장음표시 사용
331쪽
3α6 Traei. de Incarnationebus Christus perfunctus est , et perfungitur ; Vortium autem iiivinum , ut princ*ium quod, sacerdotales operationes seu officia exerit , iisque infinitum pretium et infinitam dignitatem tribuit. Recte Vigilius scu quisquis est Auctor V. librorum contra Eutychom lib. V. Quia reconciliationis sacramentum , inquit , immaculatum flagitabat sacrificium , talis hostia requircnda fuerat , quae ita naedia esset inter Deum et homines , ut et morti succumberet ,
per illud , quod hominis habebat, et mortem revinceret per id , quod in se divinitatis tenebat i, sa).
586. I.Obj. Christus in terris degens proprie non fuit S cerdos , nec proinde verum obtulit sacrificium , sed solum post suum in coelum ascensum , ubi quotidie sc offert et interpellat pro nobis. I lenim x. Apostolus Hob. X. S. et 9 de illa oblatione loquitur, quae facta est in ingrcssu
ejus quando sacrificia legalia abrogata sunt : at ingressus ille in coelum sectus est non autem in terras ; neque enim statim ac in terras ingressus est Christus legalia sacrificia sustulit aut abrogavit. 2. Christus saccrdotium suum non obivit antequam ei dictum fuerit u Filius meus cstu , ego hodie genui te u : id autem factum fuisse , cum Deus eum a mortuis excitatum , Dominum et Christum constituit, testatur s. Paulus Act. XIII. 33. ct Rom. I. 4. collat. Ηebr. V. S. Idem Apostolus 3. aperte testatur Hebr. VIII. 4. dicens : u Si Christus 3 esset super terram, nee CSSet sacerdos: cum essent, qui offerrent secundum legem munera, qui exemplari et umbrae deserviunt coelestium ,, h). Ergo Chrbatus proprie sacerdos non fuit, nec sacrificium prius obtulit , a Vid. Biblioth. patr. de la Bi
332쪽
Par. II. cap. V. de christi titulis atque miseranιs 3 et in coelis fuerit. 4. Hebr. VII. 26. Christus it Ρonii sex debuit si1ldimior coclis fieri n. Ergo in coclis prius
esse debuit , quam sacrificium ossurrct. 5. Ibid. v. 24. prohat idom Apostolus, Christum sempiternum esse sacerdotem , quia semper in coelis pro nobis inlcrpellat ; jam vero si in ligno crucis sacrificium semel obtulisset , quid necesse foret eum continue pro nobis interpellare λ 6. Neque demum praetereundum est , Jesum ipsum nunquam dignitatem istam sacerdotalem sibi attribuisse , camqtie in sola ad IIchracos epistola , argutiarum judaicarum plenissima , in ipsum conserri sa). Ergo. S87. R. N. A. Ad i. prob. N. min. Discrte enim Apostolus X. 5. ejusdem epist. scribit : u Ideo ingrediens inmtin tam dixit : hostiam et oblationem noluisti , corpus autem aptasti mihi n b). Ingressus vero iste in mundum non coarctatur ad illud instans quo Christus vel conceptus vel natus est, sed totum illud tempus complectitur quo Christus in his terris vixit. Hoc porro intervallo ac praecise in morte ipsius , ut superius diximus scin profecto sacrificia legalia sin minus facto , iure saltem abrogata sunt. 588. Ad 2. D. Factus cst sacerdos ab eo qui dixit ei Filius meus es tu , C. quando haec dicta sunt ei N. Primum solum affirmat Apostolus cit. loo. alterum de suo adjiciunt sociniani. Addo , non solum in rosurrectione sed' anto id temporis declarationem ejusmodi a Deo Patre factam esse , tum in baptismato , lum in transfiguratione. Meminit autem Apostolus solius resurrectionis , quia per ipsam maxime patuit divina Christi stiatio , quae est fundamcntum et caiisa sacerdotii Christi ejusquc resurrectionis.
