eo ordinante erantis damnati, jussi sunt suam ipsorum proscriptionem praesentare in charis ta haec continente verba e Pater meus nihil sibi habuit , nihil mihi. is dedis r & sic depositi remanserunt in illis gradibus quos habuerantis nodi a Leone ordinati a si qui autem digni judicantur , ut non acri cepta prius consecratione ordinemur, indicto illis eodem decreto , se quod & damnatis a Constancino neophyto . Ergo iterum ordinati sunt qui a Leone consecrati erant, ac proinde nulla habita est sacta ab
illo consecra io. DisTINGUO antecedens o Oroinentur ordinatione non sacramenta.
h p concedo : sacramentali; nego. Nempe eodem tac accipienda sunt sensu quo ipsa Ioannis verba , cum ajebat in supradicto Concilio Comstantinum .in vasor m a Stephano ei e proscriptum, & quos ille ordinasset iterum esse ab eodem consecratos . Id enim de benedictione nuda ,& caeremoniali, ut loquuntur , consecratione interpretanda esse jam
Pridem docuimus . Adde quod haec verba non sint Sigeberti , se 1
124쪽
sACRAMENTI ORDINIS. H ipsi addIta sint , ut liquet ex ejusdem Sigeberti editione per Aubertum Μ iratum iam.
orum Character Ordinationis in depositis re exeommunicatis maneat ab ipsis conferri possit.
IN depositis & excommunicatis character Ordinationis manet, & ab ipsis eonferri potest.
PROBATUR I. ex doctrina generali de charactere. Is enim ejusmodi esse dicitur ut amitti non queat. i . o . PROBATUR a. variis ex historia ecclesiastica depromptis exemplis . Qui enim post depositionem suam restituti sunt, ii nunquam sunt, ut sedes suas recuperarent, iterum consecrati. Athanasius v. g. IV. iaculo in synodo Antiochena damnatus , sine nova ordinatione per Iulium Pontificem α Sardi censem Synodum restitutus est. Idem puta de Paulo Constantinopolitano, Μarcello Anc rano, Asclepa Gazensi & aliis, qui eadem qua Athanasius ratione e clesiis suis redditi sunt . Neque vero Ariani , quantumvis ipsis inse si , conquesti sunt unquam , quod non essent iterum ordinati r de quo Athanasium ipsum , Sulpicium Severum , Socratem , & Sozomenum vide.
Chrysostomus ineunte V. iaculo Theophili Alexandrini factione &tumultuarii concilii judicio expulsus est et paulo post autem reversus non iteratam idcirco consecrationem sulcepit . Cum vero in exilium exim de missus est, ab inimicis incusabatur, non quod novam ordinationem non suscepisset , sed quod a synodo ejectus sine alterius synodi decreto rediisset : quod reserunt Palladius in tata Chriso tomi, Socrates lib. 6. Sozomenus lib. 8. & alii. Cyrillus a Ioanne Antiocheno depositus est , ut & Ioannes a Cyril, Io & synodo Ephesina r cum autem , quae inter ipsos simultates intercedebant, Theodosii junioris & Simeonis Stylitae opera compositae sunt, ambo in sedibus suis , citra ullam de nova ordinatione mentionem , permanserunt : de quo acta synodi Ephesinae , vita Simeonis , & alia
illorum temporum monimenIa. Theodoretus ab Ephesino latrocinio proscriptus , in concilio Chalce donensi, cum Nestorium, cui favere putabatur,apetie damnasset, susceptus est, nec iterum consecratus, ut ex nistoria constat.
