장음표시 사용
121쪽
bulae Testamenti,ut & Epistolae, sed postea
repertum tempore Neronis,& Senatusconsulto constitutu contra falsarios, ut in media parte dc summo margine tabularum foramefieret, de trajecto per id triplici lino & eircumjecto constringerentur. De quo infra erit pluribus dicendum ubi de solis tabulis ceratis Senatusconsultum illud fac ium fuisse docebimus. Atque haec de tabulis, id est de codicibus ex pluribus tabellis compagi
M. uuod figuram habet quadratam ex quacunque materia' compositum ad te tamentum recipiendum, Tabula νocatur. Alia figura fuit voluminum ex charta fieri solitorum, in quibus etiam testamentum scribere jus fasque suit testatori omni. An alio modo ligaba rur de signabantur quam codices ex tabellis sive contexti vel tabulip ipse ce- 'ratae Imo eodem prorsus lino quoque ipta
obligari mos fuit & superpositis impressimque lino sigillis obsignari. Mentioliorum extat in Apocalypsi cap. v. 6 θ i ἀώκανεώ ENH ὲθ ονου cιcλίον γερυμ
122쪽
ANIMA D. HERALD. II 'striptus & septem sigillis obsignatus, volamen ex charta fuit, qualia dicebantur om- cum tam in interiori quam exteriori parte scriberentur. Codices enim qui multiplici tabella si ve ex pluribus meοιδίοις constabam, non dicebantur εγωλν f Omβεν scripti intus & foris , quia omnes paginae tam ad vetiae quam aversiae interiorem parte codicis constituebant, in volumine autem sive libro convoluto, pars ea sola censebatur interior quae inter volvendum occultabatur, exterior quae quasi pro tegmine convolutae partis habebatur, raro scriptura notabatur, sed sola interior. Aliquando tamen& in his quae ex eo opistographa dicebantur . conscribi etiam solebat. In his opisto- graphis chartis licuit porro & testamentum scribere,& valebat ita scriptum aeque ut in tabulis & codice, ut jam supra dictum est. Vocem autem Βίβλιον de chartaceo proprie dc quidem volumine Graecis dici notum est, idque Salmasius in lib. de Modo usurarum docuit. Liber autem ille divinus in Apocalypsi testamenti instar obsignatus septem sigillis dicitur, & quamvis lini non fiat ibi mentio, cum tamen absque lino neque libri,id est volumina, neque tabulae ictabularum forma confecti codices, sole-sent obsignari, hoc etiam intelligendunt.
Nam obsignare non est fimpliciter sigilli imi pres
123쪽
lio SPECIMEN CO FVT. pressione claudere, sed lino ligatis tabulis supra linum ipsum signa imponere. Hinc in Institutis lib. H. Titulo de pupillari substitutione proprio lino de propria cera . con signari dicitur ea para substitutionis pupillasis,quam testator vult esse secretam nec aperiendam vivo filio & adhuc impubere.
Eamque partem proprio imo propriaque cera consignare. Hoc est ut Graece reddidit Theophilus, Του τὸ ἰλά οντ λίνε δεσμει τω, ἰλάζον ri κηρω σφευγε σω. Et hanc par
sem proprio lino Iges, o propria cera signet. At in latino dicitur ; proprio lina or propria cera n signa. Quia signandi actus non sine lino
fiat, ideo uno verbo consignare utrumque actu explicant, quta lino ligantur tabulae M quo cera signantur. Ringatur licet, & rumpatur maledicentissimum pecus, numquam efficiet ut aliter haec se habeant, aut alia signandi ratio quae per linum peragitur in Tabulis testamenti & aliis obtinuerit. Ivieram signandi rationem,qua non lino ligatur codex testamenti, sed linteo involvitur, ostendit Ulpianus leg. xxii. D. qui testamenta. Signatas, inquit, tabulaι accipi oportet,
etsi linteo qua tabula in νοlata sunt signa impressa
fuerint. Haud scio an volente ac propitio nostro magistro possim Gothoste dum biczeprehendere, qui linteum videtur accepisse pro lino. Notavit enim ad hanc legem d
124쪽
contraria lege D. de bonorum possessione secundum Tabulas, dici lino inciso non videli signatas tabulas. Ergo linteum & tinum pro re eadem accipi putavit, cum longe differant,&in tantum ut filum lineum a velo vel panno linteo discrepat. Apparet ex eo
loco Ulpiani,solitos aliquos non lino ligare tabulas solitos & sigilla ligaturae imponere, sed linteo involvere, ac super linteum signa
imprimere. Non solum chartacea volumina, sed etiam codices linteis involvebant, etiam cum ligati forent, & linteum ipsum quo tegebantur, obsignabant sigillis impressis, non ipsum linum sive filum. Nam
si tunc obtinuit ex decreto Senatus ut tabulae ligneae & ceratae pertusae in medio fierent margine, ut per foramen lino triplici trajecto obsignarentur,& aliter prolatς nou valerent, non videtqr id in his involutis de obsignatis linteis locum habuisse. De quo infra. Poten etiam fieri ut codices sive tabum las non ligatas lintea. involverint, sed lysium linteum lino constrinxerint, & more
