장음표시 사용
481쪽
obsee. I. ideo Seripturae , et Patres eadem munia tum gratiae santificauti , tum charitati tribuunt, qua charitas actuaris est ultima dispositio ad init et amformam sanctificantis gratiae; eharitas vero habituri is est principium proximum superna uralium donorum , fundamentum 4amen, et radicem habetis in statias seetificaute , quae est principium remotum. Ergo etc.
U. Neg. ant. quod nullum habet in Scripturis ,
Patribus sundamentum . imo manifeste ex iis refellitur. Apostolus enim I. Cor. XLI. et XIII. solam Charitatem ait esse sontem, et originem caelestium charisin tum, et Ephra. LII. I p. basim , et radicem vitae spirititatis. In charitate , inquit, radicuti ; et fundati.
Ergo neque agnoscendum est praeter ipsam aliud prin-eipium remolum summaturaliuM donorum neque ipax est tantum ultima dispositio ad gratiam sautifica nem, sed ipsa per se αμεσtias immediate radix est, et suu- flamentum spiritualium charismatum , sicut et gratii sanctificatis , ideoque ab illa non distinguitur.
Objic. II. Quae nui uerum faciunt, reipsa distinguuntur. Atqui gratia sanctificatis, et eharitas in Scriptaris, et conciliis numerum iaciunt; Ait enim Aponia II. Cor. XIIIc 13. Gratis Domini nostri Iesu Christ et charitas Dei: et . Tim. I. 14. Superabundaougra tia Domini nostri cum siue , et dilect&ne. Concilium Viennense etiam docet, insundi parvulis in baptismo
gratiam et Mirtutes , inyer quas est charitas. Et Tridentinum Sess. VI. can. a. exclusa, itiquit, gratia et charitα e. Ergo reipsa distinguuntur gratia sanctificans, si charitas. l . .
u. ivra .min Laudata enim Apostolis Ioca intellige da sunt de gratia actuali praeveniente , ut ad gratiam Sancti fisantem , sive charitatem vel accipiendam, ves a sendam disponamur. ConciliumViennense nomine gratiae charitatem etiam intelligit, quippe quae hominem, facit Deo 'gratum, ut docuimus a)- nomino om- Tom. m. - u iu
482쪽
43α Theolog. Instit. Lib. k II. cap. XVIL.
virtutum, irtutes reliquas tum theologicas , tum mc rates. Tridentinum Vero tantum abest , ut quaestionem
hanc Scholasticam desiuire Voluerit, quiri potius, testo Pallapicino, Patres tu. explica'da justificationis doctrina consulto u urpRVerint Vocabulum modo gratiae , modo charitatis , modQ utrumque coniunxerim, ut in laudato canone, in quo potius Confirmata, quum Iabeiactata vi'igetur sententia nostra. Post laudata enim verba, Patres non plurali numero de gratia , et charitate loquuntur , sed singulari ', exclusa , in iniunt, gratia, et Charitate, ne in bordabus e0rum distin datur, eisque inhaereat; quibus verbis satiS aperte iusiuuant, gratiam Se, et charitatem pro uno eodemque dono accepisse.
st. Idem Apostolus distinguit charitatem a gratia, ut fructum .a radice. Ait enim Rom. V. 5. Charitas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum Sanctum, νἱ datus est nobis calat. V. 22. Fructus autem Spiritiιs est charitas. Atqui Spiritus Sanctus 'on datum sine sanctificante gratia. 8rgo Charitas fructus est, ei essectus gratiae Sanctificantis, ideoque ab illa distinguitur.
