장음표시 사용
291쪽
nec enim dἰci potest e. g. quod Pater sit Filius , ergo I. minus admitti id potest in mysterio Incarnationis. 4. Praetemca tinio duarum naturarum in Christo comparatur unioni co poris et animae in homine , ut patet ex symbolo athan simo ; porro de homine dici nequit anima est e-Pus et o. Convcrso. 6. Neque omittendum toti Trinitati singulisque personis convcnire quod de Deo praedicatur absolute non a tem relatire ; at nomen homo non est relatirum sed absolutum ; si igitur quae hominis sunt de Deo praedicantur in Incarnatione , sequitur de tota Triaitate personisque singulis 1llud praedicari posse. 6. Hinc si vera est haec propositio :'n Homo est Deus v , haec pariter vera foret: it Homo est Pater aeternus v juxta syllogismum a Scoto ita institutum: ο Homo est Dens e sed Deus est Pater , Filius et Spiritus Sanctus ; Ergo homo est Pater , Filius et Spiritus Sa eius , ii quod absonum esse nemo est qui non videat . . Quod demum salsitatis arguit assertam propositionem est, quod ea, quae naturae humanae conveniunt, iis or nantur', quae divinae naturae propria sunt. Siquidem ea quae propria sunt humanae naturae imperfecta sunt , λnita ac limitibus circumscripta , contra vero persectissima et infinita quac sunt propria naturae divinae : misceri propterea dcberet simulque conjungi finitum et infinitum , pe sectum et impersectum, quod repugnat ; 8. praesertim cum assumi ita conveniat naturae humanae ut nullatenus de
divina praedicari possit. ENO. 496. B. Ad x. D. Seposita hypostatica unione, C. hac comatituta N. Quilibet enim homo in propria subsistit hypostasi. 496. Ad a. D. Quae lamen distinguuntur secundum hyp-
εtasim , C. secus N. in Christo autem una est persona utrius
497. Ad 3. Batione naturae humanae , C. personae N. 498. Ad 4. D. min. In abstracto , C. in concreto N. 499. Ad S. N. min. Ρraedicatur enim nomen homo de Deo ratione unionis hypostaticae , ideoque rotationcm importat. soο. Ad. 6. D. Maj. Si Dei nomen arsumeretur pro nari
292쪽
Par. II. C t. IV. de comm. tilium. et ador. I. c. a 37tura , C. si pro persona N. Atque inde responsio patet ad Scoti subtilitatem.
Sor. Αd 7. D. Si praedicarcntur secundum eandem rationem, C. si accundum diversas rationes, duarum nempe
Soa. Ad 8. D. Ratione sui imius, C. ratione sumositi N. Consulatur S. Th. 3. p. q. 26. ar. 1. SesIq. Neque enim in his diutius nobis i norari fas est. pROPOSITIO II. . .
Nullo modo admitti potest communicatio idiomatum in. abstracto , nco ιιibui proinde Christi hirnuinitali omnipotem iis , ubiquitas , seu omnistraesentia
So3. ut haeo propositio ad sidem . catholicam pertinet,
quam constanter professa est ecclesia : longe aliter docuero lutherani ad adstruendam humanitatis Christi ubiquita-.tum , Seu ut loqui malunt, omnipraesentiam μ).6o4. Ejusmodi enim lutheranorum commentum eVertunt A. omnia illa scripturarum tostimonia , quae Christum exhibent ambulantem ac de loco in locum transeuntem, quae innumera sunt: a. illa omnia quac ita exhibent Chrisalum iu uno loco commorantem, ut nogent alibi esse, sic Io. XI. IS. Christus loquens de Lazaro inquit: u Et gaudeo propter vos, ut credatis, quoniam non eram ibi, sed camus ad cum v b). Martha quoque: u Domine, si fuisses aὶ Risi enim Lutherus eius
