장음표시 사용
181쪽
. 176 Trae . de Ine attoneque sapienti; fideles propterea hortatur , ut quoniam po tavcrunt imaginem torrent, coclestis iam exinde imaginem portare studeant, spiritualia ncmpe ct coelostia cogitantes et EOnsectantes a).
Animam eamque rationis participem Verbum distrivm anti su
279. x rosecto, si anima ad humanae naturae essentiam spectat, eam Verbum divinum assumpsisse necesse ost. Et nim Non est homo perfectus, ut arguebat s. Augustinus, si vel anima carni, vel animae ipsi mens humana d suerit , , M. Propterea juxta veteres patres I. Verbum eo pus medianis anima assumpsit: I. id omne assumpsit quod reparavit ac sanavit, sanavit autem animam praecipue. Ain cedit, certissimum in sacris litteris , patribus ac fidei symbolis catholicum dogma esse , Christum post nwrtem ad inseroa descendisse; jam vero nec corporc d condit quod in sepulchro depositum est. ncque divinitate quac ut is immensa ubique est; neque figurato de Christo ad dictum esse admitti potest, cum ex communi patrum et ecclesiae Sentemtia de vero et proprie dicto descensu ad inferos symimium apostolicum loquatur: restat igitur ut anima Christum ad inferos descendisse credamus post mortem suam, quae quidem mors sino anima nec est, nec intolligi potest έ. - 28o. Verum non minus evidens argumentum sacrae liti rae suppeditant ad animam et quidem rationalem in Christo aὶ G. Bemard. a Piconio in
cὶ Protestantes passim, quos Se cuti sunt ianseristae, articulum de Cliristi descensu ad inseroa, quoad animam acilicet, expunὁunt, ut con tra sensum totius antiquitatis et Ε clesiae universae de coreoris Giriasti sepultura articulum illum intelligunt, etsi huic violentae expos
182쪽
r. II. Cv. II. de natura Christi tamaria 17 adstruendam in attributis seu proprietatibus et assoctioniabus quas eidem adscribunt. Etenim Christi humanam voluntatem et operationem commemorant, ut insurius ostendemus, animae tristitiam, pavorem, metum, atque doloris se sum , quae sane omnia evidenter ostendunt mi verbum pra ter humanum corpus humanam sibi animam camque rati nis participem copulaSSU.
I 8 i. Obj. Tum scriptura tum recta ratio animam, eamque rationis participem Christum minimo habuisso suadciat. a. Aperte enim Io. Ι. x 4. dicitur: Et Verbum caro sactum est . Solam igitur carnem Verbum assumpsit: a. idque merito '. divinitas enim tum animae tum montis vices
gerere poterat; 3. eo vel maxime quod si duo persecta, ut aiebat Apollinaris , non capiebat Christus , , id est duas naturas persectas in una persona, 4. alioquin quaternitas in Deo pro Trinitate constitueretur. His accedit ncccssa Tio in monte humana carnales esse cogitatiunes, camisque prudentiam quam rcprobat Apostolus Rom. VIII. 6. Ergo. 282. R. N. Α. Ad a. prob. D. Id est homo, C. caro ad animae exclusionem Ν. prout patres unanimiter juxta Pe petuum ecclesiae sensum citata verba exposuerunt, qui plures praeterea ejusmodi locutionis rationes asserunt sa). Sane voces camis et animae passim in scripturis occurrunt ad totum hominem significandum. o. g. Gen. VI. Ia. omnis
caro Corruperat Viam suam , , .
α83. Ad s. D. Ad vivendum et intelligendum, Tr. ad pedi
sectum seu vorum hominem constituendum Ν.284. Ad 3. D. Persecta sub ratione personae , C. naturarum Ν. ut inserius ostendemus. 286. Ad. 4. Ν. Neque enim humana natura peculiarem quandam constituit personam sed eam Verbum a dscivit in
183쪽
nari. de Incarnatione unitate porson ac divinae, ut idoneo loco exponemus et vindicabimus. Sic ncgamus ncccssario inessc in humana mento carnales cogitationes , ut patet ex statu Adae innocentis ,
in Christo vero mens regubatur a Verbi . persona a) ; idipsum dicatur de prudentia carnali , ne diutius in ejusmodi nugis refellendis immoremur.
