장음표시 사용
461쪽
. Da Gratia et Praesesidiatione. cui voluntas liuinalia resistit , PUSice proxim est.
, Prob. II. ex oratiori ibus EccIesiae. quae cum a Deo petii esticacem gratiam, ratiouem subdit: ut tua o Lamus implere praece 'ta , ut quae te auctore facienda eο-gnopinitis, re operante implere Possimus etc. Inuuit ergo,
eum , qui gratiam liubet sussicientem , non dum posse potentia morali proxima ; unde Deum rogat, ut possit- Prob. III. ex Concilio Τ ridentino , quod Sen. VI.
can. 22. destiit, iustum sine speciali Perseverantiae dono non posse PerseVerare ; et taman certum est, ei non deesse sussicientem gratiam. Gratia ergo sufficien eum aliqua impotentia conjuncta est, quae cum dici nequeat physica, dicenda est moralis. Prob. IV. ratione. Iustus , urgente Praeccpto, aut gravi terila licitie, cui vincendae imparem se putat, tenetur orare Deum, ut majus ei praebeat auxilium. Ergis
gratia illa pM va, quam habebat, non ci suppeditabat Proximam, et moralem potentiam ; alioquin iuxta invictam Augustitii rntiocinalionem. frustra petiisset qhoditi sua iam crat potestate. Ideoque ipse S. Doctor ait, Adamiam, qui Plenam, et persectam bene agendi possibilitatem habebat, petere noli debuisse potentius auxilium quod implorant iusti, cum dicunt: f ideo aliam. legem in membris meis ete. Vide Lib. de Corrept. et
grati cap. I 2. Hinc Tridentinum iii oratione Myote riae nostrae consessionem agrioscit, cum ait, Deum. jubendo monere nos petere q&od non PosSumias.
Prob. V. ex auctoritate Theologorum . qui sine gratia efficaci docent. non posse homiliem sola gratia sus cienti servare mandata. Sic Gregorius Ariminensis, quem
Iaiidat ipse P. De Champs in AntVansenio Lib. III
Disp. IV. Cay. I S. sic habet in II. Dist. XXVIII. Q. et rari. a. Satis patet, quod peri justi, et in potentia ex steἡtra, in rentationibus fortiter resistant, et in peccatum non cadant, indigeant adhuc speciali sexilio Dei, et sinδ ilio non ρossent resistere . quin caderent in pecentiam. Ideis' docent Cardinalis C etanus, Petrus Soco, Francissus Macedo, Cardinalis Laurea. aliique quorum testimonia rΡcitat Lud picus Haberi. Atqui illa impotentia Phasica noμ est'; est igitur moralis, hoc est ut
462쪽
explicat Ansemus Dial. de lib. nrb. Cap. s.
tas tanta, quam homo stuperare nou vult.
Ergo , inquies , aliqua Dei praeeepta hominibo
instis volentibus , et conantibus Secundum praesentes ,
quas habent vires , sunt impossibilia , deest quoque iis adjutorium, quo sani possibilia. N. με. seq. Cum enim possit iustus gratia sui, eleuti adiutus orare Deum , ut majores ei Vires sup-νeditet , non sunt ei mand/ta Dei impossibilia. Quae enim per amicos PoMumus, pes nos ipsos quodammodo possumu1.
fur. Etiam ad orandum gratiam eficarem necessaviam esse . supra posuimus. Ergo si justus illa caret ι etiam oratio erit ei impossibilis. U. Neg. eom. Gratia enim , quae inesseax est dissessioris operis , essicax est Deilioris , nempe orationis, si justus caecitate voluntaria non judicet, se inue ma ;iori buxilio Dei non egere. '
Vtrum gratia ine rex appellari debeat sussciens ι
quaestio est de nomine, ad idem non Pertinens; nos autem gratiae susscientis pocabulum recinendum Purumus , dummodo in sensu Molinistico non intelligatur. Prob. I a. yαrs. Numquam Eo Iesia Theologos illos damnavit gravissimos, qui gratiam inessicacem dici proprie non posse sussicientem docent. Nam non solum Molinistae acriter contendunt , gratiam , praeter quam aliud insuper negessarium est auxilium . dici non posses cientem , sod etiam Gurne M . Aorisius. Cardin Iis de L rea, Franciscus Macedo, Zumel, aliique supra laudati. Imo numquam Eeclesia in suis definiti nibus susscientis pratiae vocabulum usurpavit. Ergo elo Prob. 2a. pars. Quamvis gratia inefficax non praebeat proximam, et expeditam potentiam, sed praeter illam essicax auxilium necessarium sit ad operandum; prae bet tamen potentiam saltem remotam qua homo possit Per orationem impetrare a Deo potentius adjutorium, Diuitiam by Corale
463쪽
n, Crassa et Praedestisatione. M
luo possit ini picie mandata divina. dure ergo dici po
test sufficiens. Prob. I a. pars. Gratia sussiceris sensu nolinistino. est gratia persatilis , praeter quam non requiritur gratia intrinsecus emcax ad agendum. Atqui non hoc sensu agnoscenda est sussciens gratia, ut patet ex iis . qua de necessitate gratiae intrinsecus efficaci supra statuimus, Ergo etc. i 'Corollarium.
