장음표시 사용
131쪽
mus , eonveniemus profecto cum veteri hoc Authore , eodem illa robore tu Eeclesia pollere , quo se lemnissimum quodque decretum . Primum itaque argumentum ex Patribus defiam itur. De quibus audacter mihi assirmare licet , nullum inter illos extitisse , qui non aliquam caeremoniarum symbolico sensu explicaverit, nec eas quidem ex harum numero demendo , quae rationibus naturalibus, ct physicis ni untur. Cui sentcntiae facile quisque adstipulahitur , si in mentem revocaverit suam culictos illos sacros Scriptores , quos tantis in locis ut tuli, quorumque auctoritates superius in unum congessi. Adiungere his possem sexcentos alios, quos asserre nullum prorsus mihi gigneret negotium , inter caeteros Esychivm , ca qui contendit sacrosanctae Fucharistiae reliquias post Ometum ideo cremari , ut veteris legis Symbolum expleretur, in qua victimarum residua flammis consumi debebant. S. Hieronymus vero ait, Jesum Christum vinum ea de causa in Eucharistiae Saeramentum elegisse , quod rubens ejusdem color sanguinem suum melius esse uraret. Fusebius nos edoeet, sontes ad EeeIesiarum ianuas constitutos fuisse, ut intrantibus se abluendi occasionem praberent, simulque de eordis puritate admonerent. S. Leo altarium ornatum symbola esse dieit, quae fideles ad exornandum virtutibus animum incitent. Facundus Hermianensis in caeremonia Calchenum encirum ante baptismi susceptionem vestes deponentium se imaginem eius spoliaticinis reperisse credit, qua veterem
hominem una eum ambus internis exuere debemus . Innocentius I. oscu-
Ium paeis in Missa dari solitum tanquam tesseram intuetur , qua consensus in omnes sacrificii preces declaratur: S. Chrysostomus autem mutui obsequii , & venerationis testimonium arbitratur, quod si hi Christiani ob honorem a templo Dei in eos redundantem exhibent. Isidorus de Damiata lintea , quibus in altari oblationis tempore utimur, inter symbola linteorum in sepultura Iesu Christi adhibitorum numerat. Hic communis sermo omnium Ss.PP.qui primis quinque Ecclesiae saeculis flor nerunt; ex industria enim horum anMoritate usus sum. Quod si ad sextum, posteriora aue adhuc saecula descendere vellem , quam ampla non mihi se aliorum SS. PP. offerret seges Imo nec unus quidem tota temporum serie, diversisque Ecclesiae aetatibus sese offert, qui nos non de aliqua significatione mystica ritibus nostrarum Ecclesiarum adnexa instruat. Si igitur Sancti Patres, iique omnes ita sermocinantur decetne seos tanquam mysticos arguere , qui genio suo indulgeant, seque ideis
mere arbitrariis abripi sinant 3 Annon illi Eee Iesiae Doctores , & Interpretes 7 quid autem est Ecclesiae interpretem esse nisi ipsius Iesu Christimentem assequi eamque Christianis explanare Cui quaeso in forendo desponsae suae mente iudicio adhaerebo An unanimi Sanctorum Doctorum
consensui an D. de Vert, eiusque adnotationibus , circa consuetudines ignotorum quorumdam virorum, ut sunt e Caude hee , Monti villiers, Pa-Ioisean , Gerge au , Gallardon congessit 3 Hae quippe praeclarae illae aut ho-
132쪽
CIRCA fACRARUM CAEREMONIARUM USUM. y3
ritates sunt , quibus plusquam universae traditioni tribuere videtur . Ast sorte clariore in adhuc totius Ecclisiae consensum sibi demonstrari exoptat , ex quo inconcusse probetur , ritibus necessitate , aut decoro suadente retentis mysticas semper adjunctas suisse significationes Reperiet illum in precibus , quas Ecclesia caeremoniis suis addidit, quaeque iissere semper sensum mysticum , allegori eum , & symbolicum applicant. Supersedeo ab asserendis exemplis , cum res aliunde ita omnibus pateat ,
ut omnem confirmationem tanquam supervacaneam excludat. Neque
