De Iliadis et Odysseae partibus recentioribus sive de arte inducendi et ...

71쪽

quem abusum in sera demum arte pica saepe observare licet. cons etiam: N 9 η καὶ σκηπανέω γαι Ἀχος Ἐννοσίναιος Neptunus) 66 oti ὁ γνω προσθεν Οιλῆος ταχυς Ιας Rob.

Σ 593 τη, ' μείβετ' ἔπειτα περικλυτο 'AMφιγυήεις Vulcanus)Σ 410 4 καὶ ἀπ' ἀκμοθετοι πελωρ α ιητον ἀνεστη idem) 15 ... Ἐνοσίχθων Neptunus) 51 ῶς φατο Κρονίδης V. Valde SuSp.). Θεομαχία Φ 85 seqq. eiusmodi circumscriptionibus plena est et sane doctus poeta illud episodium composuit.

I 511 τμ δ αυτ προ ειπεν ἐυστεφανος κελαδεινή

Diana). Ex ultimis Iliadis libris addo: IF 287 ως φάτο Πηλεῖ δης Achilles)

exstant, quare hunc usum sero demum invasisse pro certo habeo.

Cap. XXVI.

De particula αυτ αρ. Ρarticula αυτα manifesto ab inferioribus demum poetis usurpata est, invenitur enim post οδ ματ' semel tantum S

72쪽

Etiam post alias formas in concL e. g. post ς αρ' ἔφη, φή sim.) et interdum sub inductionum initium iuniores Homeridae posuerunt αυταρ. )Ρost Homerum admisit hanc de qua agimus particulam unus Ap. Rhod. II 60, 643 III 432. Postea, quantum

viderim, nemo eam exhibuit. Usque ad Xenophontem ne in prosa quidem oratione eam detexi.

Cap. XXVII.

De genetivo absoluto in complexionibus adohibito. Legitimus est in conclusione Homerica nominativus participiorum εἰπών, φωνη ας, φάμενος, ἀγορευων sim Sed iam supra vidimus ne ceteros quidem casus deesse. Sic etiam genetivus invenitur his locis recentibus: T 74 75 ῶς μαθ', ο δ' ἐχάρησαν ἐυκνήμιδες Ἀχαιοί

μῆνιν ἀπειποντος μεγαλομου Πηλεδωνος,

ubi altera sententiae pars T praeter multa alia de quibus cf. g. 105 - etiam propterea notabilis est, quod ponitur genetivus absolutus ἀπε ποντος, qui a verbo ἐχάρησαν

non pendere potest, mempe χαίρειν aut cum accusativo 1 Rob. g. 457 numerat inli 1 2 inter vetustissimos, id quod ego

minime probare possum, praesertim cum alia gravamina inta accessura

73쪽

ῶς ἔφατ' υργείοισι δ' ἄχος γενερ ευξαμεν οιο, ubi genetivus ευξαμμοιο, quo amplificavit auctor versum A 188, vix ex verbo θνεσθαι pendere potest, ita ut eum absolutum habere debeamus. Duos igitur habemus locos, ubi inveniatur genetivus absol. Ceteris locis ambigui haeremus, num genet absol. statuendus sit, quia genetivus ab aliis vocibus pendere potest Huc pertinet: T 418 ως αρα φωνή σακτος Ἐρινυες ἔσχεθον αυδήν. 379 80 λ ἔφαν, Εκτωρ δ' αττις ἐδυσετ -λαμον ἀνδρῶν

του δ' ἀγορευχντος ξυνετο ξανθος Μενελαος, ubi genetivus eo magis absoluti speciem habet, quod usi. tata concl. e. g. ς φατο sim. deest. Sed ad certum iudicium pervenire vix poterimus. Id tamen persuasum habeo ex eiusmodi locis tandem ipsum genet absolutum ortum esse, qui post Homerum in usum receptus est. Sic iam apud indarum legi: 'th. IV 232 Ἀὼς ἄρ' Ἀπιδάσαντος ἀπο κροκοεν δεραις

θ στο βουλάν.

