장음표시 사용
401쪽
traditio antiquissima nos docet ac per tuus ecclesiae usus. Ut enim omittamus concilia oecumonica chalcedonense, constantinopolitanum III. et ni cnum II. nec non Sacramentaria leonianum , gelasianum , Missalia gothicum et franticum , quae sunt totidem certissima documenta praxis einclesiae universalis sco. V. et VI. circa sanctorum invoca
tionem , testes habemus antiquissimos istius pii catholici
54. Ac primo quidem hujus fidei testem appellamus Orbgenem , qui lib. VIII. contra Celsum loquens de Angelis
ot animabus cum Deo regnantibus ait : u Adjuvant eos , qui summum Deum colore volunt , illum eis conciliant , suas illorum precibus adiungunt preces , simul cum eis postulant v sa). Sed non minus luculentum' catholicae doctrinae circa invocationem sanctorum documentum suppeditat idem Origenos in lib. de Oratione ubi scribiti: a Obs oratio, et postulatio et gratiarum actio non absurdo potest et sanctis osscrri : harumque duae , ' postulatio linquam et 'gratia n actio non sanctis modo .c sed et hominibus :ohsecratio ucro sanctis tantum , si quis Paulus aut , Petrus' inveniatur , ut adjuvent nos , dignosque' efficiant , qui)fruamur concessa ipsis remittendorum peccatorum po- restate . . . Quod si hominibus sanctis illae prostes oss rendae sunt e quanto magis Christo otc. v b) λ. Silii prόptorca constans sic Hom. I. in Erech. n. 7. Angelum suum invocat: u Veni Angelo, suscipe sermone conversum M
402쪽
cap. III. de Sanctorum invocatione larerrore pristino ,1 a) ct liaco ex Origetio seculi III. scriptorcattulisse sufficiat ib).
56. Vcrum non minus clara sunt, quac in rem nOStram dum suculo scribit s. Cyprianus ad Cornelium si M mores nostri invicem simus . . . utrobique pro nobis Sem
per OremuS . . . ct si quis istinc nostrum prior divinae dignationis coleritato praecesserit , persevcrct apud Dominum nostra dilectio , pro fratribus et sororibus nostris apud miscricordiam Ρatris non cesset oratio 1, H. Et ipse pariter in praxim hanc doctrinam deduxit virgines ac ma tyrus invocando ; ita enim concludit Cyprianus librum de Habitu virginum : u Tantum momentote tune nostri , eum
incipiet in vobis virginitas honorari v d).
al Hic est locus ad quomehuleiulum mire se toripiet Keil et omnes vias frustra tentat evadendi , ac modo recurrit cum Dallaeo ad aliostrophen rhetoricani, modo ad contradictionein iii quam Origeries incurreret si haec ita se haberent , modo denique ad ejus I ci obscuri talem et c.
ii. 6. uJ,i scribit: Qtiis enim δε-bilat cluod salicti quique patrii n, Et orationibus uos iuvent 8 ed. cit. t. II i. p. 575. Haec omnia Κeilius silentio praeterit utpote nimis sibi molesta. et Εp. LVII. edit. Inaur. Qitem quidem locum sic exponit Fellus editor Oxoniensis: Surisus
videtur esse, alteru: ro ex nobis Obeunte , Sive ego, qui Carthaginipides iam , sive tu qui Romae praesides, superstes fuerit ejus , erat Moisis diutius esse contigerit , pro utraque ecclesia Perseveret ci supersit apud Deum oratio se deinde pergit: Interim minime dubitamus,
auimas coelo receptas precibus Deum Opt. Max. sollicitarc ut in ter-Ins agunti Ηm misereatur: sed non inde conficitur, preces ad sanctos
fundi duhere. Deos , qui rogat , ille facit . Αsi hoc est pervertere sensum Auctoris ad Propriae ac Ctae errores stabiliendos. Non enim Commendat s. C prianus precandimuuus Et qui su orates miserit, seu , ut exponit Fellus, ei cui iustois diutius esse contigerit; sed ei qui prior Praecesserit ex qua observatione corruit plane editoris hujus aluinadversio quam sallacilalidamulito superstruxit. Cf. edit. Mauri n. Opp. ejusdem s. CJpr. in prauat XV. De eo vero
quod sui, lit: se Deos, qui rogat, . ille facit is superius diximus.
