장음표시 사용
241쪽
citur filius Abrahae ac filius David ; quin et DavId ipse
Deipater a veteribus interdum appellatus est a). Quod igitur erit absurdi si dicamus Deum in assumpta carne habuisse avum et aviam et proavos et cognatos '396. Quod si Romae proscriptus suit liber Tliomae as. Cyrillo , non praecise ejusmodi lilaor 'proscriptus est , quod Atinam Dei aviam dixerit , sed propior consecta&ia , quao inde deducebat , Annam videlicet essa socrum Spiritus Sancti , Αngclorum idominam , . cognationem 'hahere divinam , atquc in ipsa hypostatica unione partem aliquam habuisse. Quae partim insolentia sunt et nimis dura , partim a veritate remota b). , 3s . Non obstat denique quod opponunt de erroris causa , quam asserro 'posset ejusmodi nomon , dummodo fide- Ios catechismum edoceantur ipsisque ejus vocis vis et sensus exponatur. Si tamen adeo bardus existat , qui in animum inducat suum, B. Virginem originem divinitati idedisse ; prout nemo est qui censeat animum , a matribus procreari etsi illac hominos gignero dicantur. . 398. Dices : saltem nugari nequit hunc titulum tributum
B. Virgini principium dedisse superstitioni, quae in Eccle-
hia catholica ex eo tempore inolevit, et eo progrema est , ut in tutem sit idololatriam delapsa. I. Bino i melius me-xitus de ecclesia Nestorius . fuisset si pracvalere potuisset, quam Cyrillus qui icontra ius et , regulas Omnes vi et, ma-Chinis adversarium suum oppressit Cὶ. Ergo. '399. R. Ad a. N. r. Quia cultus erga B. Virginem -- terior est haeresi mestoriana ao propterea , concilio .cphc-BIno , ut Suo loco: . Ostendemus ; a. quia . ει allatis , documentis constat titulum Theoto u delatum fuisse B. Vt
al CL Sulcerum in Thesauro hromim prohib. non absolute huius ud voeem et ad uno. Λα- modi liber .damnatus est, sed cum υιδ n. II. ubi niures recenset patres ' clausula donis AEnrigatur. graecos, qui hoe nomine Davidem scin Ita Bule ari. Nestori- , Compellarunt. Iuno secum ipso protestante ibὶ Sane ut patet ex Indice li- . passim.' . . .
242쪽
Par. II. Cap. III. de utriusque nai. 'Nost. Coniure
gini a primis Ecclesiae patribus , quin superstitioni Iocumdederit. 3. Ex consessione ipsiusmet Bayle , qui aperto latetur easdem consecutiones ex titulo Matris Christi proficisci , ac ex titulo Matris Dei H. Quod vero additur de supposita idololatria in Ecclesia Romana pariter i idoneo locodiluomus b).46o. Ad I. N. Nestorii enim triumphus suisset christi
nae religionis subversio , cum overteret haeresi sua totum. Incarnationis mysterium. S. Cyrillus ut ex certissimis ac luculentis documcntis constat omnes tentavit vias ad at ducendum Nestorium ab errore suo. Sed nec ipse , neos. Coelestinus , nec ipsius Nestorii amici unquam ejus per vicaciam vincere potuerunt. Quarc nonnisi perditae scientiae ac nullius taci homines ejus patrocinium suse
la Satnte Vierge sa vie, et M suh- Slance, comme les ensans la reqoivent de leura meres. Et il est fur,su' en pressant les consequences tu litre de mere de J. C., commeon a Presse les consequences du utre de mere de Dicu, on auroit puparvenir au culle de la Sainte Vier-ge ausai promptemetit, que l'on afait . . . . Ceet rctate cev x, quiti ouvent dans la conduite de Nestorius queique cliose, qui eloti capa bie de prevenir l' idolatrie ,, . QuO- modo autem hic auctor sibi cohaereat, ipse viderit. bὶ In tract. De cultu Sanct .