Reg. maj. Apostolus enim per Sipiritum Sanctum non intelligit aliquod creatum Dol donum , qx
quam ex radice charitas origtur, sed ipsam Spiritus Sancti Personam, quae simul eodem temporis 'aliticulo datur ciri' gratia Sanc canae, sive charitate ; quae idem 't. Unde charitas effectus quidem est Spiritus dancti, sed non' gratiae s nctificantis , a qua non distinguitur. Objio. III. Quorum diversa sunt munia , diVersae quoque sunt firmae , sive naturae. Sed gratiae , et Oharitatis diversa munia sunt. Gratia enim reddit hominem Deo amabilem , chaxitas Vero Dei am iorem , quae duo tantum inter se disserunt , ut aliquando
diligatur , homo a Deo , absque eo quod diligat Deum, ut patet in justo infante, aut dormiente ; aliquando ero diligat homo Deum , hsque eo quod a Deo diluatur per sanctificantem Fatiam, ut patet in eo ,
q*i imperfectam Gar i ai m habet , antequam sacrae mentum xeipsa suscipi at. Ergo etc. . Neg. min. Charitas enim hominem praestat Dei
483쪽
De cratia et Praedesthiatione. σ3
et permanenti habitu , etsi de Deo actu non eo gitet ; actualis vero cuin est perfecta : Cum enim im persecta est, lacit hominem quidem aliquo modo Dei amatorem , Sed non quatitum sussicit , ut a Deo dili satur, et inhabitetur. Objic. IV. Operari Sequitur esse , ut habet tr tum in Scholis proverbium. Ergo charitas , quoe est operatrix quaedam facultas, supponit gratiam saneti
scantem, quae det animae eSSe supernaturale , ut possit supernat urali modo operari. N. Dist. ant. In naturalibus , cone. In supernaturalis has, rem. Ita rebus quidem naturalibus accide uales sa- cultates cum non possi ut per se subsistere, ab ipsa na iura profluunt , cui inhaerent. At in supernaturalibu,riou ita se res habet. . imitura eniim ratiotialis per Virtutem tum naturalem , .liun Obedientialem quam Vo
cant) capax est haliti alium, et supernaturalium virtutum I unde : posse haberἡ Idem naturae est hominum Lib. priaedestin. Jan. crest. 5. et Lib. de Grat. Christi cap. a' ait , charitalem esse primam radicem caelestium dohortim, nec aliud agnoscendum esse huius radicis solum , nisi ipsam naturam , quae capax est tum clia itatis per virtutem Dei, tum cupiditatis per liberum arbitrium.
Charitas, in qua fria est graitae sanctifcantis natura, non est ipsa Spiritus Sancti persona. ,ed e res tessectus , numquam tamen illa homini infunditurn si commvnicata in abili inodo 'ipsa pe-
Prob. I a. pars ex Scripturis. Apostolius GaIM. V.
Fructus , inquit , Spiritus' hst charita ' Si Ei hctus est Spiritus sancti' charitas , ab illo tinguibi effectus a cauta distinguitur. Aecedit quod Idem 'εμ ηδε Rom 5. ait: Charitas Dei di tisa est' i i e sedibus nostris per Spiritum Sanciussi. , qui datus est ison. Licere nim Anguistinus Ser. V: de Verb. Apost. eliaritatem hic accipiat rabu pro ea, qua nos diligimus De-, sed pro
484쪽
484 Theolog. Inst. Lib. VB. Cap. XVII. ea qua nos dlligit Deus , uempe pro ip o Spirita
ancio a tamen non rejicit sensum alterum , quem aD-bi sequitur , et Videtur obvius , et Apostolicae se tentiae congruentior Dempe charitatem tamquam effe-etum a causa per Spiritum S. in cordibus nostria eraealtasam; alioquin dicendum esset Spiritum Sanctum in nobis diffusum per Spiritum Sanctum quod non
videtur congruere. . Prob. I a. pars. I. ex Scripturis, quae Saepe docent, ipsum
nobis Spiritum Sanctum communicari. . an. XLV. I 6. ait Christus : Fgo rogiso Patrem, et alium Paraclitum dabit Mobis, tit maneat νοbiscum ta ara n , Δρirtium peritatis ... a 'iad Mos manebit , et in Mobis yrst Paraclitus aiatem Spiritus Sanctus , quem mittet Pater in nomine meo, Ille Mos docebit omnicet. Gal. IV.
