장음표시 사용
151쪽
PATRUM. Π Chyrosostomi esse praefacta negat,vel certe a Nauarianis nescio qu ba , vel olim, vel nuper, insertis suis, contra consessionis vocalis necessitatem , senter tiis , corrupta atque interpolata ess contendit. itaq te huic quidem viro, & aliis , si quos habet consentientcs, nulla crit religio, quaecunque apud Chrysestomum huius generis occurrunt, ea Omnia limul semelquei ex libris de ex homi vim memoria euadere ac delere.
Eandem stropham Bellarininus adhibet ad eluden- Uili. dam & Ignat ij, & Canonum Apostolico tum de Sabbatia ieiunio immunitate legem; Posset seri inquii J mi tam ci .e. is in canone Apostolico, qua in epistola Ignalii solum prohibere-rur ieiunium rici Dominicae Myosea a Graecis poser orabus insertum siuerit nomen Sabbati ; quod sic ab omni ucri specie abhorret,ut etiam ab ipso Binio.' refellatur. Sed
nusquam dc sperata hac exceptione vel frequentius, vel 'NO in eam inverecundius utuntur, quam in quaestione de suo Honorio; in qua eos x rit magna vis veterum monumen.
totum Romanum illum praesulem haerescos summo consensitarilamnatium P. imo exstant duae H in orij ipsius epistolae Monothcletarum venenis conperis. Tum Urset sextae Synodi diserium & quidem non uno in loco repetitiam anathema; tum & Leonis P.R. IL&Bedae,&ιεναε βaliorum, quos memorare longum est , testimonii ina; in tota Ecclesiae Chii astianae historia vix quicquam occurrat certius,clarius, constantius traditum. Quid hic Latini nostri ; Bellar minus de more suum illud us irrat fortisse ab h. reticis consolas Conritio generati instri.6 Ho
nori e 'las ' ; Synodum Pigbiust quidem simpliciter '
repudiauerat,ta ter exsecrandum Concilium non cupauerat; B llarminus vero affirmat Honorii nomen inIer eos , qM
damnantur a VI. Sruodo sine dubio insinum esse ab aemulis Romanae Ealesiae,sim iter quicquid aliud ibi dicisur contra Honori Saronius '' pro innara temeritate, ingenti 'e' que lauitate ctiam ultra progc Os siua nobis figmenta, barar ad a. veluti totidem historias venditat, & acta Synodi f. is QP 3. ' ΤΙ.
152쪽
Τheodoro CPq. Praesule vitiata Honorii nomine pros uo ubique substituto reseri; rei gestae tempus , locum causas , occasiones, ac si prς sens adfuisset, primus post A. D. 68I. quo habita est Synodus , nullo sequentium temporum auctore , i pie saeculo i6'. natus confidentissime narrat; quod ei solenne est , ut suas coniecturas , suas suspiciones, sua denique vel vota, vel Qinnia in An - hi. esse. .a nates diligentillime reserat. Binius Baronii dictata. bo-e . ,hiu. O.'na fido de more ructat . Iam Leonis i l. epistolam Beu4 μ - , larminus d quidem ab haereticis corruptam, Baronius' non, ii. corruptam, sed plane fictam fuisse , eorumque meram esse imputaram contendi L Bed. im postre ino Bellarminusi nil dubitat eadem secum de Honorio lensisse ; sed in eius libro sciolum aliquem nomen Honorii addiscise sibi
ipse videtur merito vaticinari. Non exagito istorum vanitatem,atque Inverecundiam; qui tabulas publicas,Giς corum pariter ac Latinorum communes, a nouem Leculis minino quod constat in consensu inter se hactenus conspirantes, falsi insimulare nullo de veteribus auctore, nullo teste, nulla si unum Papς studium demus ratione audent; quod M Ioannes Ralnoldus S noster olim .se & nuper ex ipsis adversariis Franciscus Combesis h justa, s i. ac erudita disputatione fiase demonstrarunt. Mihi nunc I ii.ι. μὴ. ad pr sens institutum satis est , quod veterum libros .dii. Paras, ipsi qui nos eo prouocant , mendosissimos esse profi-
Huc quoque pertinet quod Baronius in Giςcis eius, .. 'RV epistolae, quae Ignatij nomine circumfertur , codigibus additum de infultum , vel , Nouatoribus ut vocat vela recentioribus Graecis, Pauli inter Apostolos conjugatos nomen, eontendit, nulla ratione, mero causis studio cum ne unus quidem exiet sincerus eius epistolae codex , in quo non legatur Pauli nomen. Quod enim incredibile putat, ut id ab Ignacio, praeter euidentillimam veritatis lucem, scrIptum fuerit, fiustra eth; qudd verus, scilicet, eius epistolae auctor sit,non Irinatius,ut ipse falso arbi-