Aela Conciliorum Pari. I. aet. to cilii ephesini, ut pateat ex documentis, quae ibidem asseruntur a te concilii celebrationem, quot V
as Pertentaverit s. Cyrillus privatis admonitionibus, deinde publicis, ut Nestorium ab impia dodrina quam
praeconceperat revocaret. Π,i pari ter occurrunt epist. s. Coelestini Papae, Joannis antiocheni , alio rumque ad eundem Nestorium datae. Verum adversus anonymum im-
Pugnatorem Cyrilli cs. Petavium lib. vl. de Inc. cap. II l. seqq. Cf. tiam Histoire dia Nestorianismae par te P. Lovis Douein S. I. qui earegie defendit s. Cyrillum et co cilium ephesinum , ac refert Pra ierea Dupinium , qui iniquior fuit in s. Cyrillum in nova sua Bibliotheca l. superius est. de pristina se tentia discessisse. Pro eodem Sancto scripserunt Thomasainus, Leo Al latius in vindiciis syno li ephesimo,
et Cotelerius tom. I. Monum. eo clusi graecas.
243쪽
. 46 i. A estorianismi propago est adusianismux quem ,
sec. VIII. labente , Felix episcopus umollitanus et Eli- pandus archiepiscopus tolcianus in Hispaniam primum i tesorunt , ac disportitis intor se provinciis longe latequo propagare irrito conatu sategerunt. Docti et eruditi viri in Galliisi, Italia ac Germania obstiterunt istorum conatibus , ac plura celebrata concilia per cam actatem suerunt in diaversis locis , a quibus; unanimiter ejusmodi error proseria plus est a).4oa. In co autem adoptianismi perversitas sita erat , ut pro numero naturarum in Christo totidem filios respectu Dei Patris distinguerent , alterum scilicci naturalem Secundum naturam divinam , alterum adoptisum secundum naturam humanam. Cum vero terminus filationis , ut vocant ,
sit persona , duas propterea personas in Christo cum Nem storio ab adoptianis seu felicianis , ita dictis a pracespuo haercsis auctore , admitti debuisse consequens erat ib)Quare Christum prout homo est , gratia et adoptione filium Dei esse autumabant , et servum dicebant 4o3. Ut omnis ambiguitas tollatur juverit in primis secerneri, quae in hac controversia fidei dogma attingunt, ab
al Cs emi litissimi Io. Francia sei Madrisii De Felicis et Eupandi
haeresi historico -c Onologicam Aissertarionem in calce opp. s.
Paulini auuilei. Ven. I 757. bin Notandum tamen est adOptianos non docuisse duas in Christo admittendas esse personas, nimis enim aperte iidem in oecumenicis Conciliis anteriori bus saepius desi uitam impugnassent, atque hoc ipso
se haereticos esse nes orianos professi essent, quod ipsi maxime ea-Vebant; attamen hic error ex eorum
principiis profluebat; hine videmus
ab illius aevi seriptoribus hunc e ' rorem adoptianis perpetuo obiici, atque adscribi. CL Jo. Messelium in ΠροStiarianismo et ado tinnismo redistis c. IlI. tum Madrisium dissia Cn. P. 2ο7. seqq-
244쪽
Par. II. Cap. III. de utriusque nat. MPOSt. Consem.
