장음표시 사용
221쪽
hominem apparuisse, etsi Deus pariter esset, et hinc ru
sum habefactatur nestorianus error.
365. Ad 4. N. Nec enim particula quia hic causalis est,
sed signiam exprimit et essectum missionis suae, ac si diceret. : ex hoo poteritis cognoscoro divinam missionem meam,
luia 'Ego quae placita sunt ei iacio semper , prout clarius exponit dicens: u Ego ex Deo processi et veni v a). 356. Ad S. D. Τanquam unum idemque suppositum, C. diversum Ν. 357. II. Obi. Sancti ccclesiae patres eadem qua Nestorius ratione de Christo et Incarnatione locuti sunt. Nam a. quidam Deum assumpsisse hominem affirmant , Ut s.
Ambrosius ib) et s. Augustinus sc) qui praeterca Enchir. Q. XXXV. dicit Christum re esse aliud propter Verbum , et aliud propter hominem n ; 2. nonnulli Christum dixero hominem miserum ut s. Basilius passim sil) ; alii vocarunt. lioniinem dominicum, ut s. Athanasius H, s. Epiphanius is , s. Augustinus ig); 3. alii deni iue Christi humanitatem auto manum, aut instrumentiam, templum aut restem divinitatis diaxerunt , imo et sponsam th). 4. Sed inter ceteros eminet s. Jo. Chrysostomus, qui homil. III. in cap. I. epist. ad IIebr. n. I. cxponens verba Psalmi M,IV. relata ab Apostolo :u Propterea tinxit te Deus , Deus tuus h scribit: si Hic. saὶ Cf. Malilonaltim in h. l. fgὶ Lib. LXXXIII. QQ. Q. bl Lib. V. de Fide c. VIII n. XXX, l.
uuare Theodoretus Cyri lium incli- carn. tom. p. v. C. al. sal, quod alia themate seri nados exi- vocarunt s. Cyrili. . u. ad Suc-stimaverit dicen es Christum Θεοφο- ' ress. p. 4 1. Fulgentius Vo eoν ανθρωπον, quum lamen a plu- cavit humanam naturam trabeam rimis patribus, riinxtine vero a M. serm. de s. Stephano; VD- Basilio earn voc: in iisuiPalam no- cavit s. Augustinus irnct. Vt II. in verimiis. iapti l Cyrill. loin VI. p. do. liorum omnium aliorumque M. Iuo. in desens. anath. V. patrum in hanc rem testimonia ex ii-
222쪽
Par. IL Cap. III. de utriusque nat. ροst. coniun. II 7 Apostolus) et Judaeos. , et Pauli. samosatoni asseclas . Etarianos , Marcellumqud et Sabellium seriit et Marci6nem. Quomodo λ Iudaeis quidem ostendons unum esse duo sa) et Deum et hominem . . c advorsus Marcellum et alios sint duae Personiae divisac per bPostasin. Adversus, marcionitas Butcm, quod divinitas non ungatur, sed humanitas , , b Ergo tum patres reliqui,' tum, praegretini Chrysos mus duas agnoverunt in Christo personas. 358. R. D. A. At sensu longe diverso, C. eodem quo Νεμεtorius Ν. Nondum enim exorta Nestoriana linensi , Ithhrius quandoque patres loqtiebantur, pracsertim cum de Deootiomita potius mysterii, quam de mysterii theologia agebatur. 'Vhrumtamen errore delecto cautiorcs saerunt in delectu verborans, ut in epistola ad Valerianum scribebat s. Cyrilluso Cotorum ab illis patribus diverso plano sensu usurpata interdum πω Cabula fuisse ab eo , quem postea Nestorius protulit, diversa in utrisquc adjuncta, contextus ac fidei .professio omnino declaranti . o