Apud ceteros saepe legitur genet absolutus compositus ex participiis φάμενος, θων sim Sed haec satis hoc loco. De genet absol apud Homerum adhibito adeas oh. Classen: Ober den homerisclien pracligebrauchet, Francos furti admoenum a. 1879, g. 160 seqq.

74쪽

Respiciens ea, quae supra disputavimus de eo genere dicendi, quod abhorret ab antiquissimae Iliadis dictione cf. g. ), Vereor, ne credat aliquis me iudice illos recenotiores Homeridas, qui in orationibus inducendis et cono cludendis maiorem libertatem sibi assumpserunt, deprava, Visse artem epicam. Immo vero repraesentatur illis poetis Ionicis flos ipse artis picae liberaverunt enim dictionem a vinculis rigidis consuetudinis eamque venustiorem et ornatiorem reddiderunt. Id luce clarius elucet ex iis, quae supra inde a g. 12 exposuimus sed quoniam inveniuntur inter ea etiam nonnulla, quae infimae demum aetati originem debeant, qua iam evanescebat ars narrandi apud Graecos, fortasse non inutile est illarum formarum et formularum aetatem accuratius discemere, etiamsi certum iudicium ferre nusquam licebit. Ne longus sim, ex collectis in capitibus Ι-XXVII eligo ea, quae infima demum aetate in usum

Venerunt, ex quo consectarium est ea quae restant artiminus recenti attribuenda esse.

Novissimis poetis debetur: 1 Forma φῆ in conci posita cap. XI);

I omnes conclusiones, quae pronomine suminant orationem praecedentem cap. ΙΙ), scit praeter formulama οι μῖν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον.

eae conclusiones quibus exprimitur, quid fecerit aliquis, at non, quid dixerit aliquis e g. 2 1 1 142 r 2III. cf. g. l) ' ii loci, ubi mero verbo monstrandi inducitur oratio

7 verbum πιφαυσκειν 1 At tamen iam Ionicos poetas interdum eiusmodi dictionem sibi

permisisse non negaVerim.

75쪽

- χ 8 verbum σκειν cap. XX);9 eae inductiones, in quibus poeta nobiscum communiscat, quid contineat or dis. quae subsequitur cap. XXIT '10 Genetivus absolutus in complexionibus adhibitus cap. XXVII). Sumciant haec minora suo loco memo,

rabuntur. 1 Id num iam Ionicis poetis concedere liceat dubito.

76쪽

Non multa notanda sunt ad primum librum, qui iure inter Vett. numeratur. At tamen recentioris tractationis

indicia inci initio et fine elucent. Difficultates efficit prima oratio, quam habet Chryses Sacerdos; nam in ind. A 15 16:. . . και λίσσετο πάντας Ἀχαιους, ἡ τρειδα δἐ μάλιστα . . .

verbum λίσσεσθαι anal non habet nisi in rec versibus Eκτορος καὶ Ἀνδρομάχης μιλέα; O 660 cf. Rob. g. I I):

argumentum est in cones. A 22: ἔνθ' αλλοι μῖν πάντες πιυς ιιησαν Ἀχαιοί. Neglecta summatione statim particula ἔνθα significatur, quid effecerit illa oratio. Hoc multo magis prosae orationis usui respondet quam Homerico. Sescenties particulae ἔνθα et τότε occurrunt perlustranti Xenophontis et Platonis opera. Sim. et fortasse ab eodem auctore est conci A 2 λ)καὶ τότε δὴ θάρσησε καὶ νυδα μάντις ἄμμον, ubi duo accedunt gravamina: 1 statim eadem sententia inducitur sequens or. dir.

cf. cap. IM: 2 rarissimum est verbum simplex αυδῶν in ind. cf. cap. XXI). Etiam in aliis versibus, qui exstant in libri A initio, Rob complura serioris aetatis indicia vi oppressit. Sic a 17 pg. III, id, quod omnes modd. exhibent, ἐυκνημιδες