iis quac , salva fide, a nonnullis disceptata sunt. Est fidei dogma , Christum agnoscendum esse ut unicum Filium naturalcm Dei existentem in duabus naturis divina nemp. et humana , quae simul hypostatim junctae, non sunt nisi unus Christus. Idcirco Christus prout hic homo est in con-: creto , est Filius naturalis Dei, quia ob unionem hypostaticam ejus humanitas subsistit in persona Verbi divini 'Quatenus vero natura humana in abstracto seu, pcr montis
operationcm concipitur distincte a Divini Verbi persona in qua subsistit utrum possit dici adoptavia nec ne , haec qua stio fidem ipsam non afficit. Sane partem affirmantem Scotus , Durandus nonnullique alii scholastici tenuerunt. Ipsi viderint ; nobis plane otiosa et aleae plena videtur ejusmodi sententia , ut cuilibet rem bene perpendenti patebit a). Verum ex his colligimus minus accurate a nonnuulis auctoribus propositionem catholicam his verbis enunciari : u Christus qua homo , non fuit Filius Dei, adoptivus sed naturalis v ; cum dici debuisset: it Christus qua hic Homo , non est Filius Dei adoptivus sed naturalis D ; alioquin per Sed atur dogma fidei cum quaestione mere scholastica.. 4o4. Arrepta occasione duplicis recensitae controversiae; dogmaticae Scilicet atque scholasticae , nonnulli tum inter catholicos , tum potissimum inter protestantes contenderunt Felicom et Elipandum cum suis asseclis non de natura Christi humana in concreto , scd solum in abstracto spectata , docuisse' Christum qua homo est , esse Filium Dei
adoptivum ac servum ib). In hac hypothesi tota illa dis
sa) Elentin ut superius animadvertimus, humana Christi natura in abstracto et per meniis operationem distincla seu separata a divinitate spectari nequit; nain non esset amplius subsistens, siquidem tota sub sistentia hujus humanitatis est persona divini Verbi, hac porro .subsistentia sublata, neque existeret in rerum natura ejusmodi humanitas.
Fibit euisu existit in concreto nisi 'per subsistentiam. Praeterea humanitas Christi separata a divinitate non esset amplius humanitas Chri ni, sed alterius cuiuscumque, qui non esset Christus; Christi enim notio necessario involvit notionem Verbi incarnati. Ex utroque propterea capite liquet non solum otiosam, sed periculi plenam recensitam quae
245쪽
vω Tract. de Incarnatione acrepatio , qua conturbata Ecclesia est , non fuisset nisi pura Iogomachia scu verborum pugna. Veneratio autem quam erga Molasiam profitemur , et novatorum vafrities Eoriamque aperta consessio vetant quominus in ejusmodi sententiam concedamus. Adde nobiscum sentire testes coa vos , qui ab ipsorum adoptianorum ore verum illorum sensum acceperunt ; recolantur quae diximus de Nestorio , quae huc pariter collimant. Rejecta igitur istorum temeriatate , atque in pleno lumine controversiae nostrae statu Oollocato : sit
Iesus Christus est Filius Dei naturassis
4OS. I ast de fide , prout definitum est in conestio fram
, sordiensi in opistola synodica approbata a Romanis Pontificibus , praesertim vero ab Hadriano I. atque ab univc sa Ecclesia , ubi Christus in utraque subsistens natura declaratur u Filius Dei proprius et naturalis nequaquam ad
ptivus v M. 4o6. Iam vero in sacris littoris verus , proprius atque unigenitus Dei Filius vocatur ille , in quo Pater sibi com-
disp. LXXXIX. cap. I. seqq. et post ipsum Juvenin diss. VI. de Incam. q. VI. aliique pauci. Cum
his vero catholicis autoribus co
sundi non debet Walchius, qui in
sua Ado tianorum historia Gotting. I 755. contendit immerito a. Paulinum Aquilciensem , Alcui num, PP. Francosordienses , Hadrianum papam nestorianos errores Feliei et Elipando amnxisse cum e rum mentem asseculi non fuerint. Idem dicatur de Basilagio, qui tom. II. Thodauru monum. cccles. u. V. aperte prominciat: Nos ingenue fatemur meram suisse logomachiam, quae saepius occurrit apud G. Quem passim protestantes secuti sunt, ut Doraclisus, Georg. Callistus, Spanhemius, Moshemius , Iablon-ski etc. ut traducerent Concilia et Rom Pontifices tanquam imperii- , atque sanaticas. CL Hadrisium de Felicis et Elipaudi haeresi dogmaticam dissertat. IlI. l. c.