359. Sic I. Asserunt Deum assumpsisse hominem, id est, humanitatem, C. personam seu individuum humanum Ν. Qua significatione tum ecclesiae patres ac primi de schola theologi Anselmus et Hugo Victorinus , tum ecclesia ipsa in suis precibus , illa loquendi ratione usi sunt absque ulla labis nostorianae suspicione, concretum pro abstracto usurpantes M. Dum vero s. Augustinus asserit Christum csse aliud propter Verbum , aliud propter hominem , de natura id aD sirmat, non de persona ; alioquin dixisset alium et alium , a que in codem capite conccptis verbis unam Filii Dei et Fi-
sal Haec verba ἔ iδύο τον αυτον δεικνυς , καὶ Θεον , καὶ ἄνθρωπον a Mutiano scholastico interprete sic vertuntur duas personas et unum
223쪽
lii homInis personam, et unum Filium esse non affirmasset sa).36o. 2. Alii Christum dixerunt hominem miserum, d mimeum aut etiam deificatum ratione hypostatici noxus inter utramque naturam , C. rationc moralis unionis interutramque personam N. Sic enim explicant has voces s. Maseximus martyr et Thoodoretus ipse lη; minus tamcn castigatae ejusmodi locutioncs sunt, eum Christus non praeuise miser Ecd mus , neque Dominicus scit Dominus sit, quod ipse advertit s. Augustinus se corrigens Q. 'i 361. 3. Alii Christi humanitatem organum, instrumentum , templam dixerunt divinitatis cum Verbo iis utento ct in iis habitanto atque hypostatice conjuncto , C. SDeus N. Nempe eo sensu quo manus et brachium dicitur hominis o ganum et instrumentum , Corpus vero animi tui ornaculum. Hinc neque Cyrillus ipsc instramenti vocabulum repudiam sal otio spectat illud monitum
Vincentii Lirinensis Qitomodo in Trinitate alius atque ratius, nounlitul atque altitit Z Quia sollicet alia est persona Patris, alia Filii, alia Spiritus Sancti: sed tamen Patris, et Filii, et Sp. Sancti non alia, et
vlia, sed una eadeInque natura. Quomodo in Salvatoreati,d atque GlGιd, non alitis atque alius Z quia videlicet alisera substantia divinitatis, al-etera humanitatiis; sed tamen Deitas et humanitas non altor, alque alter, sed unus idemque Christus, unus
idemque Filius Dei. et unius et iis denique citristi et Filii Dei una eademque persona ,, i Common. cap. XIII. Ibin Eo tantum sensu de Christo eiusmodi Defori vox usurpari
P test, quatenus caro Christi, seu potius humanitas , Deum ut suum habet ac proprium , hoc est intime
die substantive coniunctum , et u num eundemque seciam factum. CLMaximum M. in schol. ad c . VII. Dionysii 'De eoelosti hierar. Theodoret. in Consul. Anath. V. neque
omittendum, a. Basilium in lib. de
Sp. S. l. e. n. II. et in Ps. I. . minime vocasse Christum Θεοφορον αγ se πον homin miserum; sed solum ab ipso Christi caro vocata fuit lumll. eitt. tum 1 m. in tis. XXXIX. et Commenl. in cap. II. Isai. Θεο- caro Di isserti. I innmerito do tus P. Fronto Ducaeus ob furvat Theodoretum graviter liallucinat lim sitisse in refrellcnsitat eanath malismi quinti ubi ait a Illa silio Christum vocatum esse Θεο o-eον ἄνθρωπον. Non enim Parum interest inter imminem duiserum et carnem deiferam.
et En ipsius verba stet lib. I.
Betract. c. XIX. n. 8. Sed non video utrum recte dicatur homo dominicus, qui est mediator Dei et hominum, homo Christus Iesus, eum sit utique Dominus: Domin cus autem homo quis in eius san et a familia non potest diei 3 et hoc quidem ut dicerem, apud quosdam legi tractator es catholicos divinorum eloquiorum. Sed ubique hoc dixi, dixisse me nollem; postea quippe Vidi non esse ilicendum, quamvis nonnulla possit ratione desundi o.
