장음표시 사용
261쪽
437. L Obι. Totam Incarnationis occonomiam complaxus est Ioannes I. I 4. soritans I. u Verbum caro iactum est DI. eodem scilicet scnsu quo c. II. 9. refert ii Aquam vinum factum ii ; porro aqua vinum facta est per Veram conversionem; 3. quod pariter Apostolus Philipp. II. 7. dcularat scribens : u Qui cum in forma Dei esset . . . . S mctipsum Minanis i sormam scrvi accipicns H n; nulla a tem intercessit Verbi exinanitio nisi . aliqua supponatur saeta conversio. Ergo. 438. R. ad I. D. Per assumptionem humanitatis in Dcum, C. per conversionem divinitatis in carnem N. ut patet ex verbis immediate sequontibus i et liabitavit in nobis u ib), ii Hoc est, ut ait s. Ambrosius, illud. Vertium, quod earnem suscepit, hoc liabitavit in nobis, hoc est, in caI- ne habitavit humana, et ideo Emmanuel dictus est, nobiscum Deus v H; sic otiam s. Jo. Chrysostomus: κ Suladii cnim, et habitarit in nobis , ac si diceret: nihil al,surdum suspiceris ex . hoc dicto, sactum est. Non enim immutabilis naturaumulationcm, scd habitationem dixi. Habitans aulam non idipsum est quod habitaculum; sed aliud. Aliud enim in alio habitat; alias non .esset habitatio . . . Aliud vero dixi Sc-Cundum substantiam. Nam unitate ct .conjunctione Deus Verbum et caro unum sunt: sinc ulla confusione, Vel Suli'
stantiarum ablatione ; sed per unionem in stabilem, , inexplicabilemque ' M. Adde ex monophysitarum cxposition.
262쪽
Par. II. C . III de utriusque nat. Post. coniun. I 57 illud absurdum sequi incommutabilem divinitatem in carnem esse mutatam atque conversam. Adeo stupidi sunt haeretici in Suis erroribus propugnandis l439. Ad 7. N. paritatem cx diversa substrata matcria ;alioquin si quoties in scripturis vox facitim est convorsionem proprie dictam significaret , sequeretur Christum conversum esse in maledictum Gal. III. x3.ὶ ; in peccatum U. Cor. V. II. in , ut recte patres adversus apollinaristas colligebant sa). Quod impium pariter ac in-
44o. Ad 3. D. u Assumendo mutabilitatem nostram, ut loquitur s. Augustinus , C. mutando divinitatem suam is ib)N. Exinanivit itaque Verbum quodammodo semetipsum RS- sumendo naturam abjectam et humilem infinitoque intervallo a divina distantem , seseque oluiciens in hac assumpta natura paupertati, ludibriis ac morti donique ipsi, ut sequentibus verbis exponit idem Apostolus. 44 II. sanctis patribus r. alii assirmant convenisse divinitatem et humanitatem in Christo ca ratione, qua in humana natura constituenda conveniunt anima et corpus ex quibus nonnisi una exurgit natura, ita prae ceteris s. Leo M., s. Cyrilius aliique passim sc); s. alii comparant Incarnationem cum eucharistia in qua panis per veram transmutationem si corpus Christi , ita s. Iustinus A pol. I. n. 66. ἔ3. alii expresse doconi u Ex duabus ' naturis unionem esse saetam I post unionem vero unam csso naturam Vorbi incarnatam in Christo M dὶ, ita s. Cyrillus ; ct anto ipsum
αλλ' ἀρρήτου τίνος καἰ ἀ- e 'ου. ed. Maur. Tom. VIII. Sede ;i meretur integra homilia, quae tota est de hoc argumento, in qua visus est s. Doctor impugnasse eu-tyclitanos etiam ante quam orti
. lal Inter celerus g. Io. Clirysost. in modo cit. hoinil. eodem
bὶ Lib. VII. du Trin. c. III. Am. IV. n. 5. et Apud Petav. lib. IV. cap. III. Ss. 14. seqq. tum. o. VI.