solito supra linum impositis signis obsis
gnarinr. In Carthaginensi Collatione secunda intra Sabanum quod idem est ac linteum, volumina schedarum dc codices tabularum pariter obsignati leguntur. Lo cum in sequentibus afferemus. Ibi paritet obsignati codices cum volumine sched
125쪽
HE SPECIMEN CONFu T. rum dicuntur eodem sensu quo duo codices
smulsignati, in lege de qua agitur. Glos LeVeteres: ομύ, pariter, una,simul. Sabanum in iisdem Glossis linteum exponitur. Σοὶ 8ανον, Sabanum, Linteum. Linteum in hac lege Basilicorum interpretes πινίον Graeca Voce ex latina corrupta reddiderunt, quae pannum lineum significat. σφυγιβ'ῆνα Noc. Πιηγεο, ει mινίον εν ω εριύάλλετrtis σφαγογῆ. Signatam dicitur testamentum etiam cum linteum
cui immittitur,flignatum fuerit. Sane magnus error est linteum pro lino intelligere. Lintea ει vela apud poetas misωνυραου in navibus dicuntur. At linum est filum. Quod adeo parum videntur scisse Lexicorum iuridico-Tum consarcinatores, ut Iinum quo ligantur tabulae, aliquot legibus allatis posuisse contenti, non etiam quid esset exposuerin r. Et mirabitur tamen ex ludi magistro & rabula concretum monstrum, ignorasse doctores suos quid esset testamentum signare, cum
nesciverint quid proprie linum significaret quo ligabantur, cum sigillis eidem lino impressis obfgnarentur p Quomodocunque igitur signarentur tabulae testamenti, sive lino circumvolutae &sigillatae, sive linteo circumtectae, certum est eodem modo duas tabulas simul potuisse signari ut unam, aut lino eodem obligatas, aut eodem linteo
involutas. Ita hodie solemus aeque facile
126쪽
ANIMADV. HERAE P. Uno eodemque involucro duos libellos in unum fasciculum constringere atq; unum. Non enim operosius est eodem funiculo duos libros involutos colligare, & ex cera signum impressum funiculo sine ligamento imponere, quam librum unum. Certe duas tabulas testamenti vel duos codices,& duo etiam volumina tam bene posse simul ligati re signari quam unum, nemo jam non videt
nisi qui caecitate par sit Heraldo, qui talpas
C A P. XII. Da vocis Latina adverbialis sir I significatione. Item de Gracis α μα-In his exponendis A vocati stultus labor ex Graecipum Philosophorum libris eas interpretantis. Latinam resipondere duabus Gracis αμα Θ ομου, se modo χρονιυν es, modo
I Une restat ut videamus. an verba legis hunc sensum admittatar, Mari vocula simul ut Romanis tune aecipiebatur, id rar, cum duos codites simal Agratas Jurisco fultus dixit. Rabula noster,ut scit lis eum non tantu caninam in foro exercui me ope
ram, sed Philosoplsae aliquam quoq;dedisse, Aristotelem & Simplicium allegavit,ut adverbii Latini simul proprietatem inde nos doceret. Prius tamen ex Onomasticis MGlosiatiis, ne etiam nesciremus quantum in istis
127쪽
ix sp EcIMEN CONFUT. istis temporis triverit, Desidem e sse quod αμα pronuntiavit. Ego vero aio idem esse quod Graeciam ομά, dc inde factum. Rationem infra dicam. Sed prae omnibus de suo cerebro respondit, ut Iuristonsulti antiqui solebant , smul conjunction significare, sedprimam O prasipuam temporis. Quae verba quid significenx, peream si scio. Nam quid est prima & praecipua conjunctio temporis Si aliqua conjunctio temporis prima est, aliqua est secunda. Tres continenter exqunt ex eodem loco. Prima conjunctio temporis est inter primum,& secundum, secunda inter secundum & tertium. Numquid aliter accipi potest Sed fortassean in sequentibus se explicabit. Id videamus. In Gisse sariis O Onomasticis reperio simul esse αμοι. At cum hoc Grata, inquit, pluribuι modis dicatur , primum conjunctionem temporis significat. Falsum est αμα plurimis modis Graecὰ di-
si , cum duo tantum designet, locum &tempus. Cum vero tempus signat, aut idem temporis punctum & momentum denotat, ut cum dicunt, animaι simul cum corpore interire, quod est αυα: aut spatium temporis, ut cum dicitur cli duobus, fimul eas consules fuisse. Ut Graeci Σολων am Αναχαθene οἴμοι ἐγενον re, simul fuerunt, id est eodem tempore vixerunt. Secundum hane spatii
extensionem de geminis potest dici αμα
128쪽
ANIMADV. HERALD ars γε-ἄνως, simul natos eos esse, cum alier prior in lucem prodit, alter posterior. Ae mul , conceptos recte etiam dixeris qui unico momento fuerint prolati. Si duo simul domum intrent per eandem januam sequatis frontibus & junctis latetibus, aut si unus post alterum, aeque fimal ingressos esse possis tam hos quam illos dicere.
