장음표시 사용
61쪽
cum iis experiri, totamque iniquitatis de fraudis eorum scenam aperire. Prostant typis excusat multiplices ejus vij m νιλυ. de sentiones, in quarum una allatis XX. argumentis sive exemplis insignibus D e demonstrat hoc BenedictGn rum proprium esse quarto modo sic enim ille loqu tur ut falsis, adulteratis,ac interpolatu documentis in omnibus suas
negotiis utanIur ac nitantur. lia Naudaeu S;a quo non abludit quod alter vir doctissinus , Thcologus Parisiensis, .loannes de Latinoy, quasdam Pippini litteras e Sandio
Disciss .io.r.nysiano Benedicti norum Monachorum armario sibi M7. objectas refutans. Tabularium inquit unde prodierunt θα-riarum chartarum σ privilegiorum o cina quondam fuit,ut constat legentibu, Antiquitates S. Dionysi3 quas Iacobub Dubletius in lucem emisit. Sed non soli Benedicti ni illa fingendi prurigine laborarunt. Rhenanus quidem certe Benedicti num suisse non dicit, magnum illum, etiam gra tis mentiendi artificem, de quo lepidam hanc historio iam narrat. 'uidam inquit superioribus anni, quem adhuc
A. h.ηνενώm audio supere se. Beatum anachoretam Helveticum ut vulnus G i N praedicat,Suetonium fuisse vocatum a Vnxit,libus vitam de Lissi. crabeus, σμGum bab Ide cui nomen esset Achitae. . di hominem quaesiturus unde nam id agereret. Putabam enim haecisium a que auctore non dicere. Sed auiu impudentiam. Propterea inquit ad idi Suetonium tu se vocatum , quod lege rem e Surdia produse,ct quia . Eneae Vir bano sidus Achates simperari. sit,iaeo sodalem iEius hoc nomIne donau itio- qui anonymum siuturum. Et tamen haec historia.si ita vocare libet, non silamplina est in temptas ac scripta sed etiam tuis excusa. Hactenus Rhenanus. Qui etiam gratis tam facile mentiti sunt, quid eos fecisse putandum eis, ubi spes fuit aliquam fore mendacii mercedem Z lesultarum quibus nulli sint inter recentiores monachos nobiliores, non esse sanctiorem aut religiosiorem in his fidem multa testantur, ut eorum proprium de aequivocationis usu
dogma , item illa publice ab iis in Collegio Lovaniensi proposita ac desesa thesis. Non esse peccatum allem Athalae
62쪽
detrahenias auctoritatem magnam,tibi noxiamfuso crimine i Uiu melidere; & illud longe etiam horribilius dogma, Licere clerico,vel religioso calumniatorem gravia crimina de se, vel Fr. miciis desua religionespargere minatem occidere,quando alius δε- Sufendendi mo in non suppetit. Nam si isti,quos homines religioni adversari vident, iis vel famam,vel etiam vitam ipsam eripere sibi fas esse putant; quanto magis literas de chartas tres inanimes & mutas fidei & Ecclesiae, vel noxias abolere & immutare, uel faventes procudere Mextrudere liberum esse existimabunt , Sed Iesultarum de his sensum ipsa praxis elarὰ docet; cujus exempla de multa & insignia videre est in concertatione quae illis est cum iis Theologis qui vulgo Iansienisae dicuntur. Hi qmes, is quidem nihil illis frequentius objeetant quam despe μ' .c et daratam quandam quidvis pro re sua mentiendi fingendique licentiam ac sui caetera mittam) ista quae vulgo nota sunt, pallim exprobrant. Iesiuitas contra Arnaldi de frequenti communione volumen epistolam falso cujusdam Atrebatensis Ois iarii nomine edidisse; Bullam ocis: Vrbani V li I. contra lan senti Augustinum falso sparsis i. .fnriis c se, anonymo Protestanti Ministro velut ad Sorbonicum
Doctorem scriptam epistolam prodigiosis mendaciis V a
scatentem assinxisse, ac publicasse; item Inquisitionis Romanae decretum pro authentica Innocentis X. m. h. ' ' Catechismum de gratia censera A. D. I 6so. inverecunde F ldisseminasse , & suam Iansentanae doctrinae expositio ' enem Theologis Portus Regalis sid est Iansenistis ipsis )nullo pudore assictam & suppositam sub Ma,festi nomine vulgasse. Quo fit ut Iansen istae merito metuendum dicant, ne quod nunc illorum proprium est lesui tarum nomen; id in posterum in analogiam eorum Commu rua, sene evadat quicunque fabulin fingunt velfahas his ori, narrant. Huc accedit quod hujus generis fabulis etiam qui non credunt favent tamen. Narrat Mariana notissi- M a msumus Iesu ita Germanicum quendam centurionem , obis... 3 ossi
