장음표시 사용
171쪽
1rfi Oh Ius Au RELIus Din. 37. ruis fiant, D OIim sub cretione haeres institutus Inon cremisset,eiovilemo dato , non cernendo, sed pro haeredegerendo, in partem admittebatob itutum. Verba Observationum sunt. Gju- e quoque Deteri ut inpianus scribit Iib. Furiari Regularum tam eretione Meres institutus , s non cernat sed pro haerede gerat , in partem subiitutam admittit. Quid hoc . Et otiis Z Quid
hoc . Et iure Deteri y Haec ne contraria , quae nec diversa Z Non est hoc unum idemque exemplum 8 Quis vero haec pro ratione decidendae dubitationis accipiat nisi sorte Merillius ydum scribit, Et haec putrema ratio Derior est. Quali vero in specie legis o. de cretione quidquam propinnatur aut divinationem cretionis admittat Iuliani ratiocinatio , quae tota est circa errorem testatoris. Cretior Iocus non fuit nisi haeres institutus esset sub expressa cretione, ea perse sta esset,
sive imperfecta . At nihil elusinodi habet species d. I. 4o. quae casum substitutionis simpliciter exprimit & sine conditione ulla. Deinde si quid de cretione Iulianus cogitasset , non ita dixisset, Potes diei r sed ita absolute diti debet , cum ita jus esset in cretione impersecta , auctore Ulpiano tu. aa. Qui haeredes institui possunt , Tentari posset , vix esse ut Iulianus qui ad te
pora pervenit Divorum fratrum ut patet ex L DiDi I .D.dessure patron. de cretione Cogitaverit, cuius vim & necessitatem Marci Antonini constitutio sustulerat. d. f. uir. ubi Ulpianus ita . Si DF
imperfectam erationem Baeres insitutur e , id est , non adiectis his Derbis in non creveris 'xhaeres eso, sed ita ,s non creveris tune Maevius haeres Go e cernendo quidem superior inferiorem excludit: non cernendo autem sed pro Merede gerendo, in partem admittit subsitutum. Se p,tea D.Marcus eostituit, ut G pro Baerede Eerendo, ex osse at haeres. Quod si neque ereDerit, noque pro haerede gesserit , ipse excuditur , G ohstitutus ex assest haeres. Sed bona fide agnosco necessitatis este nihil in ea comiectura r & Iulianum species tractare potuisse cui & caeteros Prindentes circa cretionem S alia sui aevi rura , quas non resorinaverint ubi in alia inciderunt r sed fingere cretionem aut aliud quidpiam ius obsisterum , aeque dico minimum necessarium esse. Admitto Iubens exemplo ejus qui olim crevisset praeter voluntatem testatoris , ita & in eo qui non plane ex voluntate testatoris adiret, substitutum in partem admittendum sitstinuisin
172쪽
DE VARIANT. CuIACII INTERPR. DID. 38. veteres, ut ratio eorum sic ab exemplo Procederet. Quemadmodum in cretione si non ex voluntate testatoris cerneret haeredi. talem scriptus haeres; substitutum in partem admittebat: ita in aditione , qui non ex Voluntate testatoris adit, in partem suhstitutum admittere dehet . Sed ea non placuit ratiocinatio Alexandro , I. 3 coaede haeredib.insit. ubi substitutum omnino exclusum
voluit aditione instituti . Ut mirum sit Tribonianum aliud Justuniano semessisse, & sententiam d. . o.& verba Iegis o I. expressis
An retineri vel expungi debeat clausula caliter s ejusdem aeta
terum naturalem haeredes istituit , eosque invicem sub Litiit. Titius Legitimus frius ouem pater anniculum reliquit , pos patris mortem impubes decessisupersite matre Gfratre natura Ii, quem etiam cohaeredem habebar. Getaero an haereditas eius ad Titium natura miratrem ex cause sub tutionis pertineat, an vero ad matrem Z Resondi ad primum eqsum non existentium Baeredum sub tutionem de qua ouaeritur, pertinerer non ad se