'lite assectae euixchiana labe iniecti Conlemiant ob assumptam a divino Verbo in unitate personae humanam naturam huic divinas proprietates communicatas fuisse, praeser . tim vero immensitatem qua Deus ibique est, ubinιιitatis et ubiqui--σι rum vocabula tuiquo animo sc-mut , eisque reclamaru Ooluui. Excogitatam porro ab ipsis eiusmodi haereticum paradoxum est ad tuen dam realem eorporis Christi praesentiam in Eucharistia, quin adve terint , ut ostendit Bellarminus lib. II l. de Christo c. XIII. ubiquit tem pugnare cum ipso sacramcnt Eucharistiae , ipsumqust evelliere. i
293쪽
hio, inquit, frater meus non suisset mortuus η a); tum Angelus Marc. XVI. 6. ad mulieres parcntandi causa v mentes it Surrexit, ait, non est hic: ccce locus ubi posuerunt eum n b); 3. ea omnia, quae post resurreret nem gloria iam et immortalitate donatum certo loco Contineri Christum reserunt ; sic Petrus Act. III. ar. de Christo ait: Quem oportet quidem coelum suscipem, usquo in tempora restitutionis omniumn c), et Angelus post asce sum Domini D u Hic Iesus , inquit, qui assumptus est RVobis in coeIum, sic veniet, quemadmodum vidistis eum euntem in coeIum n d,
a. quao idocIarant Unigenitum Dei Filium incarnatum csse , et in utero Virginis conceptum, indeque in lucem odiatum , descendisse ad inferos , in sepulcrum illatum et imdidem resurgentem, in coelum ascondisse, illinc postea venturum ad iudicium , quae quidem aliaque his similia satis aperte ostendunt Christum Dominum in humana nat in nito aliquo spatio compresensum. So6. Illud insuper respuunt oecumenicae synodi, cuius modi sunt chalcedonoesis , constantinopolitanae II. et III. quae statuunt duas in Christo convenisse naturas inconsu-sas , et impermixtas cum persectione et disserentia uhius- ju quo propria , nec non generalis VII. seu ni aena II., quae proscribit Iconoctastas incircumscriptam asserentes in
so 7. Illud ipsum donique rejiciunt e lesiae Ρatres tum graeci tum latini, quorum testimonia longo agmine profert P tavius se). Ne ea singillatim proseramus, quod hujus tracta 'tionis angustiae non patiuntur, 'contenti erimus rationem
294쪽
Par. II. c. 3. IV. de c--. MAma et Mor. I. c. x theologicam al3 ipsis , nominatim vero n. ab Athanasio ad.
So8. Cum divina attribula unum sint eum divina ,eγsentia , non pol t formali re ut aiunt, unum altaqLuluna sine alio uno sine divina essentia communicari ; ergo non potuit communieari humanao Christi naturae immensitas atri quo ubiquitas , sive omni pracsentia , quin emuniunt insuerit aeternitas imo et ipsa divinitas ; atqui hoc insurdum est et implicati Ergo μ'. '. , iri
Sos. I. σ,j. Scriptura tria i do Cliristo homino affirmat , quae ubiquistarum thesim mirifico statuunt. AC a. quidem in ipso inhabitam u Omnem , plenitudinem divinitalis co poraliter ii ib), quae cuin iis congruunt , quac de Se .ipS asserit Cluistus inquiens : u omnia mihi 'stadita sunt a Patro meo η e) , seu ut clarius adhuci apud Io. XVI. 1 S. ait : u Omnia quaecumque habet, Pater mea sunt is sὶ ς' quibus significat divinas proprietates humanao suae Maturae Commmunicatas suisse, ideoque et ubiquitatem. Ammat praeterea εcriptura Christum hominem .peculiaria . altributa omniscientiae et omnipotentiae habuisse.ut liquet mi Epist. ad Colos II. 3. ιι In quo Christo sunt omnes thesauri sapientiacet scientiae alisconditi v se) ; et sano. ipse, ut dicitur Jο.