63쪽
Iuda instar periisse. Sed parum licet tibi comperta, ait
interesse publice ut credantur. Et alibi quas nostii script res memorant alternas Bonifacii P. R. 3. & Philippi Regis epistolas, quod ex ad Papae dignitatem parum faciant, interesse ait ad exemplum ut false esse videantur. Inuid.t.is.αε. terest scilicet humani generis, ut vel quae talia fictique stat, pro veris, vel quae vera certaqu/' sunt, pro dubiis ac
falsis habeantur. Multa idem in Hispanicis historiis ejusdem genetis in spei sit, a veteribus quidem tradita, sed incredibilia Sc ab omni veri specie abhorrentia; quod ne ipsi si audi apud Lectorem esset non plane i tultum, quasi ea qui facunde tradit vera quoque esse crediderit, hanc suspicione ni occupandam ratus, non alicubi diserte monet ,se multo plura traψcribere quam cretaere. Hici', p. Quod autem talia non credit, ratio, ut opinor, haec fuit, quod non putauit esse cordati hominis ea credere, ani-ltaque sui loquitur) fabulas pro veris habere. Et hic tamen publice interesse censet, ut haec credantur credi lue ipse a lectoribus cupit; qui, ni fallor, ea credi optavit, quaecunque cie di publico intei est. Unde videtur consequens esse, ut lectores suos stultos csse cupiverit, ut casti licet quae ipse tradit quidem, non tamen credit, illi pro veris certisque habeant. Hic vero insigni quodam Romanae fallaciae exemplo fraudandum lectorem non puto; quo imprimis docemur, quanta iit itiorum & incorrumpenda re tum gestarum memoria, & in singe dis pro libidine Liae c. usae documentis tum audacia, tum vafrities. Meminisse adhuc possumus quotquot paulo provectioris aetatis s imus, quanto cum animi sui dolore Paulus P. S. V. Venetos quos paulo ante pro scripserat, ac saciis interdixerat, in communionem suam nulla neque praestita , neque pacta ab iis satisfactionci, quadam rerum ipsarum necessitate compulsus, simpliciter , redintegrarit. Sed ne inglorium hoc foedus & sibi, M sedi suae probro, uel etiam detrimento sit, ex quo scilicet patet sulmina Vaticana im-
64쪽
pune aliquando contemni; nunc audi quibus artibus &rei & famae suae matute pro exerit, jam tum clam & in angulis ea molitus, quibus olim omnis rei gestae veritas nullo negotio a sitis distici, ac plane subuerti possit. Primo ergo ad Cardinalem Ioiifim cujus ex Regis Henrici I V. mandato atque aucbritate praecipuae erant in omni hujus reconciliationis negotio partes 'Breve quosdam ut vocant in nomine suo datum ordinavit; quo facultatem scilicet illi concedit Vcnetos ab excommunicatione, & censuris absoluendi. Tum Paulum quem. dam Catellum, Apostolicum Protonota tum in toti e comitatu Venetias summisit, qui istic Clanculum cum paucis sceleris consciis quam potuit versiuili Iime tria quaedam institimenta; proxime ad verum effici s rerum,
temporum, ac personarum circumstantiis, confecit. lnprimo praeter verum, contra omnem hominum praesentium fidem narrat Venetos a loliis interdicto, Ne censuris rite exsolutos, addita lege , ut poenitentiam pro Confessarii arbitrio imponendam luerent; eamque Du- .cem, Se Consiliaraosvi Sapientes Venetos humiliter accepisse. in altero fingit Clericos aliquot, qui in publico
carcere iamdudum Senatus auctoritate, captiui attinebantur, eodem tempore liberates Claudio nec io cui Montano Papae ministro a Marco Ottobono Reipubli cae Secretario simpliciter absque u a protestatione, condi rione, vel jurs resimatione in manum fuisse traditos. in tertio denique instrumento menti inr se ex sacris Sena. tu, labolis ' deust ipsisse quoddam de reuocandis mona Ilv. s .d ιchis Senatusconsilitum, qui ex ditione Veneta ob inter. P er/ai. dictum profugerant. Quatuor autem haec scripta Romani homines neque tunc, neque annis proximis lucem aspicere passi sunt, quod ea intelligerent recenti adhuc rerum memoria facile posse coargui. Sed ita confecta clam apud se in tenebris eo animo, ut apparet, sie uant, ut olim, cum sublatis paulatim omnibi is rerum illarum testibus, ac monumentis opportunum erit, repem