125쪽
sACRAMENTI ORDINII. si ρAliix supersedebimus, quae ex antiquitatis ecclesiast;eae scriniis infinita depromi possent, quod ista lassiciant . Cum enim innumerabiles ripiscopos depositos esse legamus, & multos ex iis postea restitutos, eos
quidem reconciliatos suisse deprehendimus , nunquam denuo consecra tos. Aliud est autem reconciliatio, aliud iterata ordinatior quod ac te observat Auxilius pane a. cap. 2I. ubi & longam texit seriem eo rum qui citra ullam ordinationis iterationem restituti sunt . Plurbis mi , inquit , Sacerdotum depositi lavunt , & postmodum reconcilia. se tit reconciliati, inquam, non denuo in idipsum consecratir quoniam se quidem aliud reconciliatio , & aliud consecratio r nam qui recone, si liatur, in gradum pristinum restituitur ; qui autem conlecratur , id ,, quod non liabet accipit. Id ipsum notat Petrus Damiani opuse. 6. qui liber Gratissimus inscribitur : afferens enim exemplum Formosi qui postquam depositus suisset a Ioanne VIII. postmodum a Μarino citra novam ordinationem restitutus fuerat, quod quidem exemplum ad rem nostram non mediocriter iacit. Quod si quisquam objeceriis inquit , ,, post depositionem reconciliatum suisse Formosum, Romanae videlicetis ledis Episcopum , noverit plurimos Sacerdotum reconciliatos quidem is suisse, qui tamen nusquam leguntur in idipsum 'denuo consecrati ris aliud est enim quemlibet per synodalem sententiam in amissi ordi-- nis jura restitui , aliud per consecrationis mysterium , quod iterariis non potest , Spiritus sancti gratiam promereri , praesertim cum in is eo , qui deponitur , quanquam dignitatis utendae perdat extrinsecusis privilegium, manet tamen nihilominus semel adepti ordinis Saer,
PROBATUR 3. ordinis cum Baptismo comparatione . Non magis .is enim per depositionem amittitur Ordinationis character vel hujus characteris imprimendi facultas , quam paptismatis . Atqui dubio procul character Baptismatis & hujus imprimendi facultas in depositis & excommunicatis manet. Ergo.
Oa Iro Ins r. Synodus Toletana IV. an. 633. can. 13. Episcopus ,
is inquit, Presbyter aut Diaconus, si a gradu suo injuste dejectus , in is secunda synodo innocens reperiatur , non potest esse quod suerat , is nisi gradus amitas recipiat coram altario de manu Epileopi ; si Dis piscopus est, orarium , annulum & baculum ; si Presbyter , orariu se & planetam; si Diaconus, orarium & albam; si Subdiaconus , pat se nam & calicem se & reliqui gradus ea in reparationem sui susei-
,. piant, quae, cum ordinarentur, susceperunt. Ergo per depositionem amissi erant Ordinum gradus. DPsTINGUO consequens : amissi erant quoad ossicii exercendi sa- vivitatem; concedo : quoad characterem; nego. Itaque nedum is locus
126쪽
'sententiam nostram labefactet , nihil contra opportunius aut illustrius esse potest, cum ad eam stabiliendam , tum ad solvendos omnes , qui hoc in argumento occurrere possunt, nodos. Hinc enim elucet in o dinum restitutione eadem sere omnia usitata suisse , quae in ipsa ordinatione adhibita erant . Quod enim in his depositis character remansisse censeretur, nec iterarentur eorum ordinationes , multa sunt quae' persuadeant. Primum est ipsa canonis lectio. Luce enim clarius est synodum illam per hanc instrumentorum & sacrorum insignium redhibitionem , noluisse Ordinationes invehere, sed pias illas duntaxat ac consuetaS caeremonias indigitare, quibus Ordinis posthac exercendi libera potestas fieret. Secundum regula illa generalis a synodo Capuana praescripta , & in Hispaniis perinde ac in Galliis & Asrica receptissima, reordinationes scilicet & rebaptitationes fieri non licere. Tertium personarum de quibus hic sermo est, conditio . Esto enim depositione character ordinis funditus extirpetur e nemo saltem con tenderit eum deleri per injustam ac plane nullam depositionem et quod enim nullum est, omni prorsus effectu caret. Atqui hic mentio fit de
clericis qui a gradu suo injuste dejecti sunt, & quorum in secunda synodo innocentia deprehenditur. Ergo illi per iniquam hanc sententiam
characterem haud dubie non amiserant: si autem non amiserant, nec ite rata ordinatione indigebant ut in pristinum officii sui usum restitueremtur e ac proinde hic de reordinatione non agitur. Quartum Fulberti Carnotensis, qui rem extra dubium constituit , ainctoritas. Disola enim a s. quae huic canoni commentarii ad instar esse
potest, de quodam deposito loquens, & modum indicans 'uo restitui posset post actam poenitentiam. Caeterum, inquit, rebaptiZalionesis reordinationes seri canones vetant o propterea depositum non reo
se dinabitis, sed reddetis ei suos gradus per instrumenta , & vestimenis ta, quae ad ipsos gradus pertinent, ita dicendo : Reddo tibi gradu rasi Ustiarii in nomine Patris & Filii & Spiritus sancti , &c. Novissimeri autem benedictione laetificabitis eum , sic dicendo Benedictio Deiis Patris & Filii & Spiritus-sancti descendat super te, ut sis confirmavis tus in Ordine sacerdotali, di offeras placabiles hostias .... Omnipo is tenti Deo, cui est gloria in saecula saeculorum . Amen . Ita Ful-bertus, cujus verbis illustrandae synodo Toletanae nihil aptius esse potest. Ecce enim eadem praescribit, quae a synodo Itatuuntur in Ordbnum restitutione usurpanda e imo plura recenset ac imperat . Attamen ibidem monet hanc non fuisse iteratam ordinationem, neque ea men te ista adhibita esse. Ergo quamvis eadem serme eIset rectitutionis quae Orninationis species, ordinatio tamen non erat. OBIICIEs a. Ebbonis archiepiscopi Remensis Ordinationea omnes a s odo Suessionensi II. refixae sunt, quod eas Ebbo depoti tua pe
127쪽
sACRAMENTI ORDINIS. I 2 t', Quo in negotio, ut dicendis lux affulgeat, observa Primo Ebbonem humili admodum genere natum, cum ingenio & doctrina pollere videretur, Ludovici-pii rogatu ad praedicandum Septentrionalibus populis Evangelium a Paschali II. esse missum circa annum 81o. de quo legi possunt Annales Francorum , epistola synodica concilii Tricassini tom. 8. Cone. pag. 873. C. epistola Caroli malvi Imperatoris ad Nicolaum ibid. pag. 876. E, Μ aeburg. Conc. 9. Op. I Q.