263쪽
αS8 ' Tract. de Incarnationes. Athanasius imo et Iulius Romanus Ρonlisex sicl. 4. Sunt practerea ex veteribus , qui admittunt naturarum immerui nem ci circumimessionem quam graeci perichor sin in vocant ; S. sunt qui divinitatis cum humanitato eo iunctionum appellant mixtionem , mixtur- , convcrrionem , quibus sane similibusque nominibus ib) satis apertu innuunt unam ex duabus Christi naturis compositam et commixtam csse. 6. Sic inter ceteros s. Gregorius Nyssonus Orat. IV.
contra Eunomium , et in Ep. ad Theophilum , qui talem
in Christo utriusque naturae mixtioncm adstruit ut assi mei I. humanum corpus cum a Verbo assumptum est,
id factum esse , quod est ipsa natura divina assumens , atque naturam humanam in id quod divinum cst esse mu- talam ; I. carnem divinitati commixtam non amplius in suis terminis et proprietatibus mansisse , sed hac mixtionc divinitatis participasso virtutem , eo sere modo , inquit , quo si accli gutta in oceanum projiciatur ipsa pcr hano mixtioncm fit mare , suamque amittit qualitatem naturalem H. Ergo. 44a. R. Ad x. D. Ad personae seu suppositi unitalcinsignificandam , C. unitatem naturac N. prout luculentur Exponit Auctor symboli athanasiani dicens : Unus omnino non confusione substantiae, sed unitato personae. Nam sicut anima rationalis ci caro unus est homo , ita Deus ut homo unus est Christus , , . Frequentor cnim hae similitudinc utuntur patres advorsus nostorianos ; ex adVerSa riorum proinde indole quos impugnabant determinatur similitudinis scopus et SenSuS. 443. Ad a. D. Quoad praesentiam , C. quoad convcrSionem N. Quemadmodum scilicet in cucharistia est Vera Caro , sal Apud Pet. l. IV. c. VI. q.
264쪽
Par. II. ωρ. m. de utriusque nai. ' Post. coniun. 259 et verus Christi sanmis , ita in Incarnationis mystcrio vera ost natura divina et , humana in unitate personae. Id patot ex integro Iustini contextu ; alioquin non affirmasset ibiadem n. 63. de Christo u Qui cum Verbum sit primogenitum Dei , Deus etiam est v . Sed praestat ipsum objωctum locum in medium adducere : it Quomadmodum per
Verbum Dei, ait , caro factus Iesus Christus . . . et cadinem et sanguinom habuit nostrae salutis causa ; sic etiam in alimonia eucharistiae 3 . . . incarnati illius Iesu et camnem et sanguinem esso edocti sumus n H.
444. 3. D. Ac propterea hoc ipso docent duas csso
in Christo naturas divinam et humanam subsistentos in una divini Verbi persona , C. unam naturam tantum Ν. Talem reipsa sensum hujus dicti, quod omnium primus a. CPrillus usurpavit, exponit et dcclarat ipsemet s. riter. Cum enim eam ob causam in suspicionem haereseos Apollin ris apud nonnullos venisset , quasi non aliam in Christo
naturam practer divinam agnosceret , ab hac suspicione strenue semetipsum liberat in ep. H. ad Successum , quae tota est do hoc argumento. Etenim n. r. ostendit Christum , seu potius Verbum passum esse in assumpta natura , non in divina, ut ipsi objiciebatur consequi ex sua se mula ; n. a. demonstrat duarum naturarum unitionem s Clam esse in eadem persona Verbi citra permixtionem , Confusionem , conversionem atque imminutionem humanae naturae ; n. 3. declarat Christum , post unitionem et per sectum Deum et persectum hominem existere , consubstam tialem Patri secundum divinitatem , secundum humanitatem vero consubstantialem nobis. Propius deinde accodena ad formulam a se adhibitam addit: α Nam si dicentes unam Verbi naturam P tacuissemus ac minime adjunxissemus , in
265쪽
malam . . . Psset illorum sertasse oratio non inepta . . .