Agnoscimus ergo gratiam , cui Voluntas litimana re sistit ; hanc gratiam concedimus appellari posse sum cientem , eoque vocabulo iam apud Theologos receptis saepe in hisce Institutionibus usi humus ; sed in explicanda natura, et potestate gratiae a cientis toto caeolo distamus a Molinistis , et aliquantulum a Thomi stis. Α Molinistis quidem , quia dicimus , gratianu incietatem carere semper effectu si voluntatis humanae vitium , nisi adsit emcax adjiitorium. a Thomsessis vero , qui illi gratiam sussicientem syecie distinguunt ab emcaci, et illam quidem dicunt voluntati Praebere plenam , persectamque Potentiam ; hanc vero actum : nos contra dicimus gratiam sumetentem ab ese ficaci differre non specie, sed de icctatioue justitiae minus serventi ; ita ut quae ad opus diis cilius sussiciens, et inemeax est gratia , eadem ad opus facilius sit eiu-cax , saltem ad orandum, nisi ipse voluntaria ceaeci tate homo superbiat.
CAP. XVI. De iis , quibus gratia sussciens a Deo triFuitur ,
oel negatur. Ado. Uaestio esse potest I.' utrum gratia sum
d cleus detur omnibus iustis. a.' Utrum
omnibus omnino hominibus sive parvulis , sive adaia 63, sive reprobis, sive excaecatis , et obduratis.
464쪽
μέ Theolor. Instit. Lib. VII. cap. XVI.
Utrum oratia sussciens detur omnrbus Iustis. . o. Negat prima Propositio inter Iamenianas. Comtra quam dicimus .
nihus justis , instante pinecento, adest gratissu ciens, Met ad illud immediate seroandum, uel ad obtinendum a Deo nomm ὐνα- torιum per orat ionem. En dogma
Inquit, Deus , qui non patietur pos tentari sapra id, quod potestis, sed faciet etiam cum tentat ione Propen-eum', ut Possitis Sustinere, quem locum utique clari simum licet Augustinus aliquando de eIeetis explices , ad quos praecipue pertinent divinae promissiones, non
negat tamen in Psal. CXX. H CXL U. ad omnes
justos pratinere, quem sensum non solum S. Thomas
Comm. in hane locum sed etiam Tridentina Sin
das Sess. XXIV . can. 9. secuta est. Ergo e . Prob. II. ex Coneiliis. i. Concilium Arausicanum II, Gn. 25. ma etiam, inquit, secuet. a sdem calliat eam fideliter prostemur , et credimus , quod acceρια per baρIismum gratia, omnes ba' ietati, Chri to anxi-ιiante , et cooperante , quae ad salutem animae pertinent , possint, ac deheant, si fileliter laborare pome-νiut, adimρlere, a. Tridentitium Sess. G. Caρ. P. Nemo temeraria illa, et a Patribus sub anathemate Prohibita poce utatur ; Dei praecepta homini justifcato ad GHeroandum esse impossibilia. Nam Deus impossibilia non jubet, sed jubendo monet facere τιOd Possis, 'Petersquod non possis, et adjupat, ut poss/s, quod etiam sub anathemate definit Cia. 18. ejusdem. bess. qua desinitione nihil poterat dici clarius: Fallitur autem , et it ransenius, dum ait . eo eatione percelli eum Lutheranorum, et Calvinistar um errorem , quo asserebant , Moncupiscentiam, quae tu renatis remanet, ita inficere
465쪽
omnia eorum opera , ut non possit vitari peccatum, et servari I ex jubens' Non concus'isces. Fallitur, inquam I. ' Quia error hic canone XXV. perstringitur a Tria dcntino , quod fuisset supervacaneum , et a Concilii usta alienum, si jam eo canone XVIII. idem error damna tus esset. a.' Quia docet Tridentinum , errorem, quem eatione illo XVII 1. damnat, fuisse olim damnatum a
Patribus e constat autem, Patres non damnasse nuperam
hanc Lutheraliorum, et Calvinitii Star m doctrinam, quae nulli ante in mentem venerat, sed illam , quae olim a Manichaeis posita suerat ; Deum nempe veteris Testa metiti esse malum , qui impossibilia praecepisset. 3. ' Quia sundamentum Tridentinae definitionis , nempe quod Deus iubendo monet facere quod possis, Petere quod non possis , et adjuvat ut possis, noli ad illam novatorum has resim consutandam pertinet , qua docent, coucupiscentiam ouinia iustorum opera iusi re, ut patet, sed potius ad aliam, qua docent, Deum negare aliquando justis auxilium , quo praecepta serVare possint. Ergo etc. Prob. III. ex Augustino i. ' Desinitio Trideiuini constat ipsis verbis Augustini Lib. de Nat. et grat cap. 43. 2.' idem S. Doctor Lib. de. l. et grat. ωρ.