Christus humanis affectibus , doIoribus et
corruptioni obnoxius fuit eae naturae Suae condisione
α86. L rior pars ad fidem spectat; altcra Vero, qua nem pe dicitur ex naturae suae conditione est tantum fidei proxima ut ex dicendis patcbit. Ad priorem ita quo partum quod at tinet , de ejus voritato omnia fidei nostrae symbola nos dubitare non sinunt, quac nobis exhibent Clinis tum passumae mortuum, ideoque ante suam resurrcetioncm passii ilum ac corruptibilem. Sanc hujus rui non obscura argumenta Sacrae litterae suppeditant, quae Christum lcstantur identidem csurientem, sitientem, stentem, ex itinere satigatum, et prac doloris acerbitato clamantem. Quare Ig. LIII. idem Christus appellatur vir dolorum et sciens infirmitatem, VulneratuS , attritus , atque liaco quoad corpus. Quoad ani mam vero idipsum Christus cxprcssit, cum Luc. XXII. ait: Pator, si vis, transfer a. mo calicem istum binubi idem Evangelista subdit: u Apparuit illi Angelus de uoc-lo consertans eum, ut suetus in agonia prolixius Ora bβt . , so) ; quae locum non haborent, nisi doloris magnitudinem atque acerbitalcm persensissct ; quod utiam osten saὶ VH Pet. L V. e. XIII. sci v. 45. Ω η αὐτῶ
184쪽
Par. II. C φ. II. de natura Christi humana r79 ditiir ex Mailli. XXVI. 38. cum Christus discipulos suos alloquens dixit : Τristis est anima mea usque ad mortem , , sa) ; hinc roipsa coepit pavore et taedure , , ut legibtur Marc. XIV. 33. 287. Dc hoc fidei articulo nonio uniluam ' catholicorum dubitavit ; ast ucro num ciusmodi assectiones Christus ex naturae Conditiono , seu insita naturae humanac infirmitato Passus fuerit , num voro non naturaliter scd extraordina ria quadam lege , ac vclut per miraculum cas sit expertus magna olim extitit contentio inter Philippum abbatem Bonao Spei et Ioannem quendam monachum ae praepost tum actato S. Bernardi. Partem nogantem suscepit Philippus , qui acrius contendit Christi carnem , quia sinc pe 'Cato conccpta sucrat , nullis pocnis obstrictam ct Obliga- . tam fuisse , adcoque nihil naturaliter pati potuisse. Contra
vero Ioannes pracpositus et Christum asserebat necessitate, naturali , scd sponte tamen adscita et voluntaria omnia pertulisse. Hace postcrior sentcntia communis evasit cui a stipulantur satis aperto scripturae atque Eeclosiae patres.
Apostolus enim Hebr. II. 17. affirmat Christum dcbuisse, M per omnia fratrihus similari , ut misericors foret, et fi- dclis pontifex ad Deum , ut repropitiarct delicta populi. In eo enim in quo passus est ipso et tentatus , potens est et cis , qui tentantur , auxiliari n b) ; tum c. IV. x S. κ Non 'enim , inquit , habemus pontificem , qui non possit com- pati infirmitatibus nostris: lcntatum autem per omnia pro 'similitudine absque peccato η c). Quae inepto ad solatium nostrum dicta viderentur, si quae Christus passus est,
non humano more modoquo suscepisset, quod magi8 COn- , firmatur ex argumento quod idem Apostolus instituit ib. sal Πιρίλυπος ἐστιν ἡ
185쪽
V. a. SMq. Patres Vero in eo paritor omnes consentiunt μ), etsi fateantur, quod et a nobis constitutum est , hace Om
nia in Christi humanitato ad nutum divinitatis tanquam modoratricis administrata esse , ac propterca non invite Sed Iibere nostri causa Christum passiones pertulisse bὶ. -
. 288. I. Obj. Patres passim docent Christum nullo unquam dolore atque tristitia assectum fuisse ; I. tum quia PaS .
