장음표시 사용
241쪽
ANIMADV. HERALD. tum est quod adfirmantisti belli Doctores. Atqui ex testamento Gregorii eum subseripsisse constat eodem modo ac testes ipses, nulla mentione facta sigillationis. Γρηγο- ρμγ cis σκοπω τῆ-εε i. An debuit etiam adde
re&testes quoque cum illo: sἐσφυἰγ-χ eu εμνρAtqui nihil hoc profuiseset,& superfluum plane fuisset. Nam si post
hanc declarationem testator signati jam a se& a testibus testamenti linum incidere vel signa auferre voluisset, irritum erat testamentum, quasi mutata voluntate id sedis.set, ut patet ex eadem leg. penuit. Cod. de Τestamentis&leg. IV. D. de his quae in testamentin sC A P. XXIV. Signaruro subscribere vetus esse is ante Hieronymi rempora in usupositum vulgo. In tectamento Pomealli ludicro ita accipiendum esse. Signum pro cognomine vel nomine, unde is signare pro nomen suumsubseribere. Inde sic signatum velsignatum recentioribuspro nomine subscripto. In litteris ducis Burgundia signum pro eodemponi, ct hodia sic
Europaispopulis hoc nomen a Romana lingua corrupta Gracis recentioribuε ide signifieare verbum.
I on in ea porro lege tantum signaverito corrupte positum est pro subsignaverit, sed etiam idem verbum eodem senis occurrit scriptum in ludicro testamento Grunnii Porcelli,quod aetate Hieronymi in scholis
242쪽
lis a pueris decantabatur , cujus meminit non solum prooemio in Esaiam, sed etiam in Apologia adversus Rufinum in haec verba: Quasinon cirrui rum turba Milesiorum in Scholis sigmenta desastet intestamentum suis Besorum cachinno membra concutιat, atque inter
scurrarum epulas nuga ejusemodi frequententur videtur joculare illqd scriptum eodem ferme tempore compositum fuisse quo testa- . mentum a Gregorio conditum est. Ejusdem certe saeculi utrumque esse credo. Secundum veterum testamentorum formam ab
auctore factum esse nullum est dubium. Septem testes nominibus fictis ex re ipsa ei . subscripserunt. De obsignatione nullum verbum. Ad quid enim λ Nam M vera testamenta ubi aperta fuerant nec signa amplius habebant nec linum. Exempla etiam quae inde describi solebant, non fuere signata. Nec ergo opus fuit, ut subscriptiones testium mentionem facerent signati δύsigillati testamenti. Quae res ad scripturam testamenti qua sola voluntas testatoris Ostendebatur, nihil periinebat, utpote ad
claudendum testamentum potius faciens,& ne ante tempus aperiretur, ac sic fraudibus obnoxium pateret, quam ut de essentia testationis esset. Nam de jure civili non requirebantur signa testium in testamentis,ut
supra diximus. Testamentum autem illud
243쪽
Gregorii quod ab ipso testatore & septem testibus ita su b scri p tum est, ut nulla ibi extet mentio signaculorum, signatum tamen fuisse constet more ac jure quod tunc obtinebat. Exemplum ejus Notarius ibidem descriptum a se profitetur atque divulgatum. Nανωκα φον ὐ λἰοα - θήκης ἶ ὀνοιγοις -- ὸς ημων Γρηγορ i me νυ ζ λολογου - τῆ ἐμῆ-κλη α με καια ἐξεδωκα. Cum autem Exempla debeant esse se iremis suis exemplaribus, non fuissent si signa ad substantiam testamenti pertinerent. Testatores olim saepe in duobus codicibus testamentum facere soliti erant ut alterum pro authentico esset, alterum pro exemplo,
illud semper signabatur, hoc non semper,
sed utrumque subscribebatur. Praeterea nullus crat fructus vel effectus testamenti nisi aperti, dc ex aperto tantum dabat bonorum possessionem secundum tabulas Praetor. Testamentum definiunt Jutisconsulti , mentis nostra esse justam testationem in id solemmter factam ut post mortem nostram va-
Ieat. Si non valet testamentum nisi post mortem testatoris, non valere potest nisi apertum; nam aperiri tantum solebat post mortem , non aperiebatur nisi lino incisio Mablatis signis. In aperto ergo testament nulla signa. Cum enim vulgo imprimi solerent lino quo constrictae tenebantur ta-
244쪽
a x SPE cIMEN CONFUT. hulae, eo inciso & sublato cum aperiendum erat testamentum , simul etiam signa revellebantur. Quo magis mirandus est stupor terunciani Advocati qui notavit Num. xviis. se vidisse contractus signatos more antiquo & Romano, in quibus signatorum sigilla adhuc appensa extarent prorsus integra. Vidit sane quod nusquam
fuit , tam acuta oculorum acie valet. Nihi lo magis ergo ad voluntatem testatoris te
stificandam aut roborandam valebant signa quibus obsignatum erat testamentum , quam sacculus obsignatus quo nummi erant inclusi ad pretium eorum aut numerum significandum. Signis il sacculo