26. refellit Pelagianos , qui docebant, gratiam Dei a.
remissionem tantum peceatorum Valere; asserentes, Deum sanare peccatorem, et deinde ne peccet ulterius, dimittere eum libero arbitrio, ad instar medici, qui sanatum , aegrum sustentandum dimittit eorporalibus alimentis , additis tantum monitionibus, atque Praeceptisa Non ita,' inquit Augustinus, Deus hominem sanat nec enim eum deserit, nisi deseratur, Mi Pie Semster justeque MDDatiar ; sicut eum Oculus Coryoris , etiam Plensssime scisnus , nisi candore lucis adjutus non potest cernere ; ita
homo etiam perfectissime justis catus , nisi aeterna luce
justitiae disinitias aliaretur, recte non Potest Misere. Sa/int ergo Deus non solum ut deleat quod peccapimus, sed ut praestet etiam ne 'Peccemus. Bespondere autem cum Iansenio, Deum nou deserere , nisi deseratur, et Praestare ne peccemus, quia non aufert homini habit in
lem gratiam , quae est remota potentia non peccandi, id vero est prorsus ineptire ; tum quia constat, non de habituali , sed de avitiali gratia contentio: iem fuisse Au
466쪽
eiastram cum Pelagianis , ut fatetur Ia enius; tum rium est , solam habitualem gratiam ait presemper,' Meqne vivendum non sumere. 3.' Addit August. Lib.
eod. Cv. 69. Eo ipso quod frmissime creditur Deum . bonum , et justum impossibilia non ρotuisse νraecipere , hinc admonemur et in facilibus quid a ianiis , et in G pcilibus quid Petamus. Vide etiam Lib.
de strat. et lib. arbo cap. 16. Ergo etc.
stinus docent, eos , qui gratia carent emcaci, non posse servare mandata Dei. Sic Chtistiis Ioan . VI. 44. mo , inquit, potest Menire αd me , nisi Pater , qui misit me, traxerit eum. Et Petro pollicenti se eum secumrum usque ad mortem , respondit Ioan. XIII. 36. Quo ero Mado non 'otes me modo sequi, sequμris aratem postea. Et Augustinus de crat. et Iiθ. arb. ov. 17. Qui mit, inquit, facere Dei manda. tum , et non Potest, jam quidem habet bonam soluntatem , sed adhuc paream, et moesidam ; poterit autem cum munam ha Meris , et robustam. Quibus similia . alibi saepe docet. Ergo justis aliquando , instante prae- eepto denegatur gratiae sussiciens. v. Diff. maj. Denegatur emcax gratia iustis culpa sua, ob negligentiam scilicet in orando, superbiam, et renialia peccata, conc. Sine sua mapa , neg. Distin- ruo etiam min. Docetit Scripturae , et Patres, justum caei auxilio carentem non posse implere Dei praecopta
etam, et moriaerumpet is Si essi in si iedeesse emcax aditato- ictere plenam, perse-Miendi potentiam; sed etiam
467쪽
Gratia es Praedesuinatione. Iiixilio non egere. ide quae diximus Caρ. 14. ρ ρ. a. et Cay. 6. Pro'. 3. in corol. Inst. I ' Si justus naturae viribus potest practicum Ierre iudicium de infirmitate sua, et necessit te divini
auxilii jam potest aliquod bonum , quod sit salutem
pertinet vitae aeternae, sine praeveniente Spiritus Sa cti iuspiratione . atque ejus adjutorio . cogitare ut e
pedit, atque eligere. Iino cum practicum illud iudi