sal Cf. apud Petav I. X. c. IV. s. 5. seqq. bὶ Coroni lis gratia hic iuvat
accuratam animadversionem an erre
quam Boetius circa siuem libri Desctuabus naturis et una P VSOna GDristi instituit, quaeque non modice confert tum ad eutychianorum commeula diluenda, tum ad hanc quaestionem quam excutimus ex
planandam. Etenim si dicatur Christus caruem habuisse qualem Adam habuit post peccatum , inserebanteutrchiani peccato eam obnoxiam suisse ; sin autem ejusmodi carnem suscepit qualis ante lapsum illius extitit, concludebant neque pati negite mori potuisse. Boetius igitur tres status disi ininguit in Adam , duos extremos et alterum inter illos medium. Primus status est ante dulictum , in quo
tametsi ab eo mors aberat , nec adhuc ullo se delicto polluerat, poterat tamen in eo. voluntas esse PE candi , , . Secundus status eqt in suem mutari potuisset , si firmiter in Dei praeco illis manere volui MUl. Tunc enim id ad londum foret , ut non modo non pecCarct, aut Pezrare Vellet , scit ne posset 'lii idein aut peccare aut velle delinquere. Tertius status est post delictum, in
quo mors Illuui necessario subsecuta ebi, et peccatum ipsum , volunta que Peccati , ,. Horum statuum extremi duo sunt secundus et te tius ; etenim. in secundo , qui tantum fuit possibilis , adsuisset im- Peccantia ; in tertio peceatum , et peccandi voluntas. PrimuS autem est medius inter hos extremos , in
quo adsuit possibilitas puecandi et moriendi. Ex iis igitur statibus singulis proprium quiddam Christum
assumpsisse Boetius observat. Nam quod moriale colpus assumpsit , ut mortem a geuere humano iugaret, in eo statu punendum est, qui P0st Adae praevaricationem poenaliter in- si ictus est lac tertius est ex reCCn- sitis j. Quod vero non suit in eo voluntas ulla peccati, ex eo Sumptum est statu, qui esse potuisset, nisi voluntatem insidiantis si .mdi bus applicasset qui secundus est status in se . Restat igitur medius status , qui primus ebi positus ille scilicet, qui eo tempol e suit, cum n e mors aderat, et adesse poterat delinquendi voluntas. In hoc igitur Adam latis suit , ut manducaret, ac biburet , ut accepta digereret , ut laboretur In somnum , et alia , quae ei non defecerunt i al. defuerunt . Humana quidem , sed concessa, et quae nullam tu enam mortis insui rent ; quae, olivita habuisse Christum , dubium non est. Nam et mauducavit , et bibit, et humaui corporis ossicio functus est. Ne Iue
cata uina indigenua in Adam sessis
186쪽
Par. II. Cap. II. de natura christi humana r8rsiones assectionesque ciusmodi Deo indignas censebant, tum quia impersectionem rcilolcro atque arguere arbitrabantur I. Insignis inter cetera est locus Hilarii pictaviensis I. X. de Trinit. n. 23. ubi aperto nogat quidpiam poenac aut d loris Christi corpus portulisse scribens : u In quo Chrissio in quamvis aut ictus incidoret , aut vulnus descenderet ,
aut nodi concurrerent , aut suspensio elevaret , asserrent
quidem haec impetum passionis , non tamen dolorem passionis inferrent : ut tolum aliquod aut aquam perforans ,
aut ignom compungens , aut aera Vulnerans . . . paSSus
quidem est Dominus Iesus Christus , dum caeditur, dum
suspenditur , dum crucifigitur , dum moritur , sed in corpus Domini irrucns passio , nec non fuit passio , nee tamen naturam passionis cxeruit : dum et poenali ministerio illa desaevit, et virtus. corporis sino sensu poenae Vim poemnae in se desaevientis excepit ii . Qui praeterea addit nul Ium metum aut mortis dolorem sensisse ; in quo conV niunt etiam aliqui Ρatres , qui negant Christum de impe dente morte contristatum suisso , aut perturbatum. Ergo. 289. R. Ad I. D. In natura divina , C. in humana subd. passiones quae ex humanae naturac vitio , vel ex prava hominis Voluntate procedunt, C. quae sunt innoxiae congenitaeque ipsi naturae N. Illas porro a Christo patres excludunt , non istas , quac Deo indignae conscri amplius non debent ex quo humanam naturam induere Deus dignatus est , nullamque arguunt imperfectionem a 29o. Ad a. D. Et s. Hilarius , prout patet ex ipsius seon
credenda est , ut nisi manducasset , vivere non potuisset. Sed si ex omni
quidem ligno escam Sumeret , Anm-
per vivere potuisset , hisque i sorte Sicque in non mori. Iccirco paradisi fructibus indigentiam explebat. Quam indigentiam suisse in Christo, nullus
ignorat ; sed potestate , non neces
lal Humanarum enim passio num duae sunt species r quaedamnaturales sunt, et vitii experies; ut sunt fames, sitis , lassit uilo , ac ceterae ejusmodi. Aliae macula quadam turpitudinis insectae, ut est
Concupiscentiae morbus , et quae proprie Passionum vocabulo .cen
sentur. Ilis caruit Christus , ast priores, quamdiu vixit , habuit, ut Patres omnes graeci atque latini unanimiter tradunt. CL Pelav. lib.
