장음표시 사용
281쪽
α 6 Trael. De Incarnatiane quae lamen ipsis monotliclitis latentibus , integra permansit 473. Ad 4. D. Principalem , quaeque regeret in Suis motibus humanam' naturam , C. solam , ct ad exclusionem operationis humanae N. Ideo autem Νyssonus carnis pas- Bionem memorat , quia omnis creata natura , ut loquitura. Ioan. Damasc. ν) patiendo se movct et agit , sola autem natura divina sine passione se movet et agit sine motu. Passio propterea hic improprie usurpatur. 4 4. Ad S. D. Ob indivisum utriusque naturae, et op rationis concursum , C. ob unicum operationis naturale principium Ν. Cum enim arctissimo inter se nexu utraquo .natura sopulata esset , hinc in Christi operationibus per
modum unius semper concurrebat utriusque naturae oporatio , quam propterea aptissime s. Cyrillus erenavium ap- . Pellavit. 4 5. Ad 6. D. Id est noram prout plures legendum esse contendunt Dionysii vulgo areopagitae testimonium , C. unam theandricam , ut aliis placet, subd. ratione praes tae . cognationis juxta modo Acta , C. ratione unius natu
476. II. O . r. Unitas operationis sequitur ex unitate personae a. iuxta illud theologico sermono tritum essatum : actiones Sunt Stinositorum ; cum ergo unica sit in Christo persona unica debet quoque osse ejus operatio ;3. nec quispiam est, qui inficiari possit Christum unum esse volentem et vorantem , ideoque unam ejus volunta-.tem et operationem. Quod ut manisestius fiat iuverit animadvortera et prim' naturam humanam nihil ex se operari
dicio cf. a. Jo. Damascenum l. e. C. XIX. nec non s. Maximum M.
in scholiis ad hunc Dion3sii locum
niunt ut asserant Auctoris hujus menteIII non aliam subae, quam docere, coniunctim utramque naturam in Christo ratione ejusdem suppositi cum alterius communio
ne asere illud quod unaquaeque
Proprium habet seu unum idemque esse operatum in utraque, et Pro utraque natura. Vid. ctiam Petav.
282쪽
Par. II. cap. III. de utrimque nai. ' Post. coniun. 277 posse , scd solum ut motam a divina persona , a proinde duo quidem in eo agnosconda operata non vero duas operationcs ; I. esse ad hypostasim subsistentem pertinem ac propterea etiam operari ; 3. si operationes tribuantur
naturae , cum eadem sit natura Patris et Filii et Spiritus Sancti , illud sequi operationes naturae divinae in Chriasto' tribus divinis personis osse tribuendas, quod absurdum
esse nemo non videt ; 4. Ρersonam Verbi usam csse humana natura tanquam instrumento quodam , ut Patres pas-8im loquuntur I una autem et eadem ost operatio artificis
et instrumenti , quod ab artifice adhibetur. 5. Quare optimo Honorius Ρontifex tum unam asseruit in Christo, voluntatem in epistolis ad Sergium datis , tum ejusdem Sergii agendi rationem et consilium laudavit. Ergo. 477. R. Ad r. N. Principium enim , vis atquc mergis
operationis est natura , licet Personalitas sive subsistentia sit conditio sine qua natura neque existere neque proinde operari queat ; alioquin tres operationes naturales in Op ribus , ut vocant , ad extra essent in Deo admittendae , quod nemo sanus dixerit.
478. Ad 2. D. Actiones sunt suppositi tanquam principii ut scholao loquuntur , C. tanquam principii quo iuxta modo datam explicationem N. a - 4 9. Ad 3. D. Ratione unius eiusdemque personae Op
rantis per utramque naturam , C. ratione unius ejusdcm- sal Cirea hoc scholarum usu
tritum axioma actiones sunt SV
Positorum cs. Pet. lib. VIII. c. II. ubi ostendit sicile in concordiam revocari posse tam eos, qui eius modi essatum admittunt, quam eos qui reiiciunt. Cum enim suppositum , sive hypostasis, aut persona non aliud sit nisi natura ipsa si gularis cerio modo assecta, qui modus nec ad essentiam pertinet, nee Entitatem , ut vocant, addit ullam; ideo quaecumque de supposito di euntur, ea de natura praedicantur, non simplic ter, et ut in se seu in abstracto consideratur, sed quate nus quodammodo modiscatur. Qu
circa actiones esse suppositorum, ni
hil aliud est, quam esse naturae subsistentis. Non enim modus ille ipse, qui subsistentia vulgo in
scholis vocatur, origo aut solis est actionis : sed lantum conditio quae
dam sine qua non exercetur actio.