224쪽
ad hil, itae sunt nil significandam utriusque naturae distin otionem et proprietates in).362. 4. magis nestorianae la aeresi favet s. Io. Chrv SOStomus , sive dum asserit unum esse duo , quod de duplici Christi natura apertissime usurpat dicens et Deum et minem ; sive dum ait : quod sint duae personae divisae Per
hypostasin. Loquitur enim hic de duabus personis divinis , Patro nem po et Filio , qui distinguuntur per hypostasira,
seu personalitatem uniuscuiusque propriam, prout ejus Seopus exigit. Sibi enim in animo proposuerat evincere , --
bellianos illis verbis refelli qui distinctionem personarum ira
Deo auferetiant. Hunc autem finem haud prosecto assecutus esset , si de distinctione inter personam Christi divinam et humanam eiusmodi dictum usurpasset. Atque hine factum est ut neque Νcstorius neque nestorianus aliquis in tuam ad Chrysostomi patrocinium confugerit, imo et a Cyrillo et Coelestino papa agentibus adversus nestorianos Chrysostomi orthodoxia summopere commendetur c). 363. III. Obj. i. Νaturam inter atque personam vel nulla prorsus vel metaphorica tantum distinctio intercedit; quae
ex diversis atquc in infinitum variantibus philosophorum
quid, inquit, qui illum lyestori lim
antecesserunt, doctrinae fidei ope ram non dederunt 3 Numqii id eloquentior est Ioanne Z ,, etc. Opp. ed. Par. I 658. t. V. P. I l. p. 55. S. Coelestiirias ep. XIV. pariter ad Clerum et populum constantinopolitanum : Lt a recentioribus, scribit, inchoemus, quid non animis vestris erudiris sanctae memoriae episcopi Jο- annis insudit, cuius sermo adstructis catholicam fidem toto orbe disi usus est y se Apud Coustant Εp. RII.
Sed neque necesse est ut eum nonnullis suspicemur lex tum hunes. Jo. Chrysost. fuisse corruplum. De hoc s. Io. Chri sostomi textriduae prostant dissuriationes in Thesauro theolog. Zachariae torn. IX.
ruorum alteria ita inscribitur: βε in abrielis Danielis S. I. dissertatis de judiciis eriticorum et nuperi interpretis gallici super loco s. Chrysostomi ex hom. III. in epist. a. IIebr. ubi nonnullis nestoriano more loqui visus est altera vero: Imsententia B. Jo. Clirysost. quoad duas in Christo personas disse in alio
225쪽
notionilaus pendet. Quis autem notionibus tam ambiguis, tam variis , tam inter se oppositis innixum dogma constituat λ a. Eo vel magis quod nullum ex erealis rebus d sumi possit exemplum , quo catholicorum doctrina exsilicetur. 3. Certo si, amotis philosophorum subtilitatibus, rem discutiamus , perspicuum esse vidctur ad hominis constituendam personam hoc unum requiri, ut mens et Corpus
una jungantur, 4. alioquin dubitare semper licerct utrum nobis insit persona hominis , etsi animo pracditi simus et corporc a). 5. Quod si divina virtute fieri potuit ,
tit in Christo esset natura humana sine persona , atque in divini Verbi persona subsisteret, cur divinae ejusdcm Omnia potentiae virtute fieri non potuit, ut in Christo persona humana cum divini Vorbi persona substantialiter conjungeretur λ Utrumque sano miraculum est, scd hoc posterius valde conventcntius, tum quia tunc revora aristus cssct perfectus Deus et homo porsectus ; 6. tum quia myst rium rectissime explicaretur , simulque abvirda omnia vita- . Tentur , quibus catholicorum sentcntia urgctur , atquc illud in primis , quod de una cadcinque persona enuncientur ea, quae invicem contraria sunt. 7. Quis demum neget personalitatem ad naturae nostrae dignitatem ac persectionem spectare λ Si eadem caruisset Christus , dignitato ac persectione humanae naturae propria caruisset , quod nefas est dicere. Ergo. f364. R. Ad i. D. Et ejusmodi notiones dogmati d clarando quod in divina revelatione continetur atquc sundatur accommodatae sunt, C. His notionibus philosophicis dogma catholicum innititur Ν. Hallucinatur itaque Baylcdum pro certo assumit dogma catholicum ab ejusmodi philosophicis notionibus pendere, cum contra certum sit nonnisi serius dogmati a Deo revelato ejusmodi notiones a Commodatas esse. Quemadmodum enim ex revelatione scimus Dcum unum ac simplicissimum esse ac simul in Deo la) Ita quidem Bayle Dict. art. 'rrhon. Rem. R.
