장음표시 사용
281쪽
NECESSITATE. 27 'is imponit Episcopus, imponit & presbyter: baptizat Episcopus, idem' se facit & presbyter e sacrificii administratione fungitur Episcopus, itiis dem & presbyter : Episcopus in throno sedet, sedet & presbyter . Hinc Augustinus de h eresibus , cap. 33. Aeriani, inquit, ab Aerio is quodam sunt, qui cum esset presbyter , doluisse fertur quod Episco-
is pus non potuit ordinagi, & in Arianorum haeresim lapsus , propria quoque dogmata addidisse dicens ,. . . .. presbyterum ab Epistopo nul is la differentia debere discerni .. Waldenses idem sensisse perhibentur a plerisque recentioribus, v. g. Alphonso de Castro lib. adυersus haereses, verbo E piscopus; Alberto Pighio lib. 2. hierarcbiae ecclesiasticae; Gabriele Prateolo m elencho haereseonnam. 24. Alichaele de Μedina lib. I. de bicrorum hominum continentia , cap. 3. Petavio de ecclesiastica hierarchia, & aliis. Uerum id ipsis non tribuitur , quod sciam ab antiquis, Bernardo de Calido sonte; Alano- magno, & reliquis. Eo tamen aliquatenus accedit quod memorat Guido Carmelita de iis loquens num. l . Di is cunt, inquit, tres Ordines tantum in Ecclesia esse. , videlicet diaconatum, presbyteratum, & Episcopatum , quos asserunt ab ipsis dependere, non autem a Deo neque a Romana Ecclesia.
Ioannes Wiclesus hoc in capite apertius erravit : istud enim Wicles pronunciatum refert Willelmus widefordus . Tempore Pauli, in- ,, quiebat ,. sussiciebant Ecclesiae duo ordines clericorum , sacerdos viis delicet & diaconus, quia certum videtur quod superbia caesarea aliosae, gradus adinvenit . . Idem ei ascribit Thomas Waldensis tom. I. δε- in malis fidei, lib. a. art. 3. Op: 6o. & tom. a. de sacramentis,i cap. III.
asserens Hiclesum in hoc lutum despersitione incidisse , cum videlicet episcopatum Wigornierrem, quem sperabat, non fuisset assecutus. Ita veteres. illi haeretici, non divinum modo jus,.sed etiam ecclesiasticum impugnantes. Non solum enim Episcopos a Christo presbyteris. esse prie positos , sed etiam a quoquam deinceps praeponi debuisse inficiabatur. Iam ad recentiores VeniamuS. .
Calvinus hanc distinctionem jure hum no inductam putat. Libro enim' insitutionis, cap. q. sect. a. Quibus docendi munus, inquit, injun-D ctum erat, eos omnes nominabant presbteros . Illi ex lito numero
in singulis civitatibus unum eligebant, cui specialiter dabant titulumis Episcopi, ne ex aequalitate , ut fieri solet , dissidia nascerentur .. N is que tamen sic honore & dignitate superior erat Episcopus, ut domiis nium in collegas haberet : sed quas habet partes consul in senatu
ut reserat de negotiis,i consulendo, monendo, hortando aliis praeeat, D. auctoritate sua totam actionem regat, & quod decretum communi, , consilio' fuerit , exequatur ; id munerist sustinebat Episcopus in presse byterorum coetu . Atque id. ipsum pro temporum necessitate fulisse humano consensu inductum, fatentur ipsi vetereS. . '- o autem tempore id. incceperit, ibi; praecise non notat : innuit ta-
282쪽
, 6 DE EPISCOPOR men illud in ipss religionis christianae incunabulis coni isse. At ipsius
discipuli hocce discrimen non ita antiquum putant. Ssmasius enim in disertatione de hoc argumento, pag. 233. illud o tum putat circa nitium aut medium secundi saeculi. Blon tellus in Apologiae Meroumi prefatione , p. 7. σ 8. post annum
Ludovicus autem Capellus in thesibus, post annum II o. a Christi resurrectione , hoc est circa annum ab ipsius ortu I 83. de quo Pears nius in praesarisv
μAn semper Episcopi Derint a presbyteris dis inciι iisque superιores. FPrs pos semper ita Ecclesia extitisse ex Scripturis manifestum ess , Quaestio vero est, an qui in iis nominantur Episcopi, peculiarem ordinem constituerent a presby erali cisti lictum, eoq.ue non dignitatu modo, sed etiam potestate superiorem.