Itaque si strictius loqui velimus quod proprie agit est natura, ipsa
est principium actionis, non nutem agit natura nisi subsistens sit.
283쪽
que operationis Iq. Quod declaratur exemplo gladii igniti
Illi una eademque actione secat et urit , licet distincta
sint principia secandi et urcndi. 48o. Ad cons. i. D. Si natura humana careret propria virtute vi ac energia , C. si propriam habeat et juxta eam agat et operetur licet mota a divina persona Ν. Sicut gladius ignitus ad lignum admotus urit vi propria ; motio
autem quam natura a persona divina accipit propriae naturae , nempe liberae , consentanea est sa).48 t. Ad cons. s. D. At diversa ratione , C. eadem N. . Etenim esse completum pertinet ad personam ratione termini naturam individuantis , ut scholac loquuntur , Oper ri vero pertinet ad personam tanquam conditionem , ut diximus , sine qua natura exerere propriam vim et facultatem non Potest , sicut nec subsistere. At posito quod natura in persona subsistat , poterit et oporari virtute propria. Operatio enim , ut animadvertit s. I homas ostqvidam effectus personae secundum aliquam formam vel
naturum ib).48α. Ad cons. 3. D. Si tribuantur naturae in genere , C. si naturae prout in persona subsistit , id cst, assecta ,
seu modificata peculiari sua tessera et nota personali Ν. Porro unaquacque . Personarum divinarum non solum ad intria , ut praesertur , verum etiam in actionibus ad extra cum suo proprio personali respectu, charaetcre , seu Personali tessera operatur. Quare cum divini Verbi persona , proiit distinguitur ab aliis personis copulaverit sibi naturam humanam , sic prout distinguitur a personis reliquis in assumpta natura agit ut operatur so . at Cl. s. Th. III. p. q. XIX.
ibὶ Loco cit. in resp. ad 4. et Cum hanc sibi Petavius proposuisset dissiculialem lib. VIlI.
C. s. 5. eidem occurrit an madvertendo personam divinam ex duobus constare natura et relatio-.ne; ad naturae vero conc tum ,r alionem sive defritionem magis Pertinere essentiam quam habitudinem sive proprietatem. Hinc de sinitur persona ratis lis natianactininoi a stibstantia. Porro sui stantiae primae magis intima est ratio ipsa subflautiae, quam Simula
284쪽
par. II. cap. III. de utriusque nat. DPOst. coniun. . 279483. Aci cons. 4. D. Tanquam instrumento hypostatico Sibi conjuncto , ncmpe vivo , intelligente , propria vi et es- scacia praedito , C. tanquam instrumento naturali aut artificiali inerti , passivo , ac propria vi et efficacia destituto di. Vortium cnim non tribuit naturae humanae assumptae nisi sui sistentiam. Subsistens porro humana hace natura in Verbo omnia quae propria hominis sunt, propria vi omnino opcrabatur , idcoque intclligcbat , volebat , ambulabat , loquebatur aliaque ejusmodi operabatur proprio motu et virtuto , ncc a Verbi pcrsona depondebat nisi ad sui
sistendum , ac proinde ad Oporationcs suas proprias ex rendas ut a conditionc sine qua nec subsistere , nco existere , nec operari liosset , ut toties c positum cst sa).