246쪽
Par. II. cap. LII. de utriusque nat. Post. coniun.
placitit s Iluc. III. Ita. 3 ; quem dedit pro mundi salii te , atquc pro nobis omnibus tradidit Io. ΙΙΙ. 36. Rom. VIII. 32.3 ; atqui Pater complacuit si hi in Christo homine recens
baptigato , eundem vero' dedit et tradidit ut ad redimen dos hominos crucifigeretur , non suit autem Crucifixus nisi ut homo; ergo Christus etiam ut hic homo est , verus , proprius , unigenitus Filius Dci est, 'adeoque non adoptionc seu gratia , sed natura est Dei Filius. Rursus : quem Petrus Filium Dei consessus cst Matth. XVI. r6.) , qvcm, tanquam Dci Filium caecus natus adoravit do. IX. 38. ij; quom tanquam ' assectatac divinitatis reum Caiphasi traduxit est Christus hom6 ; ergo Christus homo cSi ct natu ratis Filius Dei. 14ο7. Patres unanimes sunt in hac Vcritato nititruenda , ut patet r. cx illis omnibus testimoniis , quibus Christi divinitatem adstruunt, quaeque suo loco retulimus a); a. ex illis omnibus quibus tum ante tum post exortam NeslOrii haercsin unam candemque Christi porsonam 'praedicant , unum eundemquo Dci et hominis Filium Josum Christum esse docent , quac pariter iam retulimus, , , quibus addere illacet vorba concilii Oecumenici chalcedoncnsis , in cujus fidei prosessione Patros ajunt : u Sc luentes igitur. Sanulos
Patres unum. et . undem confitcri Filium. ct Dominum Nostrum Jesum Christum ommunii omnes. eonsensu i do
mus i b). 3. Huc accedunt sidci. symbola in quibus Christus pcrhibetur ut Filius Dei , . qui natus est ex Maria Vi
gine . Iure proptorca ' synodus francos diensis i a torem' haeresis adoplianae ita coinpellat: ου vero quiaquis. CS, qui Christum pracdicas adoptimin , unde tibi isto SunSus vcnissct , voluissem scire : ubi hoc nomen didicisses , OSicu-do . Ρ atriarchae ncscierunt , Prophetac non dixerunt , Apostoli ' non praedicaverunt , sancti tractatorcs thoe n
247쪽
naci. de Incarnationemen tacuerunt, doctores sicloi nostrae non docucrunt i, sa).4o8. Ratio demum theologica ineluctabilis advorsus ad plianos ex ipsa adoptionis natura dosumitur: adoptio cnim ostasSumptio personae extraneae in propriam haereditatem ib): atqui Christus qua hic homo est, dici nequit persona Dco cxtranea , nisi duas in ipso personas Dci . et hominis raso velimus. Cum igitur Christi Dei ct hominis una sit persona , Filius Dei proprius ci naturalis , necessario oons quitur Christum ci qua Deum , et qua hominem , Sensu exposito , naturalcm esse Dei Filium , nequc cnim silii r tio ad naturam , sed ad personam refertur H. 4os. Et hic ad praeoccupandas difficultates quac movcri possunt adversus thesin o nobis propugnatam revocari in montem dcbent, quac adnotavimus in . Causa nestorianismi, praecipue. vero discrimen quod intercedit inter Iuli tionem et generationem ; ista scilicci communicationum Husdcm substantiae exposcat illa vero non item , sed solum hypostaticam unionem:
4ro. I. Obj. Apostolus do Christo homino loquons Husdem ac nos conditionis eum esse affirmat ; I. ctenim Rom. VIII. 37. do hominibus justis, qui sunt filii Dei, ait : u Si autem filii et hacredes , haeredes quidem Dei cohaeredes autem Christi φ γ, ; s. et v. x9. Christus vocatur ab CO-dem Apostolo u primogenitus in multis fratribus u . . Si igitur hominis Christi cohaeredes sunt justi , si ipso tyra ii mo primogenitus in multis, fratribus cst, gratia ct adopti i
hin Cist Pelav. lib. VI l. C. I. S. et in quibus diluci te ado- Ptiolo naturam ut conditione evolvit. uJ Cetera argumeuta in uuum sollecla quibus usi sunt adoptianis ani linpugnatores vide apud. Pelav.