ASSERTIO In Ecclesia sempex extiterunt Episcopi α prex teris distincti iisque
Tandi momenti haec controversia est, nullum' ut Omitti debeat argin- Menti genus quo assertio nostra firmari possit. Itaque sic Probatio prima ea Scristiuris. PROBATUR T. ex scripturis, x vi idem multifariam . Primo enim ex veteri instrumento constat triplicem. suisse Dei iri nistrorum gradum, se in primo collocatum. suisse summum Sacerdotem in secundo' vulgares sacerdotes ire te reici tandem levitarum multitudi' nem . Eximia autem prae caeteris omnibus auctoritat: eminebat summus Sacerdoa , qui idcirco omnium sacerdotum princeps , χιερεὼς , in appellabatur, quod etiam Μagdeburgentes confidentur cenaurιa L. IV. I. cap. 7. In ecclesia populi Iudaici, itiquiunt ,. unus tantum erat legeis divina summus Sacerdos quem omnes agnoscere cogeb3ntur eique is parere. Calvinus assentitur M. 4, insistitio sis cap. 6. feci. α - 1lis lic, inquit , unum antistitem praesecit quem omnes respicerent , quo, melius in unitate continerentur L M Et veno iiu iaculenter patec ex. cvia litigod OU8 e
283쪽
i, eap. I7. Deuteronomii aliisque pluribus locis . Atqui unaquaeque Eeclesia christiana ad hane formam expressa est ; quod & eruditi passim
observant & jam olim veteres notarunt. Sic Hieronymus in epis . ad Evagrium 8 . rom. 2. pag. 642. Ut sciamus, inquit , traditiones apo-- stolicas sumptas de veteri testamento, suod Aaron, & filii ejus , at- is que lavitae in templo fuerunt, hoc sibi episcopi & presbyteri & dia-- coni vindicerat in Ecclesia. Ita etiam concilium Hispalense II. can. 7. quibus addi potest auctor epistoω 3. de eborepiscopis Damaso ascriptae, & 88. de eodem argumento Leoni attributae. Ergo. Secundo Evangelistae nos docent a Christo duos novae legis ministrorum ordines suisse electos : ac primum quidem duodecim Apostolorum e alterum vero septuaginta aut septuagintaduo discipulorum . Atqui Apostoli discipulis antecellebant , cum disnitate , cum potestate dApostolis autem successerunt Episcopi & discipulis presbyteri. Emo
hac quoque parte Scripturae astruunt Episcoporum a presbyteris distin-εtionem de supra hos illorum excellentiam. Duae sunt minoris propositionis partes sigillatim probandae e prima , quod Apostoli supra discipulos eminerent : secunda , quia Apostolorum successores sint Episcopi , discipulorum autem presbyteri. Prima porro pars nullo negotio cum ex Scripturis tum ex Patribus
Ex Scripturis quidem. Quamvis enim Evangelii praedicandi & edendorum miraculorum potestas utrisque a Christo ante resurrectionem facta esse videatur , magnum tamen etiam tunc , & multo majus postea , inter eos discrimen extitisse ipsa Scripturarum lectione patet . l. enim Apostoli ante discipulos vocati ac designati sunt Lucae 6. II. o Io. I. a. Apostolos secum habebat semper Christus ac privatim imstituebat , non ita reliquos o 3. cum ab ipso designatur Matth. I p. 28. quinam orbis suturi sunt judices , soli Apostoli appellantur o Sedebitis O vos , inquit , super sedes duodecim , iudicantes duodecim tribus Israel. 4. Solis Apostolis dicit Christus Μarci ro. a 3. Euntes in mundum uni