quentem, s ouis eorum postea deces et intra pubertatem r eum in natiaraIis ii persona sipfex δεν utilio Deum habere non poterit : G ideo ad matrem Iegitimi ni faereditas ab intesto peratinet. aliter si ejusdem aetatis libeat institυti. invicemque sunstituti fuissent, tunc enim altero defiincto intra pubertatem , ejus successio non ad matrem , std ad substitutum ejus devolvitur . Merillius variasse Cujacium ait qui hanc clausillam adter seiusdem aetatis, Ge. modo reiecerit, modo retini erit . Reiicit,
.4.& in kae I. 4s . lib. I a. Resp. Pauli. Ad titiatam vero codicis de Isiit Usubf. annoscit ac retinet. Non retinet Merilsi, si verum amamus e sed ut fit cum negotium habetur cum protervis , ut sapiens cedat remittariire de iure suo nonnihil , & annuat concedatque quod non credit, ita jacius plane, eo loci quem contra eum citas. Cuiacius, Em
173쪽
Ir os Ius Au REL Ius prema igitur puptuaris omnimodo excludit matrem , taetra Deronouomodo exeIudit. Neque huic definitioni quicquam ob ae, Iera Lucius 4r.in fisciuo Deo. Si ejusdem aetatis Liberi. Sane non obstais abesse debet ea extrema Gausis a I. Lucius gr. quemadmodum certe abest a Pandectis Horentinire attende hoc verbum , certe, mox ait , videtur ex ora Lisi irrestrisse in eontextum. Deinde adjicit quo demonstret & ea retenta clausula , nihil eam obstare thesi a se propositae . Sed retineamus eam, quyniam
rationesubnixa es, G proponamur seriem unus. Quis non videt& hic Cujacium agnoscere , abesse eam clausulam a Florentinis libris, nec germanam eam essh p & quod eam retinet, non id se facere retinendi animo, scit magis expediendi negotii quod ex huhere videatur Z I modo, & sincero magis ore quid renuntia . ANque haec de Cujacti opinione. Quod ad rem attinet, placet Merillio, clausulam iIlam rei nere , ct partem eam esse d. I. 4s. quae sane res cum in facto sit, arbitrii est liberi r & fateor non esse dissicile res γndere rationi quae Cujacium contra movit, quae haec est Vocem aliter, a qua incipit illa clausula , prae se serre contrarium casum speciei d. D-gis 4. nec tamen exhibere. Nimirum si dicamus supplendum esse verbum conditionis, quod est omissum e posito enim quod statres ejusdem merint aetatis & conditionis , non videtur adnotatum si ultra, fratrem superstitem praeserri matri vi & iure substitutio nis reciprocae, licet & ab intestato eidem praesertur, Frater. Insit de Senatus UTer II. Scilicet ad honorem & ut litatem filii pertinet ut ex testamento haeredes habeat, LIuli nur 4 a. aIias est, LSi pupiatas. D.de Ac . Tuomiti. Haereae Et in hoc, non piget me suppetias aliquas serre Merillis , quem nec exacte satisfacere censeo Iegι Precibus 8. Coae de Impub. G atiis sub . ex qua essicitur , primum casum Uulgaris substitutionis non porrigi ad secundum castim pupillaris sit bstitutionis si mater intercedat . Differentiae enim rationem D. Merillius male ponit in potestate verborum formulae substitutionis recis rocae . Lofoue
insitem Dbsituo, Invicem subsit uti sunto , qua si hac formula
uterque casus expressus sit . Verbum substituo, inquit Merillius, commune es ad vulgarem G pupillarem . Esto: longe accuratius rem expedit Cujacius, sed mihi cum Merillio res est. Non tamen exprimit per se verbum subsiluo , ac denotat casum si,
174쪽
DE VARIANT. Cur AcII INTERPR. Distas. Isrstitutionis pupillaris: sed praesumtio voluntatis testatoris inducitur ex pupilli aetate . Itaque & s impuberi filio soli haeredi instituto extraneum pater siabstituerit, idem jus est, LIam foe D-re 4 in pr.S La. D. de inst. At dis rentia est , quod ejusmodi
praesianatio voluntatis testatoris non admittatur in gratiam extranei contra matrem filii: in gratiam tamen fratris admittatur,
d. . r. illis verbis stiters ejusem Ge. Quod confirmatur , Lu coaede ossit.G sub t. ubi mortua matre, substitutus admittitur ex tacita pupillari: matre vero superstite, submovetur.