153쪽
arbitratur ac semit, sed aliquis de Graecorum gente impostor, cui mirandum non est eiusmodi erratum excidiss7 maxime cum apud non neminem ex vetustissimis Patribus aliquid huiusimodi legisset. Sed haec temeritas Batonio familiaris cst, ut , in rebus etiam non magni momenii, quae sibi in Patrum libris displicent, illa V.t s. i. audacter affirmet esse aliena manu eorum verbis assuta, ut cum ad Epiphanium ea ab aliquo fuisse addita hariolatur AEd. A. D. quae is de Origenis lapsu tradidit Haeresi LX V. & cum Fa st Q alibi ab Irenaeo scripta esse negat quae in omnibus eius exemplari s de Christi aetate, lib. D. adversus ha reses is hcap. 39. habentur suis quibusdam coniecturis plane ina' s. i. i. nibus , adversus constantem omnium codicum fidem sustra pugnans, ut est a Petavio demonstratum. Sed hςc I' Ut, quidem hactenus; ex quibus constat, quam facile sibi isti homines persuadeant vitiata ac mendosa esse veterum scriptorum monumenta , quoties ea vel cum Romana fide , vel cum priuatis sitis opinionibus pugnant. Vnde porro quiuis non hebes intelligit eos in veterum codicibus , quos soli & omnes olim habuerant, & plerosque eriam nunc habent, & haec ipsa quq adulterata esse dis putant, libenter si id tuto licuisset, mutaturos fuisse, proque ibo libitu emendaturos, de vero plurima alia eiu dem generis, quae in uertere & ad rem suam essingere commode in tenebris licuit, haut dubie mutasse. Quisquis es qui salutis tuae doctrinam in veterum libris inuestigare tua referre in animum induxisti, ex hujusmodi strophis fallaciisq; , quas velint nolint in lucem protrahimus, disce quot de quantis curis Veterum Circa sacra sententiam, ubi vel tantillum a sua recedebat, oculis nostris subducere statuerint. Attende item quam ipsis facile fuerit & nunc etiam sit , hac in re animo suo morem gerere ,& apud te statue magnis conatibus pares succussus non defuisse : quibus si addas, quςcunque, vel tempus , vel haereticorum nequitia , vel veterum Christianorum incauta & pia fraus , vel recentiorum. i
154쪽
ac dirimendis hisce controversiis idoneos esse libros obscure scriptos. Ego vero haud scio annon de pleris que veteris Ecclesiae icriptoribus merito id usurpari posisit quod Hieronymus de quorundam in S. Scripturam Commentariis dixit. Plerisque nimium disienis accidere ui maior sit intes entiae di cultas in eorum explanotioni
bus quim in iis quae explinare conatur,id est, commentarios
ipses esse textu S.Scripturae intellectu dissiciliores. Nam 3ms, ad veterum libros probe intelligendos imprimis neces.saria est linguarum quibus plerique scripti sunt , Graecae
scilicet ac Latinae, accurata cognitio. Qui enim Syriacc, vel Arzbice, vel AEthiopice, vel alia lingua vernacula scripserunt, ii quidem, ad pernoscendam veteris Ecclesiae de religione sententiam, fortasse non minus essent utiles quam quiuis alii; Sed eorum tamen nulla , quod sciam,extant publica monumenta, nisi in Graecum aut Latinum sermonem trant lata, qualia sunt Ephremi opera si modo qui ostentantur genuini sunt eius foetus de Mosis Barce pha de Paradiso liber quem Massius Latinum fecit, de sorsan pauca alia. Scio plerosque interpretibus , siue Latinis sive vernaculis fidem habere, imo dc eo ventum esse, ut nonnulli non dubitarint de Patribus Graecis, nulla squantum quidem ex eorum scriptis apparet Graecae linguae solida cognitione instructi, iu- sim ista dicare; iuod magnae fuisse temeritatis nemo, credo, insciabitur. Res ipsa per se satis docet ac penitus introspiciendam scriptoris mentem, maximE in rebus magni momenti, quantum conducat eius linguam , phrases , vocabulλ, connexioni'; ipsorum inter se rationem ad unguem callere , cum quaelibet lingua habeat nescio quam vim significandi singularem, Sc quasi innatam, quam nemo quantumvis eruditus , disertus ac fidus sic assequitur ut interpretando non deterat ac diluat. Sed quod utile est in omnibus aliis argumentis,in hoc necessarium euasit, adeo exigua seu eruditione, seu fide instructi,ad hoc opus se accinxere plerique siue veteres siue recentiorea Patrum int pretes. α