484. Ad cons. S. D. Unam Honorius asscruit in Christo
ritas , sive proprius subsistendi modus. Siquidem nillil rei ulli tam insitum, tamque intestinum est, quum essentia. IV a autem Pyrsonae essentia, natura ipsainet, non personalis Proprictas, quae in divinis personis Est vel alio. Igitur cuna per Ona Ver bi humanae nrtiirae coniungi dici tur, non aliud intelligimus, squam naturam divinam cum ea copulati: non nbsolute , praecise ille Sum piam , sed quatenus deicimina laesi, et Inodificata personali Verbi proprietato. Quare ipsa quoque ενέργεια et operatio divina, secundum interiorem substantiam, et ut est in Deo considerala, et proprie tale inodificata Verbi ad humanam naturam applicatur, et sit ei peculia ris , ac Θεανδ*ικήν ἐνέργεια, Christi propriani cliicit, quac perinde ex operationc illa divina, per congruentem Verbo subsistenui modum desinita et determitiata , atque exitii inana lanctione Componitur, ut ex utraque natura vcrsona ipsa Christi Composila est. Ll aulem natura divina humanae Christi naturae coniungitur; nec ex eo sit luitur totam
ipsam Ttinitatem uniri, etsi tota ipsa natura Trinitatis eum illa so-eietur: sic operatio toti communis I initati cum humana operatione
comini: titur, non tamen eodem modo, operari Trinitas ενεργείας οδανδρε κἀς dicitur, quo Verbum ipsum: sed ui proprietate Personali Verb; modificata est operatio ista , ad humanam ενεργειαν accommodatur. Cf. etiam ili. c. XΠ. I . necnim de Ru
beis in dissertat. Dst gestis Et scria ρtis s. Thontae dius. I. capp. XIV. et XVII. sal CL s. Di. l. c. et in resp. ad 2. ubi inter cetera scribit: Λ-ctio instrumenti, in quantum est instrumentum , non est alia ab actione principalis agentis ς potest tamen habere aliam operationem, prout est res quaedam. Sic igitur operatio , quae est humanae naturae in Christo, in quantum est in- strii mentum divinitatis, non est alia ab operatione divinitatis: non enimost alia salvatio, 'ua salvat humanitas Christi, et divinitas ejus. Habet tamen humana natura in Christo, in qii alitum est natura quaedam, propriam operationem praetur
285쪽
28o traei. 'e Incamatione voluntatem tam am ad excludendam pugnam carnis et spiritus qualis in noliis reperitur , C. ad excludendam divinam vel humanam voluntatem proprie dictam N. Ita exponunt Bonorii mentcm omnes coaevi scriptores Ioannes IV. Honorii post Severinum successor sa) , s. Maximus M. b), Joannes abbas romanus Honorii amanuensis , qui eius nomine litteras ad Sergium datas exaravit so). Sed praestat ipsa Honorii verba in medium adducore ex quibus quaenam ejus mons fuerit plane dignoscitur : u Unde , inquit , et unam voluntatem satemur D. N. I. C. quia profecto a divinitate assumpta est nostra natura non culpa d); illa prosecto
quae ante peccatum creata est, non quae post praevaricationem vitiata . . . Nam lex alia in membris , aut Molantas dioersa non fuit , Vel contraria Salvatori quia supra legem natus est humanae conditionis v se). En quo sensu unam dixerit Honor iis voluntatem in Christo. 48S. Quod attinet ad verationes , Surgii fraude deceptus approbavit Honorius ad novas praecavendas quaeStiones , ne in posterum una vel gemina diceretur in Christo op ratio ; iluia scilicci si cerat,at' hanc denominationem ut discordiarum .cgctona , quaequo potius ad grammaticam quam ad ecclesiastica dogmata pertineret. En rursum ejus verba Utrum autem propter opera divinitatis et humanitatis , Una an geminae operationes debeant derivatao dici vel intelligi ad nos ista pertinere non deboni , rclinquentes ea grammaticis , qui solent parvulis exquisita deriva lal In apologia pro Honomio
Papa ad Constantur. Imp. apud Labb. coli. Concit. t. V. col. 176o.
opp. s. Maximi consessoris G lat. edit. Combesi ii Ord. Praed. tom. II. P. I 8 I. se lbid. apud s. Maximum. N
tandum Vero erit, s. Maximum huius amanuensis auctoritate et test
monio ita fregisse audaciam Pyrria, ut eum ad silentium redegerit. 'CLeundem s. Max. in epist. ad Mari-nu resbyt. edit. Combesisti. t. II. P. III. et in defloratione ex eiusd.
lom. III. coi. ISuo. additur. r in illa Profecto natura quae etc. εν ἐκείνη δηλαδη η φυσις π R. T. λ.iel in colleci. Hard. l. c.