sed quia et illa in humanitate persectio , et essentiae nostrae declaratio illata ost dum dicimus incamatam , desisnant baculo inniti arundineo . . . si in eo quod illum imcarnatum esse dicimus , perspicua et certa consessio Continetur , qua etiam hominem esse factum prositemur , nihil jam intelligere prohibct, Christum , cum sit unus ac solus filius , eundem Deum csso ct hominem , ut in dcitato , ita etiam in humanitate persectum ii sa).44s. Quae quidem Cyrilli verba adeo perspicua sunt, ut
ex iis obscuriora alia quacuis explicari jure optimo possint. Quamobrem etsi Cyrillus affirmaro quandoque vidc tur humanitatem et divinitatem sic in Christo unitas csso , ut sola mentis cogitatione secornantur ; etsi non divisi nem tantum, sed voram ctiam ct rcalam distinctionem naturarum videatur inficiari ; ctsi deniquo post unitionem nonnisi unam in Christo naturam videatur adstrucro bὶ: attamen longe alia est Cyrilli, et Eutychis causa. Ille enim ut vidimus , constantur prosessus est duas in Christo naturas inconfusas ct impermixtas , quod Eutychos pertinaeissime ncgavit. Cum igitur affirmat Cyrillus duas in Christo naturas sola montis cogitatione distingui, earumque distinctionem vidctur inficiari , non de naturis ipsis in se , sed de admirabili illo nexu ac indissolui,ili loquitur vi cujus utra- quo natura in pcrsonae unitate copulatur. Quam ob causam. unam adsumit post unioncm Filii Dei naturam , ve-
Versione est dimittendum mispiam s. C3rillum dixisse ex duabus naturis ante unitionem unam CSae En sectam, quod tamen usurpavit Eutyches evin auis. Sucis.
266쪽
Rur. II. Cap. III. de utrimque nai. 'Nost. conjun. 26etrumtamen incarnatam. Itaque etsi unam nomine, re tamen
ipsa duplicem in Christo naturam agnoscit sa).446. Athanasii et Iulii, quae proseruntur Scripta , neo
non et Gregorii Thaumaturgi fidei expositionem ex qua nomnulla , quae cutychianae impietati favere videntur, opponunt adversarii, spuria omnino esse ac supposititia iam compertum penes criticos est ; vel saltem loca in quibus s. Cyrillus Athanasio adscribit formulam de una natura i earnata , a Dioscoro suisse corrupta b).44 . Ad 4. D. Ad significandum arctissimum utriusque naturae nexum, et sine confusione et mutatione distincti nem , C. ad inducendam' confusionem et mutationem N. Etenim immeatio esse nequit nisi duorum , nec naturae in se invicem immeare possunt, nisi arctissime constringa tur et consocientur. Atqui tota ratio Incarnationis duplici hac notione continetur unitionis et distinctionis, aptissime igitur Ρatres iis vocibus utebantur ad Incarnationem exponendam , ejusque rationem compendio colligondam, pra sortim cum hujusmodi perichoreti sive mutua immeationo naturarum illi uterentur , ut maximum illum cxcellentiae ac dignitatis splendorem explicarent, qui ex divina in hu- manam Christi naturam promanabat. 448. Ad S. D. Salvis et integris manentibus utriusque naturae proprietatibus , C. per harum destructionem Ν. Nompo mixtionem dicebant duarum naturarum unionem , qualis decet substantias incorporeas Verbi scilicet et ani-
sal CL Petav l. IV. c. VI. et VII. in quibus accurate tum genui , num sensum Cyrilliani dicti exponit, illudque a prava interpretatione vindicat.
Nirum autem est nonnullos prote- stantes, qui critici audire maxime contendunι, inter opera genuina accensuisse epistolam sub dulii nomine exaratam qua abusi sunt eutychiani. Cum enim ejusmodi epist tam edidisset Muratorius in Anec-- dotis graecis p. 542. addita disquisitione , qua νοθειας illam multis nominibus arguit, Augustus Saligeenturiatorum sinititiam aemulatus, spuriam lianc epistolam vindicare, et Julio pontifici adserere contra animadversiones Muratorii tentavit. CL Acta lipsien. an. P.
Germanas Iulii pontificis epistolas exhibet P. Coustant L l. episti RR.PP. p. 55o. 1eqq.