Secundo ipsum, eum in Gallias reversus esset, ejasdem Ludovici opera factum esse postea archiepiscopum Remensem , quemadmodum itam Carolus narrat supra, pag. 877. B. Tertio Ebbonem, cum per infandum scelus ann. 833. in conventu Compendiensi exauctorare ausus esset Ludovicum Imperatorem , ut Lotharium ejus filium, cur perfidus se addixerat, ad imperii fastigium a veheret, & exinde restitutus fuisset Ludovicus, eam ob causam esse depositum in Synodo apud Theodonis-villam an. 833. ad quam historiana
vide conventum Compendiensem an. 833. tom. 7. Conc. pag. I 686. A- gobardum ibid. pag. I 69r. Egin hartum ibid. pax. r69 . conventum San dionysianum anno 834. pag. Iώ93. concilium Μetensa anno 833. passim 169 . schedulam a. Hincmari in concilio Suessionensi III. tom. 8. Cons. pag. 82o. synodum apud Theodoni villam an. 833. tom. 7. Conc. Pagis.
Ioque. epistolam synodicam concilii Tricassint , rom. 8. Conc. pag. 868. epistolam Caroliacalvi ad Nicolaum I. pag. 878. Sigebertum , Reginonem lib. 2. & alios. Quarto ei subrogatum suisse in ecclesia Remensi primo quemdam Fulconem, deinde alium nomine Nothonem. Ita testantur Hincmarus, prae stiles Tricassini, & Carolus-calvus supra. Quinto mortuo circa annum 84o. Ludovicinpio Imperatore , L
tharium in Galliam statim involasse, ipsiusque edicto , cui viginti praesules subscripserunt , Ehbonem in ecclesiam Remensem restitutum sui Die , eantque per annum tenuisse , quo tempore plures Clericos ordinavit , ac praesertim wliadum , qui ecclesiae Bituricensis postmodum episecopus fuit . Restitutionem vero Ebbonis approbasse dicitur Gre orius IV. summus Pontifex . Quidquid sit autem , eam certe omnes s imrapanei praesules Remensis ecclesiae ratam habuerunt . Consule epistolam Gregorii IV. rom. 7. Conc. pag. I 376. edietum Lotharii pag. 377o. apol feticum Ebbonis pag. 377 a. epistolam synodi Trica minae rom. 8. pag. 87 rer 872. nec non & Caroli-calvi ibid. pag. 87ρ. denique libellum cleri Remensis pag. 88 I. B. Sexto cum ad Caroli-calvi adventum fugere coactus fuisset
tharius , Ebbonem pariter fugisse , di ejus depositionem in syn
i o Bituricensi ann. 8 a. esse confirmatam , ut constat ex synodica
concilii Tricassini tom. 8. pag. 873. ia synodi Bituricensis historia rom.