ipse D. de Uert dissentiat. Quinimo , ut duriora operis sui loca leniat ideas has comprobare , vel tolerare videtur, quamquam eas semper sub idearum Iatis arbitrariarum nomine inspiciendas praebeat; quaeque consensu Ecclesiae nequaquam stabilitae , ct fixae sint: sed sciscitor, eum haei deae. applicationesque mysticae clarissime e receptis in universa Eeelesia precibus eluceant . nonne a tota Ecclesia censendum est illas approbari , decerni , ac consecrari ὶ Nam quid magis ab universa Ecclesia approbatum dici valet, quam quod in ore Omnium sacerdotum , ct totius populi ubique , ct omni tempore versatur 2 quod quotidie sepius in omnibus mundi partibus rei teratur, ubi altaris nostri sacrificium offertur , Sacramentaque administrantur Z quod in eunctis Missalibus , Ritualibusque , Pontis ealthus , Sacramentariis aliisque Libris divino ministerio destinatis exstat λ s igitur universa Ecclesia , ita loquitur , ita se exprimit, ae sermonem suum figuris, caeremonias mysteriis permiscet, qui id D. de Vertnon recognovit λ qua ratione asserere potuit omne hoe esse arbitrarium Equomodo ausus est redarguere eos, quos eorpus myeum appellat , quonque inter malesanris rituum deturpatores colloeat 7 S. A ugustinus invenit sane in precibus Feelesae solidissima Fidei nostrae arguntenta . D. devert nullam in iisdem precibus rationem symbolicam agnoscere valet.
f. XXXVIII. Confirmatio praecedentis propositionis Gelasia eodem tempore duoi priηcipales ei in insitatione , usu complurium
suarum caeremoniarum respexit. audio D. de Hert perperam inficiatur. UZi quaeso Ioeorum D. de Vert legit, quod Ece Iesa nequiverit sibi
simul duos fines in ordinatione suarum eae remoniarum praefigere sduasque rationes sundamentales , physicam unam, & naturalem , sym holicam alteram , ct moralem earum institutionis habere Probe c inquit eavendum est , ne tribuamus eIdem eaeremonia binar eausas imme-diotar , c, Dee eas quae tamquam motiva partialia suae inst rationis proponantur. Suam seiIieet eausam , qua ipsi sextia pDμα,
edi materiali earemon ἰae eonvenἰat, alteram vero , quae figuratum ejusdem sensum respiciat. Illico tamen sententiam mutare, atque nobis consentire videtur dummodo traditio firma , eonstans, ae uniformia, O restimonis irrefragabΠῖa , ae optimae notae ad i. Uerum quis non videt haec aut ob causae suae dissidentiam, aut ad leniendam propositionis asperita
133쪽
tem ab illo afferri Z QAid enim huc confert, quod se assensurum promittat traditioni, aut testimoniis irrefragabilibus , optima notae, dum omni momento se paratum promptumque demonstrat ad rejicienda quae- eumque validissima testimonia , ct traditiones mirifice sibi eo haerentes rEt sane quae traditio magis constans, quam illa, quae nobis mysteria in
antiquo baptizandi ritu figurata detegit Z inae testimonia magis valida, quam Sanctorum Patrum, & praecipue S. Cypriani , qui nos edoce ea quam sacro calici infundi ob rationes symboli eas ξ Hae tamen illae traditiones sunt, quasi D. de Vertca respuit nihili prorsus iaciens clarum ,
patentemque sermonem, quo S. Cyprianus se exprimit, adiungit contemptui calumniam, dum Patrem hunc na Isterii , de quo nec Ecclesia , nee jesus Christus unquam cogitavit , inventorem accusat. Oui eo audaciae pervenit , satis irrisorie nobis spondet se assensurum traditioni , RSanctorum Patrum testimoniis. Non concedit itaque nobis D. de Verti Eeclesiam duo simul motiva habuisse, alterum ut commodo & necessitati inserviret , alterum , ut symbola mystica fidelium pietati suppeditaret Uerum anne in verba ejus jurandum contrariae que opinionis auctoribus minor fides habenda erit Z Nulline ritus , ct caeremoniae exstant , in quibus duo haec motivae