77쪽

'Ἀχαιοί, quo suas rationes infirmari putat, vocibus ἀριστῆες Παναχαίων, et . 18 μω μἐν θεοί contra librorum mss.consensum mutat in υμμι θεοὶ μεν, atque eadem ratione

oppressit A 19 scripturam εο δ' οἰκάδ' κεσθαι. is obis servationibus meum iudicium valde firmari liquido constat. )Recentem artem etiam eae formulae, quibus r. dir A 25-32 ei A 36-62 circumcluduntur, prae se ferunt e g.

Ind. A 25 ... κρατερον δ' ἐπὶ μυθον ἔτελλεν l. semper in rec carminibus. Ind. A 35 36 πολλά δ' ἔπειτ' ... ρῶθ' ο γεραιο ... ec. Concl. A 3 ῶς ἔφατ' ευχομενος. Ind. A 58: οῖσι δ' ἀνιεντάμενος μετεφη . . . ViX Vet.

cf. cap. XII. 'In conci A 245 ως φάτο Πηλεῖδης satis perspicuum est, quare adiecerit poeta nomen Achillis, cum opponat ei alterum heroem irascentem, Agamemenonem cf. A 247: Ἀτρεῖδης δ'' ἔτερωθεν ἐριν ἐνιε9. Susp. in fine contionis duae formulae: A 292 τον δ' ἄρ' υποβλήδην ἐμείβετο . .

cultam artem narrandi prodit et de prosae orationis dictione monet. iraeterea est sing. dict. sim παραβληδην recci); saepius apud posteriores.

1 Adiutorem habeo . Cauer, qui in N. Jahrb. f. d. klass. Alteri. 1902, g. 86 iure Robertum vituperat, quod vocem νηος A M aeolico carmini adnumerat, et qui iure g. 87 concludit, dasue die herkommliche Ansicht, monach dero. Gesan Eu en reprii lichen, orionischen Tellen des pos gehori, falschriston au*egeben merde musim. 2 c Cauer, rundis. g. 259 Auch die Erecheinum der Athene 198 ff. verrat sic ala spat Ericheinung. I scit praeter formulam fixam τον δ' ἡμείβετ' --.

78쪽

ἀνστήτην, λυσαν δ' ἀγορήν παρ νηυσὶν Ἀχαιῶν, nam 1 ubertas totius sententiae longe recedit a simplicitate dictionis genuinae; 2 totum diverbium consummatur cf. cap. IT; I poeta dicit, quid fecerint heroes, non quid dixerint. Sim una haec sententia A 156 et a 90) ῶς τώγε κλαίοντε προσαυδήτην. Uterque o. reci' Rectum divisnabat Christ, qui in marg. ad A 30 adnotavit: Hoc νersu carmen primum apte claudere poterant, si qui seorsum id recitabant. Optime ille Et ab isdem rhapsodis etiam nonnullas alias or. Variatas esse veri simillimum videtur. Susp. etiam . A 348-629 et 493 611' his de

causis: 1 Totus color narrationis dulcior est quam versuum praecedentium Auctor audientium sensus ad misericordiam suscitare conatur.

2 Quo studio adductus ad conci A 357 ς φάτο

addit partic. δάκρυ χεων, quem usum non Vet. SSe in cap. V demonstratum est. 3 Ad ind. A 540 αυτίκα κερτομέοι τι προσηυδα . . . memorabile hoc: Adverbium αυτίκα cf. cap. I rec. adiectivum nudum κερτομέοι , cuius substantiVum, quod exspectatur, ἐπεεσσι,

nimis usu detritum disparuit, quasi adverbii functionem adeptum est anal A 2 6 Z 216 a 497 ι 676 s 165.177. - omnes hi loci rec. 6 conci A 84 ως αρ εφιν reci, cf. cap. X. 1 ad A 156 cf. Rob. g. 160 A M pro se ipse loquitur.