155쪽
co. i. . . Dς Russini fide supra iam δε i. Quam sit autem re
L .riculosium eius interpretationi credere, vel hoc excmille in Ecclesiastica Eusebii historia Martyres Lugdunenses ita apud Paganos loqui facit, ad pugnandum Thristaearum epularum crimen; Multum erratis oviri, pnantes humanis viscerabus vesti eos, qui ne mutorathnis di. 'idem aVimalium carnibus utuntur Panaetius ardentissi. Mn.num. D mus Latinarum ti aditionum admirator, haec verba arripuit & ex iis conscit iam aetate B. Ironaei usitatum fuisse in Galliis apud Christianos a carnibus abstinere , hodierno scilicet Romanorum ritu. Atqui de carnibus nihil apud Eusebium historiar auctorem legitur; longe . , alia haec scilicer leguntur; πως ά, πιGδὶα φαγηορὶ -
sanguinem gustare licet ' Nempe ex Apostolico decreto quod diutissime in Ecclesia obseruatum est, etiam ultra decimum seculumὶ Christiani tum ab esu sanguinis& suffocati abstinebant. Hieronymus Rumno vir fuiti fateoiὶ haud paulo doctior ; interpres nescio an multo fidelior ac religiosior. Anastisius qui ante Scio. annos vixit qualiter se gesserit in synodi VII. interpretatio.
ne non ita pridem monui. is tamen Pr fatione ad Uti L 37- Synodum cxtra omnem dubitationis aleam ponit, nihil in sua editione non verum , non certum; falsum con
ita Ne supposititium quicquid apud Graecos vel superat vel desit. Si reliqui interpretes ea essent side, quam istes bi arrogat, facile Giaecis codicibus carcre possemus,& aequo animo sere pinguem illam Latinitatem qua iste in sua versione usus est. Sed neque fidem in his quae de se praedicat ab omnibus impetrauit, neque si is esset qui vult haberi, hoc est, si ipsi archetypo praestaret; eo
dem quoque loco ac numero caeteri interpretes Censeri possent, maxime recentiores. Primo diversus ipsarum linguarum genius, etiam ubi abest partium studium, efficit tamen , ut apud interpretem nonnulla interduini
occurrant ambigue dicta, quae plane ac sine ulla ambi-
156쪽
gultate auctor scripserat, cuius generis insigne ac memorabile imprimis dabo exemplum. Athanasii interpres quemdam , eius ex libro de Synodis Arimini & Sele clae,locum sic tradit Duo Dion sisti ante eos Septuagintasu re qui Samosatensem susulerunt, quorum alter Roma alteri flexandriae Praesul erat. Baronius aliqua horum verborum ambiguitate deceptus, scribit testari Athanasium a duobus Dion iis Romano o Alexandrino sublatum fuisset Un. Arim, Paulum Samosatenum Non exagito pudendum , in tanto Annatata, ac plane puerilem errorem, in quem eum partim Papae studium, partium linguae Graecae ignorantia impulit. Vnum hoc dico, si Athanasium Graeee legis set, Clare animadversurum eum fuisse , nona duobus Dionysiis, sed a septuaginta illis Episcopis sublatum me- Οinorari ab Athanasio Paulum. Sic enim Graeca citra ullam ambiguitatem habent Διον ποι si δυο εγνα ν ἔμπρο-
ο μδιυ τῆς Pωω1ς , ό b τῆς AMξαμθώM G Em, οπ . Quod vero idem Annalista i in alia parte operis, quae Eusebius de Christiana quadam nobili, & Alexandrina muliere 'Ma. n. serjpserat Maximinum illam φυγη ωση, ' ea perindes 3 accipit ac si dixisset auctor eam fuga ex urbe Alaxandria ziam a c& ex AEgypto elapsam esse; hoc inquam non interpretis, sed ιαν. ipsius Baronii peccatum est,temere & pueriliter studen hiati, ittis quae de illa muliere a veris historicis traduntur ea ad ritu Gν. tharinam suam fictitiam accommodare, quam & hoc quoque absurde& inscite) Hecatorinam i ab Hecate 1 s.fna. m. dictam olim fuisse hariolatur. Descriptus enim ab ipso F si Eusebii interpretes diserte habet eam mulierem, non