remotis eoque aperto effusi nummi numerabantur. Ita signis ablatis aperto testamento insipiciebatur quinam haeredes instituti essent aut substituti. Sane vel sacculo includi potuit testamentum,& signa imponi supra sacculum aeque ut supra linteum quo involutum signabatur testamentum, ut ex Ulpiano supra docuimus. Sic intra sabanum obsignatum, quod idem est cum linteo , codices & volumina gestorum includi solita etiam in superioribus ostendimus .His adde quod non solum testamenta obsignabantur, sed & aliae tabulae privatorum & publicorum contractuum, quae & subscri-hia testibus solebant qui in subscriptione
245쪽
ANIMADV. HERALD. 2 non faciebant mentionem signati a se instrumenti, sed testes citabantur ut convenirent ad recognoscenda sua signa cum erant
aperiendae. Quod etiam in gestis in codice vel volumine conscriptis & intra sabanum sive linteum obsignatum inclusis fieri solitum ante indicavimus. Non ea igitur fuit formula testamenti subsicribendi quam
proponunt Doctissimi Iurisconsulti; Lu
GNA V I. Multo magis vitiosa fuisset siubscriptio, si ita subscriptum proponeretur ; E G oL v cius TiTIus GAII SEII TESTAMENTUM SIGNA vi, etsi signandi verbum pro obsignandi vel sigillandi acet-peretur. Cum enim sint duo actus separati, subscriptio sive adscriptio nominis, tam testium quam testatoris, desigillatio tabularum, non debuit utrumque eadem adnotatione significari. Sed nec utrumq; simul misceri, cu eo tempore quo subscriptio fiebat nondu facta esset obsignatio, Sc haec posterior tempore in exteriore superficie tabularum fieret supra linum ipsum quo erant ligatae, illa prior intra ipsas tabulas cum scriptura ipsa interiore testamenti. In illo ergo ludicro testamento Porculi Grunnii cum septem testes se dicant signavisse , vel bum
246쪽
α SPE cIMEN CONFUT. scriptione. Nomina eorum hIc ponam,quia vulgo aliqua ex his corrupta leguntur.
Lu CANICUS SIGNAVI. TERGILL vS SIGNAVI. Bo TvLICvs SIGNAVI. SAL fANvS SIGNAVI. LARD IO SIGNAVI. O FELLIC vs SIGNAVI. CYMATIvs SIGNAVI.
Ist testium subscriptio qui se signavisse testamentum Venerabilis Porcelli Grunnii profitentur, non potest referri ad testamenti ipsius obsignationem , nec verbum signari accipi pro obsignari, sed pro subscribi. In ipso testamenti textu etiam legitur hoc modo : is domini ct consobrini mei qui huic te- flamento intersuistis jubete signari. Ergo signara vel idem esst quod subsignare & subscribere,vel pro eo male positum est. Inde quaero quis illo tempore hoc verbum in ea significatione usurpaverit. Certe in leg. pen. D. testamenta , manifesto signaverit ea notione legitur : Ouis ct cuivi testamentum ignaverit. Sed cum illo quo nemo eam vocem eo sensu usurpasse legatur & multo minus qui de jure scripserunt, non vane suspicatus est Salma- sius a librariis suppositum esse pro bubsignaverit, ex usu nimirum sui temporis. Nec sa- . ne a vero videtur abhorrere aetate Hieronymi, aut etiam supra , id verbum a vulgo
247쪽
ANIMAD v. HERALD. 243 communi & triviali loquendi consuetudine ita tritum fuisse quod etiam hodie apud eas dialectos quae a Romana degenerarunt obtinet. Quae vocis abusio videtur nata circa tempora Constantini. Nam apud Aucto. res qui eo saeculo scripserunt, invenio signum pro nomine vel cognomine. Vt apud Capitolinum in Gordianis. Iam illud satis constat quod situm Gordianum nomine, Antonini Agno illustraνit quum apudprefectumε Erarii more Romano professu filium publicis actis nomen ejus insereret. Idem in Gordiano juniore: Antoninum Ilium fluum ipse signari potuit in Senatu. Sic enim ibi legendum ex libris, quod Salmasus tunc omisit monere. Spartianus in Commodo: pro Decembri sinaeonium ex signo ipsius adulatores vocabant. Vopiscus in Aureliano: Huic signum apposiverat Exercitus M ANU AD FERRv M,uis sorte quareretur,quis
Aurelianus aliqui secisset vel gessisset,siuggereretur
RV M , atque cognseretur. Spartianus in Pescennio Nigro : Ouod omnino intellectum non est, nisi quum Bassianus Antonini, quod fiagnum Pii fuit, nomen accepit. Inde ergo apud vulgus triviali loquendi usu signum pro nomine,& nunc in Romana Gallorum lingua Anum pro nomine subscripto ponitur. Seingvulgo vocamus. Et in omnibus chirographariis secutitatibus ita fere scribitur, sicut
248쪽
men subscriptum. Signatrum quoq; dixerunt pro signo: Capitolin. in Antonio Pio: Signatum Tribuno aquanimitatis dedit i pro signiam. Hinc signum in aliis veteribus chartis vocatur, ut in illa Divionensi quam Andreas du Chesne ex Chartulario Ecclesiae S. Benigni depromptam vulgavit in tomis Rerum Francicarum. Eam hic apponere visum est, ut constet de veritate sententiae quam asserimus. Littera Odonis Ducis Burgundia de medietate Moneta Dipionen sis.