65쪽
tὸ ex suis cryptis prodeant, S: fidem apud homines nacta posteris persuadeant Venetum negotium Paulo ex voto ex dignitate Romana cessisse , scriptorumque, qui secus tradunt , narrationem vel plane labefactent, vel certE susipectam reddant. Haec ego ex manuscripto hominis Veneti, civis optimi, atque integerrimi commentali., habuit; qui ipsis illis temporibus, cum de hac istorum fraude certior esset factiis, rem dignam observatione sua putavit, & pro sua in patriam caritate argu mento satis multa in suam illam dissertationem conjecit, quibus hae istorum imposturae liquando ex angulis cmergere, & caput attollere audeant, facile patefieri, ac refelli possint. Atque haec quidem hactenus; ex quibus velut ex quodam specimine satis jam constare arbitror , plerosque Vulgo mortales, praesertim Clericos MMonachos Latinos ab octavo ad nos usque seculo sensisse fas esse quaedam confingere, mutare,& interpolare, si quando id ad suae religionis emolumentum conserre videretur.Itaque cum quidquid habemus veterum librorum non ab aliis , quam ab illis habeamus: ego non tam mirandum puto, quod plurima nunc veterum nomine circumserantur, partim falsa & supposititia, partim vitiata S corrupta quam quod aliqua, licet pauca, vera dc sincera ad nos pervenire potuerint. Equidem scio viros doctos pene innumerabilia ejus modi scripta observasse , & in editionibus quas adornarunt ut plurimum in postrema volumina rejecisse, & de hoc argumento libros totos composuisse, quales sunthpparatus Antonii Posse vini, Catalogus Bellarmini, Medulla Patrum Sculteti, Criticus Sacer Riveti, Censura Roberti Coci, Malii ejusimodi, ab utriusque religionis hominibus editi. Sed quis fidem faciet nullum ab
iis omissum. Adde quod novus hinc accrescat,iabor, superiore haud multa levior , in tot scriptis recentibus evolvendis. Sed nec sine examine admittenda sunt
omnium judicia, cum enim ad ea serenda , partium,
66쪽
quibus enutriti fuerant , plerique attulerint anticipatas
opiniones , quis pro iis fide jubebit quis eos aflitinabit nihil partium sitarum studio& gratiae dedisse e Hujussiaspicionis adeo evidens ratio est ut neminem, Vel tantillum in his controversiis versatum , esse putem , qui ejus a me probationem sit quaesiturus. Quam vera iustaque sit nostra haec suspicio satis, ut alia taceam, docet ipse judiciorum conflictus, dum hi pallim tanquam genuina admittunt, quae illi tanquam adulterina exaut orant& repudiant. Neque de his illi modo dissentiunt qui
aliam atque aliam religionem sequuntur. Eatumdem etiam partium Theologi tape de istis inter se certant. Pontificii Theologi quos supra retulimus maximam partem Decretalium antiquissimis Romae Episcopis as- fictarum explodunt. Turrianus pro iis omnibus tanquam pro aris & focis pugnat, Sc de hoc argumento ingens volumen condidit. Baronius Recognitionum libros Clementi Romano tributos tanquam carnosmu gitem protentosis mendaciis o insanu detinis resertum improbat & procul rejiciendum non dubitat. Bellarminus aia Dcontra; libros istos, vel Clementis Romani, Vel alterius r. s.c.a1.
aeque docti ac antiqui esse dicit. Sunt qui fragmenta Hilari j quae Nicolaus Faber edidit pro genuinis & legitimis habeant; nou desinit qui repudient. Erasmus, Sixtus Senensis, Melchior Canus, Baronius librum de nativitate B. Virginis Mariae falso tribui Hieronymo existimant. Christophorus a Castro Iesulta Hispanus, aliter sentit. Cardinalis Cajetanus, Lautentius Valla, Erasinus, & nonnulli alii libros Dionysii Areopagitae pro dubiis & incertis habent. Baronius & alii ferme omnes de iis dubitari non sinunt. lesulta Turrianus, B vius M alij Constitutiones Apostolorum pro indubitatis obtrudunt. Baronius, Posse vinus, Petavius eas in medio
relinquunt. Super hoc argumento sexcenta Occurrunt.