248쪽
ne Christus homo si1lius Dol perinde ac justi dicendus cst. non natura : 3. quod clarius adhuc apparet ex iis, quae cap. I. 4. ejusdem epistolae scribit de Christo B. Apostolus: Qui pracdestinatus est filius Dci in virtute s undum Spiritum sanctificationis sa) η ; quae prosccto praedinstinatio non est nisi adoptio in filium et non autom adoptatus est Christus in filium secundum naturam divinam, ergo secundum naturam humanam qua solar Christus vero est Filius Dei edoptivus. . 4. Haco Vero omnia patrum auctoritato confirmantur qui passim Christo secundum naturam humanam' tribuunt adoptionem in Filium Dei , pracsertim vero a. Hilarius , qui lib. ΙΙ. do Trin. aporto scribit: u Ita potestatis dignitas non amittitur, dum carnis
humilitas adoptatur n. Ergo. . .
4II. R. N. Α. Ad I. prob. D. Cohaeredes Christi, id est participes essecti illius haeroditatis , quae Christo competit ut naturali Filio Dei, C. id est participes communis illius haereditatis, quae Christo proveniat titulo adoptionis N. Νon solum hoc nusquam tradidit Apostolus , sed oppinsitum plane docuit Hebr. III. 5. 6.
4rs. Ad a. D. Primogenitus quatenus Christus frater noster fieri dignatus est per gratiam unionis , ut loquitur S. Thomas , sibi copulans nostram naturam , C. per gratiam adoptionis cujus est incapax Ν. Alioquin idem Apostolus ilν. V. 32. minime vocassct Christum Filium Dei proprium et suum n neo s. Joannes I. I 4. Christum pariter unigenitum a Patre appellasSet. 413. Ad 3. D. Ρraedestinatus est ad gratiam unionis, C. adoptionis N. Ita hunc locum post s. Augustinum exponit s. Thomas a. p. q. 24. a. I. qui adnotat aeternam pra dcstinationem I. Christi in Filium Dei respicere seu habero pro objecto gratiam unionis duarum naturarum, quae fieri debebat in tempore , et per quam Deus factus eSi h nto , et homo Dcus ; unio quippe duarum naturarum in
249쪽
α 4 Tnaes. de Incarnatione porsona Christi cadit sub acturna pracdestinationc et ratione hujus Christus dicitur pracdestinatus Filius Dci. a).414. Ad 4. Multiplici porro rationc ot catholico sensu patres interdum adoptioncm Christo tribuunt secundum
humanam naturam ; ae r. improprie dictam , quatenus significant sumanam Christi naturam susceρ tam at Iue a um-ytam . suisse a Vorbo in suae personae unita tom. Latinis
quippe scriptoribus idem saepe ost adoptaro ac eligere , at Scis re , Suscistere atque assumore , quidquid tamen illud sit quod adsciscitur sive filius , sive quidvis aliud. Unde Cicero in Verrem quem sibi illa defensorem sui juris . . . adoptavit u hoc ost assumpsit , destinavit, clegit; sic o teris omissis, Ovidius : u Fac ramum ramus adoptotidest cum ramo jungatur ; I. Si vcro do adoptione proprie
dicta loquenles humanae Christi naturae eam vocem patres accommodarunt , ut s. Augustinus et Facundus Hermiancn-
sis , qui gratia hominem in Christo Filium Dui factum as
seruerunt si,) , dc causa scu ratione remota naturalis ib
liationis Christi hoc dixisse intolligendi sunt ; quia gratia
provecta est ad li Oc humana natura, ut in personae cum
Verbo consortium adhiberetur H. Alterutra igitur admissa expositione hujus vocis , apte omnia patrum dicta , quae dissicultatem primo intuitu saces scro videntur cxl licantur; quin necessc sit singillatim ca ad trutinam rovocaru, cum de gc
lain Praestat apponere ipsius s.