cium sit principium orationis'. oratio autem certisssmiim salutis iiii liuin , j uu dicendum esset, a nobis e se initium salutis. Atqui hoc Canonibus Arausicanis', et Tridentitiis adversum est. Ergo etc. U. Neg. maj. Judicium enim illud non est orationis
principium. Multi enim peccatores coil nosciant , se mOraliter nou Posse imPlere praecel, a, nec tamen oratili imo hinc desperationis , et majorum scelerum o si
nem sum unx. Quapropter oratio it sa non ipsius praci ci judicii essecius est. sed gratiae , quae in homine superbo , et viribus suis praelidente. iueiticax erit ipsius Loti,inis vitio ;miti liotniue autem conscio infirmitatis suae orationis esticax erit. Quis autem dixi rit, infirmitatem . aut cogi sitionem infirmitatis bonum ei licere , et non potius gratiam , qua adjuvatur infirinitas i Est ergo judicium illud practicum conditio quaedam uegatim , culus quidem ratiouem non habet Deus in distributione gratiae suae , ut supra docuimus, sine qua tamen gratia vitio hominis erit uieificax, et quam aliquando gratia supplet, ipsam hortaritis fragendo superbiam. Iust. a.' Cia in justiis infirmitatem suam propter ipsam animi promtioris alacritatem nonisentit, iton habet prorci inani orandi potestatem, ut mox diximus; sicut qui ope
atiir ex Couscientia erronea, non habet proximam sa cultatem servandi lepem, cujus contrarium conoscientia
errovea :faciendinu insi uuat Atqui id saepe accidit justis, urgente praecepto , ut patet exemido B. Petri Apost. qui ex ipso ardetiti erga Clurisium amore putabat. Posse, quod se velle sentiebat, ut inquit Anxustinus supra laudatus. 1 rgo tunc justis pr3esio uon est ullRsacultas servandi, praeceptiun , nec Prox ma , ne irem. υ , ideoque deest illis gr. liri su uicus. U. DAι.4.mN. et min. Et, id accidit eae cespa ipsi
468쪽
Thetilog. Distit. Lib. VII. cap. XVI.
iusti, conc. Secus, Heg. Cum enim possit iustus experi mento CogNoscere, quam sit infirmus i jam ei nimia illa fiducia, quam Praesumtionem Theologi appellant, vertenda vitio .est. Plerumque, inquit Augustinus in Psal. XLIII. homo putat, se Pome, quod non Potest, aut se putat non posse, quod poteSt. Numquid PGrus nOperat se, quando disit Medico : Tecum stim usque ad mortem Z Medictis nos erat, pena insPecta , quid intus ageretur in aegroto. .aegrotus non noperat. Et in Psal. XXXVI. Petrus, qui ante tentationem praesumsit de se, in tentatione didiciese. Praesumtio ergo in causa fuit, cur non sentiret Pinuus infirmitatem suam. Quis autem ejus praesumtionem La culpa excusaverit, cum praesertim de infirmitate carnis , et necessitate orationis suerit a Christo commone
factus y Merito ergo facultas Theologica Parisiensis Antonii Arnaidi doctrinam censura notavit, qui post Ian-
senium docuerat, Petrum ideo de se praesumsisse, quia a Deo desertus fuerat ; cum contra Augustinus ', et Tridentinum doceant, Deum neminem justum deserere, nisi prius deseratur, et praesumtionem Petri causam fuisse, non essectum desertionis Dei. Inst. 3. ' Plures sunt Patrum sententiae, quibus constat, Petrum in tentatioue caruisse omni gratiae auxilio.