6. Misit Deus Spiritum Filii sui in corda oestra ; et II. Cor. I. 21. Unxit nos Deus , qui et signa oti nos , et dedit plantis Sρiritus in cordibus nostris. AIqui haec, et tumilia Scripturarum loca intelligi nequeunt , ut vulgo ab Scholasticis nommilis explicantur , de sola super;
naturalium donorum largitione , nisi Verbis vim lacia s, eaque ad metaphoram gratis detorqueas. Ergo etc. Prob. II. eadem 2 .pameae ΗΡ. I. ' Nazianzenus Orat. XLΙν . in Pent . in ea verba Ioannis: Spiritus Sauctu ' nondum erat datus quia Iemd non m erat glori citus, tria tempora distinguit in quibus Spiritum Sanctum tum esse, scriptura demonstrat : primum ante Christi passionem, Maerum Post passionem, tertium post ascensionem in caelum. Binc subdit: Verum primo quιdem obscures datus est Spiritus Sanctus ), secundo exstresfιMε, nunc vero perfectius , . ut qui jam non osteratisne tantum Praesens sit, ut antea, sed stibstantialiter σπιωδωs ut sic loquar, modo adsit, ac simul persetur. a.' Cyrillus Lib. XIV.
hes s et andi oirtviem, quae ex Putre naturaliter proiat , et imperfecta potas, Sytritum Sanctum esse dicimus, Per medium aliquod ereia
485쪽
De Gratia et Praedestinatione. 4 sentecostes fidelibus suis non jam per gratiam pisia
Gionis, et oρerationis, sed per ipsam Praesentiam maiestatis. Atque ila in Oasa non jam odor, sed rρsa substantia sacri destixit unguenti. 4. ' Patro Graeci Spiriitim Sanctum signaculum , et sigillum appellant , quo Dei in nobis similitudo imprimitur ; ideoque sicut non insculpitur in cera imago, nisi sigillum ei αμεσωs applicetur , ita nonnisi ipso Spiritu Sancto imar Dei in nobis formatur , ut arguit Cyrillus Diri. m. cum Hermia sa). 5.' 'dimus , Athanas rus, aliique F ires docent, quando in Scripturis dari dicitur Spiritus cum additamento aliquo timoris , sortitudinis etc. timodes nari dona Spiritus Sancti; cum vero absolute Spiritus Sanctus ponitur , ipsam ejus sigii sicari perso-Nam. Constat aulem ex Scripturis , saepenumero dipi-
Titum Sanctum sine ullo ejusmodi additamento, seclsimpliciter et absolute dari, imo donari tamqura allaquid a suis donis distinctum , ut Rom. V. 5. Cn-ι- ras Dei digitisa est in cordibus nostris per Sparιtum Sanetum , qui datus est nobis , atque inde in nominibus justis mauere, inhabitare ut in templo , eosque
anetlucare , atque in iis operari. Ergo etc. Prob. III. Theologica ratione. I. Ita manet In ti mine iusto Spiritius Sanctus, uti promissus est. Atqm Promissus est uti a Patre procedit, ut constat ex iis G
angelii locis, in quibus polli tur Christus, Patrem et
Filium missuros esse Spiritum Sancriun , ut tu hominD I us justis maneat, quae missio processiouem si Inificat, ut Lib. IV. ostendimus; procedit autem Spiritus S. Don ut occiden ale, sed substantiale donum. Ergo etc. a.' Christus pollicetur Apostolis alium Paraclitum Ioco suo ;Ergo sicut ipse non per operationem tantum, Sed Peripsam substantiam Apostolis adsuit ; ita et viritus. 3.' Ille Spiritus promittitur sideIibus , quem Mundus
LGn potest accipere. Atqui nonnulla Spiritus Sanctata Adde Austustinum Lib. XV. ae Trinis. ωρ. 26. Epi
qui late ea hoc argumento di setiu
486쪽
4rs Theolos. Inst. Lib. VIL Cap. XVII.