Ego odo Dux Burgundia hanc chartam signo, ostiis ac Idelibus meis signandam trado. Signum Hugonis illi mei. Signum Hemici fili mei.
Signum V Vallonis canonici. Signum Rainerti de Castellione. Signum Hugonis Dapestri. Signum Rainoldi de Glana.
Signum V Vallonis de Salmasia. Signum Rainoldi de Granceio. Actum Dipione A. Mci .indictione I x. Philippo rege, Roberto Lingonensi praefata Iarentone abbate.
In hac Charta signare est subscribere dcfgnum nominis subscriptio quae differt a sigillo, Plerumque eo tempore desigillim suum
249쪽
ANIMADVPHERALD. ' 2 7 simul instrumentis appendebant, &signum simul,id est nomen subscribebant, ut infra dicturi sumus. Ita signum Scsigillum discleverunt, cum Latinitatis puriore s culo idem utroque nomine significaretur. Si signum in his litteris Ducis Burgundiae acciperetur pro sigillo, non tamen id esset signi genus quod annulo imponebatur testamentis vel aliis tabulis contractuum & instrumentis ad hoc ut clauderentur obsignandis , sed quale nunc est in usu & quod appenditur instrumentis ac diplomatis in membrana scriptis aut affigitur chartis, ut publici tabellatii facere consueverunt multis in locis dum sigillum civitatis in instrumentis publicis cerae affixae & papyro ob velatae imprimunt. Nobiles superioribus saeculis signaculum habuere quo soli militiae honore potiti & patres familiarum nobiles utebantur. Nam
filii eorum sigillum aut jus sigilli non usiar-pabant nisi post mortem patris & post adeptum militiae, id est equestris gradum dignitatis. Ab una parte scutum insignium
sive armorum, ut loquuntur, impressum visebatur cum his verbis in circuitu exaratis, SIGILL vM RA IN OL DI DE GR AN-c E I o. Ab altera parte Equitis effigies armati galeati & scutati cernebatur cum aliquo Symbolo. Hoc signaculo sigilla imprimebant contractuum vel testamentorum
250쪽
a 8 SPECIMEN CONFvT. chartis , simulque nomen suum adscribe bant, quod signum proprie vocabatur. Vnde
&signare pro subscribere,& sigillare pro sigil
lum imprimere. Quam vetus sit illa signi designandi appellatio eo sensu, ostendit testamen tu Grunnii Coro cottae in quo plane ita accipitur. Graeci quoq; recenti OreS Ρα νεάς, id est gnare, pro subscribere usurparunt, ab illo nimiru vulgari Latino in eodem sensiuposito. Inde ἐρυ ο si tam/lον Nice Iae, rescriptum Principis subscriptum minio vel miniatis litteris.Graeci vero antiqui ζον ς numqnam eo verbo usi sunt nisi eadem prorsus notione qua & Latini veteres, vocabulo signare. Hinc & μμ αον signaculum,&-εια signa. Qui proprie loquuti sunt ut Iurisconsulti illa ipsa etiam aetate, signandi verbo non aliter utebantur quam quo olim sumptum est. Hinc neque apud Justinianum aliter umquam sumitur. Non mirum itaq; est si libratii qui exemplaria librorum eo ipso seculo describebant in auctori bus verbum antiquum sub nandi mutarunt, pro eo supponentes quod in usu erat vulgari. Sic signa perint scripserunt in lege quam explicavimus, & apud Suetonium etiam ipsum. Nullum hodie exemplar scriptum habemus tam antiquum quod supra mille annos eat. Atqui vetustiorem esse