num Rigali ii in liunc ipsum locum cs. Pelavium lib. XIV. de Incam.
di Et hunc locum eludere e natur editor Oxon. , quasi S. M. loquatur de virginitate, quae jnei-litat honorari cum ad consessionis
derus Ilervenerit; cum iamcn ma ui testum sit s. Cuprianum non Solas martyres alloqui, sed omnes generatim vir ines, nc proinde non ansrlyrii sed virginitalis coronam indicare. Quare nisi reeepta esset in
tota ecclesia invocatio sanctorum, ut eam viguisse certissima moIIumenta tuatautur, numquam Cypri
403쪽
398 Trael. δε cultu Sanctorum 66. Duobus his tortii seculi scriptoribus addendus E sebius , qui quamvis seculo quarto floruerit, loquitur tamen de sanctorum invocatione tanquam de consuetudine in ecclesia receptissima ; disscrons enim de sanctorum se, pulcris haec hal et: it Nam ct corum sepulcra celebrare et preces ibi , votaque nuncupare , et beatas illoriam animas venerari consuevimus et idque a nobis merito fieri statuimus is sa). Et reipsa indubia extant documenta , et saeta certissima H. et III. seculi, quae Eusebii assertionem Confirmant. In vetustissimis enim s. Ignatii M. actis legitur quod apparuerit per quietem Ignatius nuper martyrio sun-etus u Super orans nobis D b). Acta martyrum scillit mrum , qui an. a oo. passi sunt , his verbis clauduntur tu Consummati sunt Christi martyres menso julio, dic septumodecimo , et intercedunt pro nobis ad Dominum Iesum Christum , , c). Eadem leguntur in actis s. Maximi, quian. RSO. mariyrio coronatus est φ , et in actis s. Theodoti, qui an. 3o3. martyrium subiit se). Pervulgata sunt ea quae de B ritamienae intercossione refert Eusebius ; promiserat enim B. Virgo se intercessuram apud Dominum pro Basilido ejus pudicitiae defensore , exitus autem ostendit gratiam pro qua Deum rogaverat impetrasso '. Receptis-no in mentem venisset virgines et martyres in antecessum precari et inVocare, prout scite animadvertit edit. Maurinus I. c.
bὶ Passus est s. Vnalius an. III. aerae Christ. iuxta Norisium ;iuxta Pagium vero, Pearsonium et Dodwellum an. II 6. CL ejusdema. Martyris acta apud Ruinari. op. est. cὶ In urbe Carthagin. marlyrio perfuncti sunt; eorum acta tu ta riuinartium conscripta sunt ab
auctore coaevo ac teste Oculato.
ldὶ Qui sic allocutus est Pr consulem optimum: Gratia Cliristi me salvum faciet in aeternum, Ovinium Sanctorum orationibus, qui in hac colluctatione certantes Vestra& superaverunt insanias, uobisque virtutum exempla relique t ,, . Ibid. el Hic enim eum vidisset fratres
suos flentes eos consolaturus: De-
luceps, inquit, in coelis cum siducia pro vobis Deum deprecabor' s l Apud Euseb. H. ecc. l. VI.
404쪽
Cap. III. cu Sanctorum imoeatione 399sima proinde dicenda est a priscis ipsis ecclesiae seculis
praxis sanctos invocandi, siquidem , ut superius monuia mus , intercessio ex parte sanctorum ei. invocatio . ex parte. nostra relativae sunt, et sane Justina Virgo sco. III. Gr .gorio Nagianzeno teste , ut se a Cypriani adhuc pagani magicis artibus liberaret Virginem Mariam supplex. ob- sccravit, ut periclitanti virgini suppetias ferret , , H.