Quid est homo sine gratia Deil Quod fuit Petrus
quando Dominum negat is, inquit Augusstinus , pet. quipis auctor Serm. CXXIV. de tem . nunc L XXIX. . in append. Cui similia habet Chrysostomus Hom. LXXV. in an. Hom. XXXI. in Epist. ad Heb. et al. E Oete
U. Diat. ant. Carvissc omni auxilio gratiae enicacis, -et Victricis , conc. Omni prorsus auxilio gratiae , neς. Obio. II. Potest Deus sine ulla tufidelitatis nota denegare justo gratiani essicacem, urgente praecepto. Ergo potest etiam.dellegare suffcientem, cum non minus emcax gratia , quam suffciens necessaria sit ad
. H. Neg. Cons. et paril. Iusto enim judicio negat instis aliquando Deus gratiam cssicacem , ut scilicet ipso rum elationem puriat et corrigat negligentiam ,rte-Porem, aliaque venialia peccata; unde illa Christi sententia .hρoc. III. 16. Quia testidus es ... incipiam Ie Coo- . mere ex ore meo. Et tamen etiam negata emaci gra
469쪽
De Gratia et Praedestinutione. 4
da, potest iustus orare , ut supra diximus , nisi culpa sua bi, suisaue viribus sidat. At si negaret etiam Deus auxilium sulticiens ad orandum, omnino justum , antequam Per Peccatum mortale deseratur, desereret, quod fidelitati ipsius Dei adversatur. Neque enim veniales culpae ta tam merentur Poenam. Ceterum,cur gratiam efficacem justo interdam deneget Deus , quam alteri sive iusto siVepeccatori Iaigitur, ita ut alter voluntate Dei stet, at ter sua voluntate cadat, nec possibile est comprehendere , nec licitum est investigare , ut inquit Prosper se Re . ad XIV. Objeci. Gallor.
rum sussciens grassia omnibus omnino hominibus praebeatur , etiam in ntibus, reprobis, in idelibus , peccatoribus excaecutis, et obduratis.
Ado. I. Omnes homines aut inlinies sunt, aut adu ti. Adulti aut infideles sunt , aut fideles. Fideles aut j Hii , aut peccatores, et hi vel excaecati, et obdurati
sunt, Velo nondum ad eum statum pervenerunt. Omnes denique vel praedestinati sunt, vel reprobi. II. De solis justis Tridentini . et S. Pontificum constitutionibus desinitum est , eis sussiciens non dees adjutorium , sine quo perseverare in accepta justitia non possunt. De ceteris inquirendum est, utrum Deus iis sussiciens adjutorium ves reipsa tribuat, . Vel sis
tem praeparavit. Et quidem I. φ . Deum omnibus h minibus sussiciens salutis remedium praeparasse, com muni Theologorum sententia est: quaeritur ergo ta tum in reipsa tribuat.' III. a.' Insantibus, qui moriunttir autequam iis per baptismm succurri possit, certum est, nullum salutis remedium praeberi. infidelibus autem positivis, Pec toribus nondum obdhratis sufficientia maeberi auxilia Constat, quibus tamen ipsi resistunt. Restat ergo inquirendum de infidelibus negativis , et peccatoribus ex Caecatis , et obduratis. Qua in quaestione d ine Theologorum sententiae i altera E mat, etiam illis summ
470쪽
έ o Theolog. Iustit. Lib. VII. Cap. XVI.
cientia auxilia saltem remota. non quidem quolibet mo melilo, sed aIiquando pro loco , et tempore praeberi aesti ra Uero ne*:at. Utriusque autem sententiae Patroni sunt viri dociissi ini.
Non esset injustias Deus, si 'Omnibus homini s in poenam mortalis Peccati gratiam susscientem negaret. Est dwma fidei.
Prob. I.' Apostolus Rom. I C, Dei misericordia. tribuendum docet, quod aliquos e m ssa perditionis vasa in tio toreui sapiat, habens potestatem ex eadem mas a sacere vasa in contumeliam. a.' Sap. XII. I a. Sio
Deum alloquitur sapietix: Quis statis contra judicium tuum Z utit quis in conspectra ruo peniet Mindex iniquo rum honia in Z -ι quis tibi imputabit, pi Perierint -- riones , qtias tu f cisti I 3.' Augustinus Lib. de Dona. Perseo. cast. 8. non simus ingrati , quod Iam mullos IN oercu misericors Deus de Iam debita perdTrrone , in sineminem liberaret, nsn esset injustus. i. ' Ρer peccatum homo fit silvis irae , silii is vindiciae, silius gehennae , Noli ergo ei debetur ex iusti ia, nisi poena, ae proin de injustus Doni essct Deus, si ei gratiain quameumque inute aret. Hinc Bellarminus ti uc docuinam ab homi ne caeholico negari non posse , docet