589. Ad 3. D. Si ejusdem ordinis suisset ' sacerdotium
333쪽
328 Trael. de Incarnatione Christ; ac sapor oliuin levilicum Diti sit inquo praestantiae , C. si liversi ordinis et diversae iii aestanti ac Ν. Contondit enim ibid. Apostolus longe excellentius csso sacer tot iu In Christi , quam suerit sacerdotium leviticum Oti Plii res Causas quas ibi prosequitur , inter quas urget objectum et efficaciam ; Objectum quidem , quia sacerdotium levi licia inerat ordinatum ad solam eniumlatio nolit carnis , Sae ritOtium Christi ad emundation in spiritus seu conscientiae ;e scaciam , quia illud utpote imperiactum sua sacrificia semper iterare debebat , saccrdotium Christi utpote persectissimum et ratione sui et ratione εacrificii , una oblatione consummavit in sempiternum sanctilicatos , quin illud repetere nocesse sucrit. Hinc concludit quod si paria fuissent ejusmodi sacerdotia et sacrificia alterutra inutilia forcni n).S9o. . Ad 4. D. Expleto ejus munero in territi , C. hoo
non expleto Ν. Primum tantum affirmat Apostolus ut osten-dcrci, Christum , cum in coclum ascendit quod in terris perfecerat , per applicationem Complere. 69t. Ad S. D. Ρcr continuationem muncris sacerdotalis in jugi applicatione moritorum suorum , C. SecuS N. Diximus porro in probationibus interpellationem Christi in coelis in applicatione fructus sacrificii in cruce oblati ad
expiationem peccatorum nostrorum consiSterc.
592. Ad 6. Resp. I. Dato etiam quod rationalistae assumunt , solum nempe Auctorem epistolae ad Hebraeos , ut ipsi loquuntur , attribuisse Christo sacerdotalem dignitatem , satis nobis esset ad arguondam impietatem socinianorum, Cum ex perpetua ecclosi ac traditione divinac auctoriatatis sit Husmodi Epistola. Resp. II. Falsam esse illorum avsortionem. Cum cnim Christus Matth. XXII. seqq. Marc.
MI. 36. Luc. XX. 42. sibi applicet Psalmum CIX. in quo expresse Christi sacerdotium praedicatur , hoc ipso sibimetipsi sacerdotalem dignitatem attribuit.
quaen. IV. art. II. armum. Iv. res- Bernarii. a Piconio Iripi. expos. in Pons. secundae socinian. refutatio. h. l.
334쪽
Par. II. Cap. V. de christi titulis atque minioribus S 93. II. Obj. Duo sunt , quae prohibent quominus in morte Christi veri nominis sacrificium agnoscamus ; ac prirnum quidem , quod contra omnium sacrificiorum naturam idem Christus suisset simul hostia et saccrdOS ; secundum , quod illius sacrificii hostia non ab ipso sacerdote mactata soisset ; Christus enim a tortoribus morti traditus esti Nec juvat reponere ideo Christum sacerdotem suisso atque ejus mortem sacrificium , quia illatani mortem patientcrSustinuit , siquidem et martyros omnes voluntarie pro Christo mortem sortissime tolerarunt , quin propterea veri nominis sacrificium illorum mors dici possit. Ergo. 594. R. N. A. Nam non prohibet primum tum quia haccest praerogativa peculiaris sacrificii Christi quam scripturae Patres , liturgiae , ceteraquc omnia ejusdem generis documenta eidem vindicant ; tum quia in coelis ipsis , ubi , socinianis satentibus , sacrificium Christus osseri, idem est
sacerdos et victima. Hoc autem maximo commendat sacria
scium Christi , ut expresso dcclarat Apostolus Hebr. IX.
1. II. Cujus Verba Superius descripsimus.
595. Non prohibet alterum , quia tortores non tanquain sacrificatorcs mortem Christo intulerunt, scd tanquam i strumenta , quibus Christus usus est ad se immolandum pro velimcntissima qua erga nos flagrabat charitate ; obladus enim , quia ipse voluit. Haco autem Christi m ricntis charitas infinite major fuit quam crucifigentium inbquitas. S . Ad cons. N. par. Nec enim martyres instituti sunt sacerdotes ad offerendum scmetipsos in veri nominis sacrificium , qualem Christum institutum fuisse declarat Ap stolus Hebr. X. 5. verbia oupcrius recitatis , et hucusque probavimus.