versum praedicate evangelium omni creaturae m. & Ioann. ΣΟ. 2I. Sicut
mist me Pater , o ego mitto υos . . . . Accipite spir/rum sanctum, σα quibus Verbis , ut theologi loquuntur , plenitudo potestaIis exprimitur . I. Qui ex discipulorum numero erat Mathias AEI. I.. non sine Blemni quadam caeremonia ac electione ad apostolicam dignitatem, utpote distinctam ac majorem, evectus est. Ergo. Deinde vero ex Patribus id adhue liquidius patet. Gregorius enim Nyssenus de vita Mosis tom. I. pag. a13. ad illud respiciens Exodi I s. 27. Venerunt autem in Elim sua Israel, tibi duod cim erant sentes aquarum o septuaginta palmae οῦ Fontes quidem duo
is decim, inquit. sunt ipsi Apostoli , . . . . septuaginta vero palmae postis duodecim Apostolos ordinati, discipuli sunt. Ambrosius, seu quisquis est alius sermonis χο in ipsius appendice Au-
284쪽
ctor eodem spectans , Apostoli ergo ., inquit , sunt senses qui co- ,, tius terrae iaciem doctrinae suae flumine rigaverunt , & satigatis gera- . ,, tium populis potum divini mysterii propinaverunt : septuaginta a tatem palmas juxta sontes apostolicos generatas , septuaginta illos dis-- cipulos dixerim, qui secunda ab Apostolis gradu propter salutem ho-
is minum a Domino diriguntur. Hieronymus vis. ad Fabiolam de quadraginta duabus mansionibus ad sextum eundem expendens Exodi locum, Nec dubium, inquit, quin ,, de duodecim Apostolis sermo sit, de quorum sontibus derivatae aquae is totius mundi siccitatem rigant . Iuxta dias aquas septuaginta crevino runt palmae , quos & ipsos Iecundi ordinis intelligimus praeceptores . ,, Luca evangelista testame , duodecim fuisse Apostolos, di septuaginta ,, discipulos minoris gradus, . . . de quibus & Paulus refert quod apse paruerit primum undecim, deinde Apostolis omnibus, alios volens in- is telligi primos, & alios secundos Christi discipulos Theophylactus in caput in. Lucae Invenimus , inquit , duodezimis sontes , praecipuos illos duodecim Apostolos dico , qui omne do- ,, ctrinae dulcissimi sontes sunt i invenimus item.& septuaginta palmas , septuaginta discipulos ., qui sontes quidem non dicuntur , o palmae tamen lant, veluti qui ab Apostolis educandi , & docendi
,, erant. Nam quamvis Christus illos elegerit, fuerunt .tamen inferiores,, illis duodecim, & discipuli illorum postea & comites.
Adjunge Chrysostomum hom. 38. in I. Cor. Isidorum Hispalensem in caput G. Exodi , Paschasium Ratbertum in cap. ao. Matib. & alios qui his similia scribunt. Ex his autem jam compertum est septuaginta illos discipulos communi quidem minime nomine vocatos esse Aposolos, & in eorum subsidium allectos ; nihilominus tamen fuisse his , ut dignitate , sic de auctoritate inseriores . Dicuntur enim post primos Apostolos non tantum vocati, sed etiam constituti & ordinatir dicuntur fuisse in secundo ab Apostolis gradu, secundi ordinis praeceptores , minoris graduS praepositi; conceptis denique verbis suisse asseruntur Apostolis inferiores, eorumque discipuli . Ergo indubitata nunc esse debet prima pars minoris
propositionis, quae septuaginta discipulos inseriores Apostolis extitisse decernit.