An res iuris vel facti facilius per ratiliabitionem confirmari Potuerint, ante constitutionem Justiniani po Rigo huius quaestionis petenda est ex L Donationes Ir.Cod.
de donat.inter vir.S ux. quae cum dicat morte donatoris tacite confirmari & retrotrahi inutiles donationes inter coniugeς vel a parentibus liberis in potestate saetas r & omnimodo ratas' haberi quae expresse testamento confirmatae snt , sed illas tantum retrotrahi quae intra legitimum modum consistunt ; vel si
excedant, quae insinuatae sint, Iustinianus ait inne ulu diutinactione ratat haberi, nee in caeterum subtilem dimisonemfacti MI iuris introduci posse. Eo reserunt L7.D.deJure eoicitiornm o ubi Marcianus , Quaedam , inquit, non referuntur ad con mari nem eodietuosem: vetati si ante captivitatem 'is eoiriuos eom moverit , S in eapti,tate codicia os feribat ό nam non valent.
Idem es , s ac uo modo jus te menti faetendi desierit habere. . Praeterea, in tuis quae non iuris sedfacti sunt , non sperinde 'habendum quod codicil .s scribitur , atques , ubi eon matio , Irripiti uisset r velutis ita in codicivis feriptum erθ , Mesem
quae mea es ; eodicillorum tempus Dectandum , non ovo eo semuntur . Item , s Titius vivus es, vel ,s tot annis est, eodicillit Iegavit Sejor tempus eoicii rum , non quo tempore se tefamem tum ,sectandum. Merillius ait Marcianum in fae L .afferre disserentiam interres facti & juris quae Codicillis scribuntur . Fateor me obtusis adeo ingenio esse , ut non agnostam differentiam inter res factiu a ct res
175쪽
ct res iuris quam D. Merillius ait Marcianum afferre in flae L. Scio equidem alias esse res faicti & juris . Non capio Marcianum in sententia δ πι Iegis inter eas differentiam constituere. Nec fugiunt tamen oculos haec Verba meos, praeterea in tuis quae
non juris se Nucti sunt, Ge. Tantum oro abest ut disserentiam
mihi videantur exprimere, quinimo convenientiam in argumento quod tractat Mareianus aptissimam reserunt. Marciani
quippe mens est, exceptionem clare regulae illi quae dictat, Quaecunque in coitimis scribuntur, perinde haberi ac si in t stamento scripta essent , La.I. a. D. de 3ure coietu. & ostendere
quaedam , ut loquitur, non referri M con mationem eodbiti/rum , hoc est, quasdam dispositiones codicillares non referri adtestamenta, scet in ipsis testamentis confirmentur codicillL Hoc demonstrat in causa iuris , & in causa facti: primum exemplum ponit in eo qui testamentum scripserit in urbe, ivstea captus ab hostibiis codicillos secerit. Hos codicillos non valere Mocianus ait: nec movere , quod iam ante confirmati sint, quaedam enim non pertinent ad confirmationem codicillorum . Hoc exemplum est in causa juris , ut & quod generaliter addit Marcianus idem
est si onouo modo ior totamenti iacient resator deserit Baberer
puta si suriosus factus sit, eonstat enim suriosi codicillos non Val re , d. a.I. 3.D Iure eodistia. Nec ad rem pertinet, quod in testamento antea sanae mentis homine facto , confirmatio codicili rum habeatur ; quaedam enim sunt quae non referuntur ad confirmationem codicillorum In causa etiam facti hoc comprobat,
hisce vcrbis . Praeterea in imis quae non iuris .fed acti sunt, nomes perinde Fabenaeum quod eodiciaris scribitur Ge.& subjicit exem-Pla causarum Disti, primum de eo qui ita legavit in codicillis, sem quae mea es, alterum , de eo qui etiam in codicillis , legavit . Sela sub conditione Si Titius Divit , wI .itor auNoruis es, puta
septuaginta ; haec exempla docet Marcianus non referenda ad testarnentum, sive ad tempus testamenti, id est, spectandum estoe tempus codicil lorum, an eo tempore is qui codicillos fecit vestem haheret, & an eodem tempore Titius in vivis esset, vel 7o. annorum esset; alias non deberi legatum et si ilicet quod tam in causis. facti , quam in causis ruris, quaedam non reserantur ad testamentum, quamvis ex eo vim omnem sumant codicilli. Ex quibus col-