335쪽
Christus Iestis reri nominis mediator fuit
S; . Haec pariter propositio ad fidem spectat, ut m
eonstanti et perpetua ecclosine Datholicae doctrina constat in sacris litteris ot traditione tandata. 698. Eicnim Apostoliis conceptis verbis I. Τimoth. II. S. 6. inquit: a Unus Dcus , unus et mediator Dei et ii minum homo Christus Iesus , qui dedit rodemptionem semetipsum pro omnibus η a). Ideo autem ah Apostolo Christus mediator dicitur , quia dedit redemptionem semetipsum pro omnibus η ; Ergo non improprie , ut sequester , ari,iter et advocatus mediatores dicuntur , Christus mediator tantum extitit ; sed veri nominis mediator praeterca agnoscendus est tanquam sponsor qui soluto pretio pro peccatis nostris satisfecit ac nos Deo reconciliavit, ut capite sequenti , susius ostendemus. 599. Fuit autem et ost veri nominis mediator Christus prout Deus es homo est. Dicitur enim in scripturis Deum acquisivisse ecclesiam sanguine suo , tum Dominum gloriae Crucifixum esse ; aliaque ejusmodi de Christo praω dicantur , quae utriusque naturae concursum Supponunt in humani generis redemptione ac propterea in mediatione qua Christus perfunctus est. Quare s. Augustinus it M
diator , inquit; inter Deum et homines oportebat , ut haheret aliquid similo Deo , aliquid simile hominibus ; ne in utroque hominibus similis longe esset a Deo , aut in utroque Deo similis lovgo esset ab hominibus , atque ita mediator non esset n b). In eundem sensum cetcri Patrestum graeci tum latini loquuntur sc).
336쪽
Par. II. Cap. V. δε Christi titulis alluc muneribus 33rso o. Diversa tamen ratione unaquaequo natura ad eius mediationum concurrit. Natura enim humana materiam ,scu opus mediationis subministravit , Verbi vcro hypost sis valorem et dignitatem in opus contulit. Ex hac automanimadvorsione erroris convincuntur sive ii , qui Christum mediatorem ut Deum tantum cum Veteribus artanis asserunt , sivo qui talem tantum ut hominem cxtitisse autumant cum Francisco Stancharo ac socinianis. II i cnim rati sunt non potuisse Christum esse mediatorem ut Deum , ne in absurdum illud incidamus , ut cum fuisse mediatorem suinietipsius assrmemus. ReponimuS enim non eo modo , quo unus est de Trinitato, mediatorcm csse Chri stum ; quippe persona eadem Vcrbi , qua Deus est , citra Carnis Communionem , sive cogitatione ab hac abstracta , in I rinitate secunda numcratur ; quatenus vcro hio homo est, et humanam naturam quodammodo informat, a
terminat , mediatoris partes ac munus implet sa).6or. Si praeterea Christus veri nominis mediator fuit, quatenus tanquam sponsor pro nobis satisfecit , eolligimus Christum' anto Incarnationem improprie tantum p tuissc dici inciliatorcm , prout a ss. Patribus praesertim antiquioribus praedicatur, quatenus nempe spectabatur utiqternuncius ac interpres divinac voluntatis apud homines iii frequentibus illis apparitionibus in quibus sub adspectabili specie videndum se praebuit , vel etiam quatenus Deus intuitu suturae ejus mediationis et meritorum peccata condonavit, et vitam aeternam illis impertitus cst, qui in eundem Christum venturum rito credidissent ib).6Oa. Cum praccipua controversia , quae circa Christum
lio mediationis, distingui debet re
sona mediatoris a mediationis νε- re seu munere. Ad verum et pmprie dictum mediatorem constituen
dum in subiecia materia de qua
agimus, requiritur concursus utrimque naturae. Opus auicin media
tiouis Asaiae sola humana natura in Verbo subsistens, haec enim so la potuit pati, mori, pretium sol
vere etc. natura Vero seu persona
divina tion contulit nisi dignitat stiri et valorem ejusmodi operi. CL Pe
337쪽
33α Traei. de Incamationem diatorem inter catholicos et socinianos agitatur, assiciat ipsam satisfactionem, ideo difficultates, quac adversus propositioncm quam adstruximus , moveri solent, commodius resessumus in Acquenti capitc.