sal Cc Bellai min. I. C. Gre gor. ile Valentia de Incamat. quaest.'ll. pimet. III. S. I. seqq. ueCnn. Manuale controvers. lib. 11. cap. l. qui et originem detegunt huius
controversiae . exoriae inter tu theranos et sacramentarios, et innumeras Prope snt,illitates quas tu therani Witembergenses invexerunt ut se tum a catholicoriam, tum a Sacramentarioruin argumentis su dueerent , persequuntur , eos diu
validi sime eonfutant, ita ut P Sti a Imos ejusmo fi doctrinae puduerit. Hino sensim eam dereliquu-
runt. Iam mo Iussu Tanorum est, qui hane doctrinam meatur. Sit PColaCaneum Propterea est modo velle pluribus ei iussilere, ac cim nes hujus cunt versiae stiria silatime Iivi ere ς esset enim templis, inu
295쪽
ei non orat , ut quis testimonium perhibcrct de homino ;ipsc enim sciebat quid esset in homine n a . Siquidem ut eum alloquitur Petrus Io. XXL I7. v Tu omnia nosti v b). Quare dc Agno occiso ab origino mundi , seu do Christo
secundum humanam naturam Apost. V. Iz. dicitur: u Didius est accipero virtutem et divinitatem et sapientiam , et fortitudinem et honorem et gloriam it benedictionem v l, id est omnia attributa divinae naturae ideoque ci potestatem judiciariam , quac Deo soli compotit Io. V. 27. tum mortuos vivificandi ib. 2I: et ' remittendi. peccata Matth. IX. 6.; quidni igitur et omni praesentiam communicaucrit Z quamquam inductione opus non sit, cum et hanc ci scriptura aperte ci' expresso tribuat dum 3. do Christo aia firmat , quod ubiquo praesens sit, ut Matth. XVIII. uo. sunt duo vel tres congregati . . . ibi sum in medio corum n d) ; et ib. XXVIII. Io. ii Ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usquo ad consummationem soculi n c Paulus vero Ephes. I. 22. dicit Christum' datum esse u Caput super omnem ecclesiam , quae est corpus ipsius et plenitudo ejus , qui 'omnia, in omnibus adimpletur u ' et clarius adhuc ib. IV. ro. re qui descendit , ipso est et qui ascendit supcr omnc, coclos , ut impleret omnia n n. Quao omnia confirmantur ex ejus sessione ad dcxlcram Dei, quae ubi Fe profecto est hJ. Ergo. 'Sio. R. N. A. Ad omnes vero probationes primae et secundae classis D. In Christo , seu toto ejus Supposito ,
296쪽
Par. II. cap. IV. de comm. idiam. et ador. I. C. 291
C. in ejus humanitate formalitor sumpta N. Et sic omnia allata scripturarum testimonia. accipi debent , quac manifeste de tota Christi persona loquuntur. - SII. Ad prob. tertiae classis D. Et adducta scripturarum oracula vel de adsistentia , spirituali protectione ct auxilio disserunt, ut duo priores textus, C. do praesentia corporali N. 6 Iz. Vel de Christo prout est caput mysticum corpbria mystici quod est ecclesia , ut Ephra. I. 22., C. Prout mi caput reale realis corporis N. aut de potentia dominati nis suae , ut Ephes. IV. I o. , C. corporali omnipracsentia N. 523. Ad confirm. vero ex sessione Christi ad dexteram
Patris D. Ratione suppositi , C. humanae naturae N. Addo de justorum animabus dici pariter Sap. III. I. quod a In
manu Dei sunt ii , eadem porro ratione subsumi posset: sed manus Dei est ubique , ergo et iustorum animae; quod
Si 4. B. Obj. Sancti Patres aperto docent inritium tibiaque ene , ut inter ceteros s. Cyrillus alex. Lib. XII. in Joan. c. XXXII.; quae patrum doctrina ipsi rationi congruit. I. Christus enim est. Verbum divinum ; sed Verbum. divinum est ubique ; ergo et Christus ubique est ; 3. ru sum : Dcus Obmipotens est et ubique praesens , sed homo
in Christo Deus iactus est, igitur homo in Christo omnipotens et ubique praesens est ; 4. Christi humanitas hypostatice est unita divinae naturae, ergo ubi ost natura
divina ibi est natura humana alioquin dici non posset unita toti naturae divinae sed eiusdem parti ; vel saltem
alicubi esset divinitas quae unita non essct humanae naturae , quae salsa sunt et absi a. Ergo. Si S. R. Ad a. N. Sed contrarium potius ubique docent Patres disputantes adversus apollinaristas, et eutychianos qui inducebant consusionem naturarum sa) ; dum itaque viden tur. Christo tribucre immensitatem , vel loquuntur de Christo ratione suppositi seu pcrsonae divinae . scilicet in com
297쪽
creto , vel loquuntur de ejus rcali pracsentia in Eucharistia ut nominatim Cyrillus i. c. et tunc neque inimcnsia talem proprie dictam , aut ubiquitatem prout Deo competit Christo tribuunt , seu ejus corpori , sed eam pra acntiam , quae communicata ei sit pcr divinam omnipotentiam , et voluntatem , quae in replicatione corporis con
5i6. Ad a. D. M. Quatenus est persona vel suppositum , C. quatenus ost humana natura , quo sensu in a ducto paralogismo sumitur N.