dona potest mundus, idest peccatores. accipere, ut sint gratiae gratis dotae. Ergo ipsa Spiritiis Sancti persona iustis promit ζtur, quam certe mi indus accipere nou PO est ; cum Spiritus Sanctus liabitare non possit in eorpo re subdito peccatis. 4.' Spiritus Sauctus Ephes. I. 14. dicitur pignus haereditatis nostrae, Graece αρραβο v. Ips' o V spiritus per substantiam suam comm uulgatur justiS. Pignus euim , ut arguit Paschasius Diaconus Lib. I. d Spiritu Sancto. Cap. ii. est ali suid majus i PSH re, illia Promittitur ; orrlin. vero, ut observat Augustinus Ser n. IIII. de perbis Aeost. est ipsa rei Promissae Portio. Cum auit m inlin ybssit esse majus liaereditate nostra:
quac est ipsὴ Deus i oportet ut eius Pignus sit saltem aequare, hoc est persona divina. . Solpuntur obection .cisse. ouae Deus extra se operatur , tribus simite η in divinis communia sunt. Ergo in hominis sancti alio lion solus spiritus Sanctus , sed Pater suo ille et Filius iusto oommunicantur. IIhde Christus Joan. XIV. 13. Qui, inquit , Gligit me, diligetur a
Patre meo ec ast oiam oeniamus ζ et miansionem aput eram facἰemus . . ' . . . a. v. Dist. ane. Si fion exprimunt proprium alicuitis. personae characteiem , ,et notionem . quae ceteris non, Conveniat, conc. Si exprimunt Propriam alicujus perso-ηae notionem, subdist. Sunt communia tribus personis Propter earum circum insessionem, conc. Aliter, neg. Dacimus Oso , conjunctionM Spiritus Sancti cum unimai Psil , licet per circum insessionena personarum Patris, ei. Filii in ρὶ ritu sancto. asserat etiam trium staui per βonarum mansionem , ut Christus tui an. V. tameta
peculiari inoda ipsa Spiritui Sancto convenire. Cum e-ilim. sane i licatio justi fiat donatione spiritus Sancti , ut
Scripturae: ot Patres docent; solus autem Spiritus, nota donum , .lluiPPc qui Processi t ne Amor , ideoque ex personali sua proprietate donabilis est ereaturis, ut observat laturusianus : si hinc, donarii, et ivitos constituere, proprie Spiritui Sancto eonvenire,
487쪽
De Gratia et Praedesidiatione. έ
tare tamquam formam , ut ita dicam , sancti sicantem, qua justi fiant adoptivi filii Dei, divinae consortes naturac , templum Deitatis etc. Hine Basilius Episti CXL . nat, iam propriam esse Spiritui Sancto sau: ctificandi virtutem , quam propria At Paternitas P tri , et Filietas Filio. Lust. I. ' Ves conjunctio Spiritus Sancti . cum justost in natura, vel in persona. Si fit in natura , jam tribus personis communis erit, ut patet. Si Vero in Persona, erit ergo conjunctio hypostatica , ac proindei tot erunt hypostalicae conjunctiones , quot sunt justi iquod quis noti videt osse absurdum y tum quia una hypostaticam conjunctionem verbi cum humana Chriasii natura amoscit Eccles ta ; tum quia ex hypostatio Conjunctiohe Spiritus Sancti cum justis sequeretur Ju-Storum ambeceantia, commillaicalio idiomatum etc. Ergo ete. . . ' iv. Conjuhetibilem Spiritus Sancti cum iustis seri in
persona, Dia tamen esse postaticam, qualis 'st Ver eum humatia satura in Christo ; ideoque justum non δι- ei Spiri iuni Sanctum, taec Deum , sed divinum '. cun contra Christus , in quo inhabitat omnis plenitudo divis vitatis edrporaliter, et Lypostatice , non divinus, sed Deus dicatur. Conjunctio ergo justi eum Spiritu Sanctό