286쪽
Par. II. cap. III. de timusquct nai h ost. conitin. Isrnomina venditare ii sa). Ceterum catholicam doctrinam quoad Christi operationes Honorium tenuisso evidenter ostem dunt, quae ipse scripsit Ep. II. ad eundem Sergium : u Utrasque naturas , inquit , in uno Christo unitate naturali copulatas eum alterius communione operantes , atque operatrices Consteri debemus , et divinam quidem , quac Dei sunt
operantem ; et humanam , quae carnis sunt exequentem , non diviso , neque confuse , aut convcrsibiliter . . . Eia
naturarum disserentias integras confitentes v illa. 486. Quod si nihilominus Honorii nomen inter hacreticos monothclitas recensitum fuit , atquc anathematis icto 13ercussum a Concilio constantinopolitano III. , non obdo alis pravitatem , id factum est , sed quia catholicam fidem v Ρrofana proditionc , ut loquitur Leo II. in Epist. ad Constantinum Ρogonatum ejusdem concilii confirmat via , immaculatam maculari permisit ii sc) qui , ut rursus idem Pontifex loquitur in epist. ad hispanos episcopos , flammam haeretici dogmatis , non ut decuit apostolicam auctoritatem , incipientem extinxit , scd negligentia conso-vit l, d). Νcque alio sensu concilium VI. cum ut hacreticum damnavit u Utpote qui eos in his secutus est ii se hujusmodi haereseos confirmator, qui etiam sui cxtitit orpugnator u ' u Horum monothelitarum) haercscos in omnibus fautorem , concursorem atque confirmatorem n Se gessit n, ut legitur in actis ejusdem concilii , quatenus scilicet approbavit oeconomiam de silentio circa unam vel duplicem operationem a monothclismi lautoribus propositam , quorum dolum et versutiam non advertens Honorius , ab iis
ssὶ n. in edicto Imperat. Co alantini col. 1447. gὶ in. col. I 55. hJ Sed circa causas damnati nis Honorii es. Pagium in Critice
Baronia ad an. 655. ad n. XXXII. et seqq. ubi Honorium simul, ut Par est, a monothclismo immunem apertissime dat indit non 3olum a ,
287쪽
' . De communione id malum et adoratione
Iesu Christo debita . . 487. Expositis et vindicatis quac ad osscntiam , ut ita dicam , mysterii dominicae Incarnationis spectant illud quo
versus haereticos protestantes, Sed insuper aducimus nonnullos catholicos , qui nescio quo spiritu ducti exultant, si quam labem in Romanis pontificibus sibi deprehendere
lai Et haec perstrinxisse circa causam Honorii nobis satis sit, et quidem in hypothesi de inlegritate epistolarum Honorii, prout reserum tur in actis eoncilii VI. et in hu-pouiesi de integritate actorum eius i. concilii. Nemo enim ignorat Cadit. Baronium plurimum elaborasse tum ut ejusmodi documenta adullerata Esse ostenderet, tum ut spurias e vinceret vistolas Leoniti II. datas ad Imp. Constantinum, ad episco pos hispan. et ad Hervigium regem. Quam defensionis rationem denuo aecutus est Io. Bap. Bartholus episc. seliriensis in cit. apolo ia pro Ηο- norio , saltem quod attinet ad epistolas Leonis II. et epistolas II norit quas inter latas esse conten
dit. Quoad epistolas Honorii ipsis favet quod scribit s. Maximus Consessor in tomo dogmatico ad Marinum p. 355. ed. cit. nempe sanctissimum abbatem Ioannem, eis nonorio in ab epistolis adiutorem
affirmantem, nullo modo in eas epistola J ner numerum unius Prorsus Moluntatis mentionem δε--cisse , licet hoc nunc ab eis eo
siclum sit, qui epistolam graece reddiderunt se. Quod tamen quomodo cohaereat cum iis, quae eIcit. disput. cum Pyrrito superius indicavi, non video. IIaec enim lu-
guntur l. c. Is igitur i abbas Jo- armes Honorii amanuensist cum ad
sancium Constantinum Imperato rem, ex persona rursus Sancti JO-nis Papae de hac epistola seriberet, dixit: unam Doluntatem diximus in Domino, non divinitatis ejus et humanitatis, sed humanitalis dumtaxat. Cum enim Sergius scripsisset, Τ i id quidam duas volunt ales induisto contrarias dicerent; respondit : unam Goluntatem diximus, Christum non duas contrarias V luntates habuisse; carnis scilicet et spiritus, sicut nos habemus post Pecca luna, sed unam tantum, quae naturaliter eius humanitatem insigniret Quod spectat ad actorum concilii VI. et epistolarum Leonis V. Veritatem, et inlegritatem es. quae egregie scripserunt Io. Gamerius S. I. in op. Liber diurnus noman. pontificum diis. I. S VI. seqq. Combessius Dissert. Vologetica Pro actis sextae synodi, Lupus in disseri. DE sexta synodo adact. XVIII. auctor anon Inus Historiact monothelitarum in scrutinio
VI., Pagius in Critice MDonii adan. 68 I. ad num. XXXI. Seqq. Quo vero sensu interdum nomen haeretici usurparetur, et 3P-
288쪽
Par. II. αρ. δV. de eomm. idiom. . et ador. I. c. I83 constituunt , reliquum est ut praecipua colligamus ConS inaria , quae ex eo profluunti Talia porro sunt ictiomatum seu proprietalum communio sive Communicatio , et adoratio Christo debita , quae exsurgunt ex unitate divinae pedisonao et hypostatim duarum naturarum nexu. Ne tamen quae expendenda suscipimus simul collecta confusionem ingerant , ea in duos articulos dispertiemur , ut singili tim de propositis doctrinae capitibus Bgamus. .