57. His accedit liturgiarum auctoritas , quae etsi Sec. tantum IV. conscriptae sint, pulaticam tamen et romptam universalis ccclesiae praxim et fidem exhibent, quae a terioribus seculis in ea viguit bin; in iis enim scripto confisignata non sunt , nisi quae de manu, ut ita dicam, ad manum non interrupta traditione ad seculum IV. pervenerunt. Inter ceteras eminet liturgia , quae s. Iacobi nomine inscribitur ; in ea porro legitur u Praecipue vero sanctae et gloriosae semper Virginis beatae genitricis Dei m moriam agimus. Memento illius , Domine Deus , et per
ejus orationes puras et sanctas parce et miserere nobis , ct cxaudi nos η c). Eadem occurrunt in liturgiis a S. Petro, et s. Marco nuncupatis d) ; eadem prorsus in liturgia s. Jo. Chrysostomi sc). Quibus addi debent ordo. r , manus editus a Mabillonio in Musaeo italico , Sacrame tarium s. Gregorii M. ac Missalia superius recensita h. 58. Sed non minus illustre est testimonium , quod ii hctur in Catechesi mystagogica V. s. Cyrilli jerosolym. qui
liturgiam explanans ait : Postea recordamur eorum , qui a) Orat. XVIII. n. I9. Την
turgiarum orientalium collectio. Ρaris. III 6. vol. I. dissert. de Liturg. orient. Orig. et antiquit. eapD. II. et
III. et Cs ibid. tom. II. pag. 35. dὶ Cs ibid. p. 145. seq. et
isj Haec inter ceteros exhibet Joseph. Aloys. Αssemanus in op Codex Liturgieus ecclesiae universae Romae I 75 i. vol. IV. V. VI. sive tomi IV. par. I. II. III. Nec non B. Jos. Mar. card. Thomasii opp. edit. a Jos. Blanchinio t. I. sol. Rom. 374 I. et Lud. Muratorius Liturgia rom. Vetus duob. vol. sol. Veneti
405쪽
4oo Trael. de cultu Sanctorumia, tormierunt ; sanctorum patriarcharum , prophetarum , apostolorum , martyrum , ut Deus eorum precibus et log tionibus orationem nostram suscipiat v a). Ρorro liturgiao exhibent fidem publicam ct commvncm totius Ecclesiae ,
publice enim recitabantur ; idipsum dicatur de cat hesibus mystagogicis quibus publice sidcles instituebantur : impossi-
hile proinde erat per eas inducero innovationem contra Gdom ab omnibus ad id temporis receptam. Multo vero minus possibilis censenda est talis innovatio , cum agatur de innovatione juxta adversarios summopere perniciosa, cujusmodi ea esset, quae ecclesiam in 'superstitioncm atque publicam id lalatriam conjecisset; atque id quidem nomine reclamanto in tot viris sanctitate ct doctrina spectatissimis. 59. Atque hinc cxurgit argumcntum pracscriptionis quod plano opprimit 'adversarios. Ipsis enim satentibus , seculo IV. universam ecclesiam jam cinvaserat haec superstitio , id est seculo IV. receptus ab occlesia universa erat cultus et invocatio sanctorum bὶ ; ergo concludimus iamdiu recepta erat soc. III. Etenim si innovatio contigisset , haeo vel extemplo per totius christiani orbis conspirationcm Ω-Dta esset, vel sensim ac sine scnsu. Ρrius vero assercreabsurdum cst ac omnem fidem superat ; posterius Vero
impossibile omnino fuit. Nec enim clanculum introducta est , ut vidimus , sed in publicis christianorum coctibus
turiatores magdeburg. centur. IV. e. IV. Wilacher coni. Bellam ., Η spinianiis p. I. Hist. saeram. lith. II. c. VII. et alii calvitiistae, clamantque, Pro iuvocatioiae Sancto eum jam I v. seculo sere omnes
patros stare Athanasium , Basilium, alia . Qir sost. Arubros. Illur nym. August. eosque in Iioe cum Papistis errasse. Quis vero pius et Dri dens, ut optime arguit Vitus Erberinannus in vindic. Bellarin. ,
non malit cuin quarti et quinti se culi lin quibus IV. concilia occumenica celebrata sueret sanctissimis patribus desipere, quam cum istis
Ileo- evangelicis sapere p Et si id lolatriae immersa suil ecclesia qua ii et quinii seculi , consequentet adultera facta est, nec sulem meretur in decristis IV. concit. generalium. CL card. Perronium in replicat. ad Iacob. VI. Bittanniae re
