장음표시 사용
171쪽
r68 SpEeIMEM CONFUT mirum tu eas tuo annulo obsignabis, & tua manu vel amanuensis tui scribes. Si causam ejus rei quaerent, dicito eis me propter custodias ea vitasse. An ex his potest colligi, litteras aliquas sine signo claudi tunc solitast
Tuae mentis non eras cum haec scriberes. Immo tuae: non enim melior tibi umquam
fuit. Locus Plauti e Trinummo non id magis evincit, in his versibus: Sed Epistolas quando obsignataι asseret, Siquidem ob gnatas attulerit epistolas,
Nonne arbitraris eum adolescentem annuli Paternisignum noν isse. ME. Etiam tu taces δSexcenta ad eam rem causa possunt colligi.
Eum quem habuit perdidit, aliumps fecit ηο-
Iam si Obsignatas non feret, dici hoc potest: Apud portitores eas resignatas bi, Instectasque esse. Aliquas tunc litteras sine signo, id est non
signatas, & tamen clausas missas fuisse qui conjiciat, pro conjectore qui sensis communi plane careret, eum prorsus haberi oporteat. Immo vel contrarium omnino in de conjectari licet, nullas mitti solitas quae non essent obsignatae, id est annulo clausae. Si , inquit, obsignatas attulerit epistolas, nonne signum paterni annuli filius novit Alieno igitur annulo signatas facile cogno stet a patre non venire. Respondet alter
172쪽
, ANIMADV. HERALB sexcentas posse causas colligi cur eas litteras pater suo annulo non signaverit. Eum quem habuit potuit amisisse, postea alium novum faciendum curasse. Iam vero si obsignatas, inquit,non ferat,dici potest apud portitores resignatas esse& inspectas. Haec plane probant nullas privatorum epistolas nautis aut
tabellatiis datas fuisse,quin obsignatet essent, id est annulo clausae, cerae impresso supra linum impositae quo epistola constringebatur. Citatis illis Plauti versibus statim subnectis: Nota hic obiter , apud portitores eas resignatas, cum enim resignarentur θ aperirentur incise lino , signum apessebatur ut nullum p ta superesset. Haec tua adnotatio nullius est momenti. Nec enim verum est inciso
lino, signum semper avulsum fuisse eum
aperirentur & resignarentur codicilli epistolarum, aut codices testamentarii,aut aliae quaelibet tabulae. Eo ipso fateris te numquam assequutum fuisse, quomodo tabulae omnis generis obsignati solerent. Lino per medium constringebantur & colligabantur, ut hodie fasci eutos litterarum aut librorum grandiores obligamus. Supra linum cera infigebatur, eique cerae annulo impresso signum effingebatur. Quod etiam hoc temetipore fieri solet. Non igitur opus erat signum avellere ut aperirentur tabulae.Quin
173쪽
.17ς SPECIMEN CONFUT. constrictae adhuc tenebantur, nec aliter poterant aperiri nisi inciso lino vel rupto vel soluto. Incidebatur igitur linum, & sic aperiebantur tabulae, salvo interim signo
quod lino adfixum interdum manebat, interdum excidebat, vel turbatum loco mo- Nebatur , vel etiam rumpebatur. Hinc tar-bata signa legimus in leg. xx H. D. qui testamenta. Sisigna turbata sunt ab ipsis testatore, mn videtur gnatum. De lini incisione idem pronunciarunt, lino incise a testatore pro non signatis haberi tabulas testamenti. Hoc incidere tabulas dixit Papinianus, pro tabula-xum linum incidere lib. vir. D. Quae in testamento. Paulus notat, sied si ut intestatus moreretur , incidit tabulas ct hoc adprobaverint hi qui ab intestato venire demerant, scriptis avocabitur hereditas. Haec igitur diversa erant, Iinum incidere & signa turbare,cum & signa turbari possent non inciso lino, & incidi linum
non turbatis signis. Alterutrum satis erat testamento rumpendo,&haereditati scriptis haeredibus auferendae. Non enim signatum censebatur cujus signa turbaverat ipse testator, aut linum inciderat. Cera turbata
meminit Quintilianus, quod idem est ac signum turbatum. Ceram turbatam,signa simagnitore in νenies. In tabulis igitur & codicibus obsignatis, incidi vel rumpi vel solvi linum oportuit ut resignarentur & aperi
174쪽
rientur, non sigillum avelli. Quod in his tantum rebus obtinuit quae sine lino signarentur, ut Salmasius docuit cap. xl. de m*dis usurarum, pag. CCCCLII. Ut probet