79쪽

ωχετ' ἀποπτάμενος.

interpol. quod omnem normam Hom. laedit nam 1 digamma neglegitur; 2 ως ο μῖν εἰπών at nusquam exstat; I incipit conci in medio versu. Id alibi ubi invenitur ΘSane apud indarum et poetas lyricos, sed ex iis, qui heroico versu scripserunt, apud novissimos demum sicut Eudociam poetriam' et t. at in Hom. genuin nuSquam.

τω ο γ' ἐρεισάμενος πε Ἀργείοισι μετηυδα reci, cf. cap. XII.

Concl. 4 182: si φάδ ξυν κε θεας πα φωνησάσης habet unam anal K 12 cf. ad N 6). Formulae, quibus circumcluduntur orationes B 190-197 et B 200-205, tam dilucida signa ionicae et serae originis prae se ferunt, ut eas simpliciter adscribere satis habeam.

οντινα ριὸν βασιλῆα καὶ ἔξοχον ανδρα κιχείη,τον δ' ἀγανοι ἐπδεσσιν ἐρητυσασκε παραστάς, cui cum mira quadam symmetria respondet ind. N 198 99:o δ' res δήμου ἄνδρα δοι βοοωντα τ' ἐφευροι,τον σκήπτρον ἐλάσασκεν ομοκλήσασκε τε ιυθω . Ambae orationes summantur conclusione B 207:ώς ο γε κοιρανεων δίεπε στρατον, οἱ C. . . 1 Catalogus navium extra nostram provinciam cadit, quod orationibus plane caret, id quod recc. interpolationum proprium est.2 cf. etiam Nonni metaphr. v. Ioannei VII 54 . . . . O iis λων-

80쪽

Stili recentis est, quod dicitur, quid fecerit, non quid dixerit Ulixes.' B 193-197 a schol cod. Ven. A et ab Arist. damnantur: addendi erunt B 198-207. Sero etiam ortum est pisodium de Thersite. Recc. conci B 242HI:ῶς φάτο νεικείεον Ἀγαμεμνονα ποιμεν α λαων

Θερσίτης, qua manifesto recentiorum auctorum studium explendi et exornandi simplicem sermonem veterem ad oculos demonssuatur. Itaque additamentis quae ad ώς φάτο accedunt factum est, ut ipsum Thersitis nomen usque ad proximi versus initium propelleretur anal non nisi in recenti arte pica. Ind. recta: καί μιν υποδρα ἰδων χαλεπῶ ἐνίπαπε μυθων conglutinata ex versu illo: καί πιν υποδρα ἰδων ἔπεα πτεροεντα προσηυδα et ex sententia satis nova χαλεπῶ 'νίπαπε -θω. al. una in recenti Il. ind. P 161: Eareos noδρα ἰδων χαλεπω ήνίπαπε μυθω. De verbo ἐνίπτειν μέσσειν a. recentiore demum arte recepto cf. cap. XVI. Concl. B 265 ως αρ' et reci, cf. cap. X. Concl. B 278 ως φάσαν et πληθυς sing. dici propter additum subiectum η πληθές φάσαν at non nisi in Od.

500 κ 7 μ 192 3 366. De formulis ς φάσαν,

μασαν, μαν, φάν cf. cap. V. - v. B 265-277 sero demum insutos esse contendit iam Lachmannus. Ind. B 322 . . . θεοπροπεων ἀγορευεν sing. dici. Sim. Λ6 παραβλήδην ἀγορευων' et ind. Θ 148, versus valde susp.:

εκτωρ γάρ ποτε φησει ἐνὶ ριοεσα ἀγορευων. 1 Ex eodem auctore aut ab aemulatore orti sunt 3 25 2 0, de quibus cf. infia g. 78 seq.2 De cuius ionicae dialecti indiciis f. Rob. g. 218. 5 In contione deorum ab interpolatore intexta Rob. m. 209.