larissime inter se connexa exhibentur 2 Sublevantur extremitates casulae Sacerdotis celebrantis , dum aram thymiamate incensat , aut sacram h stiam , & calicem extollit. Cujus eaeremoniae licet necessitas in causa sit ut videlicet Presbyter subveniatur , qui ornamenti hujus, quod olim gravissimum, maximeque incommodum erat, pondere premebatur, brachiaque impedita habebat. Quis tamen non simul ad νertit id etiam obvenerationem, honoremque fieri, quem Ministro Iesu Christi debemus. Sicut in proceribus evenit, in quibus honorandis, sublevandisque neminimam quidem praetermittimus occasionem . Et quidem non necessita tem solam caeremoniae huic originem dare , verum suam etiam hic partem obtinere obsequium consecratori Corporis Iesu Christi debitum amgumento illud est: quod servitium hoc , & solatii im Diaeonis, S Subdiaconis iisdem quasi casulis indutis minime exhibeatur. An rem amplioribus exemplis confirmare ne eesse est 2 Ouid obest, quin Ecclesia quae decoris causa praecepit, ut deformis altarium nuditas ce impolitique Iapidis asperitas tegatur, non etiam praeceperit ob aliquam causam mysticam ut ornamenta quae tegendis altaribus adhiberentur essent quam fieri possiet, pretiosa, & magni oea , ut videlicet venerationem erga Sanctissimum Iesu Christi Corpus exprimeret, cujus sedes profecto eadem ornamenta meretur, quibus throni terrae Regum splen
Tom. . a Iragina 268. usque a se.praeeipueque in hae ultima .ca D. de Vert in Epistola sua ad Iurium avis no i 68 o. scripta aperte eone itEcclesiam simul haee duo motiva in usu suarum caeremoniarum Minbere potuissae . En verba illius Nos video , quis σι verae dicere , quod Frius Spiritus Sanctus viis mersos sensus Catholicos in Seriptura Saeva νε-
su es t. . Tom. . p. 4s. En evidentem zo tradictionem .
p. a. videtur condemnare magnificum altarium apparatam, universaque tamquam eortinas , di vela ad leae uda salictorum ossa eo templatur .
134쪽
CIRCA SACRARUM CAEREMONIARUM UsUM.
splendeseunt ξ Dum campanas ob utilitatem adscivit , quid vetat, ne diversum , ct harmoniacum earum concentum ad declarandam suarum sestivitatu in solennitatem significatione morali traducere potuerit Z Id quidem D. de Uert minime patitur, ut postea nobis constabit; verum an recte videamus. Si ad veterem legem rinrediamur, & originem horum instrumentorum intubis, quibus Moyses in annunciandis sestorum dierum solamniis usus est, indagemus, reperiemus ternas a Deo ipso ritus hujus dictatas rationes, easque ipsi praecepto annexas . Primam, ad convocandos statis precum horis ad templum Iudaeos; secundam , ad corroborandos eos praeliorum, S conflictuum tempore; tertiam, ad excitandam festis diebus laetitiam, sicque augendam eorum pompam , ae solemnitatem co). Spiritus sane Domini suis in ideis Infinitus, non tam arctis , ut noster Adversarius , constringitur limitibus. Novit ille ex unica causa complures educere effectus , in uno remedio sexcentas reperire utilitates, atque unicam rem ad perficienda quamplurima providentiae suae con-slia adhibere . Quod ille abunde in veteris Testamenti historiis, saerificiis , caeremoniis, vaticiniis, ac universa Scriptura Saera demonstravit. Cunctae illae significationes adini randae, & magnificae non equidem intuendae sunt ut ideae SS. Expositorum, verum ut ideae ipsius Sancti
Spiritus, qui judicio sapientissimi cujusdam hujus saeculi Praesulis dive sos hos sensus praevidit, & Eeclesiae suae inspiravit . Quae igitur dissicultas, ut agnoscamus , eandem hanc Ecclesiam a Spiritu Sancto didie isse , qua ratione cultum , ct caeremonias instituere deberet, quae eodem tem pore & necessitati, circumstantiisque locorum , ac temporis satisface.