uod a latinis communio Hromatum seu propriotatum appcllari consuevit, a graecis α,αιδοα anti λὶ ,
Em muttia communicatio aut etiam permutatio dicitur. Si rem vero spectes Communicatio idiomatum ea est , qua atraque natura , et utriusque naturae proprietates sic enumciantur de Christo , ut quae conveniunt homini ea tribuantur Deo, et quae conveniunt Deo, de homine pra dicentur. Fundamentum et causa proxima mutuae hujus idi matum Communicationis est hypostatica duarum naturarum unio , hac enim sublata , iam nullum locum habere posset. Tanti interest diligenter explicaro et retinere id quod . est communicatio idiomatum , quanti custodire sinceram et rectam Incarnationis: notionem. 489. Quoniam vcro non modo hacrcsis nestoriana , quae dividebat in Christo personas , sed haeresis quoque eutyctiana vitanda est , quae miscebat et confundebat naturas , magna propterea cautione opus est, ac providendum. diligentissime , ne quas de Christo verborum formulas adlibbcamus , quae in alterutrum errorem indueere valeant. Multiplices propterea regulas theologi subjiciunt, quas reco
289쪽
Ceterae reducuntur , et a qua ceterae pendent ea est , ut quaecumque de naturis mutuo praedicantur, aut de Christo contraria proseruntur, ad suppositum seu personam reserantur non autem ad naturas seorsim sumptas; vel etiam, quod idem est , ut proprietates divinae et humanae de se mutuo enunciari tantum possint concretis, non autem a tiractis vocabulis. 49o. Nestorius priorem datae regulae partem negabat et profitebatur se non posse admittere Deum bimulum aut trimulum , nec B. Vironcm posse deiparam nuncupari , ut suo loco vidimus. Eutyches ex contrario principio nitebatur subruere alteram nostrae regulae partem. Utramque nos propterea dcsendere cogimur.
Admittonia est in Christo id malum
4si. Haec propositio ad fidem catholicam spectat
quam perpetuo professa ecclosia esti Banc vero Communionem seu communicationem idiomatum admittendam csse tot illa scripturarum testimonia evincunt, in quibus unus idemque Christus modo Deus at Filius Dhi , modo homo et filius hominis nuncupatur. Rursum eam illa omnia lora ossendunt in quibus scripturae diversa plane ratione et Varie de uno eodemque Christo loquuntur, ac nunc cum de coelo descendentem perhibent , nunc e muliere genitum alias Deum anteriorem seculis omnibus , ac rursus novissimis diebus hominem; modo Deum crucifixum , modo hominem in Coelo conversantem ; ut disputantes adversus Nostorium et Eutychem prolatis scripturarum oraculis ostendimus. Unde insaὶ Lib. IV. c. XVI. duodecim regulas enumerat, quas ex patrihus graecis et latinis collegit.
290쪽
Par. II. cv. IV. de comm. HAm. et ador. I. C. 23ssymbolo nicaeno - constantinopolitano idem Christus dicitur a Patre natus ante omnia secuta , Deus de Deo , atque idem rursus dicitur propter nos homines incarnatus , natus ex Maria Virgine , passus , mortuus et Sepultus. 492. Patres ex hac nominum permutatione ad convi cendos haereticos valida identidem argumenta conficiunt ;Supervacaneum propterea censemus illorum singillatim verba proferre. Unus audiatur Gregorius Nyssenus, qui ante exortam nestorianam haeresin floruit, sic Apollinarem pedi. Stringens : a Propter exactam assumptae carnis, assume
tuque divinitatis unitatem mutuo. nomina permutantur , ut quod humanum est divino , quod divinum est humano nuncupetur u φὶ.493. Ratio demum thoologica desumitur ex ipso huius
idiomatum communionis landamento. Cum enim duae naturae arctissimo nexu consociatae sint et in una eadem
quo persona subsistant ejusque propriae' sint, plane Comsequitur posse pro diversitate naturarum diversa de una eademque persona enunciari , quae inter se contraria videntur. BIFFICUL Taras
494. Obj. r. Quamvis homines in una natura conveniant , salso quod unius est proprium de altero enunciaretur, multo igitur minus in Christo,quod proprium naturae divinae est, de humana et vicissim quod proprium est humanae natirae praedicari possunt de divina, quae infinito intervallo interoe distant. a. Sane magis conveniunt tres personae divina o adinvicem, quam humana et divina natura in Christo, quin immen in Trinitatis mysterio una persona de altera praedicetur , a Episti ad Theophil ep.
Opp. ed. Paris Io IS. T. II. p. 7. Reliqua patrum testimonia re icole apud Petav. l. IV. c.