406쪽
cap. III de Samelorim laroealione 4or obtinuit , ac publicis instructionibus. Ρlures see. IV. pe secutionibus Diocletiani , Maximiani , Maximini , Maxentii, ' Galerii et Licinii supervixerant, sub iisque passi erant ,
ac mutili intcrfuerunt concilio nicaeno. Disciplina tu notemporis recepta postulabat u Secundum regulas patrum bis in anno in unum convenire per singulas provincias episcopos , ubi singula quae emerserint , corrigantur n ut Si tuit conc. chalcedonense can. XIX. a). Rursum provinci ius synodi communicare debebant cum universi orbis epia
scopis per epistolas encyclicas b). Si qua igitur suisset in
cultu . et invocatione sanctorum innovatio, aliqui saltem ex tot sanctissimis ac doctissimis episcopis , quibus netas illa maxime floruit c) reclamassent. Ast tantum abest ut ad-Versus eam episcopi roclamaverint , ut potius Faustum et Vigilantium hujus invocationis impugnatores tanquam haereticos et novatores unanimi consensiono. ab ecclesia rej ecrint , atque scriptis impugnaverint. Non igitur ex parte ecclesiae ut Beausobrius , Dallaeus , Gibbonius aliique contendunt innovatio extitit , sed ex parte Fausti et Vigilantii , qui illam invocationem ubique receptam adorti sunt. Idem argumentum valet pro seculo tertio et seculo secundo , donec perveniamus ad ipsos apostolos. 6o. Sed jam praestat id ipsum conficere ex consessiona ipsorum adversariorum. Conturiatores Magdeburgenses ingenuo latentur vestigia hujus stiperstitionis occurrere in t stimoniis priorum patrum , id est seculi III. d). Wegscheidor satetur eodem seculo coepisse ecclesiam in paganismum
declinare se) , quod pariter sentiunt sociniani passim. AD
t. I. COl. 525. seq. et can. XX.
concilii antioch. an. 54 r. ibid. col. r. vid. Deeret. Gratiam dist. XVIII. s. Leo M. ep. XVI. e. VII. edit. Ballerin. ubi s. Pontifex hanc regulam inculcat pro custodia concordissimae unitatis D.
sel Nulla aetas tot doctissimos
patres tulit, quot eo tempore, sec. nempe IV. et V. florueriint tum in ecclesia orientali , tum in e clesia occidentali.
blice receptam .... neque OCCle
aiae doctores estinxerunt ante aec.
407쪽
4o et Tract. cultu Sanc orum lite itinc factum putamus ut cordatiores domum intor prolestantes suffragium tulerint pro doctrina ccclosiac catliOlicae circa sanctorum invocationem. Inter hos ominent
rum testimonia nuper collegit Esslinger sc).6 r. veritati demum calliolicae suffragatur ratio ipsa quae ex intima rei natura deducitur atque ex analogia corum quae in usu quotidiano apud nos sunt. Nemo siquidomoo usquc insanit, ut reum habcat laesae majestatis eum qui aulicum suppliciter oraret , ut suam apud regem me diationcm ac officium interponat ad aliquid facilius obtianendum ; quaro igitur dicendus reus erit laesae majcstatis divinac , qui sanctos utpote Dei amicos ct in aula cocle
sti degontcs invocat, ut aliquid ab ipso per Christi merila facilius impetret λ Quid dulcius ea cogitatione fingi ani
mo potest, quae ex doctrina de invocationc sanctorum provenit 8 Ilae enim profitemur, nos qui in exilio degimus in nrCta Communione esse cum mundo coelesti ad quem dc-stinati sumus ; hac nos quodammodo , porsentimus minime Separatos omnino per mortem esse ab iis, qui cum vivercnt nobis carissimi erant ; hac demum nos mediatores et intcr- cessores imo et amicos devinctissimos hahero laetamur apud
Deum eos ipsos , qui jam in Dei sinu inessat,ili illa felicitato
si uuntur , quae nobis paritor servata est , quamque a longe DXpectantos salutamus. Quaproptor in sola ccclosia catholi ca plena invonitur illa sanctorum communis, quam in Symbolonpostolico profitemur, quae non tantum in bonorum operum Communicatione , sed praetcrea in mutuo charitatis vinculo ct intercessionis ac subsidii respectivo oonsistit.