rent, & debita obsequii Divinae majestati reddendi testimonia praestarent ut doctrina symbolica rudium ignorantiae, S aliorum fidelium pietati
Hucusque in id in euhui, ut eerta collocarem principia, quibus ducti de Ecclesiae mente cirea institutionem , & usum suarum caeremoniarum iudicium serre possemus . In quo ita versatus sum, ut nihil attulerim, quod non praecisis scripturae testimoniis , Ecclesiae universalis precibus, constanti, & unanimi Sanctorum Patrum doctrinae innitatur. Has quippe regulas sequi soleo securus me his ducibus nunquam a veri tramite aberraturum . Abunde quoque ac minutim me demonstrasse arbitror, quantum D. de Uert alios duces sequius a iusta deflexerit semita . Verum ne sic quidem ad detegendos omnes systematis sui errores me satis praestitisse confido, si non ad accuratiorem perquisitionem complurium errorum destendero , in quos eum suus genius iusto plus simplici S litterati sensui addictus abripuit, quibusque refutandis mihi hucusque nec locus nec potestas extitit.
ca L.Numer. e. o.v. o. quando habebitis eau lis , ut fini vobix in recordationem Dei vestri. Mulum , A dies sessos , canetis tubis supet holo- D. Bossuet Episcopus Meldensis .
135쪽
DE VERO ECCLESIAE SENs Us. XXXIX.
Enumeratio , G confutaIio complurium errorum quas D. de
Heri in suo opere passim disseminavit. Commentatio scandalose , gyam Axibor supra sanationem
Evangelici illius a naiiestate caeci
Non alium bla ordinem mihi praestam , quam paginarum primorum
duorum D. de Vert voluminum . Quod antequam praestem justo accendor zelo indignam hujus Authoris commentationem perstringendi , quam de duobus Iesu Christi miraculis instituit altero a nativitate caeco , & altero muto surdoque quem Jesus Christus a daemonis potestate liberavit. Oceasionem de duabus his naturae vires excedentibus oper tionibus sermocinandi captat, dum illi sermo est de saliva , quae in exorcismis Baptismum praecedentibus adhibetur, atque ex industria videtur hunc sibi aditum aperuisse , ut horum miraculorum vim instingeret pSeitur , inquit postquam ambas narrasset historias, Seitur , paulatam terra saliva conglutinata fuisse unguenti, aut eataplasmatis speriem , quam veterer i firmie membris applieabant. Citat his PIutaris chum, & Plinium, atque ita prosequitur e Filius itaque Dei veros uia ter saliva usus es tanquam medietna , quae forsitan eo tempore ad curam das oeulorum , aurium, linguae infirmitates inserviebat. Notum quυ-pe es uuam ex liquoris hujus ad salsedinem deflabentis effectibus esse humectare linguam , ejusque motum tiberiorem reddere , salivam deniquo eoibriam ad oeulos curandos misere, edi promptis um , maximinaturale. Ultimo peregrinam hane margini adscribit notam: Prohin tum fuerat Sabbato eataplasmate hoe uti. De Imperatore Vespasiano cireumferebatur abeosemet hoc remedio eaeum sanatum fuisse. En duo Iesu Christi miracula , atque inter omnia ea , quae Omnipo tentiam ejus apud Iudaeos quam maxime manifestarunt , praecipua, a dignitate sua dejecta , & intra limites simplicis medicamenti redacta . An nobis non gemendum , dum similem saniem e calamo Catholici Scriptoris stillare cernimus An nobis non inelamandum cum Sancto illo , quem Historia Ecclesiasti ea narrat , iusto dolore contra haeretici cujuspiam h lasphemias accensum exclamasse e Bone Deus ad quae tempora reservasis
nos, Quid igiturὶ Prodigium illud quod tantum stuporem Iudaeis , tantamque confusionem eorum malitiae injecit; prodigium, quod Omni eo- natu, omni arte rustra tamen debilitare studuerunt: iudieio D. de Vert considerari debet ut sanatio naturalis proveniens a Glbrio ad oculos eurandos, σε promptissimo , O maxime naturali. Hoc ipsum prodigium comparatur, cum fabula illius coeci, quem Imperator Ethnicus infami lihidine , omnique luxuria cuIpandus sanavisse fingitur. Rem in au ditam , peregrinam meditationem , quae neque perditissimo cuiquam haeretico unquam in mentem venit l .uam nullus audaeissimoruin , ct supra modum etiam temerariorum criticorum vel innuere ausus suit, quaeque vix apud paucos quosdam Rabbinos extremorum temporum reperi
136쪽
CIRCA fACRARUM CAEREMONIARUM USUM.