signum avelli solitum in aperiendis Epist lis ut nullum postea se peresset, verba citat ex Ciceronis Philippica II. ubi de litteris agit quas Antonius a Cicerone ad se mi stas publice recitaverat. Sed quid Opponam tandem,s negem me umquam issia litteria ad te misisse' suo me teste conνincta' chirographo p In quo habessicientiam quastuosam. qui possis siunt enimbibrariι manu. De signo, inquis, nihil dicit Cicero, quia cum ea resignata fuerant θ aperta, signum fuerat aνusum. Nonne haec sunt ridicula & ab homine prorsus delirante profecta, vel usum siuae rationis non habente Resignatae illae litterae fuerant & lino sol to, signum detractum deperierat. Ergo designo nihil dicit. Sed a quo resignatae tu rant Nonne ab ipso Antonio p Nonne ita eas potuit aperire ut signum integrum servarer, ex quo posset arguere a Cicerone eas
sibi missas, cujus illud signum esset Designo certe nihil dixit, quia non magnum inde argumentum tunc duci solebat ad auctorem Epistolae convincendum. Varie enim signabant veteres nec semper eodem annulo, nec semper sivo, ut etiam hodieque
facimus. . Si ia testamentis signandis in qui-
175쪽
I 1 SPECIMEN CONFUT.bus major sollem nitas requirebatur, quam in privatis scriptis & epistolis, non exigebatur a testibus ut suo annulo signarent, quia & omnes poterant uno annulo eoq; ab ipso etiam testatore accepto, signare; quanto magis ad Epistolarum fidem su- pervacuum erat annuli signum desiderarer ideo sane de solo chirographo dicit Cice- .ro potuisse probare Antonium eas Ciceronis filisse litteras quas pubilica recitaveryt. Sed ne id quidem tum potuit allegare Antonius, cum librarii sui manu eas scripsisse se asserat, non sua. Cum & librarios haberent antiqui & amanuenses & notarios;
Librarios non saepe adhibebant nisi ad libros scribendos quos divulgari volebant. Si
tamen ad manum non esset Amanuensis,
interdum librariorum opera ad hoc utebantur , ut tum fecit Cicero. Hoc fefellit Advocatum , qui tanquam tralaticium hoc accepit,quod veteres librariorum manu suas epistolas scripserint. Ex eo autem Ciceronis loco constat chirographo longe magis
quam annulo credidisse veteres, cum ta
men velit Heraldus annulis & signis non minorem fidem olim habuisse quam manui. Quod est falsissimum.Nihil autem tam benedictum unqua est a Salmasio, quin inde maledicti contra eum jaciendi causam arripuerit infamis. rabula. Notat hic aut eum reps
176쪽
raficere aut pueris scriberest credidis, cum pluribus exemplis laboravit probare pag cccc Liv. 8c seq. resignare accipi pro aperire. Non probandum tum praecipue fibi duxit Salmasius resignare accipi pro aperire , sed gnare veteribus idem significare quod
' claudere, etiam in illis quae non annulo clanderentur. Idque aliquot exemplis planum fecit quae ab eruditis vulgo non intel-
lecta fuerant. Nam & signaram virginem, Lucillio apud Nonium inde appellari quae intacta esset, quasi clausae virginitatis. Et
eum sigillum idem sit quod signum Sc gillare
quod signare, inde & sigillare oculos mortuorum dixisse Varronem pro claudere, quo loco perperam apud Nonium vulgo habetur scriptum Augillare. Ut igitur probaret in his omnibus locis gnare accipi pro claudere , quia Ies multae annulo claudi sole- rent, exemplo id firmavit verbi resignare quod contrarium est τω signare , & acei pitur pro aperire. Sie enim claudere & reclud τι esse contrariae signifieationis. Uno & alter exemplo id obiter tantum ostendit Maddidit passim hoc verbum eo sensu positum inveniri. Virgilius, resignare oculos di- it prosinare, quod Varroni est gillare,dum respicit ad morem veteribus usitatum , quidi nune obtinee, oculos mortuis claudendi: Resignare autem posuit pro claudere.
177쪽
I74 SP S c I MEN C o N F UT. ut multis etiam recludere pro eodem usurpatum est, & reddere pro simplici dare Ennio, Ilia reddita nuptum, id est data. Ita religare pro simplici ligare ; Recalere Virgilio pro calere. Sic ergo in hoc Virgilii versia resignare accipiendum de Mercurio: Dat somnos adimitque is lumina morte resi-
Id est claudit. Nam morte clauduntur lumina, ut alibi idem: 'iti. Daternam clauduntur lamina noctem.