quod ipse vult fuga lapsam, sed, quod tradit Eusebius, fuga multatam omnibus facultatibus spoliatam, a M aximi no scilicet tyranno. Sed praeter ipsam linguarum diversitatem, ex Interpretum animo plerumque etiam oriuntur magnae versionum a suis sontibus distrepantiae. . . , Cum enim plerique interpretes partium strarum studio ducantur, parum, ut mihi quidem videtur,prudentis esi
157쪽
s et eorum omnium fidem sequi. Si cui animus est periculum facere quantum tribuendum sit eius nodi versionibus, conferat , si tanti est, Praefationem Graecam Origenis in libros contra Celsum , Cum interpretatione cuiusdam Christophori Persenae, percurrat totum opus, o, .ia,ch, nisi Protestantibus ludibrium debere velit , caueat nerio . h. 6 sn. ox adeo locupletis interpretis fide iis objiciat, ex quinto libro, hunc locum pro inuocatione sanctorum Vota se preces omoes, o gratiarum insuper actiones ad Deum sunt per Angelum tramittendae qui per Pontisicem o vivens ver bum o Deum Angeis praesiectus es. Videtur velle Christum Angelorum quempiam constituisse qui preces nostras excipiat,& per quem vota nostra ad Deum deserantur , , 'ς ι nihil tale Origenes. prorsus contra , Omnem pre-
νί-, - . 'cat I onem,omne votum, omnem orationem se gratiarum
v ctionem mitti oportere ad Deum qui es super omnia , pers s stridoreis, risi est verbum vivens, σ Deus supra om--- ri nes Angelos. Nec dissimilis est ratio Histo iae Ecclesiasti- ω z ccae Ioannis Chrictophorsoni estendit enim variis in locis praeter Auctorum quos interpretat HS mentem,vehemens in interprete partium ibidium. Exempli gratia 3 ille Clementem Alexandrinum quodam apud Eusebi uni. , loco hec loquentum inducit, Episcopus ado secentulum,
ΚώιLEQ...i. s.&c. ad extremum Bapti l Iacramento t=uminauit postea μgisgo Domini, id eis secramento Consemationis tanquam per facta,tutaque eius animι custodia obsignauit. Eleganter sa-. ue,5 plan E ad rem Romanam. Quis neget' Nam nemo
est qui hςc scripta legens non putet & Eusebii Sc Clem iis, imo & ipsius Ioannis Apostoli, ad quem pertinet tota haec narratio , temporibus iam in usu filisse,& chrisimatis Latini sacramentum, & ipsam quoque Confirmationis nomenclaturam Sed tu isti, si sapis, caue credas E. ιιοι, Haec enim ipsius sunt, Eusebij non sunt, non sint Clea
158쪽
mini adobscenti adhibitum fuisse dicit a Presbutero qui ipsu in baptizauit ; Sigillum Domini esse sacramentum Latianae Consi, m itionss non dicit: Imo id Dominicum sigillum, non Latinum chiisma,sed illum ipsum fuisse baptismum quo tinctus fuerat adolescens perspicue significat , ut
uidem qui Gia ce sciunt Neque aliter ceperat Russi. . . nus; Tum vero sin quir2 Presbyter adolescentem si cepit, &c. adnitimum etiam Baptismigratiam tradit. Pos I haec iam et e . M luti confidensgratiae qua siuerat communitus t paulo indulgetlijs iuvenem habere carpit. Alud eundem Christophor Q. γ ζετο ii minum Ecclesia Smyrnensis de Paganis verba faciens,lud quidem miserici nolimvenitus ignorabunt, nimirum nos L. 4. Em non aliquando in animum posse inducere, ut Chrisum desieramur qui pro susite omnium, qui in toto mundo salui sintsutuυh, s. 'μηri,crucis Iormenta perpessustriuetalium quempiam aliquan do colamus ut Deum Illum enim qui vere Dei Filius est ado . ramus. Martyres actim ut discipulos o imitatores Domiri propter incredibile eorum bene Volentiam, quam in proprium Regem es Magistrum declaravetat merino amplexamum MChristophoi sonus; eo ipso quod negat quemquam a Christianis ui Deum coli, innuens coli aliquos religiose ametsi non ut Deum, quod est, ut liquet hodiernum Latinorum dogma. At vcteres illi Smyrnenses simpliciter negant fieri posse ut alium praeter Christum colant, Mar
Idem alibi lienarum de Paschali jeiunio reddensa hdam namque unum diem se jeiunare oportere existimans, alij e. ..HT 'duos, non pauci plures,multi quadraginta. Plane quasi iam tum aliqui essent Chistiani qui nunc Qi nnem Latinis' ' Quadragesimam observarent. Graeca nihil huiusmodi tinniunt, sed significant suisse qui diem Cum esuriale im. horis quadraginta diurnis nocturnisque metirentur; ca: - .