187쪽
38a . . . Tnit. de Incarnas onepo , loquIlur de divina Cliristi natura, C. de inamana sui,d. quasi vero ab ea omnem dolorem Di in firmitalom abigat Ν. ut ostendat Christi passiones et infirmi latos voluntarias esse ejusque imperio dominioquc subjectas ac lempora las C. Elc-nim ipso lit,. L de Trin. n. 3I. declarat se librum decimum instituisse advorsus haereticos, re qui divinac pro SSionis naturaeque immemores , ad impietatis suae argumentum dispensationis gesta dictaque tenucrunt ii seu , ut planius Io-quitur lib. IX. n. 5. qui si quac ab co Christo) Sccundum hominem dicta sunt , dicta esse secundum naturae divina cinfirmitatem mentiuntur,i. Hos igitur rosellit ostendens passiones non ad divinam sed ad humanam Christi naturam esse reserendas. Ostendit praeterea s. Hilarius , Christi infirmitates a nostris quadruplici ratione disserre. Nostrae enim sunt coactae , promeritae , in nos dominantur, nec quidquam in nobis est quod non eis subjaccat ; contra vero ex s. II ilario infirmitates in Christo suerunt voluntariae , propter nos susceptae , ad nutum voluntatis illius temperatac , nec naturam divinam , sed solum humanam attingentes sa).29 I. Eodem sensu tum ipso tum rcliqui patres negant aut ullum motum aut mortis dolorem Christum sensisseniat de morte contristatum ; de motu enim , dolore aut perturbatione loquuntur, quac in Christum dominaruntur , aut invitum nolentem Iuc lvissent commovere ib).29s. II. Obj. Sallona in tolligi ncquit quomodo ejusmodi assectiones tristitiae et laudii quoad animam , doloris quoad
corpus naturales potuerint in Christo esse , Cujus anima visione beatifica ob unionem hyposlaticam fruebatur ex qua profluebat gaudium quo vel ipsius corpus perfundebatur. Tristitia enim aut dolor cum gaudio beatisco simul naturali ratione componi nequeunt, ut ex comprehensoribus patet, aὶ Cf. P. Cousiant in praest reliquit circa germanam S. IIllarii
ad novam a se turatam ejusdem s. mentem.
P. editionem a n. m. ad n . r . seu Ibὶ CL Pelav. l. X. c. V. S. 9.t,ta III. ubi init desiderandum seqq.
188쪽
Par. II. Cisp. II. de natitia Christi humatur 1g3 qui miseri esse non possunt. Si igitur Christus tum inani
ma , tum in corpore passus est , non conditione naturae sed praeter naturam seu per miraculum talia ipsum fuisse pe possum licendum est. Ergo. 293. R. Cum Verbum humanam naturam una cum insita naturali infirmitato in eum finem assumpserit ut pateretur ac moreretur , ita attemporavit gaudium quod ex visione beatifica profluebat ut non impedierit assectiones proprias humanae naturae. Utrumque enim certum est tum Christi animam visione beatifica ab ejus creatione donatam esse , tum humanis assectionibus motus , tristitiae aetaedii obnoxiam suisse , ut et Christi corpus doloribus anscctum cx naturali infirmitate et conditione : reliquum prininde est ut haec componantur per divinam dispensationem juxta exposita sa). Nec omittendum gaudium et tristitiam Cum ex diverso objecto et motivo oriuntur , prout in Chri-Bto oriebantur , optime inter se consistere posse in uno eodemque individuo b . Neque propterea obstat exemplum Comprehcnsorum ; cicnim ipsis in termino constitutis nulla sub sc potest tristitiae aut doloris assectio , Christus amiciti simul fuit viator. Sed de his consulantur scholastici c). sal CL Esi inni In III. seni.
de Peccat. merit. C. XXIV. n. 8.