5r . Ad 3. D. min. Homo in Christo Deus iactus est ratione hypostaticas unionIs , C. formaliter Ν. Si 8. Αd 4. D. M. Sed inadaequato, C. adaequato Ν.'Νempe humana natura conjuncta est hypostatice divini Verbi personae prout seri sinita et imperfecta ejusdem humanae naturac conisitio ; hinc ubicumquo adest natura humana ipsi inest natura divina , scd non violasim . . Facisolem crystallinum discum persecto tWrvadere , .ubicum, que est crystallinus discus' inest sol , non vero Contra idem dic do vento undique appensum voluim pei Vadonto. Atque ex his patet cetoras se luctaa sponto Sua ruere, quas advorsarii inserunt e quae supponunt hypostati eam unionum factam csso per quandam localem coexiste
tiam , quod stultum est asscrero ; per hypoStaticam en in unionem. rcgitur a Verbi perεona humanitas quae in ea et per eam subsistit. Hac porro divina .hubgistentia. i honobstante , humana Christi natura in suo esse , ut aiunt , et . persectionibus et attribulis , sibi propriis manet i ut dia uiantes adversus cutychinnos ostendimus bl.
οὶ Stulte propterea qui haeo test, ut idem corpus in diversis lo-essiiuunt duo periniscunt, quae to- cis divina virtute ponatur, quin iis to cocto inter se di flerurit, iminen- men aut tinnaciisum aut ubique es' sitatum, quae attributum est iucο- se dicatur aut sit. CL Pet. l. X. cciiiunicabile divinae naturaet cum IO. seqq. e
Corporis redupli eatione, quam pos- bὶ Leviter hanc quaestione*sibilem esse suo loco plutosoplu et attigimus , quae jamdiu obsole itibuοlogi ostendunt. Fieri enim po- ut diximus, apud ip50β Prote lauio .
298쪽
Par. II. CV. IV. de comm. is mi et ador. I. c. s. 93
De Christi adoratione 510. Ibo Christi adoratione , quae est alterum propo sitae doctrinae caput et unionis hypostaticae consectarium perperam senserunt ox antiquioribus haereticis apollinari stae , eutychiani ac nestoriani ; cx recentioribus Wiclesias et sociniani plerique. Apollinaristae enim et cutychiani d Eucrunt unam quidem Christo adorationcm tribuendam , at id asseruerunt ducti hacrctico principio do confusione na turarum in Christo ; nestoriani vero cisi Christum, ut ho minem quoque latriae cultu adorandum csse autumarent , duas tamen adorationes, quarum altera seorsim Dei Verbo , altera seorsim homini cxhiberctur, introduxerunt, ideo quia duas in Christo distinguebant personas. Wicles sus autem Christum hominem etiam a Verbo sejunctum , eadem qua Verbum adoratione, colendum esse affirmabat a). Soeiniani denique qui negant Christi divinitatem in duas factiones di, visi sunt , scilicol in adorantes et in non adorantes. Primi putant cultu latriae Christum esse adorandum eo quod tanquam legatus reserat personam Dei , alii autem recusant Christo ejusmodi cultum. 5ao. Synodus pistoriensis ut sibi vIam sterneret ad imis pugnandum cultum sacratissimi cordis Iesu, asserit: u Adorare directe humanitatem Christi, magis vero aliquam ejus partem, soro semper honorem divinum datum creaturae n φὶ.
sal Hoc nempe adstruit Wielensus in impossibili hypothesi, quod
Christi humanitas a verbi persona se- Pararetur, prout refert Thom. Wal- lensis or. Carm. iir suo Doctrina
li antiquitatum Vol in prologo in primam pariem ubi recensenserrores Wiclem, intex ceteros ethnnc ponit: Humanitatera Christi. si per impossibile dimitteretur, ado
rarent venim secuti Salvatorem is . Venet. I 5 I. tom I. pag. IS.
Constit. Auctorem fidei hac cen .sura perstringitur: Quatenus per hoc vertaim directe intendat re-
299쪽
π94 mel. de Dea nullane Hinc invehitur in ipsum cultum, et in cultores eor li4 Iesu. Haco autem doctrina non ita pridem a schismatico episcopo jansoniano rcvocata est , qui inter sectarios recenset
illos Christi fideles , qui divino cultu cor Iesu prosequuntur sa).