in Scriptoribus Pontificiis ejusinodi jucticiorum divortia. Si quis aveat exempla colligere legenti passima
67쪽
erunt obvia, maximὸ apud Cardi ualem Petronium qu non minus ab aliis in hac Critice , quam in disputa , di methodo saepissime diuortium facit. lnter istas pugnata res sententias constitutus quone vertet Θ inem cursum tenebit sub ducibus tam parum inter se consentienti bus 8 Verum enimuero fac istos nullis itu i iis ductos nullis praeconceptis opinionibus praepeditos in id opus incubuisse, quis fide judebit tanto oneri pares, idoneisque facultatibus instructos fuisse An tu cujusvis esse putas
Antiquitatem uniueisam veluti in catinum suibrium cxcoquendam coniicereinpurcitiamque & scoriam omnem,& recrementa, quae non solum ei adderent, sed quae una permixta in unum veluti cum ea corpus coaluere, detergere ac repurgare Z Hoc vero opus magnum, ut
liquet, vitum requirit, qui sit imprimis accerrimo ingenio ac plane defaecato, naso sagacillimo, oculis perspicacissimis, auribus purissimis, qui omnem & Ecclesiae&seculi cuin veterem, tum recentem historiam ad unguem calleat, qui linguas eruditorum omnes, atque diyciplinas accuratissim E didicerit, qui de scriptores omnes Veteres , medios, recentes, diuturno ac in desesso studio pervolutarit, qui singulorum os ac vultum, venam, ut sic dicam,ac pulsum familiariter norit,inuentionem, dispo
sitionem, elocutionem diligenter obseruatit singula enim secula, singulae nationes, singuli scriptores , habent proprios characteres & aliquid singulareὶ ut ex his omnibus certum de iis judicium ferre queat. Vix seculam integrum hujusmodi homini condendo satis sit. Qui verb nostris temporibus in hoc argumento versati sunt nemo non videt eos ad id operis plerosque accellisse vel ab omnibus his, vel certe a plerisque partibus imparatos. Sed esto; Praesti sit vir aliquis harum rerum perit illimis . qui se ad opus tantum ab omni parte paratus accingat. Ille fateor fraudem facile odorabitur, si incidat in crassum & plumbeum imposiorem, qui scripto ris,quem simulare, ac mentiri instituit, typum, formam,
68쪽
eolorem & pondus inepte , ac pingui Minerua expresserit ; Exempli gratia, si Hieronymo aut Chry sostomo balbutiem aut sermonis infantiam adscripserit i si stilum barbarismis, incondita Latinitate, aut putido Hellenis mo resperserit; si in loquendi formulis, siue in rebus ipsis, siue etiam in allegatis authoribus ea quae non nisi longo post tempore in usu fuerunt, adhibuerit: si ab eo, qued fingit, saeculo aliena argumenta usiirpauerit; si auctores secum pugnantes induxerit, sententiasque non suas iis tribuerit ; qualia fuere pleraque Scripta, quae nostri Critici & Censores hactenus proscripsere. Sin
res sit cum elaborato vafri & ingeniosi artificis opere, qui linguam, qui res gestas, qui arcana, mores, cognationes , inimicitias eius familiae in quam irrepere satagit,ad unguem didicerit, qui omnia cum arte adhibuerit; pro certo asst mare ausim nostrum Aristarchum in huiusmodi fraude detegenda haud minus sudaturum, quam in conuincendis Martini Guerraei imposturis in Gallia olim laboratum fuisse accepimus. Cur autem fiat verisimile , inter tot veteratores qui variis de causis, tanto
studio in confingendis & supponendis libris operam
posuerunt, non extitisse tot seculis aliquos, & eos quidem non paucos qui tanta arte stilum & ingenium transformarint,& personam alienam induerint, ut cus nemini patere queati Cum praesertim ea nomina usurpare potuerint, quae cum ex authoribus ipsis sola in hominum memoria supersint, nec vestigium nec indicium ullum praebere possint vel stili, vel sententiarum quarum in hoc examine usiis esse possit. Qua quidem in re cum qui Dionyfio Areopagitae opera sua supposuit prudentis sinum filisse iudico. Cum enim Auctoris illius scriptum nullum certum & indubitatum supersit, quocum furtum illud conferri queat fallacia vix reuinci potest ; qnod ipsum longe difficilius futurum erat, si
auctor genus orationis medestius humiliti ne secutus
cssct. At cum Hieronymi, Cypriani, Augustini, & simi-