128쪽
Septimo Ηincmarum ann. 8 3. in synodo Bellovacensi opera CDroll-calvi , cui gratissimus erat , in archiepiscopum Rementem ebia electum , quod d icimus ex actis synodi Bellovacensis tomo 7. co ed. pagina r8rr. Hinc maro in schedula , & epistola synodi Tricassinae. Octavo Ebboni jam omni spe dejecto, cum diu Vagatus esset , eo cessum esse tandem a Ludovico Germaniae rege episcopatum Ecclesiae Hildeshei mensis , qui sorte tune vacabat , in quo an lupremum diem objerit , non ita certum est i de eo consule Hincmarum supra & in epistola ad Nicolaum pag. xyi I. Tricassinos Patres pag. 873. CrantZium in Μetropoli lib. I. cap. 27. 3o. ρο 33. & chronicum Saxoniae. Non o Hinemarum an. 8sq. synodum Suessionensem II. haberi secis-- se, ut, quid de clericis ab Ebbone deposito per annum illum, quo sedem suam recuperavit, ordinatis agendum esset , expenderetur I & hujus synodi judicio omnes illos gradibus suis elIe motos et quod a Sergio papa & Nicolao I. confirmatum esse sertur. Vide ipsam synodum
Suessionensem tom. 8. Conc. pag. 8o. Flodoardum lib. 3. lynodum Suese sonensem III. tom. 8. Cono. pag. 8o8. & omnes epistolas ad eam peribnentes ibidem
Decimo cum Clerici illi ad Nicolaum appellassent , ipsos post III.
synodi Suessionensis inquisitionem an. 866. factam , & synodi Tricassinae relationem anno sequenti ad eum missam, a summo hoc pontifice in suos gradus restitui iussos esse , quod Ebboni Ecclesiam Remensem administranti & ad sacrum ministerium vocanti bona fide obtemperasesent ; ut patet ex actis earumdem Suessionensis & Tricassinae synod rum & epistolis Nicolai cum ad episcopos tum ad Uulsadum pag. 3o8. 8so. 86O Quibus positis sic arguitur r Suessionensis synodus II. se loquitur tamne 1. rom. 8. Conci pag. 8α A Claruit praefatum Ebbonem, inquit, ,, episcopale officium illicite repetiisse , quosque gradibus ecclesiasticis A aestimatus fuerit promovisse, damnationi potius obnoxios effecisse. Ergo Chericos istos Ehbo ad ordines reipsa non promoverat, sed pro
movisse tantum videbatur. DISTINGUO antecedens r non promoverat licite, atque adeo gradum
ipsum , dignitatem & legitimum potestatis usum non dederat eonc do a valide ; nego . Quod enim nec Ebis per depositionem suam putaretur amisisse characterem . nec eo carere existimarentur ah ipso ordis nati, plurima sunt quae evincant. Primum est , quod in hac synodo Hincmarus & alii Praesules numquam Ebbonem arguant quod post depositionem iterum ordinatus non fuerit, sed quod non laetit canonice restitutus: id enim unum ubique in ipso reprehendunt. Sic canone ipso I. Hi marus ostendit non pa eos a decessore suo Ebbone postquam canonice depositus suisset . nec vero eanonice restitutus, irrationabiliter ordinatos. Unde actione Σ.
129쪽
sACRAMENTI ORDINIS. I 23. Si injustu , inquit, dejectus est Ebbo & canonice restitutus , &
is post suam eanonicam restitutionem hos fratres studuit ordinare, sineri ulla quaestione debent etiam ministrare . . Ergo ut Ebbo legitime o dinaret, non novam in ipso ordinationem desiderabant, sed canonicam duntaxat restitutionem. Porro si characterem amisisset, nova utique Ordinatione opus habuisset Ergo characterem in ipso superstitem agno
Secundum, quod Ebbo diceretur tantum illicite ordinasse , non autem invalide. Sic Hinc marus supra, Ab Ebbone, inquit, irrationabbis liter ordinatos. Et paulo post synodus, Claruit, inquit, praesa is tum Ebbon episcopale ossicium illicite repetiisse. Actione auis tem a. pag. 87. E. - Μinisterium episcopale, inquit Hincmarus, quo,, suo & Episcoporum judicio fuerat spoliatus , irreverenter usurpare si praesumpsit. Tertium , quod Clerici ab ipso consecrati pro suspensis solummodo
haberentur. Ita enim loquuntur ipsi actione I. pag. 83. A. cum in synodum introducti fuissent r Μisericordiam , inquiunt , petimus m is bis a vestra paternitate impendi de ministratione ordinum ecclesia is sticorum, ad quos a domno Ebbone quondam provecti, a vestra auis tetm auctoritate suspensi sumus. μ Suspensi ergo erant, ac proin re ipsa ordinati r neque uero characterem ordinationis a synodo postulant, sed ordinis liberam administrationem , de qua sola controversia erat , ut ex ipsorum modo verbis & Ηincmari supra , aperte liquet .