De Christi satisfactione et merso.
663. Satisfactio, ut loquitur Catechismus rom. sa), est
rei debitae integra solutio. Nam quod satis est, ci videtur nihil deesse. Res autem debita aut personalis est aut realis. Dcbitum personati , ut vocant, illud est quod oritur ex injuria alteri illata ; reati est illud , quod exurgit ex re aliqua, e. g. pecunia, qua erga ultorum obstringimur. In priori significatione hic satisfactionem accipimus , quatenus nempe Peraonalis cst ; quo sensu idcm satisfaccro significat , quod aliuri tantum praestare , quantum irato animo ad ulciscondam injuriam satis esse possit ;atque ita satisfactio nihil aliud est , quam injuriae alteri illatac compensatio. 6o4. Rursum satisfactio haco personalis bifariam sumitur , proprie scilicci aut improprio. Proprie ille satisfaccre censetur qui ad justitiae rigorem injuriam alteri illatam Per Compensationem reparat ; improprie autem illo satissu-cere dicitur , qui non tam ex justitiae aequalitato, quam ex bunignitate partis laesae gratis injuriam condonantis veniam obtinet. 6o S. His pracmissis, status quaestionis jam exponendus est quae viget catholicos inter et socinianos corumque Sur Culos , quakeros , Incti, Odistas , atque rationalistas. Sociniani cum reliquis onumeratis contendunt Christum Josum Nonnisi improprio pro nobis satis secissc , asserenicS I. ipsum partibus sibi a Deo impositis ad salutem nostram la P. II. c. V. S. sia.
338쪽
Par. II. Cap. II de Christi satisfactione et merito. 333procurandam expictis, gratis ab ipso obtinuisso peccatorum nostrorum relaxationem; II. praetcrca , Christum esse hominum Salvatorem praeconio dumtaxat , consilio et exemplo dum viam salutis nohis annunciavit atque ad eam nos cohortatus est et cxemplo pracluxit ; non autem opere , morito et efficacia humanum genus reparando; III. do mum statuentes , Christum mortuum csse hono , et mmmmodo seu utilitati nostrae, non autum hominum loco a vice per veram ejus in nostri locum substitutionem. Quae quidem necessario proiiuunt ex fundamentali ipsorum do Christo doctrina. Cum enim recensiti hacrolici, seu potius . increduli princis,ii soco habeant Christum nomino tantum et appcllationc Dcum esse , natura vero , origine se P testate purum hominem , sequitur omnem verum satisfactionem Christi subverti : neque enim humanae actiones tantae virtutis esse possunt , ut illatam Deo injuriam Vero et proprie compensaro valeant ad justitiae acqualit
6O6. Contra vero catholici ex verissimo illo principio quo Constituunt, Christum esse naturalcm Dei Filium , atque adco natura et origino Dcum , verissimo etiam colligunt Christum vero et proprie divinae justitiae satisfecisso Lquia ipse salutis nostrae pretium cumulatissimum , idque ex justitiac legibus Deo porsolvit; II. quia ipso utpote F
rus ac proprie dictus Salvator noster roipsa oporo et merito nos rcdemit , et in salutona asscruit ; III. denique quia mortuus est pro nobis , quatenus scilicci mortcm pro nobis ac vice nostrum obierit, seque moriens in locum nomstrum sussecerit.