tur; qui gloriam Iesu Christi impugnantes, ejusque divinitatis inimici
invidia , in eredulitateque abrepti similia eslati re praesumpserunt. Qui autem fieri potuit , ut non intelligeret D. de Vert ab ipsa scriptura sutiles hasce stultissimasque eommentationes resutari ὶ Si enim rem accurate perpendamus, hirdus ille, S mutus Evangelii Daemonis malitia hoc morbo laborabat. Ad sanandum igitur illum nequaquam suiscere potuit: liqtior fabas proprias ad reddendum motum linguae. Tortorem Dae inonem fugare necesse fuit, as quae in saliva naturalis , ct specifica virtus fugandi Daemones Quod vero ad caecum illum a nativitate attinet: si Iutum oculis illitum cataplasmatis vices apud Judaeos obtinuit: atque eotorium boeprompis um , atque maxime na- cara Ie oculorum eurandorum remediam, apud ipsos erat, cur quaeso tanta
eos incessit admiratio de valetudine restituta virtute speei a medicinae efficacis , ct naturalis r Cur illis opus in vulgus spargere caecum hunc aut non semper hac aegritudine assetium , aut valetudinem illius nequaquam desperatam suisse 2 Cur modo parentes, modo ipsum advocabant, atque in eorum responsis perquirebant, si quid ad instingendam tam illii stris miraculi gloriam elicere possent 7 Ouid illis metuendum , cum resp*nsio in promtu erat, qua miraculum penitus enervarent: DILvam videlieet eoibrium esse promptum, O e ax earandis Oealorum morbis , hujusmodi medium ab Iesu Christo adhibitum eos pristitisse esse-Hus, qui in similibus circumstantiis a quocumque Medico praestari potuissent. Dixissent equidem haec, si vel umbram ea dieendi habuissent: eorum flentium igitur firmissilio nobis argumento est eos omni prorsus id asserendi destitutos suisse veris militudine: haee tamen somnia indignus
D. de Vert commentarius affrmare non veretur . Commentarius vehementer discrepans a SS. Patrum mente, qui clare in miraculum hoc adnotarunt Iesum Christum non solum nullum ad restituendum caeco visum adhibuisse collyrium , verum ea usum suisse materia, quae ad tollendum, non reddendum oculorum lumen ex natura sera comparata videretur. Ita
S. Augustinus , ita S. Chrysostomus . Huic D. de Vert insistendum viae. Verum Ss. PP. auctoritatem tanti non facit, ut sibi eorum vestigiis in. sistendum putet . Caeterum quid non audeat imposterum , qui in tam absones errores ultro prolabitur Z En aliam hallucinationem prioribus non dissimilem.
s. XL. Error D. de Vert eirea eonferationem Euchari ae, praesentiamque Realem. Qui unquam erederet D. de Uere praesentiam Realem Iesu Christi in
eorum mysteriorum numerum collocare potuisse , quae rationesiuiplici, S physica, ct naturali explieari queunt Qua in re , ut aeeu rate procedamus, argumenta iudieandi ab ipso Auctore sumamus . Postqvλm adstruxisset eonseeratiouem praesentiam Realem I su Christi in hoc τ ' ' mysterio producere , adiungit: Namque eonseeratio bis sumitur ποσ
137쪽
pνο simplieὸ eaeremonia ct c. Verum eadem signfeatione , qua EthnieI boemerbo utebantur videlieet ad signifieandam eertam formulam , qua c ut ait Minister la Roqiue J Dbuieorum saeri uti utebantur ut Divinitus ab ipsis adorata Iuo simulacro praesens feret, eonstabat autem hae formu- Iu eertis quibus am parisque verbis , quae egmaeissima ad attrahendam , imaginibvssque ad id esciis eo uu endam numinum Di orum praesentiam
opinabantur . . . . Cum itaque eonsecratio eo senis intellecta , quo Ee-elesia eam apud Dbnicos tum reperit, eum primum hae voce usa est operetur Realem , veram , Ο corpoream praefestiam , eur quaeso D. de Ro-que post faciam proπuntiatione formulae eonse erat ἰοuem Bmbolis vini , pasis praesentiam bane denegat emne possibile Delesiam terminum eos seerationis alio se usu adbibituram fuisse , qzam illo , qui tum eommunis erat apud Ethnicor si enim hujus vocis silui'utionem ad alium sensum detorsisset Delesia, deeepti fuissent recens eonversi Gentiles , qui termini brius naturali signi alioui assueti, illieo praesentiam Reu Iem O v
ram intulissent Cum e ensverse EeeIesia mutata nominis vi, Ac eatione nibit praeter merum signum agnosceret .