itur , in exceptione quam Isarcianus tradit, non differre causax Disitired by Gomic
176쪽
DE VARIANT. CUAUI INTER A. Is juris a causis facti. in id est igitur quini Merillius ait, Marcianum hic asserre disserentiam inter ros facti & res ruris y ct quo um ista ad hanc I. . res facti esse, ut possessionem , traditionem , vendiationem , Qtutionem, res iuris ut haereditatis aditionem & usucapionem y quas & olim frustra Merillius obferv. cap. 3 8. O infelices agricolae , qui e male natis segetibus praeter culmos & paleas , nihil in horrea conserimus. Nunc de vitio Cujacii veI potius de fide Meri Iliana dispiciamus. Merillius ait, Culacium tractatu s. ad Africanum , G in Parat it Iis Coaede donat. inter Dir.G uxor. col Iigere eX AEL7.D.se jure codicia r. ante Iustinianum res ruris facilius quam res secti
per ratthabitionem confirmari. Eundem autem Cujacium in recitat. Cossi ad Sc eum Macedon. contrarium dicere , nimirum revfacti,facilius quam res iuris per ratthabitionem confirmari potui Lst. Falsiim est Cujacium toto tractatu 1. ad Africanum, hoc scribere quod ei Merillius tribuit Cedo locum Merilli, & paginam fgna . De rati habitione tractat ad L pen. D. Rem rasum haberi Memorat ibi contentionem Sabinianorum & Proculianorum . P xique, inquit, dicebant in iis quae sint iuris ratiHabitionem retrotrahi, in his quaesunt facti, non item . Caeterum ibi de sua ipsius sententia , nihil : denique falsum est hoc eum colligere ex lue L. . D e iure coiciuorum . quam non laudat nec attingit ullo modo, sed L7. D. rem rat. Bub. quae ad rem nostram non pertinet . Sed nec in tu. Codicis ad Scium Macedon. dictae Ieg. . D. jure eod. meminit Cujacius e nec quidquam illi Ioco contrarium Proseri, imo prorsiis idem . Inter uris auctorer , inquit, De in re
nox condeniebat: omnes generoriter ratilabitionem non retroag
bani plerique dicebant ratthabitione confirmari quae uni acti, non quae sunt iuris . Restat locus Paratulorum Cod. de Donati xib. inter vir. G ux . in quo scripsit ille quidem ea , quae sunt juris , retrotrahi olim , non ea quae saeti, arg. d.L7. Daejure co-diesu. Peto ede mihi locum in quo contrarium scripserit: Praeterea dico, ex veterum sententia scripsisse quod ibi resertivbuta, inquit, verum i ferentia interea quae iuris Ge. Itaque s culpandus in aliquo Cujacius est, non in eo plane , in quo impetitur a Merillio; sea in qno damnandus Merillius ipse est . Hic enim ex professo legem Uum V. D de iure eoictu. in eam sententiam sic interpretatur, quasi Marcianus in ea, disserentiam
177쪽
os Ius Aust EL Itis Disp. to. constituerit inter res iuris, & facti, ut res iuris in Cia icillis stri taῆ
perinde habeantur, ac si in testamento scriptae essent, quod Ma cianus non cogitavit adscribere, sed excentionem ei remiae . ut mitio diximus, potius adjicere voIuit.
De quaestione autem quid tanclem statuit Merillius Z Crimcius, inquit, adiit.Coiada tum Macedonit, resfam Geditis
quam resJuris per rati bitionem eonfirmari potum: ouod G v x us es. Jam fidem feci non esse verum quod de Cusacio narra- r. An verius est, res facti facilius quam res juris olim ratiliabi, Auctores, inquit, uti iusque sicli Iae Sabiniani & Proculesani videntur in eo convenisse, ut res fac stirer ratiliabitionem retrotraherentur , sed Proculeis ni videntur subtilem divisionem Iuris, & facti introduxisId. puta an don :tio facta esset traditione quae facti est, vel mancipatione quae iuris --Ε. idem esset mihi confectura. Sed objicienti Constitutionem Justiniani ind. I. Donationes a I. Od. de donat. inter vir ει uxor quae non indicat Proculus ne, an Sabinus distingueret ita subtili
hiberem quid reloqui possiem , maxime cum ea subtilis