Quia in eo s Christo l, inquit ,
erat similitudo carnis peccati, mutationes aetatum perpeti voluit ab Ipsa exorsus instantia, ut ad mors nivideatur etiam senescendo illa cam Pervenire potuisse , ni si iuvenis suisset occisus. Quae tamen mors in
earne peccat; inobedientiae debita
redditur , in similitudine autem ea nis peccati obedientiae voluntate si
scepta est CL etiam Catech. rom. p. I. ari. IV. n. 2.
189쪽
Christus Dominus de Spiritu Sancto conceptus est atque ex Maria Virgine salva ipsius . integnitate natus α94. Lia si de fido , ut omnia sidci nostrae symimia expresse tradunt ; sic in symbolo apostolico de Christo dicitur : u qui conceptus est de Spiritu Sancto , natus ex Iaria Virgine n . Eadem liabent symbola nicaenum ciconstantinopolitanum. 29 S. Cum vero admirabilem ac supernaturalem hanc Christi Iesu conceptionem ac nativitatem duae hostium classes adoriantur . Iudaei scilicet et haeretici , et cx recentioribus rationalistae nonnullique biblici protestantes ut pra misimus , ad eos propteroa refellendos eius generis argumentis uti debemus quibus omnes aeque perstringamus. Ex utroque propterea Foedero atquc ex constanti antiquorum Iudaeorum et Christianorum traditione , tum ex critica et
exegesi argumenta promero cogimur ad rem nostram eo sciendam.
296. Cclebro est vaticinium quod Isaias VII. 34. edidit cum Acha et rex Iuda propositum sibi a propheta signum rejecit de imminente liberatione Ierusalem a Rasin rege Syriae et Phacee rogo Israel eam obsidonii us dicens :u Propter hoc dabit Dominus ipse vobis signum : Ecce Vi go concipiet , et pariet filium , et Vocabitur nomen ejus Emmanuci v . Ejusmodi autem oraculum de Virgino concipiente et pariente Spiritus Sancti operante virtute into prelatus est s. Matthaeus I. II. εeqq. ubi cum rotulisset Supernaturalem B. Virginis conceptionem addidit: u Hoc autem totum factum est, ut adimplerctur quod dictum est a Domino per prophetam dicentem : Ecce Virgo in utero habebit, et pariet filium : et vocabunt nomen ejus Emmae
190쪽
Par. II. ωρ. II. da mutira Christi huma na 38ς nucl : quod est interpretatum Nobiscum Deus u H. Ad hoc ipsum oraculum manifeste alludit Angelus B. Virgianem alloquens Luc. I. 3I. iisdem enim pene verbis utitur quibus Isaias. Exploratum igitur est apud christianos luna vaticinium Isaiae ad Christi conceptionem ac nativitatem pertinere, tum de virgine matre esse intolligendum. 297. Sed praetcrea adversus Iudaeos et rationalistas ,
Matthacum ac Lucam secutos esse verum Isaiae sensum no receptam veteris synagogae interpretationem patet I. ex
eo quod messiana explicatio jam coaevis prophetae ipsius
suerit communis : etenim Michacae V. a. 3. tum illud u Pa turiens pariet M tum n Egressus ejus ab initio , a diobus aeternitatis ii supponunt jam Messiae nativitatem absque viri opera. Michaeas enim ostendit divinam Messiae originem , Isaias vero mirum ejus nativitatis modum. I. Ex ipso Isaiae proposito , vocibus et contextu ; propositum enim Isaiae
erat dare, seu exhibere signum certum et extraordinarium
promissae liberationis, exhibet autem ejusmodi signum in extraordinaria Messiae nativitato ex virgine , quae hoc ipso quod futura esset ex progenie David , ostendebat eam non fore per illam obsidioncm extirpandam : utitur autem voce cum articulo indicans se loqui de re jam cognita dicens : a Ecce virgo illa concipiet et pariet v ; promittit vocandum huius virginis filium nomine symbolico nobi cum Deus 3 Capite vero seq. nempe VIII. 8. exhibet propheta hunc Emmanuelem Dominum totius Iudaeae ; nam loquens de assyriorum rege inquit: u Et erit extensio at rum ejus implens latitudinem terrae tuae , o Emmanuel nDomum c. IX. 6. seq. de hoc ipso virginis parvulo agens , Deum simul et hominem eum exhibet, ejus regni naturam