De Iliadis et Odysseae partibus recentioribus sive de arte inducendi et ...

81쪽

De verbo ἀγορευειν, quod sero demum in usum venit, cf. cap. XVIII. Concl. B 330, quae in plurimis editionibus, e g. apud Christium, sic legitur κεινος τως ἀγορευε, iam in cap. IIpg. 2 seqq. correcta et serae interpolationi tributa est. Ind. m 11: τοῖσι δ' ευχομενος μετεφη reci, cf. cap. XII.

genuina Sunt.

ηκα προς ἀλληλους ἔπεα ερο εντ' ἀγορευον recc legi resp. verbum προσαυδαν anal. Q 121, 427: 377 35 3 189 ι 409 3 9: omnes recc Core fusa est ind. trita ἔπεα εροεντα προσηυδα cum comoplexione illa: ῶς ολμὸν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον. De ἀγορευειν Verbo rec. f. cap. XVIII. Concl. Γ 161:ῶς ἄρ' ἔφαν, Πρίαμος δ' Ἐλενην καλεσσατο φωνή

recci, nam

1 comprimitur conci cum ind. in unum versum es.

τον δ' Ἐλενη μου θοισιν ἀμείβετο, δια γυναικῶν recta; - λοισιν ἀμείβετο sing. dict. ἀμείβετο recci LegireSp. si ιείβετο anal formae ἀμείβετο Γ 228 N 823 ne

82쪽

δευτερον αυτ ηοδυσῆα ἰδων ἐρεειν' ο γεραιος

recc Sicca haec ratio numerandi δευτερον, τρίτον Γ 22 J)prosae orationis indoli propior est quam genuinae Iliadis; sim K 283 Verbum ἐρεείνειν rec. cap. XVII). Ind. V 203:

τε ν δ αυτ υντήνωρ πεπνυμμος ἀντίον ηὐ δαreta cf. cap. XXI.

το τρίτον αυτ' Ιαντα δων ἐρεειν' ο γεραιος

reci, cf. ad F 191 et cap. XVII. Ind. I 228:τον δ' Ἐλειε τανυπεπλος ἀμείβετο δῖα γυναικων reci, cf. ad Γ 171 Concl. I 259 ῶς φάτο, Φησεν δ' Ἀμων, κελευσε δ' ἔταίρους conci tripertita, reci, cf. cap. IX. Concl. V 292: καὶ ἀπο στοριάχους ἀρνων ταριε νηλει χαλκοῖ reci, legi resp. post precationem in ἔφατ' ευχομενος; anal

si εφαν, ουδ αρα πω σφιν ἐπεκραίαινε Κρονίων

ωδε δε τις ει πεσκεν Ἀχαιῶν τε ρωων τε reci, cf. cap. II et XV.

ῶς αρ'Ἀφαν, πάλλε δε ιιθας κορυθαίολος Εκτωρ reci, cf. cap. V. Ind. J50 ἐπευξάμενος in πατρί reci, at ευχομενος.

83쪽

τον ὁ Πάρις μυθοισιν ἀμειβόμενος προςεειπεν

reci, nam

Concl. A 85 - αρα τις εἴπεσκεν . . ., quae inductioniωδε δε τις εἰπεσκε accuratissime respondet, manifesto noviciat Rob. g. 206 mirum in modum hunc versum non inter suSpecstos numerat. Rectius iudicabant Lachmannus et Benichen et Cauerpg. 2IS, qui eiciunt Γ 58 4 8. 2 Inductiones orationum quas fictas nuncupavi: δε δέ τις ειπεσκε καὶ infra non iam enumerabimus, quod crimen apertum in iis est et quod iam in cap. XV tractatae sunt.

84쪽

i 152 De verbo sero μεν cf. cap. XV.Concl. Λ 104 ῶς φάτ' Ἀθηναίη rec. Subiectum additur, ut recordemur non hominem immo deam ipsam verba fecisse. Hic usus in vetere Iliade angustissimis finibus coercetur.

τοις δ βαρυ στενάχων μετεφη κρείων Ἀγαμεμνων, . . ., ἐπεστενάχοντο δ' ιταῖροι

I propter verbum ρι ετ εφη cap. XII):2 propter sententiam ἐπεστενάχοντο δ' ἔταψοι, de qua cf. cap. 'Conci et ind. 2 192:η καὶ Ταλθωβιον δε ον κήρυκα προσηχ'δα reci, cf. cap. IX.

καί si ους μῖν σπευδοντας δοι Λαναῶν ταχυπώλων, τους μάλα θαρσυνεσκε χολωτοισιν ἐπgεσσιν

ipsa crimen profitetur cf. B 188 89 et B 198 99. Ind. omissa summatione priorum Verborum statim auctor continuat dialogum is 24M:-στινας α μεθιώτας δοι στυγερο πολεμοιο, τους μάλα νεικείεσκε χολωτοισιν ἐπδεσσιν.