Idem igitur tempus habetur tam de momento eodem , quam de continuata ejus serie cum aliquo spatio interposito. At Philosopha stet hic ait, idemque Grammatica-ster, cum αμα plurimis modis dicatur, primum modum conjunctionem temporis signiflcare. Quam conjunctionem Nam supra duas videtur posuisse, cum aliquam primam repraecipuam esse definivit. Ex plurimis autem illis modis quibus dicitur Graece αμα, primum ponit quo significat temporis con iunctionem. Quid his sibi vultὶ an temporis conjunctionem ea magis habent quae
uno eodemque temporis momento fiunt, quam quae tempore continuo & contiguo
Tempore sane conjunguntur qui simul
nascuntur, quamvis alter post alterum e eat , quia tempore continenti sunt & conjuncto eorum geniturae. In iis vero qui simul concipiuntur, tempora non sunt con
juncta, sed unum idemque ejus punctum,&-ες. Tempus res est una & continua,
129쪽
perpeti cursu labens, sed prout res diverse
in eo continenter fiunt aut contingunt uel eum intervallo intercedente. ita aut conjunctis Ac iisdem temporibus contingere dicantur, aut discretis & diversis. Inepte igitur hic philosophari contendit Legicre.
pa,in his quae ex usu & norma loquendi exisplicanda su ut, Simul Latinorum respondet potius τω Graeco ὀμου, quam Nam ιερια numquam apud Graecos accipitur nisi de tempore, at ομά tam de loco quam de tempore, ut notatur Grammaticis. Idem est de Latino Simul. Graeci Grammatici simpliciter docent Γέρρηριοι esse Moνι
ηἐν. Duobus hoc modis jam accipi dixi, de eodem temporis puncto& de spatio. Idem est de adverbio Latino simul. Sed praeter
hanc temporis & spatii significationem Latinum uι localem habet conjunctionem sive collectivam notionem. Quo senta Grae-- cis pIoprie usiurpatur Quod etiam aliquando est ειονιυν. O'μοῦ quippe apud po ras sumi pro αμοι , Grammatici observarunt. Idem de voce simul notatum Grammaticis Romanis . optimae Glosiae, Simul, Utrum qiae Graeci ita distinguunt,
de simul ita Latinis etiam placuit discernere. Charisius, Vna locum, simul νero sipatium designat. Contrarium tradit Cornelius Fronto in
130쪽
in libello de differentiis vocum:Simul locum una vero congregationem demenMat. Cum mullocum demonstrat , idem plane designat quod Graecum ομg. Et in hac significatione passim apud auctores Latinos usurpatum duravit usque ad extima Romani imperii tempora & in idiotismum nostrum ex eo derivatum. Dixerunt autem infimul pro simul, ut insicus pro secus, instemet pro semel , iηaηte pro ante , & similia. Inde Gallicum nostrum ensembis quod est Graecum ομg. Sic ergo codices simul signatos apud Iurisconsultum non de his accipimus,qui uno eodemque tempore, id est in continenti alter post alterum, lino ligati &obsignati fuere, sed qui in unum veluti fasciculum collecti decolligati & obsignati sunt. Quod etiam factu m liquet uno eodemque temporis mOmento & puncto. Ut apud Virgilium, Omnes simul ore fremebant Dardanida. Fremebant omnes, non alii post alios, sed omnes simul di pariter, id est ομοῦ, uno eodemque tempore. Sic passim reperies hoc adverbium ab Auctoribus Latinis usurpari.