Quam exciti ea Doctrina 3 Conseeratio Corporis Iesu Chrsi eandem
obtinet Ruscationem , quam eouseeratio idolorum. Dessa non alio sensu usurpare potuiι. Primi fideles erediderunt Iesuin Christum eo modo in Euebarissia fuisse praesentem , quo idololatνω labe adhue infecti di-ΦInitates idolis praesentes arbitrabantur. Si aliud quidpiam intellexisset
'essa. Ethnicor reeens ad fidem eonversor deeepisset. Non commorahor in his consutandis , cum per se Catholico Letiori , cui hὶc meam navo operam horrorem incutiant. Nec digna sint quae Theologicis debellentur ratiocinationibus; sed quae auctoris sui obliterentur, ct deleantur laerymis . videtur ille ipse pudore temeritatis suae ductus additiones illas, & eorrectiones adiunxisse, quibus asperitatem idearum suarum Ieianire conatur . Verum anne sie errori suo satisfactum arbitratur Z Annon potius adnotationem tam perversam, tamque parum sibi constantem evellere, aeternaeque oblivioni tradere debuisset Equidem non video , quid aliud in excusationem suam proferre valeat, quam exiguam suam in Theologia peritiam. Et profecto iacile apparet eum perquam leviter hae scientia tinctum suisse , dum audacter asserit: is omni adminifratione Saeramentorum ab itatem spiritualem eontrahi Inter eonferentem , O reeipientem. Formam Sacramentorum mutatam fuisse ab Ecelesia , nec excepto quidem baptismate . Episcopum tonsura non insgnitum iu-eopaeem beneficii dignitati suae annexi futurum . Nulla Episcoporum unctionis ante septimum saeculum reperiri vestigia r hareque verba r Aeeipe Spiritum Sanctum ordinationi Diaconorum a quadringentis solum annis annexa inveniri. Differentiam Sacrorum ordinum non aliunde quam
ex di .ersis Classibus dypticorum , seu tabularum Ecclesiastiearum dedu- et . Solemnem Abbatum bene dimonem decoro solum inniti, neque discrepare a benedictione , quae in Claustris Lectori mensae , & in matutin s Cantori Lectionum eoneeditur. Et haec est praestans illa D. de Vert Theologia . Ex qua haud dissiculter nobis constat, tum minus, quam mediocrem huic scientiae navasse operam . Sin hic Theologie , deffectus
138쪽
CIRCA fACRARUM CAEREMONIARUM UsUM.
aliqua excusatio est ; dissiteor D. de Vere ex hoe capite facile exeusari posse.
Error D. de Vert ebea modulationem vocis
in precibus, ta Conone Missae.
NEqueo silentio praeterire ea , quae D. de Uert tam prolixe disserit .