accipienda est σκετιαμ sive secundum habitudinem,
qualis est iuuε templum, et inhabitantem, inter ignem, atque ignitum, quibus adiisque exemplis utitur Basilius I b. de Θst. Sanc. Cv. G. Idetreo Saneti habent quiadem in se spiritum Sanς'm, ut Armam , qua spiritu
les vocantur, et sunt; sed non sunt ipsi Spiritus San- , Ctus. Neque vero potandum est, praeter coinunctionem Naturalem, qualis est inter animam , .et corpus, et hy- P Staticam , qualis est unica , et singularis conjunctio
verbi eum humana. Christi nawra , nullam aliam queCorii incit inem, et auidem substantialem, quoties Scripturae , et Patres Mium obnunctionis mo/um clare ii sinuant, ut saciunt in e praesenti. Deus enim variis modis, et qui dehi sectifidum substantiam ςheaturis conjuncilii r. Aliter' quippe res omites sus immensita1e yerV dit , aliter heatis spi itibus insidet, aliter humanae Christi naturae-Numquid ignis substantia non
intime serra jungitur ' et tamen hypostatica non est illa
488쪽
conjunctio, cum serrum noli evadat ignis, sed ignitum. Pari ergo ratione tutelΙigenda est coiijunctio justi inura Spiritu Sancto , cum hoc etiam ignis exemplo ad eam explicandam Patres ut alitvv. Ideoque per illam justus Nora. sit Spiritus Sanctus, nec Deus , sed spiritualis, et divinus. Inst. I ' Iustificatio hominis etiam in veteri Test. metito Per Spiritum Sanctum sebat. Ait enim David
Pses. L. Cor mund/ιm crea in me Deus, et Sρiritum re-etum innooa En piscerihas meis. Ne Pr Nicias me a facis tua, et Spiritum Sanctum tutu ne auferas a me. Sed
Patres docent , id in Veteri Testametito factum pex. Solam OPerationem , non per substantialem Spiritus Sancti coniuntionem cum justis. Ergo eodem modo intelligi possuut Scripturae novi Testamenti. Dist. ant. Fiebat per Spiritum Sauctum diverso modo , cono. Eodem modo, ac in Novo Τestiamcnto, Meg. Iuno enim, inquit Nazisti eous Orat. XLI' in
tiali , ut ita loquar , modo adest , a,c Simul Mersamur . Decebat enim , ut cum Filius coryoream nobiscunt consuetud/nem habuisset , Spiritus quoque CorPOrem nobiscum. modo pesrsaretur. idem docent alii Patres , quorum testimonia vide apud Petapium.
Charitas, rn qua riximrus constare naturam gratrασsancti antis , more est merus actus, sed ad instarbabitus. Utrum autem ejusmodi sis habitus , quales sunt hahi tis Oirtutiam adquisia '
μοδ. ra. ρα . Insantes , et qui a nativitate ameseus sunt, gratiam sanctificantem in saptismo accipiunt, adeoque et chariaatem, quam ab illa non dis tingui, S pra ostendimus. Ita enim teiandum docuit ConciIium Viennense sub Clam. V. Clem. un. de Sum. Trin. et Fide Cath. Atqui infantes ini , et amentes non Sunt
489쪽
De Gratia et P aedestinatione. p.
aruietisseantis naturam constituit, non est merus actus Praeteritus non retractatus. Prob. 2 a. Pars, quae sequitur ex prima. I. Scripturae
gratiam sanctifieantem describunt ut aliquid adsidue per manens in anima iusti. Dicunt enim , eam d tindi in
cordibus nostris Rom. V. 5, Esse fontem aquae sarientis in Muam aeternam Joan. IV. I . Unguentum I. Ioan . u. 27. Ergo etc.