Denique omnes hae adhortationes comprehenduntur uno Versu is 250

ως ο γε κοιρανεων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρων, 1 Christ sub margine ad A 1 5 adnotavit: -οι δέ A C. D: τὰν

δέ L M, quo recepto . II delendus erit x, sed velim demonstret mihi aliquis vel unam inductionem, ubi dicatur οὐδέ Q. μετέφη. Immo vero μετέφη pro natura praepositionis ιετα semper cum plurali numero τοῖς coniungitur. Itaque ponendum est aut τοῖς . . . .. μετέφη aut νον σύ. ... ροσέφη id quod in cod. C legitur quod si recipitur. AGI deesse potest, sed causam qua cogamur, ut eum eiciamus, equidem non Video.

2 De carmine A 22 421 adeas Rob. g. 210.

85쪽

- 79 formula sane mira et insolita Sicut apud poetas recentiores et apud orationis solutae scriptores dicitur, quid fecerit Agamemno, at non, quid dixerit cf. cap. VIII).' Ind. 2 256:αυτίκα δ' Ιδομενῆα προσηυδα μειλιχίοισιν rec. de adverbio αυτίκα cf. cap. I de locutione μειλιχίοισιν

το δ αυτ γδομενετ Κρητῶν ἀνος ἀντίον ηυδα reci, cf. cap. XXI.

interpol Accurate de hoc loco actum est in cap. XXIV. Concl. A 10: ιδ - γερων ἄτρυνε . . . interPOL, sing. dict. tali loco aemulatur inductionis liberiorem et omatiorem dictionem; cf. cap. VIII.

τον δ' ἐπιμειδήσας προ et κρείων Ἀγαμεμνων ως νω χωομεν οιο πάλιν δ' ο γε λάζετο μυθον

1 plane abhorret abundantia dictionis a simplicitate et breviloquentia Homerica: Z ihm prach lacheli M. . ., ais e thn limen ah und inriss wiede das mortα; 2 Λ 56 habet anal Θ 38 Ii 400 L371 omnes recc.);3 πάλιν δ' o γε λάζετο -θον semel iteratur ν 256;ε γιγνώσκειν cum genetivo copulatum apud Hom. bis exstat: φ 6 χρ 109 utroque loco accedit ἀλλήλων. Sim. prosae orationis genus dicendi. At tamen is 357 non delendus est, quod eius color congruit cum totius episodii sera aetate. Ind. A MI:

τον δ' io Καπανῆος ἀμιείφατο κυδαλίμοιο recc. 1 Versibus A 223-2 1 simillimi et fortasse ex eadem fabrica orti sunt B 188-207.

86쪽

'μείφατος 2 seram aetatem profitetur circumscriptio nominis proiprii siὰς Καπανῆος cf. cap. XXV.

ῶς φάτ' ἀπο πτολιο δεινος θεος αυτ αρ . . .

interpol. valde offenditi quod additur, ubi deus verba fecerit ἀπο-ολιος9; 2 anal non nisi apud posteriores; I de circumscripto nomine proprio χεινὰς θεος cf. cap. XXV; de recenti particula αυτὰ cf. cap. XXVI.'

87쪽

recci de forma ἀντίον ηοδα cf. cap. XXI. At W17 a similibus differt eo, quod ντί- ηοδα non significat respondit, immo eum allocutus est, nam Aeneas antea cum Pandaro nondum rem habuit. Eadem ratione dicendi memorabiles sunt et a III recci). Concl. E 239:ώς αρα ν μνήσαντες, ἐς αρριατα ποικίλα βάντες recci pluralis numerus φωνήσαντες at non exstat cf. cap. IT; dualis numerus ς αρα ιονήσαντε exstat Z 232 K 3 9. Idem asyndeton φωνήσαντες - βάντες legitur Z 232 φωνήσαντε - ίζαντε )Concl. Ei :ῶς ros ἐν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον reci, cf. capp. III et XVIII. 'Ind. E 286 τον δ' ου ταρβήσας προσεφη reci;

ω μαθ', δ' ἀλυοτα ἀπεβήσετο, τείρετο δ' αἰνως reci, cf. cap. IX.

Concl. I 431:ώς ο ριὸν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον reci, cf. cap. III. Iterum hoc versu pars ipsa postea inserta summatur Rob. g. 186). Ind. α 56: δὴ τότε θουρον ὰ ρηα προσηύδα Φοιβος Ἀπολλων reci particulae δὴ τότε ante or dis ponuntur Μ 60, 2101 De amnitate huius libri E partis cum illo libri a pisodio cf. Rob. g. 195.2 Rob. g. 182 EIS 27 I valde suspectos habet Fortasse E 27 factus est a versuum E 2 9-27 interpolatore.