6o . Quae ut clarius intelligantur animadvortendum est, peCeatum , pro quo satisfactio cxhibetur , tris,licem habere respectum ; est enim debitum , quo divinae justitiae oblis gamur ; a. injuria , quac inimicitiam inducit Deum i ter et homines ; 3. crimen quo rei evadimus mortis et aeternae maledictionis. Poccatoros cnim in sacris litteris pass
339쪽
Quare Deus se habet I. ut croclitor cui debetur ; u. ut
Pars offensa , quae placanda est : 3. ut judeae qui poenain repetit. Hinc ad veram et proprie dictam satisfactionem
tria requirobantur i. ut esset debiti solutio ; a. ut esset irae divinae placatio ; 3. ut esset reatus expiatio. Nobis igitur opus erat tum sponsore ac Vade, qui pro nobis debitum solucret ; tum reparatore , qui nos cum Deo remn-ciliaret ; tum denique sacerdote et victima qui se nostri I eo ad I oenas substitueret ac poccata nostra expiaret. 6o8. Haec autom praestare Christus non potuit , quia ejus actioncs supponantur meritoriae. Hinc est quod uir que semper una jungantur. Est autem meritum v nexus operationis liberae ad retributioncmis. Nomine retribu senis Y uit tum poena, tum praemium lum merces; Siquidem op
ris liberi ab aliquo patrati connexio csso potest apud alium vel ad poenam , vel ad praemium , vel ad mercedem I xus liberae operationis ad retributioncm exurgero potost vel ex decentia , vel ex pacto , vel ox manifesto impleti op
ris jure apud retributorem , ita ut nisi retributio fiat, lac- datur jus istud aut justitia in observantia juris posit
Ubi nexus ex decentia tantum adest, quae potius sumitur ex liberalitate retributoris , quam ex vi operis , illud oritur meritum , quod dicitur do congruo ; vhi vero ejusmodi nexus habetur, qui exurgat ox pacto aut vi operis liberi positi scit ex justitia , tunc meritum illud oritur quod de condigno nuncupatur ac proprio dictum. 6o9. Meritum rursus vel naturale est, vul supernaturale. Primum occurrit, si noxiis liberi operis ad retribu tionem proveniat ex naturae viribus; ut hominis opus, ae pactum apud hominem, civis apud princinem clo. Contra vero , si nexus proveniat ex opers auxiliis gratiae iacto, vel ab auctore ipso coclestium horum auxiliorum, qui majus laὶ Matth. VI. II. Coloss. II. lel Maret III. N. Iacobi II
340쪽
Par. II. αρ. VI. de civisti salisfaelione et merito 33sprosecto quidpiam cst, quam poculiaria distinctim auxilia ,
6io. Cum igtur nullae conditiones Christo desuerint, quae ad meritum proprio dictum seu do condigno rcquiruntur , sane litas vidclicci in operante , lihortas in opore, et promissio in retribuente, vere et proprie meruisse ipse dicendus est. Do sanctitato nemo dubitat; dc libertate suo loco diximus , promissio autem patet ex Is. LIII. Io. u Si posuerit pro peccato animam suam, vidchit semen longaevum ii sa).6ri. Ex quibus Isaiae verbis constat non tantum Christum sibi meruisse ib) sed nobis etiam , ponendo nempe pro peecatis nostris animam suam, seu satisfaciendo tiro nobis. Hinc a Concilio Trid. Christus dicitur is nosti ac satis saetionis causa meritoria c) n ii I. Ad hanc igitur satisfactionem adstruondam iam progredimur, praetermissis minus nocessariis concertationibus quae in scholis agitari solent circa ejusdem satis Actionis proprietalcs et . conditiones, do quibus scholastici ipsi com
et Deus exaltavit illum etc. Qui bus in locis, ut antiriadvertit Putavius, velut stipulatio idiaudaan, Pactumque D dii cum homine Christo continetur hujusmodi , ut si re dimendis hominibus mortem suam vellet impendere, tum in gratiam,
et spem recuperandae salutis ad
mitterentur illi; tuin ipsi sibi gloriam ac decus immortale compara
ret. Cl . lib. Xu. c. lx. s. u. De iis quac spectant ad Christi meri tum copiose disputat Vasauegius
tona. I. In tertiam pari. s. Inomae
ibin Chiistus sibi ipsi praesertim promeruit gloriosam e mortuis
resurrectionum, ac nominis sui ex altationum.
ci Sem. VI. eap. VII. iij uuaestiones sestolasticorum
uon attingunt satisfactionis Christi veritatem aut ejus vinicientiam ad omniuIn Peccata redimenda; de his enim nemo unus unquam dubita vit. Versantur igitur eorum disce plationes in exponendo qua ratione salus aclio Christi sulficiens et con digua suerit. Nam alii contendunt, eam ex Se condignam et persectam non fuisse, sed ex sola Dei accepi antis liberalitate; alii censent, eam nou suisse ex virtute, seu titulo justitiae Dercies ac ri rosae si clam; alii vero licet fateantur, eam
titulo verae iustitiae saviam, nolunttaineu ad Omus rigor os iuris ae