159쪽
lcrum neminem memorant,cuius Pascale illud ieiunium .... quadraginta dierum fuerit , momorant quorum
Est de hoc Clistophor soni. Sogomenus de Liberio Episcopo Romano scribit, quod eum Constantius Au-
subhantialem; dc pauci interjectis, quod eum Basilius, de Eul thius & Eleutius principes Atianorum Episcopico F σηdudum σαυηνέσta suo cuidam de fide male fano libello; quae verba significant eos effecisse , ut Liberius huic suo libello constentiret. Christophot sonus in interiis 1 es. pretatione Sozomeni sua , ut hanc a sue Pontifice labem LM. amoliretur, verba sui auctoris pellima fide sic reddidite, ε. η Constantius compellare sinquit) T E NTAV ITeumst ri Filium non se Patri consubstantialem: Sic quoque mox de Epistopis Arianis; CO N A NT VR inquit ut liberiushuie suo de fide libello consentiat, Simile caullae Romanet studium Ioannem quemdam Portesium transversum quoque egit, dum quae Eusebius de aedificato & exor-L. 3. δε nato a Constantino templo Hierosolymitano scribit itat. a. . . ii terpretatus est,Sed huc accessit aurearum imaginum, amp.Mi gemearum i vis infinita. Vnde Bellarminus, caecus caecumducens sequens , concludit in sua de imaginibus sacris disputatione, Eusebium in libris de vita Constantini dicere vinnui. in templis a Constantino extructis in Diastina fui se maximam copiam imaginum aureorum π argentearum Bellas minus Portesium tam incredibilis mendacij auctorem laudare debuerat. Eusebius, quem salso oc impudenter testem laudat nihil habet de imaginibus AEl m denoriis aureis argenteisique lapilli que siue gemmiis pretiosis exa ' natam fuisse dicit: Imaginem ullam in e i fuisse nullus dicit y ια, ν inquit αδηγ ις
160쪽
δα. λαοῦ κτα α υλα ς ΑναΘκώπια non sent imagines, sed donaria. Lucas de Iudaico Hieroselymorum templo, in quo , ex Mosis disciplina,nulla filisse imagines certum atque confessum est, λορικ inquiti Ut λ. - αἰαΘημ σι πιλαγγαν τα , id est , ut habet vetus interpres Latinus bonis lapidibus, non imaginibus, sed donis ornatum erat.Bel .8. Irarata. larminus idem inter caetera, quae pro auriculabi consessione,adducit,haec ex Gregorij Nysic ni Epistola ad Letoium describit ; Recte habuerit si hodierno die, non solum
e 1 qui ex regeneratione per lauacri gratia in transimulati sunt adducamus sed eos etia qui per paenitentiam O CONFESSIONE M a mortuis operibus ad viuentem viam Ucendunt ad viuentem stem tanquam manu deducamus. Hqc Latine apud Bellarminum. Graeca auctolis nihil habent de con-f0Hione cuius vocabulum interpres dolo malo pro PHς eo φη couuersione substituit Αὐα f δ G μετανοAu me , G NUv. τροφῆς Σαα κεκρων εργὸν εἰς τία, ζωσαν ρύον πιλιν ἐπι- - 'δrio Me Sed eos eliam qui per poenitentiam I controversisne a mortuis operibus ad et Uuentem viam a cendunt. Vt habet
ipsa Nyssent editio nouistima Pariliensis. Peior etiam fuit cuiusdam Theologiae Doctoris cui seu verum seu fictum Domini de S. Iuliano nomen praescribitur in opere
lingua vulgari edito. Is enim haec Augustinrt laudans.
Colimus ergo mirtyres eo cultu dilectionis o societatis, quo se in hac ulta col Otur sancti homines Dei quorum cor ad
talem pro Evangelica veritate papionem paratum esse cen e mus; haec inquam Francice interpretata sic exhibet: ii sic Q. Iorons doni us Murtro de te tolle de DE Vo TI o Nes de societe, avet Aquel on a accoustume d honorer tes hommes de Diea ceux qui menent une faincte vie, ors que l'on croitque leur carur es di pose de sustir la mora pour la verite de Evangite. In hac v ersione leuius videri potest quod haec Augustini, erin hac vita, plane penitus' omisit,quae tameut quiuis videt,siugularem hoc loco vim habent. illud ve- . quis ferar,quod pro dilectione quam Martyribus exhibeti ait Augustinus , hic noster interpres deuotione m