267쪽
α62 D t. de Incarnationemao humanae ; qua mediante juxta doctrinam apud Patres veteres receptissimam , Vertium suscepit corpus a); minime vero eo sensu unionem illam mixtionem vocabant , quae juxta eutyclaianum errorem novam aliquam naturam constitueret, ut in corporum mixtione contingit. Eadem voeabula a catholicis et haereticis usurpata sunt, ni mente longe diversa. Illi ut adstruerent summam naturarum Unitionem in divini Verbi persona atque hac ratio no se Si opponerent nestoriano dogmati : isti ut inducerent consu-sionem et ' imminutionem naturarum ; hae voces enim utrumque sensum praeseserre possunt. Hinc notiones a dictionibus separemus oportet, apum imitatione , ut quidam praeclare dixit, quae ad flores advolantes inde favos col
ligunt , et solia relinquunt ib).449. Ad 6. D. Salva natura humana, ut ipsemet declarat, et per conversionem improprie dictam , C. absorpta humana natura per conversionem proprie dictam N. id
mate, Verbiam nempe, mediant ranima ,carnem assumpsisse, es. Ρ
tav. lib. IV. e. XIII. ubi ostendit mentem revera suisse patrum, animam interponi debuisse, tanquan medium , quo extrema duo, Ver bum nimirum et camem, nimium alioquin ahhorrentia conciliari et uniri inter se necesse suetit. Hoc enim argumento seu principio patresulebantur disputantes adversus aria nos illos, qui Christo homini veram animam denegabant, et adversus eth- nicos, qui putabant non decere maiestatem divinam contagioue cai nis ac sordibus infici, qnibus respondebant, quod interventu spiritus , hoc est animae , vel mentis, cum came copulatus sit Deus. lino interdum animae ipsi , mediante mente, Verbum divinum se eon iunxisse docebant, ut sic ex propriis principiis refellerent apollinaristas, qui duce Platone inter animam et mentem distinctionem luterpone tes , autumabant Verbum animam
assumpsisse sed ratione seu mente carentem. Itaque non eo tantum sensu dixerunt patres Verbum mediante anima caritem sel COIPus Sibi conjunxisse, quod anima ipsa
causa sit, sirit sinis altiluo modo
carnis cuin Dei Filio copulandae , ut passim ei in s. η'homa III. p. q.
6. a. I. et q. 5o. R. I. Rr. 2. in schi
lis traditur. Hinc immerito hac docausa vapulat Felier a card. Ger dilio in Anima Gersionibus M. notas mellctrianas, de quibiis Postea. Adversus tamen eundem Felier notandum est divinitatem non minus immediate corpori quam animae esse conjunctam, et quod dicitur, mediante anima, Mel ment animam aut corpus Verbum sus
pisse, id non te ore sed ordines csse intelligenduin; nam Verbum uno eodemque temporiis instanti totam humanitatem sibi coniunxit. ibi Auctor homil. XVIII. tom. V. opp. s. do. Chrysost. p. Iosi.
268쪽
Par. II. CV. III. de utriusque nat. post. eoniun. 263 patet ex scopo quem sibi proposuit s. Gregorius Nyssonus. Ipse enim ostendere voluit humanae naturae praestantiam ct splendorem quem obtinuit ex tam arcto cum divinitate consortio , quo vel ante mortalitatcm , patiendique depositam et cxutam conditionem , tota in potioris , ncmpedivinae naturae consum translata sit, iis dumtaxat rescr- vatis , quae humanitatis propria sunt, eique congruenter annexa ; qui status maximo post Christi resurrectionem
obtigit sa). Ad hunc porro infinitum excellentiae ac di
gnitatis splendorem , qui ex divina natura tam arcte cum humana constricta , in viliorem hanc inferior quo redundat aliqua ratione adumbrandum diversis similitudinibus patres usi sunt. Alii enim ferri igniti , alii aeris luce por- fusi , alii superexcedentis luminis quo lumen minus evanesce re videtur similitudinem protulerunt M. S. Gregorius Ny senus vero usus est ad eundem finem similitudine aceti guttulae in mare projectae , qua adeo cutychiani abusi sunt.' Ceterum apposite Anastasius Sinaita in Odego e. XIII. in hanc rem scribit: u Divinus Gregorius mentionem fecit' pelagi et aceti non ut res ipsas confunderet , sed ut exemplo aliquo tenuitatem et parvitatem nostrae: naturae cum in. lfinito et incomprehenso illo divinitatis pelago comparatac demonstraret ii H. Dum propterea Christi carnem asserit 'Gregorius non amplius in suis terminis et proprietatibus .mansisse , non de proprietatibus essentialthus , sed de a ecido
talibus, ut vocant, Iocutus cst, sine quibus salva ut in-tegra consisteros potest humana natura. Sed praestat ex hao ipsa oratione IV. contra Eunomium verum s. Gregorii sensat Quo spectant, quae ex eiu dem s. patris Antirrhetico a Laur. Alex. Zacagnio vulgato in Collectaneis monumentum Deterum Ecclesiae graecas tom. I. Romae
duriuscula objici solent, de quibus
CL ienndem Lacagnium in praefat. α. XXI. seqq.
. . ibὶ De quibus cf. Petav. l. IV. .