Adde Flodoactum in historia hujus Concilii lib. 3. Quartum , quod Ebbo post depositionem illam sine nova Ordinati
ne in Hildeshei mensi urbe episcopalia munia citra ullam reprehensionem objerit. Atqui id fieri non potuisset , nisi characterem habuisset ad id necessarium . Ergo. Quintum, quod qui sic ab Ebbone deposito ordinati fuerant citra novam ordinationem ossicio suo a Nicolao I. consentientibus Gallis praesulibus, rege Carolo , ipsoque adeo Hincmaro , redditi fuerint. Atqui id fieri neutiquam licuisset , si omni charactere vacui fuissent . Ergo
character iis inesse censebatur. Hic autem notandum est cum restituti illi fuerunt , quaesitum non esse an rite depositus esset Ebbo necne, an non aliquando legitime restitutus fuisset ; sed hoc uno motum esse summum Pontificem , quod illi nempe Praesuli suo , qualiscunque fuisset , obtemperassent, ut colli gitur ex epistola Nicolai I. ad Episcopos synodi Suessionensis pag. 844. E. Atqui id manifeste significat omnium animis tunc insedisse , qualis'
cunque suerit depositio, ea non extingui characterem. Hinc idem Pontifex in eadem epistola pag. 83o. E. Uerumtamen, inquit, qualii cun- ,, que suerit, Vel quaecunque pertulerit Ebbo, a se ordinatis, qui nihil se praeter humilitatem & obedientiam exhibuerunt, nullum prorsus inti tulit ossandiculum. Ergo . . .
130쪽
INsTABIs I. Actione a. pag. 87. B. non tantum illi clerici dieum tur ministrare non debuisse , quod ad jus pertinet; γ sed nec potuisse quod spectat ad characterem : Μinistrare , inquit Hinemarus,
is nec debent, nec potuerunt. DIs TINGUO antecedens e nec potuerunt licite ; concedo F valide . nego. Et vero ibidem Ηinemarus confitetur, si canonice restitutus fuisset Ebbo, ipsos ministrare sine dubio debuisse. Atqui restitutio illa characterem non instaurasset, si semel fuisset amissus, sed ad id necessaria. extitisset nova ordinatio. Ergo Sc in Ebbone & in aliis character as
ΙNsTABIs a. Actione 4. pagina 88. D. Postquam 'udices percomis tali essent quid de his . . . . decernendum foret , quos .... Eb is post suam depositionem absque ulla legitima restitutione praesumps is rat ordinare , tunc , inquit synodus , 1 urgens Immo Noviomagensisti episcopus porrexit rotulam , auctoritatem canonicam & apostolicamis continentem, quod qui ab ipso voluerant & visi fuerant ordinari in is gradus ecclesiasticos, ab eodem, quod idem non habuit, eorum ne-- mo accipere potuit et damnationem utique quam habuit, per pravam is manus impositionem eis dedit ; quia qui particeps factus est damna- to, quomodo debeat honorem accipere , ut Innocentius papa di i , si inveniri non potest. Ergo nihil ab Ebbone acceperant, qui ab ipso suerant ordinati. DISTINGUo consequens : nihil acceperant quoad honorem , jus &exercitium potestatis; concedo di quoad characterem ἱ nego. Id constat ex consequentibus Qui particeps , inquit Immo, factus est damnais to , quomodo debeat honorem accipere inveniri non potest. IssTA ais a. Dicuntur illi visi duntaxat ordinari. Ergo specie tenus tantum ordinati fuerant. DisTINGUO antecedens e visi fuerant tantum ordinari quoad gradus; concedo ἐν quoad characterem, nego.
INsTABis q. Actione I. pag. 88. E. μ Decretum est , inquit, a sa- ,, eratissima synodo , ut quidquid in ordinationibus ecclesiasticis idem se Ebbo post damnationem suam egerat , secundum traditionem apost A licae sedis , ut in gestis Pontificum legitur , praeter sacrum Baptismais . . . . irritum & Vacuum habeatur. Ergo ordinationes Ebbonis i is ritae omnino a synodo judicatae sunt. DisTINGUo antecedens o irritum habeatur quoad effectum, jura ac privilegia; concedo : quoad characterem; nego . Itaque qui ab Eb oe baptizati fuerant , urgente necessitate , qualiscunque tandem Ebbo esset , ii gratiam a Deo consecuti suerant et imo qui extra necessitatis sum Baptisma ab ipso susceperant , ii postquam Ecclesiae fuissent reconciliati . omnibus juribus , honoribus ac privilegiis gaudebant quae Baptismatis sacramento annexa sunt : qualis est communio Sanctorum, perceptia Sacrametatorum, & alia id genus quae christiani nominis na aci