II. exi uin, quo quidem tempore
ad Pa raul. mi errores silasciItiendos procliviolein suisse ecclesiam con
408쪽
Cap. III. de Sanetorum inmeatione 4o3
6 a. I. Obj. Patres , qui a catholicis pro sua sontentia asserri solent testes idones non sunt; a. tum quia si unum vel alterum excipias , qui ad tertium seculum spectant , reliqui omnes ea vixere aetate , qua omnium men- tes impia superstitio pervaserat ; a. tum quia constRt eosdem in erroribus saepe saepius suisse versatos. 3. Accedit plerosque veteres invocationem uni Deo vindicasse.
ut Ignatius sa), Clemens alex. bin , et Irenaeus scin aut otium 4. alios quoslibet ab eadem exclusisse , ut Origenos din et Tertullianus e) , atque Athanasius h. Ergo.
63. R. Ν. A. Ad I. prob. Resp. I. N. unum tantum vel alterum patrom a nobis in medium adduci. Etenim praeter patres plura indubia facta ex tribus prioribus co-Clesiae seculis in doctrinac nostrae confirmationcm pro tulimus. Resp. II. Admissa protestantium exceptione , n gamus quidpiam ipsos exinde proficere adversus causam. catholicam ; quia etsi nonnisi paucos laudemus patres trium priorum seculorum pro illius aetatis monumentorum inopia , illi tamen rem nostram apprime confiuiunt , quia ne- mine reclamanto, de eo ritu tanquam de more penes Omnes ecclesias recepto loquuntur g).64. Quod vero attinet ad patres illos , qui seculis Iv. et V. floruerunt , in memoriam revocanda sunt , quae de praescriptione diximus , ac do illius actatis disciplina et adjunctis , quac nulla ratione introduci novitatem aliquam impune patiebantur. Addimus praeterea catholicos hac agendi ratione imitari occumenica concilia , quae ad RSSC-
409쪽
renda verae sulei dogmata adversus novatores testImonia depromere consueverunt a citimis potius , ac recentis mc- moriae doctorihus , quam a vctustiorihus. Ita se gesserunt synodi ephesina et chalcedonensis , necnon V. et VI. O
cumenicae sa). Quod pariter ex Patrihus praestiterunt Augustinus , Theodoretus , Cyrillus aliique passim disputantes adversus hacroticos sua aetato exortos sti). Nondum enim , ut apposito animadvertit Ρctavius , frigidum illud et insulsum audiri coeperat calumniae genus , quod P stremis hisce temporihus excogitatum est , ut ad primum
ue Soeundum seculum , aut vero tertium ci quartum comtroversorum capitum discoptatio revocaretur c).6S. Ad α. D. Erroribus obnoxii fuerunt Ρatres scorsim sumpti et cum propria darcnt, seu ex privato eorUm Sensu loquerentur, Tr. simul sumpti et cum testes se exhiliunt fidei in ecclesia receptae ac suffragio praesertim o
66. Ad 3. Ad exclusionem daemonum , vel aeonum aut deorum ethnicorum juxta adversarios quos perstringebant, C. ad exclusionem sanctorum de quibus noO Verbum habent Ν. Etonim s. Ignatius numquam dixit in epist. qum objicitur ad philadelphicnses scripta u Virgines solum Christum in orationibus , ut legebat Molinaeus , ante Ocumlos habcte cic. n ; haec enim verba sunt pεeudo-IgΠa tii e) Verus autem Ignatius indirecto salicin adstruit San-
at In ephesino Demn natum esse de Virgine, non simillicum homi nein primatur ex Cupriano, Petro alex. Λthanasio , Iulio Papa, Felico item Pasia , Theoplitio alex. Aint,rosio, Gregorio Naz. et Nyss. Basilio, Allico et Amphilochio,
' Palet ex act. I. viii d. synodi. Po m ex his vetustissimus est. S. Cypriairus. qui non plenis ducentis annis antecessit ephesinae synodi tempus, ecteromim erat ruemoria recentior. In synodo Chalcedotiensi
oppellantur ad sulem faciendam dedistinctione naturarum adverSus e tyclitanum ermrem auctores vix toto seculo anteriores: unus Eliam proxime ante sex annos vita sun otus, nimirum s. Cyrillus Alex.Εamlem agendi rationem lenuerunt qitinia Synodus, HEcnon Oecu in n. sexta, cIriae omnes iuxta canoni madversariorum nostrorum reiicIeudae forent.