Secunda Vero pars quae assirmat Apostolis successisse Episcopos , discipulis autem presbyteros , non minus aperta est , juxta eosdem , &alios Patres . Sic Hieronymus supra , Iuxta has aquas, inquit , is septuaginta creVerunt palmae , quos & ipsos secundi ordinis intelibis gimus praeceptores . Beda pariter Lib. 3. io Lucam, cap. 42. Si- is cut , inquit , duodecim Apostolos formam Episcoporum exhibere,, simul & praemonstrare nemo est qui dubitet ; sic & hos septuaginta se duos figuram presbyterorum , id est secundi ordinis sacerdotum , ,, gessisse sciendum est , tametsi primis Ecclesiae temporibus , ut apo-Digit eo by le
285쪽
SUPERIORITATE. 27ς stoli ea Scriptura testis est , utrique presb reri , utrique vocabantur Episcopi . Adde epistolas, Damasio , Leoni & Joanni assictas de Chorepiscopis. Tertio Actuum Apostolorum historia non levia ejusdem doctrina vestigia nobis suppeditat et illic enim frequentissima fit Apostolarum& presbyterorum , seu seniorum , mentio nec utrique modo se cernuntur , sed etiam in presbyteros Apostoli auctoritatem habuisse si gnificantur : V. g. Actorum 14. 22: Paulus & Barnabas constituisse se, runtur in Lycaonia per singulas ecclesias presbyteros : quod quidem non de primi , sed de secundi ordinis antistitibus intelligendum vide tur quamvis utrique hoc nomen sit commune quia videlicet Ecel si ae mos nunquam fuit , ut per omnes ecclesias Episcopi constituere tur sed contra ut uni eidemque Episcopo plures ecclesiae attribuerentur . Actorum II. ac idem Paulus & Barnabas ascendisse memorantur ad Apostolos & presbyteros in Ierusalem super quaestione de lege Μο- sis . Ibissi M. 23; cum habitum suisset concilium in quo soli Apostoli sententiam tuliste' perhibentur , epistola in hunc modum inscripta legitur: Aposoli o seniores fratres his qui sunt' Antiachiae m. Ibid. vers.4 . Perambulabat autem Paulus briam ct Ciliciam, confirmans accusas, praecipienscusodire praecepta Apostolorum re seniorum. Illic enim ubique presebyteri secundoe post Apostolos gradu collocantur . Actorum 2I..in Ecclesia Hierosolymitana Iacobus & seniores commemorantur, sed hi quidem promiscue ac turmatim ,. ille Vero seorsim tanquam omnium caput ac princeps. Ergo presbyteri non modo ab Apostolis. distinguebantur , . sed etiam ipsis erant inferiores ..Atqui Apostolis Episcopi 'successerunt, ut constans est omnium Patrum doctrina , de qua inter alios consule Cyprianum episeola 43. ad Cornelium , ct 69. ad Pupianum ἱ Firmilianum epi' ad Cisrianum 73. Synodum Neocaesariensem can. 13. Hieronymum eps.ad Marcellam de erroribus Montani ,- re in psalmum 44. Gregorium sermone de anathemate Augustinum in psalmum 44. Gresorium bovi. a 6 in Evangelia ; Isidorum Hispalensem lib. a. de divinis ossetis; Damascenum de imaginibus , oratione a. Urbanum II. das. 63.