II. Idipsum clare docent Patres. I ' Basilius ensiim Lib. de Spiritia Sancto Cap. 26. Siculi Dis cernendi, est in homine sano , sic operatio Spiritus Sancti iuvinima purgata. Et fleue ara in eo , qui nactus est illam , ita gratia Si/iritus in eo , qui recipit , seru- Per quidem Proeseus, sed non perpetuo operans. Quid clarius dici poterat, ut signifiearetur Permanens De donum i ci.' Cyrillus Alex. Lib. IV. in Isai. or. a. Formatur , inquit, in nobis Christus , . iritu Sancto dicinam quαndam formam per sanctifcasionem, et justitiam infundente. Sic enim in animis nostris Hucet characier substantiae Dei , ac Patris. Idem
III. Idem evincitur Theologiea ratione. Sicut per Inobedientiam unius Pecctitores constitiati sunt mulli, Doper tinius obeditionem jtisti constituenIur multi, ut docet Apostolus Rom. V. 19. Sed Adae posteri peccatum ex eo trahunt , sibi instar habitus inlinerens. Ergo et qui in Christo renascuntur, per justitiam sibi per modum
h. ibitus inhaereutem renovaratur.
IV. Concilium Viennense sub Clemente V. inter v xias Theologorum opiniones hanc doctrinam, ut Proh Iuliorem, et dictis Sanctorum , et modernorum Theol giae doctorum magis consonam, eligendam decreMit'. quae verba desinitionem fidei non faciunt, ut observat Domianictis Soto Lib. II, de Nat. et Grai. cap. 17. allici uecontra Giaidonem Carmeluam. Coucilium quidem Tria, doti Ia Hieronymus in Nisi. ad Philem. Chrysostomug IIo.
mi . ad Νωρυν. et Hom. II in Ep. I. ad Corinth. Augustinus De peceat. meriri Cap. y. Dionysius. Ne
490쪽
dentinum Hun ciocuit Sess. o. caρ. . in justisiciatione insundi si em , spem, et charitatem , easque in cordi bus iustoriiri in lacre e , satis declaravit Ecclesiae sensisti. Sed cum consulto adhibere noluerit habitias vocabulinii , quamvis id urgentibus nonnulliis TheoIogl imud Pontilicis Legatum , ut auctor est Pallaviciniis Lib. VIII. Hist. cap. 18. u. 3. hinc contraria iantentia temeraria quidem, et erronea , non tamen haereticaeenseri debet , ut docet setius in II. Dist. XXVI. f. 3. quidquid contra censeant nonnulls Theologi, posi Andream Vegam in caρ. I. Sess. Conc. Irid. qui haereseos etiam notam illi inurunt Prob. 3a. pars. Non alios novimus habitus , nisi qui ex repetitis actibus gignuntur, et in anima pro- sensionem quandam essiciunt, ad similes eliciendos actus. Atqui talis non eli charitatis habituὸ, cum cem
tum sit, insundi Illum parvulis sine ullὀ praecedenti aetu , neo tu servulis ipsis cum adoleverint, aut iri adultis post vistificationem , efficiat propensionem illam
ad actus etiaritatis elicien3os. Ergo videtur esse alterius teneris ab habitibus adquisitarum Virtutum ; eaque lo lasse de causa Concilium Viennense , et Triacentinum a vocabulo habitus abstinendum putarunt. 'SODuntur objectiones. M. I. Eadem est ratio contrariorum, cupiditatis Tempe, quae est inordinatus amor crea iurarum, et Charitatis, quae est ordinatus amor diligendorum. AtquIcupiditas actualis animam reddit iniquam. chari cis actualis animam reddit justam. Hinc Augustinus Lib.
LXXHI1. Quaest. Q. s. et 3o. ovinci, inquit, humana
Pers G sio , quae et νιlium pocmur , est fruendis titi Melle , et utendis frui ; et omnis Ordenatis , quae inmetus etiam nominatur , fruendis frui , et utendis uti.