410쪽
v. m. de Sanetonim inpocatione 4ος olorum invocationem se fratrum orationibus commendans ;scribit enim in eadem epist. c. VIII. u Quibus justificari cupio per precationes vestras ii sa). Clemens in septimo Stromatum porstringit gentilos , qui . inanes deos exorabanti b); Irenaeus denique lib. II. valentinianos consutat , qui ae nas suos et salsos angelos invocabant et operam dabant incantationibus sc). Quid cum istis commune habet invo
6 . Ad 4. D. Alios quoslibet excludunt ab illa invoca
tione , quac propria est solius Dei utpote bonorum omnium largitoris , C. ab illa invocatione quae in interces sione consistit , qualem Angelis et sanctis catholici tri- hiiunt Ν. Enimvero Origenes lib. VIII. contra Celsum n.
a) 'Eν οἶς Θελω εν προσευ χῆ ὐμων δικαιωΘηναι ibὶ Praestat integruin ejusdem textum exhibere quem detruncatum affert Molinaeus a. VII. Extre Iia , inquit, est inscitia, ab iis, qui non sunt dii, lanquam a diis petere et vel ea petere, quae non conducunt , dum pcr bonorum ηJeciem , nobis inala postulamus. Uu- de merito, cuni sit honus Deus,ni, ipso solo honorum alia dari, alia conservari petimus tam nos, quam Angeli,, δε ἀμαθια ,
οι ἀγγελοι. Opp. edit. Potteri Tom. II. p. 855. Venet. 3757. Addo in toto lilaro VII. pro Curio Sumure Clementem xigulos pro nobis et
ici CL quae adversus sera bium scripsit in h. I. Massuet not. si .
ostendit enim s. Martyrom tum hic, tum in cap. praeced. vera ecclesia umiracula haereticorum praestigiis opponere : aliaque puris ei mundis orationibus et invocatione D. N. J. C.; alia fraude unisaensa , ut ipse Sanctus loquitur , et adinvi ratione vostatica malorum scilicet Angelorum, quos Angelos aps
Statas vocare solet j et OPerciti me daemoniaca et phantasmate rus
lolatriae fieri probat. Verba enim quae objicit Molinaeus apud s. Irenaeum ii. 5. ita se habent: M Nec invocationibus angelicis facit ali quid se lesia catholica in , nec re liqua prava curiositate , sed mun-- de , et pure , et manifeste ora tiones dirigens ad Dominum, qui omnia fecit, et nomen D. N. I. C. iuvocans se. CL propterea ejuS-dem Massueti diss. III. ari. IX. i.
IN. Quis vero post haec non mi retur malam sidum Keilii, qui audet iterum hoc Irenaei testimonium catholicis obiicere adversus Ange lorum invocationem Z Huc redit tota vis argumenti istorum haereticorum hominum: s. Ir naeus Osten
dii ecclesiam catholicam operam non dare ilicantatiosibus magicis per daemonum in vorationem; vrgo ecclesia catholica Augotos sanctos