Quarto Epistolae Pauli suffragantur. Epistola enim I. ad Tim. cap. 3 r m Adversus presbterum , inquit Apostolus , accusationem noli recipere, nis sub duobus. aut tribus tessibus . Quibus profecto verbis manifestum est Episcopos presbyterorum judices extitisse, atque adeo ipsis superi res ..Hinc Epiphanius bHin 73. num. s. ad finem Quod autem , inquit, non idem esse possit cum Episcopo presbyter, divinus Apostoli, sermo declarat , quo quisnam Episcopus , quisve presbyter intelligistur'. Nam ad Timotheum episcopum scribens , . ita loquitur : Presb-terum ne obiurges , sed hortare melut patrem . Quid autem attinebatis Episcopo vetare , ut ne presbyterum objurgaret , nisi majorem.ipso is potestatem haberet Quare deinceps admonet, A ersus presbrerum
286쪽
,, cito accusatisnen ne σῶκ1seris, vis duobus tribuoe tesAus . Non ali se cui ex presbyteris praecepit ut accusationem contra Episcopum non se admitteret, aut ut Episcopum non objurgaret. μ Epistola autem ad Titum cap. I. s. Hujus rei gratia, inquit, reliqui te Cretae, ut ea qua desunt corrigas , o construas per civitates κατα πολιν resisteros , β ι γ ego disposui tibi. Ibi enim Titus ut omnium summus moderator exhibetur. Quinto in Apocalypsi septem ecclesiae Asiae numerantur e his autem singulares Episcopi praeerant . Sic cap. 1. 1. Angelo , inquit , Epissecclesiae scribe : cap. 3. r. Angeis eccissae Sardis scribe , dic. atque illis Ioannes nomine Christi praecipit ut omnia quae necessaria sunt , comstituant & emendent . Ergo cum suprema potestate ecclesiae unicuique praesecti erant
Probatio II. ex Uu non isterrupto omnium ecclesiarina ab ipsa osolorum aetate ac deinceps iam delius praefationis pag. 6. existimat sub ApostoIis , & postea ad annum usque Christi I 36. in singulis ecclesiis , ubi fidelium numerus pastorum collegium postulabat , plures extitisse simul praepositos parisac ejusdem inter se dignitatis & potestatis, sub promiscuo Episcoporum
aut Presbterorum nomine , quorum communi consilio , & aiatalitate omnia administrarentur r ita tamen , ut qui prior esset ordinatus , is primo Ioeo sederet , eoque vita suns o secundus , hoc morino tertius, ac deinceps , idque citra novam ordinarionem . Circa medium autem fecundum saeculum viam aliam excogitatam esse & cum animadversum esset non semel , qui antiquiores forent , eos non continuo eme
omnium dignissimos, antiquitati ordinationis, qua sola hactenus primas dederat, electionis libertatem esse substitutam; ita ut exinde non qui anti quior forte reperiebatur , sed qui tanquam omnibus dignior eligebatur, is ecclesiae praeesset ἀAt contra pugnant Omnia temporum illorum monimenta , ex qui hus luce clarius patet singulares in unaquaque ecclesiae Episcopos exibtisse a presbyteris distinctos iitque superiores , ab Apostolis, pro la' pientia sua constitutos , aut suffragiis Itheris ab ecclesiis electos, nulla aetatis auu temporis ordinationis , sed solius virtuti ae doctriciae habita ration . Et vero Christus iuturῖ temporis normam praestitueraT Q Apost Iisque , dc ecclesiis exemplum dederat . Petrum enim principem Apostolorum creavit , licet , ut Evangelia indicant , post Andream eblat vocatus , & , ut afferunt nonnulli Patres, eo in pet natu minor
Eandem rationem keuti sunt Apostoli. Cum enim, de sufficiendo in lacum Iudae proditoris Apostolo actum est , id non antiquitati. ,. sed
287쪽
etectIoni ad Domino permissium est . Ita Paulus εTimotheum, eum a huc adolescens esset , episcopum constituit .' Nemo, inquit epist. I. cap. a. adolescentram tuam comemnat . Et inde est proeul dubio quod . quemadmodum notat Sanctus Chrysostomus supra , de aetate , & antiquitate nullam unquam legem Apostolus tutorii ad Episcopos perib