Nugatur Servius qui alias interpretatio-ines adfert rat de signis oculorum ablatis, quς sine risu legi non possim t. Haec notasse atii etiam repuerascere est Certe pro puero te Salmasius cum illa observavit non accepit; sed semper pro impuro & improbo rabula& sycophanta habuit. Omnia, Causidice, linea alba signas, & misces non miscenda, duces exercituum & principes magistratusque populi cum privatis, litteras timueliares cum publicis & quae de rebus publicis scriptae sunt. Quae distinguere oportuit hominem doctum qualem te facist sine causa. Notas hoc loco, &post superiorem observationem ita concludis , Cum igitur Epistola aliena manu scriberentur, sepefiervorum Oamanuensium aut aliorum, nec hubscriberentur, salus an ita initio Distola auctorem indicabatή '
annali O Agna stim faciebant. Paucissim is
178쪽
A NIMADV. ΗΕRA 1 v. aeriverbis res omnes hic expressae censuram
merentur & nihil est quod eum judieio scriptum sit. Nam partim falsae sunt,partim
ridiculae. Quod ais Epistolas suas veteres aliena siepe manu scripsisse, hoc nego, cum sua eas manu s pius scripserint, nec umquam alienam adhibuerint nisi cum sua uti prohiberentur aliqua valetudine aut alio imis pedimento. Nec aliter nunc mos est. Quis enim privatorum in epistolis ad familiares scribendis alia quam sua utitur manu a Neprincipes quidem & Reges cum familiares Epistolas ad suos scribunt, alienam manum usurpant. Annulas & sigma hic iterum conjungis, nescio quo mysterio, nisi illud est quod supra attigi. Falsum porro est annulos& fgna fidem fecisse Epistolis privato
rum. Non enim ea tantum causa signabantur, ut iis fides haberi posset ab amico qui eas recipiebat. Chirographum amici
longe ad hoc potentius. Et verum est, ut diximus, numquam alia quam sua manu scripsisse veteres, nisi cum non possent sua. Annulo suo eas signabant , quia clausas mitti oportuit, nisi si vellent secretum suum patere omnibus, ipsisque adeo tabellariis, priusquam amicus illud nosceret. Cum a tem eo tempore solerent omnia domi utenis sita, quae tuta esse volebant & intacta domesticorum & externorum rapinis, annulo suo
179쪽
ius Solle IMEN CONFUT. suo claudere , ideo & idem in epistolis,
quas ad amicos missitabant, observarunt, ut non aliter quam clausae & obsignatae traderentur Tabellariis. Hoc igitur tantum studebant, ut es ausae & non apertae litteraemitterentur, ne alius eas prius videret quam amicus cui erant destinatae. Eadem ratio certe fecit ut obsignatae clauisque mitterentur, atque ut propria mittentis manu scriberentur. Nemo quippe secrerum suum alli temere committere vult, quam amico dc fido. Apertas qui mitteret, illud plane istellatio crederet. Qui aliena manu scriberet, conscium sui arcani faceret eum cujus manum scribendo adhiberet. Unde,
inquis, plures fraudes facta seu brepto aut octo
alicujus annulo. Fraudes illae non metuendae
in epistolis ad familiares scribendis, deque rebus privatis & domesticis amici qui sciabir, vel ejus ad quem scribitur. Tanti non erat ut fraudator intercipiendi secreti causa quod ad se non pertinebat, bc quod curare
non debebat, surripere alterius annulum aut effingere vellet. Hoc adeo parum caverunt Veteres, ut caepe alieno annulo uterentur in
obsignandis epistolis,&non eodem semper. Nec hodie alia nobis consuetudo. Sed Addis, Ob hanc causam cum occisi Marcelli annuis potitus esset Annibal, qu3 signi errore ne qui dolus nemraur i Parno metuentem Cristinum Titus Li-
180쪽
ANIMADV. HERALD. ITIνtia ait circa ciνitates proximas misisse nuntios, occibum collegam esse, annuloque ejin hostem potitum, ne quibus litteris crederent eruarcellι nomiis ηι scriptis. Hoc est de quo te monui paulo ante, te nimirum litteras publicas perperam cum familiaribus confundere, & magistratus populi Romani, ducesque exercituum cum privatis ac plebeis. Privati semper sua
manu litteras scribunt quando id possvnr, quia de rebus suis domesticis & aliis quae
publicum non tangunt, quae sua refert ab amico solum cognosci cui scribunt, ut a se noscuntur. Ubi manum amici amicus a
cipit, signum non valde requirit, cui sati est quocunque signo clausas accipere. Nam si vel filo solo clausis forent, Tabellari j fidelis curiositas minime eas violaret. Is Duce exercitus & Malgistratu populi aliud est. Cum litteras publicas saepe ad plures civitates aut praesides, scribendas habeant, δε
omnes interdum eodem exemplo, non sua manu eas possiant exarare. Ideo olim habuere scribas ab Epistolis, vel Epistolarum
magistros, quales nune Secretarii dicuntur, quibus hoc munus & haec cura mandabatur. Nec hoc tempore aliter fit. Debuere
igitur qui in magistratu erant positi, aut quieXercitibus praeerant, Pt incipes stiam MReges, & omnes qui rempublicam gubernabant, uno semper oc eodem annuIo uti M quo