de tenore vocis quo Misset ae praesertim privata olim celebrabatur quaque ratione eam hodie celebrari deceret, apparet sane luculenter. sibi displicere quod Canon submissa νoee recitetur , ct cupere videtur ut alie rubricae immutentur, aut imposterum negligantur. Ueretur qui dem id apertis deelia a re verbis , ambagibus tamen , S subtili circuit mentem suam non obscure explicat . Operam luderem, si sermocinationes suas afferrem . Excerpendum mihi foret, quod ille in centum S amplius paginis sat inutiliter de re hac disceptae; quod si facere cupe rem a nullum prope modum nostra haec refutatio habitura esset. Sufficiat mihi inde oecasionem capere adnotandi quaepiam circa rem , qui in usu quotidiano versatur quaeque omnium Sacerdotum altari ministrantium utilitati inserviat. O uois quidem eo magis necessarium existimo quo certius mihi constat , nonnullos hodierno die existere , qui propria
auctoritate praescriptae a rubricis normae vim derogent. Sunt S aliqui inter hos tantae temeritatis, ut se in reformatores rituum erigere, &neglecto Concilii Τridentini anathemate usum submissa voce Canonem recitandi tanquam primis saeculis contrarium condemnare non verean tur , atque sub praetextu veteri Ecclesiae se consor mandi novis suis comomentis hodiernam Ecclesiae unitatem conturbare audeant. Abs re lile esse arbitror disquirere an Canon olim alta voce recita tus suerit, quo tempore hic ritus desierit, quaque ratione consuetudo contraria apud nos invaluerit . Neque ad examen revoco omnes illas
inductiones, ct consecutiones, quas D. de Uert ex suis probationibus elicere contendit. Ut antiqua consuetudo hodiernae praeseratur; licet enim verae essent allatae rationes , id unice probarent, quod Pastoribus Ecclesiae causae adesse possent mutandarum ruhricarum , novaeque Prae seribendae methodi non vero quod privatis quibuscumque Presbyteris , Procerum Cappellanis, aut Montalium consessariis fas sit auctoritate pr pria ordinem in Romana , caeterisque ejus communionis, Ecclesiis constitutum pervertere . inam enim in his ritibus de se indifferentibus normam , sequi debemus quam quae ab ipsa Ecclesia prestribitur Ecelesia autem nullam proseicto aliam in libris auctoritate Episcoporuin confirmatis, ct sub eorum eonspectu, praesidio aut nomine in lueem editi nos edocet de rubricis, ritibusque in celebratione saerarum caeremo
niarum observandis. Ast quid hae r libri eae , quid hi libri edisserunt Non audet quidem D. de Uert eorum dicta insciari, verum euperet ut verba fereto , vel submissa voee diverso sensu intelligeremus , neque arbitre mur ea idem significare, quod verba seerero, edi naturali
139쪽
sensu exprimunt. Imo nos quasi persuadere contenderet orationem subis milD voee, ct se ereto recitare idem esse , ac eam elata voce, atque ad distinctum omnium intellectum proferre , nisi impossibilitate rei se praepeditum cerneret, ae evidentissinae ex privatae Missae rubricis constaret aliquas elata aliquas preces submissa voce recitandas esse . Itaque ape tissimus rubricae sensus eum huic opinioni insistere prohibuit. Quid igitur dicendum ὶ De suendine rubricae , quod et a primorum saeculorum usa recesserint Z Verum enim vero si rubricae hodierno die rituum nostrorum norma non sunt , neque voluntatem Ecclisiae nobis declarant quos duces , quas leges , quae principia uniformitatis in celebratione sacrorum mysteriorum sequentur Si vero rubricarum auctoritas hae in re destruitur , cujus ponderis caeteri ab illis praescripti ritus erunt, qui non a Iteri superstruuntur sundamento quam obsequio, quod auctoritati, a qua
emanarunt, debemus ZAt uero nullo consilio sed ea se quodam hic ritus in Ecclesiam invectus est 3 Esto : sed cum eum postea Eeclasia adoptaverit ac suis legibus
confirmaverit, anne minori veneratione suscipiendus erit Sed nequaquam casus fortuitus eum introduxit. Concilium quippe Tridentivum nos certos reddit piam matrem Ecclesiam sapientissiana providentia ad maiestatem tanti sacrificii commendandam instituisse, ut quaedam Iubmissa Poee, alia vero elatior e in Missa pronuntiarentur. Neque cibiiciat D. de Vert verbis his submissa voce Concilium intelligere , oratio ii s i DIas cantari non debere . Concilium namque loquitur juxta morim in privatis Missis illa aetate re eptum , etenim etiam tu te Canon submissis mareeitabatur voce. Atque hic ille mos fuerat, quem haeretici damnabant , quemque cum reformatori hus hodiernis a consuetudine primitivae Ecclesiae alienum clamitabant. Nec tamen Concilium Diocilis his rationibus permoveri potuit, quin imo anathema contra illos statuit , qui ritum hune damnandum esse dixerint. Quis iam nunc dubitet rubricam tanto robore sultam , sanctam inviolabilemque esse de here . Sancta equidem , ..inviolabilisque ea n Ohis esse debet, neque nobis