269쪽
α64 Tract. de In malione sum promere . Vix cnim dixit quod liumana naturau Cum divinitate tomperata non amplius in suis torininis et proprietatibus manct i, ut seipsum explicans immo .llate subdiderit : u Carnis tamen et divini latis propriotalum inconfusa pernianct contemplatio is quod deinceps sese pro
De tapliei in Christo uoluntate et Ostoralianct
/so. Ex hominibus outychiana lue insectis prodiit mο-
notholi laetum . haeresis , eorum scilicol qui unicam in Christo voluntatem et operationem professi' sunt. Huius erroris semina iccit; an. 63 o. et Heraclii imporii XX. iacobit . rum patriarcha Athanasius qui . suis artihus imperatorem in fraudem induxit.. Α gentibus deinde Sergio occulto et ipso . haeretico jacobita patriarcha constantinopolitano et Cyro Phasidis primum episcopo ac postea alexandrino Pa triarcha. , majus robur ac firmitatem nova haeresis nacta est. Interea Sophronius doctus. et sanctus monachus qui paulo post ad jurosolymitanam cathedram evectus est Cyro. , qui omnium primus, publico dogma . de unica in Chri- . Sis voluntate proposuerat, sortitor restitit , ao - celebrata synodo scripsit ad Sergium ' prius , deludo per Stephanum dorensem episcopum littoras misit ad Honorium Romanum
b) CL, de hac argumento prae ter saetin citL Aucit. P. Micliaelis L . quieu. dissertia. II. Damascenicam. De quibusdam avictoritatibus , quibus Eutrchos alii e unius inciristo naturae adsurtores, haENSGu Suram tuebantur. Thoma sinum de Incarnat. Verbi lib. III. c. III seqq. Galanum Conciliatio
na Romae I 658. t. I. P. l l .P. 175 Seqq. Consuli etiam possunt Theoriani Dis-μιfatio cum S nis Iacobitis quam . ex vaticano codice edidit et vers. , latinam adiecit cl. Maius in Scrim
rum veterum nova collectione nomae I 832. t. VI. p. 3I . e t
Din. XXIV. Nat. Alex. in saec. V.
270쪽
Par. II. cv. III. de utriusque nai. 'Nost. coniun. 265 Pontificem quibus do nova monothelitarum haeresi ce tiorem illum reddidit. Verum eodem' anno , quo Sophromni us , scripsit pariter Scrgius ad Honorium , et ea quae a Cyro et Sophronio gcsta erant exposuit , ita tamen ut eos qui duas in Christo voluntat adstruebant is pcetorumidei et, quasi duas in Christum contrarias pugnantesque invicem voluntates . inducerent. Quare consultius videri sibi, ut nec una , nec . duae in Christo nominarentur ubivnt --.tes , sed unus dumtaxat operans. Ad haec respondens A noxius illud Sergii, consilium approbat retinendae Concor idiac gratia, unamque profitetur in Christo Voluntatem , . ut sic intercludoret voluntatum conflictalionem inter: sei pugnantium , prout Sergius ab asserentibus duas voluntates.
in luci affirmabat. ' , ' : l . .
4SI. Occonomicum silcntium probavit pariter Heraclius eadem Sergii fraudo dcceptus in Eothesi seu fidei proses
sione quam circa haec tempora edidit, nomine quidem suo , a Scroo tamen conscriptam , ut imperator declaravit oliui cognovit a Severino aliisque romanis pontificibus eam rejici in
damnari. Suasione Pyrrhi constantinopesitani patriarchae haeretici pariter monothelliae Constans tertius ab Heraclici iaimperio . successor aliud promulgavit edictum quod Tnum
vocavit quo silentium indicebatur tum unam tum duas u lantates , in Christo asserentibus; quod pariter Romae pro scriptum esti Sic prava haeresi, dilatata est donec sub Con-. stantino Pogonato' imperatore catholico et Agathone Bom.
Pontifice an. 68o. Constantinopoli concilium occu-nicum. VI. et constantinopselitantun III. celebratum est in quo sacris est cath stliea. i veritas, ae p cripta haeresis cum suu
in aliis haereticis notum constanter est
sal CL velav. l. i. capi XIX. addi potest Apologia pro Honorio I.
seqq. Alios antiquos et recentiores, Rom. Pontis. Io. Bapt. Bartholi sisI- 'iu seripserimi de monoehelitarum triensis episcopi. vol. I. in 4. Au- haeresi vide' apud Fabricium Bibl. sugii r 5o. a cap. I. ad IX. graec. t. X. p. .2M. aeqφ quibus