Sa r. Ut germanam proptorea Ecclesiae doctrinam circa debitam Christo adorationem tueamur , duo praestabimus. Primo ostendomus advorsus recensitos haereticos Uno e dcinquo supromo latriae cultu humanam Christi naturam xiim Verbo divino esse adorandam. Dcindo adversus pist rienses ac jansenistas reliquos sedis apostolicae, quae cultum cordis Jesu probavit, vindicias sumemus , Ostendentes ejusmodi cultum omni superstilionis labo esse prorsus im
Uno eodemque set remo latriae cultu tam a Christi natura adoranda est cum Ierbo divino cum quo est hypostαλce conjuncta
de fide ; contradictoria cnim propositio pro- scripta est in conciliop goneruli V. can. IX. his verbis conmcepto juxta versionem latcranensis synodi u Si quis adorarip are adorationis cultum, quem fideles dirigunt ad humanitatem Christi, perinde ac si talis adoratio, qua humanitas, ipsaque caro vivia flea Christi adoratur non quidem
Propter se, et tanquam nuda caro, sed prout unita divinitali, ret honor divinus impertilus cre turae, et non potius una eadem que adoratio, qua Verbum inca natum cum propria ipsius came
do detrahens , et injuriosa aὶ Gregoire ancien exeque de Blois Histoire des sectes religier ses. Paris I 828. Liv. III. ch. XX. Cordicoles , cu histoire critique s deostions nouoelles au sacre coeur de Iesus et aia coeur dadfarie. In quo capite ut in pluribus aliis certare inter se videntur salsitates , calumniae , mendacia, quae Alictor licet centies protrita, ac si primum a se proseran tur, in medium adducit. . i
300쪽
Par. II. cap. IV. de comm. idiom. et ador. I. c. 29gin dual,us naturis dicit Christum, ex quo duas adorationes introducunt, semotim Deo Verbo, et semotim homini: aut siquis ad peremptionem carnis, aut ad confusionem deitatis et humanitatis, unam naturam sive essentiam eonvenientium po tentoso dicens, sic adorat Christum, sed non una adoratione Deum Vorbum incarnatum cum ejus carne adorat , juxta quod sanctae Dci Ecclesiae ab initio traditum est: talis an thema sit v a).523. Priusquam vero hujus veritatis argumenta pros rantur , nonnulla quae luccm assundant, praemittcnda sunt ad omnem ambiguitatem tollcndam. 624. Ac I. quidem animadvertendum est aliud osso objectum cultus nostri in materia dc qua est formo , aliud moti m. Objectum est ipsa caro , scu potius humanitas
Christi prout subsistit in Verbo , seu in concreto , quae adoratur directo , immodiate , et in se ib) ; motivum est unio hypostatica , qua factum est ut caro illa sit propria Verbi seu caro Dei , ut Patros loquuntur c . Hinc etsi caro
Christi adorctur m se , non adoratur tamen Propter Se ,
quod proprium est solius divinitatis , quae est simul obju
sal CL Acta cone. Hard. tOm. III. col I98. tum concit. lateran. sub Martino I. act. seu secretario IV. lib. in collecl. Hard. col. 859. Quibus addi possent epist. SIDOdi
ea conC. alex. ad Nestorium a C)rillo data, et concit. chalcedonenseact. V.
lla Permisceri nequeunt perinde
ac synonyma essent adverbia dire cte, SEParati λῖ, Primaris; etenim tum ex lexicis tum ex communi loquendi usu constat lias voces aliud omnino non vero idem significare.
Hinc fieri potest, ut adoratio directe tribuatur humanitati Christi, quin citribuatur se aratim et Primaris, in eaque terminetur. Qui propterea generatim et universe statuit humanitatem Christi non posse direct adorari adoratione latriae, hoc ipso generatim et universe excludit omnem modum , quo talis adoratio di- risi potest ad humanitatem Christi, etiam cum ad eam dirigitur non propter se , nec separatim a divinitate , sed ita ut non in ea terminetur , sed in Verbo in quo hum nitas Christi subsistit. Sublata pro inde quacumque directa adoratio ne latriae erga humanitatem Christi hoc ipso tollitur omnis eidem exhibenda adoratio latriae, cum intelli gi nequeat exhiberi posse eultum quin illud objectum respiciat cui tribuitur. Merito propterea ut erronea notata suit Iropositio sinodi pi storiensis. Cf. Geruit in Animadv. in