Apostolorum vestigia consectatae sunt ecclesiae . Sic enim S. Ignatius epira ad Magne nos , eos monet ut Episcopi sui juventutem nota
Atque adeo ruit prima illa Nondelli de antiquitate , & aetate ob
Quod autem singulis Getesiis singulares Episcopi praeessent ab Apostolis Spiritus sancti instinctu , aut ab ecclesiis libera electione constituti , multa sunt quae demonstrent. Primo en1m sic Paulus Timotheum florenti adhue aetate Ephesinae eoclesiae, in qua plures erant presbyteri, episcopum secit , & presbyteros ipsos ei subjecit. Sic Titum Cretae & Dionysium Athenis praeposuit . Hinc Eusebius lib. 3. bH. uot vero, inquit, & quinam imitatoresis Veri horum Apostolorum, eorumdem judicio digni judicati sunt, quiis fundatas ab ipsis ecclasias .... gubernarent, nequaquam facile est disis cere .... Areopagitam illum nomine Dionysium . . . . . . Atheniensis is urbis primum episcopum suisse tradit alter quidam Dionysius Cori is thiorum episcopus, pntiquissimus scriptor Timotheus Ephesinaeis ecclesiae episcopatum primus accepisse dicitur .... Titus insulae Cre-- tae ecclesiarum episcopus suisse memoratur. M Ita ille : cujus in ver-
bis notandum est 3. hos omnes dici non sorte, sed Apostolorum j dicio; nec ordinationi; antiquitate , sed quia digni visi sunt , episcopos factos : a. unicuique ecclesiae unum duntaxat episcopum assignari r denique eos non peculiaris modo ecclesue, sed etiam omnium in eadem
provincia aliarum, in quibus haud dubie presbyteri erant, praesules appellari . Secundo Ioannes in Apocalypsi , ut notavimus , unicum in singulis
ecclesiis principem compellat. In hos autem singulares ecclesiarum praepositos, rerum omnium pondus incubuisse, ex eo non obscure potest colligi, quod eos solos Apostolus arguat, & hortetur ut creditarum . bi Oviam curam gerant diligentius , in omni opere bono eas confirment & avertant a malo, quaecunque demum offensiom esse possint , ea auctoritate ac vigilantia sua extirpent. Tertio si veterum ecclesiarum origines evolvamus, res adhue mani-sestior evadet. Ut enim ab Hierosolymbearia exordium ducamus ,. quae omnium ve taestissima est, & Iacobum habuit primum episcopum, qua ratione ipsi successor sit datas reserens Eiaebius lib. a. cap. 13. Post martyrium
288쪽
is Jacobi, inquit, . . fama est Apostolos caeterosque Domini diseipis si los , qui adhuc superstites agebant, ex variis locis in . unum corix is nisse , & una cum his, . qui Dominum secundum i carΠem propinqui-- late generis contingebant plerique enim eorum adhuc in vivis suis pererant in commune conluluisse, quis in Iacobi locum succedereo mereretur. Omnes itaque uno consensu Simeonem filium Cleophaeis illius, cujus in Evangelio fit maeuio, epticopali sede dignum judi-- caverunt. Haec ille et quibus nihil disertius esse potest ad revincendam Blondelli temeritatem si enim antiquitatis ordinatio, dabat primae eathedrae dignitatem , quorsum. ex variis. Iocim tanto cum labore illi convenissent ad deliberandum quorsum commune illud consilium ' cur is quaeritur qui prae caeteris, Iacobo succedere mereatur cur suffragiis res illa permittitur An locus. deliberationi &. suffragiis est, potuit, ubi res ipsa suisset praerogativa temporis definita Iam si ad Antiochenam veniamus, idem Eusebius ibid. cap. χχ. si Apud Antiochiam, inquit, defuncto Evodio ,.qui primum eius lociis constituitis erat episcopus, secundus. tum maxime. florebat Ignatius. Ac proinde hanc quoque ecclesiam singulares episcopi regebant, & quidem aliorum judicio α electione, . nec sine nova ordinatione . Chrysostomus enim orat. 42. Sc Theodoretus Hal. D asserunt Ignatium in e piscopum ab Apostolis esse desgnatum , & ab ipsis insuper manuum