69쪽
llum plurima genuina & indubitata scripta habeamus, s qui eoium nomina ementiti sint, & sola collatione stili, nullo negotio, fraus retegitur. Gothicis quippe semiferisque ingeniis in adumbrandis magnorum vir rum lep. re & elegantia non Delicius cessit quam asinos quod aiunt j ad Lyiam. Posticino neque illud hoc loco omiselim , quod quicquid illud est subsidi i , quod ad
dijudicanda in ictipia antiquitati monumenta coniserre nobis possit recentiorum scriptorum indui tria , id magna ex palle In qui litorum & Censbium Latinorum vi, atque insidiis intervertitur. Hi enim Protestantium primo labores , qui non pauci de hoc argumento diligentissime disputarunt, ex ipso auctoium nomine damnatos, studiosissilite exurunt, & quacunque peste possunt ex hominum manibus, ac sinu excutiunt ; Tum ne sivis quidem parcunt siquid in eoium lucublationibus offendant, quod suae de Patrum scriptis fallo ut plurimum praeiudicatae opinioni adversetur, id statim expungunt, ac ne in lucem exeat , sedulo cavent; cuius rei
illustre imprimis exemplum a Ioanne Rainoldo ' iam- μ' p pride in ebservatum referre non pigebit. Antonius Contius nobilis apud nos in Schola B tui Ieensi Antecessu
Annotationes in ius Canonicum scripser.it. Cum cae A. D. Is 7 o. Antuerpiae Plantiniani typis excuderentur, i
ta operis Praesitio ideo praetermissa est, qnod in ea Con-lixis multis , iisque claris rationibus de moniliaret salsas esse omnc s epi coporum, qui Romae ante Syl vestrii in se- dei unt, decretales ut loquuntur: epistolas. Si rogas,unde id constet ; ipsi uia opus capite licet truncatum suam iniuriam, & alienum scelus loquitur. Accidit nimirum, ut Censor praefatienis a se expunctae immemor pcrincogitantiam neque enim omnia corruptores δί mendaces meminerunt j annotationem quandam intactam dimiserit, in qua nos Contius rem totam docet, disertoc 'μη λ ibi scribens multasse inprae utione rationes a Guxisse, qu
' s omes Pontificium, qui Silvesrum pracesserunt, dec e-
70쪽
tales salsu esse manifeste ostendit. Haec scilicet Latino
Censori inuisi veritas misero seriptori operis sui capite, magna testiris Daude, luenda fuit. Ralnoldus per amicum a Plantino quaesivit, cur Contiana praefatio non sit edita Z an supersit Z liceret ne ipsam videre 3 Plantinus pro suo candore responsit, censorem non permisisse, ut m tur , neque se meminisse, quid ea factum fuerit. que in his stetit Censoris impudentia. Satis ei non praeclarum viri doctissimi de epistolarum falsitate testimonium mendaci spongia delere; nisi eidem insi- per diuersam de earum ueritate sententiam immanipesidia affingeret. Hanc enim in ipso illo Contii opere
annotationem scribi, excudique curauit, qua auctorem
ea ipsa refellentem inducit, quae se multis rationibus manifeste demonstrasse ipse in alia operis parte sancte testatus erat; Scio quosdam inquit in illa fictilia annotatione sistorum Pontificium a Petro proxime sequentium de cretales falsi insimulire.Sed muorem ab his probationem re- ud Cominquirerem cum o in omnibus quotquot extant canonum coria in μου
poribus ab Isidoro ex libroDamasi urbis Romae e scopi collectis hae reperiantur Atque itaContium Consor Romanus adulterauit; perfidiane,an amentia majori,incertum. Erasmi Annotationibus in Actus Apostolorum locus erat de iis libris, qui Dionysii Areopagitat nomine circumfernntur, luculentissimus; in quo eos negabat esse Dionysiii idque --. ιμαγ& uirorum doctorum testimonio, & rationibus non paucis firmabat, & praeter alia non pavea , haec etiam habe in se 'mbat; Mihi inquiebat non videturpristis illis temporibus tantum fulse Christans caeremoniarum, quantum illi describit. Deinde mirum sitaprisius auctorfuit, se tam multa scripsit, a
nemine veterum seu Graecorum seu Latinorum fuisse citatum; non ab Origene,non a Ch sostomo,ne ab Hieronymo quidem,
qui nihil in entatum reliquit auin y Gregorius ipse,vir proba detritas hujus litteras,nox indicat eumhise Dionysium Areop.rgitam Porro cuin Ecclesiastica historia multa Di mentio