distinctio Sabino potius accepto serri videatur , D. I. ro. D. de OG Diarm. tibi Ulpianus, Sed GF, inquit, qοo a ius deiecit r tum fabuero, sunt qui putent cfecundum Sabiniam occis,inqui ratifabιίιonem mandato comparan me videri deiecisse intemdictoque so teneri: G foe verum es; remias enim dicitor in ma-Id cio ratifabulonem mandoro comparari. Apparet hic asti de re facti: porio commendatur ut rectior, opinio quae censeba i in hac causerata habitionem aequiparari mandato, quae cum reseraturaci Sabinum S Cassium, Iam ilIa conjectura desierenda est. 9 misi quid melius prostratur contraria amplectenda. Rem autem facti facilius perratiliabitionem confirmari potuisse,quam rem iuris,lai
to magis statuam, 'u' constituam, in rebus juris ratiliabitionem proprie locum non habuisse et quia fiet i non spotuit ut quod iure ab
initio non valeret, Primit hominis voluntate convalesccret ita, ut retro valuisse inicilligeretur Atque ita nuptiae ex post facto comvalescere poterant, sed liberi Iusti dcmum censebantur qui suscepti quo revalescere coeperant, .D.de ritu aevi.UM.Codis nosti. In causis facti obtinzbat ut res censere turab initio rite facta , Incet 16 D. dejud. quia in his sola voluntas si)cctatur, LSι - ι 16. 9.S nesciente domino I. D.de pie G fv-
178쪽
An post Legem Papirm sublatum fuerit ius accrescendidi conjunctionis ΘV potius . Cur post legem Papiam Iureconmiti de iure accrescendi
disputaverint. Ilis accrescendi est incrementum partis ad partem , sive accensio partis alicui delatae, quae deficiente eo, alteri propter stram partem obvenit, vi coniunctionis, velut ex tacita quadam substitutione. Dixi em incrementum partis, quia in Proprietate relicta pluribus , portio deficiens accrestit portioni ut alluvio ,
ut Titio 33. 9.vum unum I. ion. D. de use . Haec accessio fit vi & potestate conjunctionis, quia conjunctio iungit & colligat
in unum conjundios ita , ut pro uno habeantur, unius permnae rotestate fingantur, L PDBe 34. in r. D.de Ieg. I. quia in unum
corpus redacti simi, Lunie. S.His ita definitis Io. versSin autem ex his qtii disj-Hiω. Coae de ead. toti. itaque ex pluribus conjunctis quamdiu vel unus remanet, is selus omnium jura retinet. D nique tacita quaedam substitutio in conjunctis intelligitur,& com junctus quasi substitutus est, L 3. I. Haec autem I. D.quibus modistis r. Sed cum triplici modo conjunctio fiat, vel re tantum , vel re & verbis, vel vel bis tantum . Re, cum eadem res separatim,sve separata oratione pluribus relinquitur e re & verbis, cum plures ad eandem rem vocantur iisdem verbis,stu conjuncta oratione , ut Ilitius & Maevius haeredes fianto vel Titio & Maeviosundum illum do lego, vel Τitio cum Maevio, vel alitio Maevi que, vel etiam non positis, sed subintelleolis his articulis, que, eum Veritas tantum, cum ad res, sue partes diversas, PIures V cantur. Cum, inquam, tripliciter coniumnio fiat&conjunm in triplici sint differentia, sciendum est eum proprie ac simplicia ter coniunctum dici, qui re & verbis conjunctus est. Paulus , Nee
dubium es quin conjunmine quos G nominiam S rei complexur
jungit, ct ideo maxime inter conjunctos versari jus accrescendi r
179쪽
Ela I. 89. D. deIeg. 3. G I. Sempronius a6. I. ID. D. de Uufr. Ieg. Notandum quoque re conjuncios, licet disjuncti sint, jus accrescendi haberer quia voluntas testatoris in conjunctione reali deprehenditur , ut non frustra ad eandem rem plures conjunxerit,s.Si eadem 8. Ins. de Ieg. Denique observandum inter verbis coniunctos non esse jus accrescendi: conjunctionem sine re, non esse conjunctionem essicacem ad inducendum ius accrestendi, L pen. D. de Uufr. aceres. quia ubi non est concursiis ad eandem rem , neque jus accrescendi esse potest, LSi duobias a. iupr. D. ibus modis usust. portio ut dictum est accrescit portioni, ubi igitur acleandein rem, sive ad eandem portabem non est si es concursias, neque est ius accrescendi r at inter verbis coniunctos non est spes concursus, quonia emper partes habent, ut ait, d. I. Reeonium