amplius concessum de SS. Conciliorum Canoni hus iudicium ferre , eorumque justitiam , ct aequitatem disquirere: nihil nos magis decet, qua in nos eorum decretis obsequiosa illa simplicitate submittere, quae tam raro invenitur apud illos, qui vana inflati scientia , ct aeruginosa vetuis statis inquisitione superbientes omnem in fallaci saepe antiquitatis cognitione collocant gloriam. Quispiam igitur, qui argutis suis ratiocinationibus se ab Ecclesiae decretis eximere , ae eius decisiones subtili argumentatione deelinare studet, sciat, quacumque demum scientia polleat , se charitate destitui, quae aedificat, ct spiritu submissionis carere, qui nos edocet in minimis etiam Ecelesiae decreta venerabundo obsequio suscipienda, eique doctrinam nostram , ex eaque natas dubitationes, ac dissi euitates humili sacrificio offerendas esse . Verum si de ritu , qui in quaestione est, prolixius disserere vellem , multo solidiora mihi suppeterent argumenta ad hodiernam Ecclesiae eo
140쪽
CIRCA fACRARUM CAEREMONIARUM UsUM . tot
suetudinem defendendam , quam quae a resormatoribus asseruntur ad ilialam eondemnandam λ Nam licet D. de Vert concederem Olim totum Ca-nonem alta voce recitatum sui sis , an non ipse agnoscit tum Ethnicos ,& Catechumenos celehrationi mysteriorum non in ermisse , eosque ante orationem Secretam extra Ecclesiam missos discedere debuisse ὶ Quae quidem oratio confitente ipsb D. de Vert ita appellata fuerat, quia ab ea T. I. p.rmeelebratio nostrorum mysteriorum , quae infidelibus Secreta tenebantur, Inchoahat. His vero extra templum dimissis confidenter, atque alta voce omnes sacrae preces dicebantur , cum certi essent neminem praetervere fideles in Conventu adesse. Ast, quum procedente tempore, non
eadem diligentia Catechumeni , Haeretici , Iudaei, atque Ethniet, ab Eeclesia removeri potve sint, & aucta fidelium , Locorum Sanctorum multitudo eautelas has qua*4mpossibiles reddiderit, sicque ire assistentis p
puli frequentia non raro prophani Iatere potuerint, inde opinor, conis suetudo orta est preces submissa voce recitandi ne videlicet mysterium omnibus indiscriminatim pateret, quorum praesentia evitari nequierat .
Sed indubitatum , ct inconcussumne est, omnes preces, quae Missam nostram hodie conficiunt, olim alta voee pronuntiatas fuisse ὶ Nul-Iaene extant 'uae ipsa in origine secreto recitabantur Z Ultimum hoc admittere videtur D. de Vert de orationibus , quas ille consuetudine , S privata Soridotum devotione introductas contendit eas nimirum , quae in ascensu altaris dicebantur et a fer a nobis ere. Oramus te Domine edie. aut ante Evangelium e munda eor meam cte. ant ad finem Nissae Plaeeat tibi Sanitia Trinitas e e. Hae orationes , cum necdum lege confirmatae fuerint , sed a devotione Sacerdotum pependerint, su- missa solum recitabantur voce , ne privatae pietatis preces cum publicis lege , & consuetudine corroboratis Ecclesiae orationibus confunderentur . His positis , certum evidensque est morem , quo preces hae perpetuo submissa voce landebantur , nunc nequaquam innovari, mutarique
Ast inter alias antiquioris adhue institutionis preees, annon meis runt S aliquae , quae decreto Ecclesiae submississima, ct in intelligibili voce recitarentur Vel maxime : neque fas erat D. de Vert eas ignorare . Non εnim cum latere dehuit Canon r9.Concilii ca) Laodicensis anno 3 .eongregati, quo Sacerdotibus praescribitur post poenitentium dimissio.
nem tres orationes recitare. Primam in silentio, secundam & tertiam eIata voce: nec vetus Constitutionum Apostolicarum auctor, qui de oratione ante prae sationem submissu voce recitata mentionem facit et nec antiquae Graecorum Liturgiae , & praecipue Liturgia S. Chrysostomi L.s. e. 16. in qua preces hahentur, quae peremptoriam contra ipsum serunt sententiam M Tiκna enim appellantur quod submisissima voce , ac secreto recitandae sint . Aceedit, quod innuente eadem Limrgia , dum Sacerdos certas preces landit, Diaconus elata Voce , aut eantores alias conci