88쪽

pg. II. Ex versu E 71 incipit carmen novicium de Diomedis et Sarpedonis certaminibus Ind. 471:

ἔν θ' υ Σαρπηδοὐ μάλα νείκεσεν Ἀκτορα δων recc. propter particulam ἔνθα, ex qua saepe carmina postea

inserta incipiunt anal E 784 ι 213 in conci semel A 22 : Saepe apud prosaicos; f. etiam cap. I g. II. Conet. E 49 et 55 ῶς φάτο Σαρπηδών, manifesto poeta id affectavit, ut illius herois nomen in lucem pro.

Στεντορι εἰσαμενη μεγαλήτορι χαλκεοφώνιμος τοσον αυδήσασχ' - ἄλλοι πεν-κοντα Valde susp. propter abundantiam sersuum in 785-786.

ῶς εἰπουσ' ἔτρυνε μενος καὶ θυμον κάστου reci propter neglectum digamma. Concl. III δ φαμενη reci cs cap. XXII.

89쪽

τον δ' αυθ' Ἱππολοχοι προσηυδα φαίδιμος υιος

reci, sing. dici propter subiecti positionem sim τον δ' αττε προ - α 583 3 6 1 al.), το δ αυτ προσεφώνεεν ω 5, 191 al.): de circumscriptione nominis proprii fcap. XXV. Concl. 166:ώς φάτο, το δ ανακτα χόλος λαβεν, οἰον κουσεν recci de pronomine οἰ- cf. cap. II. Ind. Z 214 αυτα ο μειλιχίον 1 προσηυδα - reci omittis

tu ἐπδεσσι sicut A 539: 256 I 697. Concl. 232 ως αρα φωνήσαντε reci, cf. ad I 239 et cap. IV. Ind. 253: ἐν δ αρα Ο φω χειρὶ ἔπος τ' ἔφατ ἔκ τ' νόμαζεν reci memorabilis propter copiam verborum anal Z 486;

omnescio recci

ώς ματ ευχομενεν, ἀνενευε δ Παλλὰς ωθηνη. ῶς αἱ μεν si ευχοντο Λιος κουρη ριπάλοεο- Etiamsi hi o non et sunt, tamen me nihil offendit; sed Christ prol. si 17 Z 311, i. e. conclusionem ipsam, eicit et ad diascevastam et versificatorem ineptum refert. Hoc iudicium ego minime probare possum. Si enim deest 31 1, efficitur ratio concludendi, quae sui similem apud Homerum nusquam habet. Nempe modus indicativus verbi ευχεσθαι precari ab Homeridis nunquam admittitur post orationes. Immo si retinemus Z 311, omnia suo loco sunt. Hoc affirmo, quamvis damnetur 51 1 a schol. A.,

90쪽

totum hoc episodium, quod est de precatione mulierum, ipso hoc versu Z 12 comprehendit et cum versibus geonuinis Z 315 seqq. conseruit. Ceterum exempla similis ubertatis non tam rara sunt. Similem functionem a Z 312 etiam formula οδ οἱ ριὸν τοιαυτα προς ἀλλήλως ἀγορευον

habet cf. ad 27 et E 31. Z 3 13 53 vett. nihil offendit Rob. g. 196). Conci Z 390 ε ἡ γυνὴ ταμίη rec. offendit quodi subiectum additur ac si in recentibus tantum partibus; 2 subiectum, si additur, in fine versus locum habet, quae lex praeter Z 390 non frangitur nisi a 77 'ογερων recc. et III si Λιος γάτηρ De circum.

scripto nomine proprio f. cap. XXV. Ind. 675: εἶπεν ἐπευξάμενος reci, cf. ad C IO. Ind. 479: καί ποτε τις ελοι ,,Πατρος δ' or πολλον ἀμείνων interpol. quod dimidium tantum Versum explet; cf. praestatio ig. l. anal apud Hom. B 70 71 saepius post Homerum apud posteriores Ap. Rhod. Qu. Smyrnaeum, Nonnum, Eudociam al.).

Conclusioneis 1 ῶς εἰπων concluduntur Hectoris Verba quae exstant sub finem praecedentis libri . Vides, quam inepte suo munere functi sint grammatici, qui Homeri carmina in libros distribueriint. Nam qua ratione cono clusio ab oratione quam complectitur removeri poterat Z

ἀφ ὁ δὴ Μενελαος ἀνίστατο καὶ μετεειπεν νείκει νειδίζων, μεγα ὁ στεναχίζετο θυμω