226쪽
Par. II. cv. III. de utrimque nas. ' Post. coniun. utra esse Ρatrem, Filium et Spiritum Sanctum, ita ex eadem re velatione novimus unum eundemque esse Christum qui est Deus et homo. Haec semper prosessa est Ecclesia cath lica a Deo odocta. Insurgentibus vero hacreticis sabelli
nis , qui realem Patris et Filii et Spiritus Sancti distinetionem negarunt, coepit Ρatrem, Filium et Spiritum S. voca ro hypostases seu ρcisonas ; quod vero iisdem commune est, seu quod unum de Deo praedicatur Vocavit naturam , analogia ducta ex iis quae de natura et l3ersonis philosophi de rebus naturalibus, pracscrtina huminis, disserentes' iradebant. Sic cum novatorcs alii, quac in revelatione douno eodemque Christo diversa praedicantur, dispescerent, ut nestoriani ; vel quae eidem tribuuntur confunderent, ni enlychiani, ecclesia ipsis se opponens , quod unum de Christo dicitur, vocavit byostasin Personam aut si positum, quae distincte do eo cnunciantur, vocavit naturas. Metaphysici postea in ejusmodi vocos et notiones subtilius et accuratius inquirentes ilicorias suas de natura , substantia, subsistentia, persona et supposito tradiderunt iuxta id, quod christiana religio ex revolatione divina de I rinitate et Incarnatione jam docebat. Quare non religio christiana a philosophia , sed a
religione aecuratiores suas theorias mutuata est philos phia sa). ' . ' . 36 S. Ad a. Estor frustra enim exemplum quaeritur ex iis , quae in creataria in rerum ambitu continentur cum agi
tur de eo quod creata omnia transcondit. Apposite hic quadrant, quae scripsit s. Augustinus ep. CXXXVII. m. 8.ad Volusianum u Si ratio quaeritur , non erit mirabile et si exemplum poscitur , non erit singulare ; domus Deum aliquid posse , quod nos sateamur investigare non posse. In talibus robus tota ratio facti est potentia facientis u . 366. Ad 3. N. Ut enim suo loco exposuimus ad perso
Patet tantum abesse phi nec siispicati quidem sunt di
227쪽
veta Tracι. cis Incarinatione natu eonstitu ciuiam mitiiratur praulercu , ut sui j tiris natura
sit , in se subsistat , neque cum alio voluti persona sive sul posito conjungatur a qua rogatur , seu ro Iuiritur ut habeat Propriam sulisistcntiam , scilioci proprium exisicussi modum. 367. Αd 4. N. sequelam , nempe nos inde incertos se an I ropriam , an vero alterius cujuspiam personam geramus: intimo enim scnsu intclligimus nos in nol is subsistere , quo cum alia natura conjungi, quae rationem personae vindicet sibi ac nobis eripiat. Qua in re si falleremur , o ror certo refunderetur in Deum , qui non solum nos perpetuo decipi patorctur , sed invincibiliter nos in errorem impelleret, quod alionum maxime est a sapientia ct boniatate divinR.