Ei 89. Qui per concursum partes habent, sisti dum ab initio quodammodo habent. Coniunctim haeredes institui, aut conjunctim Iegari,hoc es totam haereditatem es tota Iegatas guIis data esse,
partes autem concursurieri, inquit Iex 8o. D. de leg. 3. Ab ea propositione cInter coniunctos re S verbis si conjunctos re tantum esse ius accrescendi excipiendum est; nisi voluntas testatoris aliud suadere videatur; cujus voluntatis coniectura varie ducitur ex variis causis ,& legandi sive loquendi modis, ut in Iestatis per damnationem , in alimentis legatis , in conditione
adiem , ut s diverse jure legatarii ad idem legatum veniant, hi lp. sit. ad .La I. s. ex duobus a. D. de jure patr. I. 3. I. Sedeoniunctim 3. D e Ieg. oesy.conrr. tab. Excipiendum & legis impedimentum ut Senatuscons Claudian. & Libon. LI4. I. I. D. ad L. CornwL dessi. Sed & ab eo quod dicitur Inter coniunctos verbis tantum non esse jus accrestendi excipionita est causa hae. reditatis: verborum mada conjunctio in haeredum institutionibus ius accrestisdi non respuit, L. Si ita quis 66. D. de haereae insit. quod jus non decrescendi potius dici debet: ut si testator Primum, S Secundum instituerit haeredes ex aequis partibus e repudiante Primo, Secundus totam haereditatem habebit, ne pars Primi adlegitimos haeredes transeat, quod ius civile non patitur,LJus no-frtim q. D. de regia. juris. Sed & in legatis aliquando conjunctio verbis accipitur pro conjunctione re & verbis, scilicet quando iista praesumtio est testatorem partes adscripssse non ut partes
180쪽
videm constitueret, sed tantum ut ostenderet quas per concursum legatarii haberent: ut si Τitio & postumis pro virilibus partihus legatum sit relidham : argumentum est ideo Virilium menti nem fecisse testatorem, quia si plures postumi nasterentur, i iriles serre deberent, ideoque nullis natis postumis , totum Titio debetur , LSi duobus I 6. D.de I. 8. D. δε reb. dub. Tale fuit jus accrestendi, quod cum eadem lege, sublatumst in testamentariis causis, ad augenda fisci commoda, quaeritur Cur l st legem ripiam , Jureconsilii anxie adeo atque accurate de co jure disputent Z Cujacius Lb.α4. Obfer t. cap. 34. Psictor, inquit , scribens ad Iegem)οLam G Papiam, tractavit de conjum
Hir Baeredibias egatariisve, ut isto cujus gratia potis iam tuae
segeIperlataeiune i moriatur haeres via Iegatarius vivo te atore Suante apertas tabIIas qua ex cause resumento resina in ea a eaduci vel caduca pDrumgiae sunt praefertur is qui mortuo reeonisectus fuit . id valeat haec vox pisrumque, Omnes intelli- sunt, scilicet notat & continet exceptionem quandam ejus quod vulgo dicitur, legem Papiam abrogasse jus accrescendi. Lex Ρa- .pia non omnino ius accrescendi expunxit, utpote quae non ha-huit locum in pro non scriptis, id est, in iis quae relicta essent Pe senis, jam mortuis tempore conditi testamentir nec in teli lis, e Ceptis persenis , id est, parentibus & liberis usque ad tertium gradum , Lanie. in pr. Coae de Cadae. toII. Quis vero citra calumniam dicere audeat praestantissimum Cujacium , aut de eo addubitasse unquam , aut his contraria docuisse ZMerillius tamen contendit eum tribus in locis dicere jus a crescendi per L. Papiam sublatum fuissc . Piimum locum indicat Lib. II. Observ. cap. II. Ubi explicans LSi ex 'furibus 9. D.de fuista Iule. icribit Legem Juliam,& Papi am ahioetasse ius amescendi: & addit . nec enim hanc coliationem ius novum patitur quo inter haeredes scriptos non versetur jus pcmesccrdi. Securdum
locum prosere ex Paratit is Coae de Cadiae. toII. Ibi Pausis im it Cujacius scribens ad L. Papiam de con)anZis tractat. I. Reeonjuncti 89. D.deIeg. 3. I. Tripcci I 4a. D.de Uerbin nidis Lex Papia tollebat jus antiquiam , i es, ius accrescendi , ius co/juneri nis plex , exceptis certis ea cis Uco praelato . Tertium locum citat ex Recitae. ad eundem Tit. de Cas. toII. in . His ita de itis. Io. ubi iisdem prope vethis idem Cujacius ait, Paulus usefer, x bens