Doctoris verba : Pietae lustinatio prolirie acci pla , ilupiit , est quaedam divina praeordinatio ab aeterno te his, iluae per gratiam unionis a Dco, Mi lio mo esset Deus, et Deus cssei liomo. Nec potest dici, i iud
rit hoc se facimuin in tempore: quia sequoretur quod di inae menii ali lii id de novo accideret. Et ideo oportet dicere, quod ipsa unio naturarum in liursona Cluisti cadat sub aeterna Dei erae destinatione: et ratione hujus, Cliristus dicitur esse piaedeatiuatub , , . Cs etiam Petav. l. c. c. IV 5. 6.
Sanct. c. XV. n. 5 I. ulli inter ue
tera scribit: Ea gratia sit ab initio ii dei suae homo christianus, ilii a gratia homo ille ab initio suo lactus est Clii istiis Facundus Herm. lib. IX. c. V. ed. Sit monili p. I 44. Sacra-
Inonlii in adoptionis suscipere digna- . tus est Christus et aliaque non pauca ib. in eundem sensum congessit.
250쪽
Par. II. Cap. m. de utriusque nat. hypost. coniiιn. a 4 νmana corum sentcntia aliundo Constet. Juxta priorem automexpositionem quam dodimus accipiendum esse s. Hilarii es- satum ipsa ejus oratio postulat; quare opus non est ut Cum ἰcrmonio illud corruptum asscramus, ae legamus adoratur
pro adulatur sa).41 S. II. Obj. i. Filius Dei naturalis a Patro procedit
per aeternam generationem atquc est ejusdcm cum Ρatre substantiae. Atqui Christus ut homo non procedit per aeternam gencrationem nec est ejusdem cum patro substantiao : I 'hino rccepta est in catechismis ea dicendi ratiot Christum ut Deum habere patrom sine matre , ut homi-ncm hahcro matrem sine patro. Quod si Christus ut homo non hatici Dcum tanquam patrom naturalem , eius Certo
filius naturalis esse non potest. 3. Quaro in Christo fuit' gratia habitucis, quac quidem ossicit homines justos et sislios Dei adoptivos , seu membra adoptiva eiusdem Corporis quod est ecclesia; 4. necesse porro est ut membra adoptiva caput adoptivum habeant, quod est Christus homo. S. In hac doctrina illini essugitur inconveniens quod in sententia opposita Sequeretur , posse nempe unum eundemquoliominem duos hahcro patros naturales , esset, enim homo
Christus naturalis filius David et naturalis Filius Dei. 6. Quod si deniquo nos possumus affirmaro Christum hominem
natum , passum , mortuum ; 7. imo et servum possumus illum cum scripturis Vocare , quare non etiam adoptivum,
8. cum aequo relativa sint nomina se)vi et silia 3 Ergo. 416. R. Ad i. D. Si generatio ct ejusdem substantino communicatio unica ratio esset filiationis naturalis , Tr. si
aὶ Genii. De Deteribus hae- reficis ecclesiasticorum codicum Corruριο ibus p. 478. ut ante ipsum Variu eg in i II. Par. s. Τli. Disp. LXAXIX. cap. XV. conteruiunt luIn ex auctoritate II in mari, tum ex argumentis intrinsecis legemluin esse adoratur potius quam re Platiar. Rc agatur aulem huic lectioni Pe-tavius i. e. s. v. et hanc lectionein praetulit D. Cmistant nixus co licibus ante exortam Felicis et Eliliandi haeresim exaralis. in quibunegitur a Ptiatur , quae vox idem sonat in sensu Hilarii ac asstimi tur , qui quidcm . sensus conirxivi et eius scopo congruit. Sed rs. not. a) ejusdem erudiit editoris P. 45. t. II. Veronae I au.