368. Ad 5. R. I. Fides ab auctoritato pendct ; hinc
non quod nobis magis minusve consonum videtur , sed quod a Deo xcvolatum esse eonstat tenondum est ΙΙ. In adversariorum hypothesi tum Incarnationis mysterium tu in redemptionis oeconomia dcstrueretur , prout supra anima mvertimus. III. Dcmum implicat ejusmodi hypothesis. Si quidem , ea constituta , idcin simul esses et non esset. Persona enim dicit naturam in se subsistcntem siliquo juris. Ergo qui affirmat duas personas csso inter se hypostatico nexu Conjunctas , idem asscrit duas naturas esse ab invicem in
dependentes suique juris , et simul dependentes et alieni juris , quod manifesto contradictionem involvit. Tantum igitur H cst ut in adversariorum systemate Deus persectus et homo perfectus halicatur , aut mystcrium rectius cxplico tur , ut utrumquo potius penitus subruatur sa). 369. Ad 6. N. suppositum de absurdis quac in docti Lna catholica de Incarnatione adversarii inesse comminiscuntur ; apprime enim Semper omnia conciliata sunt. Ρroscetori pro diversis substantiis quilius homo constat recto de eo pronunciatur quod sit spiritualis et immortalis secun dum animam , malorialis et mortalis secundum corpuS , a CL Put. lib. V. e. IX. praeherum S. έ. . '
228쪽
par. II. Cap. III. de utriusque nat. 9Post. coniun. aI3 quae contradiccntia dici nequeunt quia licet de eodem, sub livcimo tamen respectu enunciantur,. sic recto de Christo dicitur quod sit aetcrnus , impassibilis , immensus se cundum divinitatem ; creatus , passibilis , limitilius cir
cumseriptus sccundum humanitatem'; mediator et redemptor accundum utramque. ν
370. Ad 7. D. Ceteris paribus , C. si a longe superioroau persectiore suppleatur ut in casu nostro R. Subsistentia enim in suo conceptu nil aliud dicit nisi existendi m dum alicuius' substantiae. Etsi vero substantia fingi non liossit in concrcto P seu in remam natura absqtie a Dcν modo existendi , cum tamen dite' modus varius ac multiplex esse possit , patet nullum peculiarem ac determina tum ci essentialem esse sa); potest propterea esse hic Te illo , proprius vel alienus , seu ei esse ab intrinseco , aut
supervenire ab cxtrinseco. Porro quamvis naturalia exi Mundi modus sit naturae' persectio , longe nobilior haeo eadem evadct , si divina virtute existat natura modo n turae excellentioris proprio ab eaquo compleatur. Iam vero in mysterio Incarnationis divina omnipotentia. factum est, ut humanao naturae in ipso rius creationis instanti communicaretur modus cxistendi divinae Verbi pursonae proprius , ita ut coepcrit illa cxisicia in Vorbo, ab eo complori ac rog . IIino cx illo instanti persona i Vorhi quae ' a' tota aetern lato subsistolant. ih sotu natura divina, cam Sub suo peculiari respcctu complobat atquc regebat, coepit in 'temrue eom-Plure, regero ac modorari etiam naturam humanam , qua ola est ei propria, utpola quae in ca et per cam subsistat. Quis autem non videat longe persectius esse , naturam humanam Sulmisture modo divinuo personao tWoprio quum suo , regi ultersonii , Verbi quam 'a' sua a P eaque dirigi' es eomplere pQuot inde. decora ac porsectiones , quantam sublimitatem eo secuta est; λ dIaco admirari quidem , at assequi monte non POM
sai Neinpe in creatis. In Deo minatae omnino ac essentiale unt, enim proprietates pcrsonales deler- ideo lute neceaarint. .