De Romana ecclesia ejusque singularibus episcopis Lino, Cleto & Qemente non absimilia tradit. lib. 3. cap. z. I 3. σἔ . . Sic & de Alexandrina & episcopis posti Μarcum, . Anniano, AVilio, Cerdone ibid. cap. I ct 2 r. Hos potro, singulos & alios ejusdem aetatis episcopos non esse citra novam ac peculiarem ordinationem creatos constat insuper ex lib. I. consit. cap. 46. 'De episcopis inquit earum is auctor, Apostolorum nomine ui a nobis.in . vita. nostra ordinatiis sunt, indicamus vobis quod hi sunt, Hierosolymorum . . . Simeonis Cleophae filius, . . . . Antiochiae. vero Evodius quidem a me Petro , is Ignatius autem a Paulo . . aQ. urbis Alfixandrinorum Annianus I. ais Marco evangelista. ordinatus est, secundus vero Avilius a Luca, &,, ipso Evangelista .... Romanorum ecclesiae primus quidem Linus .... ,, secundus autem a me Petro, posti mortem Lini. ordinatus fuit. Gleis mens, &C. His concinunt alii Clemens , Alexandrinus apud Eusebiurm lib. 3 cap. 23. Cum ex insula Pathmo, . inquit, Ephesum rediisset Ioannes, is ad finitimas quoque provincias rogatus se contulit, partim ut episeri copos constitueret, partim ut ecclesias integrasi formaret , partim utri homines sibi a Spiritu indicatos in clerum seponeret . HieronymuSνn Catalogo , de Ioanne Apostolo: Novissimus omnium, inquit, scrip
289쪽
is ordinatus, totius Asiae princeps fuit.' Synodus Chalcedonensis auιο- ne et r. M A sancto Timotheo, inquit , usque nunc viginti septem episcopi facti : omnes in Epheso sunt ordinati . Quae quidem duculentissima sunt. I. enim singulares episcopi recensentur 1. dicuntur . in episcopos ordinati : 3. nullum est ibi fictitii antiquiorum juris vestigium : 4. principes nomi uantur. Ad istas autem veterum ecclesiarum origines & singulorum episcoporum successionem provocabant antiqui fidei nostrae vindices, eoque haereticos, novitatis auctores, falsi convincebant. Ita Irenaeus Apostolorum aevo proximus lib. 3. cap. 3. Traditionem, inquit, Apostolorum in t is Io mundo manifestatam , in omni ecclesia adest respicere omnibus,, qui vera velint audire a & habemus annumerare eos , qui ab Apo-
si stolis instituti sunt episcopi in ecclesis, & successores eorum usqueri ad nos, qui nihil tale docuerunt neque cognoverunt , quale ab his se deliratur. Etenim si recondita mysteria scillent Apostoli , quae seor-
.,, sim & latenter ab reliquis persectos docebant, his vel maxime tra- ,, derent ea quibus etiam ipsas ecclesias committebant . Ita quoque Tertullianus aes praescriptione, cap. 22. Edant ergo haeretici inquit, origines ecclesiarum suarum: evolvant ordinem episcoporum suorum, is ita per successiones ab initio decurrentem , ut primus ille episcopus,, aliquem ex Apostolis vel apostolicis viris, qui tamen cum Apostolisis perseveraverint, habuerit auctorem & antecessorem . Hoc enim m is do ecclesiae apostolicae census suos deserunt .' sicut Smyrnaeorum ecis clesia Polycarpum a Ioanne conlocatum refert ; sicut Romanorumis Clementem a Petro ordinatum edit. Proinde utique & caeterae erais hibent quos ab Apostolis in episcopatum constitutos apostolici semi-M nis traduces habeant. Ex quibus nemo est qui consequi non in- is telligat I. veterum illarum ecclesiarum etiam sub Apostolis ipsis singulares episcopos extitisse r 2. eos non sortuita ordinationis antiquitate, sed peculiari judicio ad episcopatum esse evectos : 3. non sine
nova ordinatione : ita ut ipsis ecclesiae committerentur e quae tot,
dem sunt nostrae doctrinae capita a Blandelli commentis sane alieni
His postis jam piget caetera persequii : si enim vostolorum aetate, primoque saeculo , aut ineunte secundo, ea ecclesiasticae disciplinae forma obtinuit, nulla de consecutis temporibus iuperesse potest dissicuItas; praesertim cum de his haeretici nullam litem moveant. Potest tamen ex ea, quae apud illos in consesso est, sequentium temporum consuetudine non leve prioris etiam moris argumentum elici .