229쪽
Tnaeti de Incamalione . ininus. Ergo' Cluaόtus non solum periculus Itomo est rationei integrae naturae humanao , Sed persectissimus, plane rationc personalitatis , seu subsistentiac divinae qua existit ,
371. N. Olsi.' i. Quanquam .negari nequit seriptura messatis ad litteram intellectis semina i quaedam. doctrinae ecclesiasticae nempo coaho M : :ivere in Su et uniono naturarum in Christo posita. , iacillime communicationem etiamidiomatum, indo dedunt potuis ui, uattamen univexsa liaco doctrina . qualis .ia theologi. pis tot discrimina rerum sensim stabilita est , ii ulli lihi est frugis ad voram virtutem con-
saurae iussa is certissimaa quibus monotlivisuius comme datur ἱ-.Obii rum :iuiegrae christianorum familiae et singuli multi roduo uoribus praesertim temporibus , ali ea , defluxerust. 4, 1 Sub sistansiu igitur: .in. 4simplicioro illo doctrinae .ly pQ qui . in. . ipsa . Scriptura sacra in obis cxlii- bima est; atque i hoc potissimum' agamus , ut Iestim Christum pia munie colamus i tanquam iugatum . vero divinum
humanun I. collata sunt: , . qui viro divinac voluntatis inrem prus regnique divini sonditor ost et ipse plenus numines eia i , non sine Duu talis tantoquo nobis propositus sa). 37 a. R. : Adtii. Id, e8t quanquam. doctrina catholica inscripturis. -mineatur .cum enim latentur rationalistae ejus modi doctrinae Mene, , argumento est indubio F ipsa in scripturis cam reperiri ), juxta adures arios, rejici t meu debet tuti inutilis , perniciosa , ac rectan rationi contraria
Talis est idea quam de sacrix: scripturis tingerunt novi ejus modii increduli biblico. velamineo obducti Ast salsum est doctrinam catholicam Incarnatione . nullius Magis i esse. ad consequendam virtutem. Validiores enim stimuli addi
230쪽
Par. II. CU. III. de utriusque nrat. H Post. coniun. IIS non' possunt ad virtutem consequondam , iis quos dogma catholicum suppeditat , quo docemur peccata nostra Dei hominis facti sanguino esse expiata , ac Deum ipsum humana carne indutum nobis magistrum ac morum institutorem. extitisse , prout colligit Apostolus Hebr. X. I9. et XII. u. 3.373. Ad a. N. Quin potius vehementer exempli Iesu Chriati vim promovet catholicum dogma juxta quod , cum Christus u Esset Filius Dei , didicit ex iis , quae passus est ,
obedientiam : et consummatus , iactus est obtemperantibus sibi causa salutis aetcrnae . . . qui proposito sibi gaudio sustinuit crucem , confusione contompta n a, Cum scilicet esset Deus ct Filius Dei ultro ac sponte sibi vitam pauperem , aerumnis , contemptui doloribusque obnoxiam atque rosertam eligore dignatus cst mortemque donique atroci simam obiro , ut nobis in se exemplar virtutum omnium abs lutissimum praeberet, quod imitaremur ; ut practercam gratias ubertosissimas quas nobis passione ac morio sua prom ruit ad id essciendum. Profecto omnos scriptores sacri ,
ut vidimus suo loco , atque in primis Ioannos satentibus adversariis ) Christi divinitatem unanimiter praedicarunt , attamen ad unum omnes Christi exemplum scquendum Pr ponunti Argumcnto igitur est dogma catholicum , quin vim exempli Christi nobis propositi imminuat ipsum , potius commendare , atque ad ipsum imitandum vehomontius
374. Ad 3. N. Nam satis non est affirmare, sed praeterea Ostondere adversarii deberent doctrinam catholicam rectacrationi advorsari , quod prosceto numquam efficere Potin runt. Recolantur modo didis in Resp. ad 7. Seripturarum i super ossatis , quibus monothcismus adStruitur , non a