Quis enim sibi persuadeat eos qui Apostolis successerunt , ecclesiae sormam ab ipsis di Christo traditam immutare & pervertere voluisse An enim pietas ae religio id permisissent non repugnassent omnes presbyteri An historiae tam memorabilem eventum fluissenti De- .
290쪽
nique si immutata forma est, quia illud sapientia ae ratio postulabat . eur Christus verbum Patris & sapientia Dei illud idem a principio non instituerit ρProbatio III. ex testimoniis veterum Ecclesiae doctorum. Ut singula breviter saecula percurramus, proserentur a nobis
Qualis quantusque vir fuerit Clemens Romanus Apostolorum discipulus, & ab ipsis, ut multi quidem amrmant, ecclesiae Romanae ordinatus episcopus , ὸiscere est ex antiquis. Ille porro ad Corinthios & fratres qui in Achaja erant scripsit epistolam a veteribus summopere laudatam , cum ibi seditio adversus ecclesiae praepositos orta esset. In ea porro episcopos a presbyteris distinguit , & ecclesias christianas ad exemplum judaicae summo quodam Pontifice sacerdotibus seu presbyteris, & diaconis seu levitis , ad haec& laicis , ita constare signiἡcat , ut quisque in ordine suo manere debeat. Itaque num. I. eam praedicans concordiam quae olim apud ipsos fuerat, In Dei legitimis, inquit, ambulabatis 1 ubditi Praepositis vestris, is & honorem debitum presbyteris vestris tribuentes. Num. 2 r. M Praepositos nostros, inquit, revereamur , presbyteros no stros honoremus.
Num. o. Cuncta ordine debemus sacere, quae nos Dominus jussitis peragere. Statutis temporibus Ohlationes & ossicia perfici, neque te- is mere vel inordinate fieri praecepit , sed praefinitis temporibus & ho- , , ris. Ubi etiam & a quibus celebrari vult ipse excelsissima sua vo- , , luntate definivit Summo quippe Sacerdoti sua munia tributa is sunt, & sacςrdotibus locus proprius assignatus est, & levitis sua mi-- nisteria incumbunt i homo laicus praeceptis laicis constringitur . U- is nusquisque vestrum in suo ordine gratias Deo agat : non ubique , si fratres , offeruntur sacrificia , . . . . sed Hierosolymis tantum , . . . se a summo sacerdote & praedictis ministris Qui ergo praeter , se id quod voluntati ejus consentaneum est , faciunt aliquid , morte
Ibi, ut patet, Praepositorum nomine episcopos intelligit , eosque a presbyteris segregat, & cum judaica ecclesia ex quatuor ordinibus coatisceret, id ecclesiis christianis aptans Corinthios hortatur ut unusquisque in suo ordine maneat. Quadruplex ergo pariter erat in ecclesiis christianis ordo, ac primus quidem summorum Sacerdotum, Z. PreSbΥ-